Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Aron is negen jaar!
Vandaag is hij jarig! Gisteren hebben we het uitgebreid gevierd zoals ik dat graag doe: met veel mensen en met veel eten. Aron kreeg niet alleen veel kado's, maar ook echt heel erg leuke dingen. Hij is vandaag alleen maar aan het spelen geweest, de TV is niet aan geweest, heerlijk. Asmara was total loss. Die is voor het eerst sinds ze naar school gaat (en dat is dus al bijna 4 jaar) een middagje thuis gebleven om te slapen. Ik voel me net zo total loss hahaha, maar ik ben een grote meid. Ik heb enorm genoten!
 
Negen jaar dus, echt een grote knul. Zo groot dat hij me net, toen ik hem nog even instopte, vroeg hoe hij straks als hij groot is zijn zaadjes er nu uit kan laten vallen om bij dat eitje te brengen? Ik was even van slag, had de vraag niet verwacht aangezien we even daarvoor nog hadden besproken hoeveel leuke dingen je met playmobil kan (hoedjes verwisselen, ze kunnen in bad, er zijn zoveel soorten...) maar ben altijd erg van het eerlijke en vertelde in een beperkte hoeveelheid details hoe zijn zaadjes de wijde wereld in komen.
 
"Doet het pijn?" vroeg hij. Ik zei dat het een beetje voelde als de hele tijd het gevoel te hebben te moeten niezen en dan opeens heel hard te niezen. Of moeten plassen en dan eindelijk kunnen. "Dat lijkt me best lekker!" besloot hij toen. Ik knikte. "Vind jij het lekker, mama?" Ik glimlachte en knikte opnieuw. "Heerlijk!" gaf ik toe. "Ja maar mama, jij hebt toch geen zaadjes? Hoe krijg jij dan een lekker gevoel?" Oeps. Daar had ik niet over nagedacht. Mijn hersenen maakten overuren en ik hoorde de neurotransmitters door mijn hersenbaantjes knetteren. "Nou, als meisjes het geen lekker gevoel zouden vinden, zouden ze liever andere dingen doen. Televisie kijken of een boek lezen. En dan zouden er geen kinderen meer komen. En toen heeft de natuur het zo geregeld dat meisjes het ook prettig vinden."
 
Ik vond dat ik de vraag naar waarheid en met net genoeg details had beantwoord. Hij knikte begrijpend. "Ja, want anders sterven we uit. Net als de pandabeer." Ik dacht even na. Wanneer was die precies uitgestorven dan? "Ik bedoel de sabeltandtijger of de T-rex," herstelde Aron zich al snel. "Precies!" zei ik.
"Mam? Jij wilt toch geen kinderen meer?" Dit voelde als een strikvraag. Ik ontweek de vraag en vroeg waarom hij dat wilde weten.
"Nou, dat is dan maar goed ook, want jij vindt werken volgens mij leuker dan seks want je zit altijd aan de computer!"
Kijk, tijd om te gaan slapen. Want gisteren was hij echt nog acht!
 
Happy Birthday!Kadootjes! Kadootjes!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Daar komt de... eh... taart...Trotse moeder!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Pffffffffffffffffffff!!!*smak*
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Klinkt bijna hetzelfde: Tessa & Elly!Tante Céline en Jurre!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
*smile*Mimi & Shona!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Stoeren jongens in een roze kamer...Duo Penotti!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Mam, mogen we meekuppen?Mond vol chips...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tante Nathalie!En Jurre onderzoekt ondertussen de wereld...
Tranen...
De afgelopen twee maanden zijn ongelofelijk hectisch voor mij geweest. Een heerlijke tijd ook, met een aantal weken Symphonica in Rosso. Maar ook erg zwaar. Alle showdagen en soms ervoor of erna in Arnhem. Laat naar bed. En op de rustdagen de wagonladingen mailtjes wegwerken.
Maar wat een fantastische periode! Mensen blij maken is toch wel erg leuk werk!
Treinstoringen, een ongeneeslijk ziekte, onverwachte bevallingen en afscheid en verdriet... ik kon het leed niet wegnemen, maar wel een fijne avond als troost bieden. Ik heb ontelbaar veel mensen met Marco op de foto gezet. Ik heb geswingd en gezongen. Ik heb handtekeningen geregeld en gehuild met mensen die ik nog niet eerder had ontmoet. Ik heb tot in de kleine uurtjes in de bar van het hotel vertoefd, genietend van vele muzikale talenten en geanimeerde gesprekken.
 
