Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Zoek een vaste vriend...
Per dag springen er zo'n 300 enthousiaste mailtjes mijn mailbox binnen. Ongeveer de helft daarvan is ook daadwerkelijk voor mij, de fanclub of Marco bedoeld. Mailtjes met vragen over optredens (niet voor eind 2008), nieuwe cd (ook 2008), handtekeningen (stuur je adres maar!), War Child (sinds 1998), het merk van Marco's spijkerbroek (Replay), de namen van zijn kinderen (Luca, Senna & Jada), wanneer Leontine precies veertig wordt (10 december a.s.). Mailtjes met verzoekjes voor ontmoetingen, samen een liedje zingen, een liedje opdragen, uitnodigingen voor bruiloften, eerste communie, Nationaal Voorlees Ontbijt, lintjes doorknippen, rouwkaarten signeren, bedankjes... ook voor mij. Mailtjes over merchandize (naar Angelique), machtigingen (naar Anneke), aanpassingen in mailadressen van de nieuwsbrief (naar Marijke), en over een weblogje aanvragen (naar Annemarie) stuur ik door. Dan blijven er nog een goede 150 mailtjes per dag over, die niet voor mij bedoeld zijn. Men suggereert van wel, men wil niets liever dan mij doen geloven dat ik die mail toch echt moet lezen en er vervolgens naar moet handelen. Maar die mailtjes zijn niet aan mij besteed. 

























De melding over de radioactieve besmetting van Amsterdam (vandaag alleen al 19 keer) is niet aan mij besteed. Niet alleen omdat Amsterdam mijn woonplaats niet is, maar vooral het feit dat het niet gebeurd is, maakt dat ik de melding niet op prijs stel.

De vraag hoe het komt dat ik met zo'n klein piemeltje nog durf te douchen, is ook aan dovenmansoren gezegd. Ik douche niet met een klein piemeltje, ik heb namelijk geen piemeltje. Ik douche overigens wel. Mijn kleine piemeltje waren vandaag 26 mailtjes waard. And still counting.

De virtuele kaart die voor me klaar staat van afzenders uit Tjechië, Polen of de Oekraïne haal ik ook niet op. Ik heb geen vrienden in die contreien. En de kaarten bevatten slechts virussen, heb ik ook geen behoefte aan. Ook geen 16 keer.

Over vrienden gesproken, het feit dat 'Polina' een vaste vriend/sekspartner zoekt is nog geen reden om mijn mailbox te vervuilen. Maar liefst 31 mailtjes is die arme, eenzame en treurige Polina tot nu toe vandaag waard.

















Niet van echt te onderscheiden, de Rolex-horloges, Louis Vuiton-tasjes, Chanel-geurtjes en ook de muzieksystemen zijn vele malen goedkoper mocht ik de moeite nemen op het bijbehorende linkje te klikken. Dácht het niet.

Tot slot kan ik ook heel goedkoop aan diverse medicijnen komen die niet legaal en niet werkend zijn, maar wel binnen 24 uur geleverd worden. Ik kan 10 kilo in een week verliezen, ik kan spierverslappers, stemmingbepalers, viagra en anti depressiva bestellen met een éénmalige machtiging. Geen papierhandel thuis, geen echtgenoten die er achter komen. Alsof Arno het niet zou merken als ik in één week tien kilo af zou vallen, mijn spieren mijn gewicht niet meer zouden kunnen dragen maar ik dit alles lachend en met een klein, maar snoeihard piemeltje zou doorstaan.

Dan heb ik nog een leuke verzameling mailtjes die ongetwijfeld een samenvatting van eerder genoemde mailtjes zijn, maar dan in het Russisch. Maar ja, in die kou daar heb je volgens mij al snel een klein piemeltje.

Een spamfilter is voor mij bijna niet te doen. Ik krijg heel veel mail van onbekende adressen, dus dat maakt het al wat lastig. Of ik nou mijn spammap steeds controleer op wat al te snel verwijderde mailtjes of mijn inbox check op troep, het blijft dezelfde handeling.















Ik heb het voorrecht om elke maandag van 9.00 - 13.00 een schoonmaakster in mijn huis te hebben. Ook vandaag was ze er weer dus alles ruikt weer lekker, de vloer blinkt, de kleren liggen schoongewassen weer in de kast. Ik kan echt niet meer zonder haar! En ze is ook nog eens een schat, ze brengt 's morgens een tosti en een kopje thee zonder dat ik haar dat vraag! Zo lief! Ze loopt nooit in de weg, is bescheiden en op de achtergrond en ik heb op geen enkele manier 'last' van haar als ze aan het werk is.

