Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Aron's kinderpartijtje!
Hij werd acht. Dat zei hij me toen ik vroeg wat voor een partijtje hij wilde. Hij zei: "Ik ben acht." Hij bedoelde te zeggen: "Kom alsjeblieft niet met een verkleedfeestje aan." En dat vind ik nou nét zo leuk. Maar ik snapte wel wat hij bedoelde, het mocht geen kinderachtig gebeuren worden. Hij is ácht. Eerder dit jaar was ik surfend en stoeiend op het internet al eens op een hele leuke link gestuit, en ik had dat idee vastgehouden voor een later moment. Dat moment was aangebroken!
 
De traktaties!
Sprrrrrrringen!Likken aan Aron!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Eerst mocht Aron nog trakteren op school. Ik had een leuke traktatie besteld (geen energie dit jaar voor knippen en plakken, en dus uit handen gegeven) waardoor Aron chocolade lolly's trakteerde waar zijn eigen fotootje op stond. De kinderen op school waren ontzettend enthousiast. "Mijn Aron begint te smelten!" en "Even aan Aron proeven!" waren veelgehoorde kreten. Nog altijd sta ik met een brok in mijn keel in de klas als mijn kleine grote vent op de stoel mag staan terwijl de klas hem toezingt. Tot wanneer mag je als moeder de klas in als je kind jarig is? Ik denk dat in HAVO 3 Aron wellicht bezwaar maakt, maar tot nu toe mag het gelukkig nog! Helemaal aan het eind mocht hij van de stoel springen, ik voelde het aankomen en kon het vastleggen. Het werd een leuke foto!
 
Eten, drinken en cadeautjes... feest!
Baldadige jongetjes, haha!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Om half één mochten de kinderen komen. Tessa was er al een beetje eerder, konden we nog wat boodschapjes doen, uitdeelzakjes klaarmaken, tafel verschuiven etc. De kinderen kwamen een beetje vroeg dan gebruikelijk, maar we hadden veel tijd nodig! Aron pakte als eerste de cadeautjes uit, allemaal superleuke cadeautjes, met een hoog ridder/draken/magnetics gehalte en alles viel uitstekend in de smaak. Allemaal wat drinken en wat lekkers, en nog even een stoelendansje  tussendoor want Henry was er nog niet.
 
Aron
KoenJim
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Karel
NickMelissa
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Asmara
Asmara & TessaAron
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Aron kan slecht tegen zijn verlies, en wil altijd graag de DJ zijn tijdens stoelendans. Geen probleem. Alleen Karel kan helaas óók niet tegen zijn verlies. Aron gaat huilen als hij verliest en schaamt zich dan kapot. Karel werd woest! Balde zijn vuisten, gromde, schopte in de lucht... Het arme joch had veel moeite met zijn emoties. Toen hij twee keer achter elkaar niet kon winnen, kwam Henry hem gelukkig verlossen! Henry is een acteur die naast zijn passie voor acteren het ook heerlijk vindt om anderen van zijn passie te laten genieten. Hij is een vriendelijke man, makkelijk in de omgang, en de kinderen hingen vanaf het begin aan zijn lippen door zijn spannende manier van vertellen in combinatie met zijn heerlijke humor.
 
Henry vertelt wat acteren precies is...HenryIedereen hangt aan zijn lippen!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Henry legde uit dat we een film gingen maken! Een aflevering van Baantjer, welteverstaan! De kids kennen Baantjer nog niet allemaal, maar toen Henry uitlegde wat de bedoeling was, was iedereen zonder uitzondering wildenthousiast! Hij had het script zo geschreven dat er precies zeven rollen te verdelen waren, en een bijrolletje voor Mama die aangegeven had ook graag mee te willen doen... Om de beurt mocht iedereen aangeven welke rol hem of haar het meeste aansprak. Aron wilde graag het 'lijk' zijn. Asmara 'agent', Karel 'hoofdinspecteur', Melissa 'vriendin van Aron', Koen 'vriend van Aron', Jim wilde graag een 'slechterik' zijn en Nick wilde dat ook graag. Het klopte zo gewoon perfect. Oh ja, en ik was Nathalie van Talpa Nederland, hihi.
 