Waar ik eigenlijk afgelopen zaterdag na de show naar huis wilde, bleek er toch nog een aantal klusjes te liggen. En dus bleef ik nog een nachtje, zodat ik de volgende dag met Marco rond de tafel kon zitten. Voor de zekerheid stond ik vroeg op, je weet het nooit met Marco. Hij kan zomaar kwart over acht aan de telefoon hangen. In de lobby zat ik aan kopje thee, en nog een en nog een. Lucie kwam met Mia er even bij. Diverse familieleden van Marco dronken wat mee. Loe de fotograaf kwam erbij. En die vertelde me toen doodleuk dat de deadline van de reden waarom ik daar zat en niet bij mijn gezinnetje was, niet deze maandag was maar op woensdag. En toen kwam de vermoeidheid er in alle heftigheid uit.
Ik begon te huilen. Ik zat al bijna 4 uur in de lobby te wachten waar ik de nacht eigenlijk gewoon thuis had willen doorbrengen. En dat was dus voor niks!
 




 
Ik liep meteen naar de balie en zei dat ik wilde uitchecken. Het meisje van de receptie was superlief, pakte mijn hand en gaf me een hele doos kleenex die ik dankbaar volsnoot. Toen ging ik naar de toiletten, mijn mascara verwijderen. Bij terugkomst zei iemand iets stoms en  jawel, ik begon overnieuw. Toen kwam Loe naar me toe die allemaal lieve dingen zei. Jawel, weer tranen. Welke emotie ik ook voelde, ik uitte het met tranen. Waar ze vandaan kwamen weet ik niet, maar ze waren eindeloos. Ik trok net mijn jas aan toen Marco beneden kwam. Knuffel. En dus tranen. Hij bestelde koffie en was meteen klaar voor me. We schoven samen aan een tafeltje. Ik vertelde dat ik moe was, veel moest huilen -snik- en hij lachte me lief toe -dubbelsnik-.
 
Hij zei dat hij vond dat hij me te weinig aandacht had gegeven, te weinig tijd voor me had vrij gemaakt. Ik zei dat hij tijdens 'Rood' naar me had gekeken toen hij 'de liefde tussen jou en mij' zong, en dat ik daar nog op teerde. Dat ik een fantastische tijd had gehad en mijn tranen niets met hem te maken hadden. Dat het gewoon een emotionele periode was zo, met afscheid van een tour. Dat ik het knap vond dat hij hoofd- en bijzaken in deze stressvolle periode had kunnen scheiden en dat ik zelf ook vond dat ik een bijzaak was. Mijn tijd zou echt wel weer komen. Hij keek me dankbaar aan.
 
 
Toen begonnen we aan ons werk. Ik vroeg van alles, hij gaf overal antwoord op.
En toen ik over zijn bandje begon, werd hij opeens emotioneel. Hij kwam niet meer uit zijn woorden en slikte hevig. Ik gaf hem de doos met kleenex waar hij meteen gebruik van maakte. Met een heel klein stemmetje en rollende tranen vertelde hij wat de jongens voor hem betekende, hoe ongelofelijk mooi deze concertreeks was geweest en ik merkte pas dat ik meehuilde toen hij me de doos met kleenex weer aanbood.
 
 






 

We begonnen te lachen door onze tranen heen. Wat een rare situatie en wat een fijne ook. Hij kneep in mijn hand en ik kneep terug. We keken elkaar een beetje dom aan. Hij stond op, ging achter me staan en greep me heerlijk vast. Nog meer tranen. Waar haalde ik ze in hemelsnaam vandaan? We maakten het werk af, we bestelden nog wat te drinken en toen was het tijd. Tijd om te gaan. Naar huis. Naar mijn thuis.
 
En thuis wachtte naast een liefdevol gezin, gewoon nog meer werk. Ik werk mee aan het fotoboek en als dat eind november in de winkel moet liggen... inderdaad, dan moet het nu. Over minder dan drie weken is de fanclubdag. Paniek.
 
Maar deze tour zal ik nooit meer vergeten.
Wat een warme familie en wat fantastisch dat ik daar deel van uit mag maken!
"Adem het in
Durf, dan ontdek je de liefde misschien"