Kijk, en zo iemand zoek ik!

Gezocht: Schoonmaakster die een paar keer per dag mijn mailbox opschoont.

(Klein piemeltje geen bezwaar)

Enge mannen...
Toen ik nog een Wanhopige Vrijgezel was die vooral deed of ze niets liever wilde dan Vrijgezel Zijn Maar Ondertussen, keken er af en toe gerust mannen naar me. Het waren echt niet alleen de bouwvakkers die naar me floten, maar eerlijk is eerlijk, mijn deurbel had het niet bepaald zwaar. Mijn ego wel. Nu ik een wettige echtgenoot in mijn armen heb weten te strikken, krijg ik opeens buitengewoon veel aandacht. Het is alsof men de schade voor me in wil halen.
Klein vraagje...
Zojuist kwam de e-mailalert van mijn eigen logje binnen.
Aangezien ik net op 'publiceren' heb gedrukt, wéét ik dat mijn logje online is. 
Sterker nog, ik ben meteen gaan kijken of hij ook echt online staat, of ik in de lijst met laatste updates sta en voor de zekerheid ververste ik ook nog een keertje om te kijken of er al iemand gereageerd had, terwijl ik daar uiteraard ook een e-mailalert van krijg.

Ik drukte op de link in de e-mailalert. De link waarmee ik naar het logje ga wat ik net geschreven heb, daarna bekeken heb, waarvan de emailalert dus volkomen onnodig is. Op die link klikte ik. En jawel, ik kwam op mijn log. Alles werkte.

Een beetje zielig is het wel, een e-mailalert op je eigen weblog.
Daarom heb ik zojuist besloten dat ik dat abonnement alleen maar heb ter controle. Ik moet tenslotte alles wel in de gaten houden, of alles een beetje werkt enzo.

Nog meer mensen hier die zich zo verantwoordelijk voelen en samen met mij ook een e-mailalert op hun eigen logje hebben, ter controle uiteraard?


Ongekend Talent!
Vanmorgen belde Marco, hij had een quote nodig voor de krant van a.s. zaterdag (allemaal het Noord-Hollands Dagblad kopen!). Hij vertelde in tien regels wat hij wilde zeggen in die quote en het was mijn taak dat te reduceren tot twee à drie regels en toch nog alles te zeggen wat hij kwijt wilde. Over het algemeen kost me dat weinig moeite. Ik kan dat alleen niet terwijl ik aan de telefoon zit. Ik moet dan neerleggen, gaan typen, en dan bel ik weer terug. Ik zei dus dat ik niet kan schrijven en bellen tegelijkertijd en ik zo terug zou bellen en Marco zei begrijpend dat hij dat ook niet kon. Het werkte niet echt troostend, hihi, maar we konden er allebei om lachen.
Het is uit...
Het zat er ergens ook wel aan te komen. Trouwe lezers van mijn log zullen dan ook niet echt verbaasd zijn. Maar toch, als je zo rotsvast in iets gelooft, zo je stinkende best doet, dan denk je ergens dat het wel zal lukken, dat je sterker bent dan het lot. Zoiets.
Maar achteraf... als het niet zo pijnlijk was, zou het grappig zijn.
Drie keer feest!
Wat een uitputtingsslag! Vroeger werkte ik in een kinderdagverblijf. Om half acht stond ik aan de deur de energierijke kindertjes op te vangen, waarbij de ouders me meestal 'sterkte' wensten in plaats van 'werk ze' of 'veel plezier'. 

De hele dag was ik bezig met liedjes zingen, vruchtenprakjes voeren, knutselen, kinderen in slaap sussen, troosten, dansjes leren, verstoppertje spelen, voorlezen etc. Het was keihard werken maar heerlijk om te doen. Tegen zessen verliet ik het werk en ging ik naar huis. Moe, maar voldaan.
Uit de week van... Nathalie!
Dat is ook wat, gewoon een hele week geen tijd gehad om te updaten! Kan toch niet! 

Veel mensen maakten zich zorgen, andere protesteerden luidkeels en Rianne was bang dat de snotneus me teveel geworden was. Niets van dat alles was aan de orde, ik had het gewoon (nog) iets drukker dan normaal...
"En zo liepen we vaak zonder iets te zeggen
Lange einden heel gezellig hand in hand"