Hoe kijk je...?
Intens verdrietig!Boos kijken!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Coole houding aannemen...Bang kijken!Verliefd!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Eerst gingen we oefenen. Henry legde uit dat op een toneel je dingen heel groot moet spelen, omdat de mensen op de achterste rij het ook moeten kunnen zien. Maar in de film moet je juist klein spelen, want de camera zit er heel dicht op. En dus gingen ze alle emoties oefenen. Hoe kijk je vrolijk, hoe verdrietig, hoe verlegen, hoe boos, hoe verliefd? Het was geweldig om al die verschillende soorten koppies te zien en ik was stiekem erg onder de indruk van Aron zijn verschillende expressies. Natuurlijk stuiterde hij tussen alle opdrachtjes door als een pingpongbal door het huis, maar verder ging het hem best goed af. Henry filmt in chronologische volgorde. Dit doet hij zodat hij niet hoeft te knippen en te plakken, en je aan het eind van de dag meteen kunt zien wat voor prachtige film er is gemaakt. Later zet hij er muziek onder en een echte aftiteling achter. Echt hartstikke leuk!
 
Henry zorgt voor bloed...
Het 'lijk'..."Toch zonde, van zo'n jongen..."
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
De hele dag hebben we keihard gewerkt en onvoorstelbaar veel plezier gehad. Er werd gefilmd in de kamer, in de keuken, in de gang, bij de voordeur, in de speeltuin, in Aron's kamer en in mijn kantoortje. Was er sprake van een telefoongesprek, dan rende Henry van beneden, waar Melissa aan het bellen was, naar boven, waar ik aan het bellen was. Zo filmde hij om de beurt de zinnetjes. Het meest leuke was toch echt wel de kleine acteurtjes in de dop! Vooral Jim, in real life erg verlegen en wat last van faalangst, was een briljante slechterik. Ik zag een kant van hem die ik nog niet eerder gezien had, echt heel leuk. Asmara speelde ook echt heel goed, terwijl zij nog maar zes is. Sommige woorden sprak ze niet helemaal goed uit, maar daar had ze lak aan (hoofdinspecteur werd iets heel bijzonders) en was juist ook zo leuk. De laatste scene was er eentje met Asmara, waarin zij een vette knipoog gaf, en zo schattig! En dan nog even alle acteurs bij elkaar zwaaiend terwijl de fade out in werking werd gezet.
 
'Insprekeur' Asmara ('Met aan 'A'!') en hoofdinspecteur Karel (gewoon Karel).
Slechterik Nick en slechterik Jim"Dan gaan we bij Aron inbreken..."
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"En dan zeg jij dat je al een afspraak met Robbie Williams hebt..."
Trrrrringgg...
"Met Nathalie van Talpa Nederland, waarmee kan ik U van dienst zijn?"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ondertussen waren de meeste mama's en papa's al gearriveerd samen met de broertjes en zusjes van de acteurs. De gordijnen gingen dicht, de lichten uit. Iedereen kreeg een bord poffertjes of pannekoeken en wat drinken en samen keken we naar de exclusieve première.
Er werd gelachen en verbaasd gekeken, en ik kreeg weer een brok in mijn keel toen ik al die kids zo ontzettend hun best zag doen. Wat geweldig om het allemaal achter elkaar te zien op groot scherm. De scène waarin Aron van de trap valt, zag er heel, heel echt uit, terwijl Aron natuurlijk niet echt van de trap viel. Fantastisch gedaan!
 
Je zou er bang van worden!
"Vertelt U verder, vertelt U verder!"De bedscène...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Nadat ik Henry nog even naar het station had gebracht, hij moest weer helemaal naar Groningen (!), kwam ik gewoon thuis in een keurig opgeruimd huis! Tessa en Erika hadden mijn huis weer omgetoverd tot een paleisje. Samen met Tessa heb ik de foto's nog even gekeken (we hebben allebei fanatiek zitten schieten) en daarna Tessa naar huis gebracht.
Bij thuiskomst keek ik nog even bij de kids. Asmara lag diep in slaap, met haar knuffels in haar armen, en Aron sliep met een glimlach op zijn gezicht.
 
Wat was het ontzéttend leuk!
Ik denk niet dat dit de laatste keer was dat Henry bij ons thuis is gekomen...
 
De gehele CAST!
 
Zelfbeeld
Kinderen worden steeds onzekerder, las ik nog niet zo lang geleden. Hele jonge meisjes die zich al te dik vinden, jongens die bang zijn dat ze niet goed genoeg presteren op school...
Laatst las ik een artikel over een meisje van 8 die een hele stroeve relatie had met haar moeder, en ze hadden hulp gezocht.
 
In het gesprek met de therapeut kwam naar voren dat het meisje dacht dat haar moeder haar raar vond. Haar moeder zei namelijk liefkozend vaak 'gekkie' tegen haar. Ze had dat echter jarenlang heel serieus genomen. Toen haar moeder geschrokken zei: "Ja maar je weet toch dat ik van je hou?" was het meisje in tranen uitgebarsten. Blijkbaar wist ze dat niet. Haar moeder dácht het wel heel vaak, maar zei het niet.
 
Primaballerina's Asmara & QuintaIk kom uit een gezin waarin het ook niet gezegd werd. En ook ik nam aan dat het dus ook niet zo was. Inmiddels ben ik volwassen en weet ik beter. Maar het stond hoog op het lijstje met zaken die ik 'anders zou doen als ik groot was'. En bij ons gaat het nu dan ook anders. Wij spreken het wel uit, elke dag. Altijd voor het slapen gaan, maar ook zomaar. Ook mijn kids zeggen het vaak spontaan.
 
Dan komen ze bij me voor een lekkere knuffel en fluisteren ze 'Ik hou van je...' in mijn oor. Heerlijk! Arno en ik knuffelen, stoeien en zoenen ook graag waar de kinderen bij zijn. Ik wil dat ze zien dat we van elkaar houden, graag bij elkaar zijn, bij elkaar horen.
 
Laatst zaten we met zijn drietjes rond de tafel en vroeg ik aan de kinderen waar ze goed in zijn. Ik wil graag dat ze daar bewust mee bezig zijn, dat ze talenten hebben, bijzonder zijn. En ook dat sommige dingen minder makkelijk gaan en of we daar iets aan kunnen doen waardoor het makkelijker gaat. Ik maak dingen gewoon graag bespreekbaar.
 
Asmara vertelde dat ze goed was in dansen, zingen, kleuren, knutselen, knuffelen, muziek luisteren, mama helpen en de schrijfletter O schrijven.
Aron was goed in aan de Playstation zitten, rekenen, lezen, gillen... en verder wist hij het eigenlijk niet zo goed. Spelen gewoon, dat kon hij als de beste, vatte hij het samen.
Waar Aron niet zo goed in was wist hij ook. Luisteren, concentreren en netjes schrijven. Hij schrijft erg goed, maar erg slordig. Hij vergat ook vaak dingen, wist hij. Maar nooit wát hij vergat want dan kon hij er nog aan denken.
 
Asmara was nog niet zo goed in lezen, vond ze. Dat was ik niet met haar eens, ze leest alleen nog niet zo goed als Aron maar die zit een groep hoger! Opruimen kon Asmara niet zo goed, vooral haar kamer is vaak een enorme bende. Recht knippen was nog erg lastig. Moeilijke knopen of een rits op haar rug losmaken. En zo noemde ze nog een paar dingen waar ik glimlachend naar luisterde.
 
"En waar is mama goed in?" vroeg ik nieuwsgierig. Dat wisten ze wel! Om de beurt noemden ze een kwaliteit of talent van me op, en het rijtje was behoorlijk lang!
Knuffelen, koken, opruimen, schrijven, werken, kleren aantrekken, fietsen, autorijden, foto's maken, feestjes geven... Mama kon nogal wat!
 
"En waar is mama niet zo goed in?" wilde ik nog weten. Of eigenlijk niet, want kritiek is nooit leuk. Maar ik was zo nieuwsgierig waar ze vonden dat ik nog wel voor verbetering vatbaar was.
 
Een tijdje was het stil. Ik hoorde de hersentjes nog net niet kraken.
"Ja, ik weet het!" riep Aron toen zelfverzekerd!
"Mama kan nooit goed POEPEN!"
 
 
Kijk, en zó ga ik dus de geschiedenisboeken in...
 
 
Surprise, surprise!
Die lekkere Turk is voor Ine!Zaterdag 19 november vierden we bij Dian in Berlicum (niet te verwarren met Blaricum...) het Sinterklaasavondje van de @-tjes. @Anneke was helaas verhinderd, onze drie nieuwe aanwinsten @Kelly, @Isabel en @Mies waren tijdens het lootjes trekken nog geen collega's, maar verder waren we compleet. Om 16.00 hadden we bij Dian afgesproken, maar aangezien ik vlakvoor vertrek nog een spoedklusje kreeg, wist ik onderweg al dat ik een half uurtje te laat zou zijn. Ik baalde, maar het is ruim anderhalf uur rijden dus dan wil een zware rechtervoet nog wel een beetje helpen. Hoevaak ik geflitst ben weet ik niet, maar het zou me niets verbazen als ik een leuk souvenirtje aan deze avond over hou...
 
Pizzzzzzaaaaa!In de straat van Dian aangekomen, reed ik eerst een paar keer heen en weer in de hoop aan de beslagen ramen te zien waar het was, want ik wist haar huisnummer niet meer. Nergens tekenen van een onvervalst feestje, dus belde ik Marijke. Die was zo vriendelijk niet op te nemen. Vervolgens belde ik Ine. Ook zij weigerde. Toen werd ik teruggebeld door Ine, zegt mijn telefoon, en hoorde ik Dymphna aan de andere kant van de lijn?
 
De trend voor de avond was al gezet. Nee, de drie dames wisten ook het nummer niet en waren er trouwens ook nog niet. Niet veel later parkeerde Bennie voor me en realiseerde ik me dat ik eigenlijk de eerste was! Jannie was namelijk al bij Dian om de voorbereidingen (smul!) te treffen.
 
Toen ook de drie dames arriveerden wist Dymphna het opeens weer. Nummer 36 was het!
Ik druk dapper op de bel als Dymphna zich herinnert dat het toch nummer 42 was...
Ik glipte dus héél snel bij Dian naar binnen!
 
Na een uitgebreide begroeting en de kennismaking met de chocolaatjes, marsepeintjes en pepernoten, bestudeerden we de bezorgfolder. Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar toen had iedereen zijn bestelling gedaan, variërend van shoarma, pizza, kip en een salade. We wisselden de laatste sappige roddeltjes uit, hoorden elkaar uit over recente stoornissen, kwaaltjes en afwijkingen, en niet veel later kwam de vriendelijk Turk de maaltijd brengen. Ine stormde naar de voordeur, want tijdens het bestellen riep ze al dat zij voor de Turk zou gaan?! De bezorger moet even heel hard nagedacht hebben waarom hij ook alweer naar Nederland was gekomen, toen Dian en Ine als welkomsthostesses bij de deur stonden, Ine gefeliciteerd wilde worden met haar 21e verjaardag en samen met de goede man op de foto ging...
 
Wauw, gave dóós!
Me to you!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Een kwartier later was iedereen, op Ine na die namelijk een normaal eettempo hanteert, klaar met eten. Weer tien minuten later stond alle troep weer in de keuken en begonnen we met de surprises. We maakten briefjes met onze namen en Bennie zou als eerste een naam mogen trekken en die zou als eerste een surprise uit mogen pakken. Bij gebrek aan bakje stopte Bennie ze in mijn decolletee en husselde ze goed door elkaar. Vervolgens trok hij Ine. Gelukkig kwam er toen alsnog een bakje want ik had nog een kleine tien minuten nodig om alle briefjes weer terug te vinden, zo was Bennie te keer gegaan...
 
Push! Push!Zomerse onderzettertjes!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Namen trekken, een intensief klusje...Ine kreeg een prachtige Marco-doos, beplakt met veel Marco, haar gezin en de @-tjes. De rest van de avond hoorden we Ine roepen hoe blij ze was met haar doos. Dus dat zat wel goed! Jannie was de verantwoordelijke voor deze creatieve uitspatting en de leuke en lekkere cadeautjes die erin zaten. Ine pakte daarna het briefje van Dian, die een prachtige beer kreeg (in een vorig leven een varken) met een achteruitgangetje waar ze in kon graaien. Een prachtige ketting was het resultaat, U bent vast niet verbaasd als ik vertel dat Marijke het brein hier achter was.
Na Dian mocht ik mijn surprise uitpakken. Mijn mooie nieuwe huis met pepernotendakje was de schuilplaats van een heleboel leuke en lieve cadeautjes, die ik, zoals bekend, van Dian heb gekregen! Heel leuk! Ik deed mijn uiterste best de papiertjes te husselen en toen mocht Jannie haar surprise uitpakken. Ine had speciaal voor Jannie een heerlijke kont gemaakt, waar je onbeperkt in mocht knijpen! Een dankbaar gelach klonk dan door de kamer, zalig! Jannie was nog volop bezig haar cadeautjes van papier te ontdoen, toen er een keihard geklop op de ramen klonk. Ik viel bijna van mijn stoel van schrik, en overal zag ik dezelfde geschrokken koppies. Alleen Bennie was onverstoorbaar, maar hee, dat is een man :-)
 
Lekkere kont!Wat bleek? Twee Pieten kwamen al driftig met pepernoten gooiend de kamer binnen! Iedereen werd onder de loep genomen, fotomodel Marijke, mattenklopper Dian, voorzitter Nathalie, en ga zo maar door. De Pieten waren goed voorbereid! Terwijl Piet 1 ons allemaal doornam, maakte Piet 2 van de gelegenheid gebruik de chat in te duiken.
 
Tja, geen aapjes daar om te kicken, legde hij uit. Foei Piet! Na deze onderbreking kon Jannie weer in haar broek verder graaien. Tot slot mocht ze ook een lootje trekken, en ze trok Marijke. Marijke kreeg een computer met muis, en een gedicht waarin stond dat er 7 cadeautjes in de computer zaten. Aangezien de presentjes niet alleen ongewoon waren (hondenkoekjes?!) maar ook erg klein, had ze vooral moeite om het laatste pakje te vinden. Toen de hele kamer onder de papierslierten zat verklapte Bennie dat tellen niet zijn sterkste kant was en er slechts zes pakjes waren. Ik hoef niet te vertellen dat Bennie het zelf erg grappig vond, hahah!
 
 
Bcc zeg je? Hoe komt het dat je altijd de goedkoopste bent?

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Daarna mocht Bennie zélf zijn surprise uitpakken. Dymphna had een hele speurtocht voor hem uitgestippeld en werd van het kastje naar de muur gestuurd. En passant moest hij nog even geschminkt worden, maar toen had hij zijn kadootjes: hoewel Bennie altijd zegt over uitstekend gereedschap te beschikken kreeg hij er nog wat spulletjes bij. Handig, als je thuis wat wilt... knutselen ofzo...
 

Wie zoet is krijgt lekekrs!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Als laatste was Dymphna aan de beurt. Ik had voor haar een verkeersbord 'Verboden te zoenen' gemaakt, wat niet alleen nog niet helemaal droog was (er horen ook meer uren in een dag, grrr) maar ook van kippengaas was gemaakt, waardoor Dymphna nog moeilijk moest doen om het open te krijgen. Ze wilde hem namelijk bewaren voor in haar auto?!
Het presentje was een klein t-shirtje voor aan de autospiegel met aan de ene kant "Knock knock! Who's there?" en aan de andere kant "Itsmie!" Vooral handig als ze weer gaat stunten op bijvoorbeeld een Erasmusbrug. Dan weten de andere weggebruikers om wie het hier gaat.
 
Marijke vilt haar muis bijna...
Bennie vindt het opvallend grappig...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Het opgeruimde huis van Dian hadden we in twee uurtjes in samenwerking met de twee Pieten tot een volledige ravage weten te brengen, en we probeerden weer wat orde in de chaos te scheppen. Daar slaagden we uiteraard niet in... We hebben de rest van de avond gekletst en muziek geluisterd en ook een stukje van de film van Dymphna teruggezien. Toen ik moe werd en asociaal en met veel geluid begon te gapen, bleek het ook al na middernacht te zijn.
Voor mijn auto in een pompoen zou veranderen ben ik dus maar naar huis gegaan, na bijna iedereen gekust te hebben!
 
Het was een hele gezellige avond!!!
 
Papier, altijd al willen hebben!
Is ie waterpas?
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Verboden te zoenen!Itsmie!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Belofte maakt schuld!Chocolade letters van Zwarte Anneke!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
Voor de liefhebber van gedichtjes, mijn creatie zit achter de 'lees vooral verder'- knop!
Verhuizen & internet...
"Ik verzeker U dat U met een draadloze modem ook bereik heeft op zolder."
"Nee, op een draadloze modem kunnen geen kabels aangesloten worden, de naam zegt het al: draad-lóós."
"Heeft U uw verhuizing wel doorgegeven? Ik kan U in de computer niet vinden."
"U moet het oude NT1 kastje laten hangen."
"De monteur komt op 2 december de ISDN aansluiten."
"Met betonnen vloeren kunnen we natuurlijk niet garanderen dat U voldoende signaal heeft op zolder."
"U woont dus in Almere?"
"Het kan zijn dat de brief enige vertraging heeft opgelopen."
"Als U geen brief heeft gehad, is er ook geen modemkastje verstuurd."
"Heeft U het modemkastje al ontvangen?"
"Dus U heeft nog geen ADSL in uw woning? Dan gaat het drie weken duren."
"Als de huidige bewoners ADSL hebben, is het een kwestie van signaal omzetten."
"Signaal omzetten duurt ongeveer drie weken."
"U heeft dus internet aangevraagd via KPN en neemt het basis abonnement van XS4all? Is Planet ook goed?"
"U heeft al een gebruikersnaam en wachtwoord? Hoe komt U daar dan aan?
"Op een draadloze modem kunnen vier draadloze verbindingen en één kabel."
"En wanneer verhuist U naar Heerhugowaard?"
"Uw nieuwe telefoonnummer wordt 036.... Als de modem er is zullen we U bellen. Mag ik uw nummer?"
"Het maakt niet uit of U één of meerdere pc's aansluit op de modem."
"We nemen 3 meter kabel mee. Hoe hoog is uw zolder?
"Als U meer dan één pc gebruikt, kost dat 40 euro per pc extra."
"We nemen 15 meter kabel mee, de praktijk heeft ons geleerd dat 3 meter te kort is."
"De monteur is gratis, bij deze actie. Hij vertrekt pas als alles werkend is."
"De monteur komt op 2 december het internet regelen, maar heeft dan nog geen signaal."
"De monteur vertrekt als alles werkend is. Hij kan alleen niet zien of het werkt."
"Ik weet niet of de modem naar het oude of nieuwe adres is verzonden."
"Ik kan U verzekeren dat de modem naar het nieuwe adres is verzonden."
"Misschien kunt U de huidige bewoners even bellen om te vragen of ze de modem hebben ontvangen."
"Heeft U al een nieuw telefoonnummer voor Heerhugowaard?"
"Als het signaal er niet is, kunt U inderdaad niet internetten en dus ook niet werken."
"Als U niet kunt internetten, lukt telefoneren natuurlijk wel."
"De telefoon zit gekoppeld aan dezelfde lijn als het internet."
"Ja, dat weet ik héél zeker, daar kunt U op vertrouwen."
"Dat moet ik even aan mijn collega vragen."
"Als U niet kunt internetten kunt U altijd nog internetten via de telefoon. Heeft U al een nummer?"
"Het duurt drie weken om de aanvraag te verwerken. U heeft het in september aangevraagd."
"Ja, het is inderdaad november, dat klopt."
"Dat kan ik in de computer niet zien."
"Alle informatie zetten we in de computer."
"U hoeft zich geen enkele zorgen te maken."
"Als ik U was zou ik begin december gewoon nog even bellen."
"Wij kunnen U anders wel even bellen. Mag ik uw nummer?"
 

 
Update: Het is nu 16 december en ik heb nog altijd geen modemkastje.
Oh ja, en mijn telefoon in Heerhugowaard doet het niet meer... Foutje van KPN.
 
Surprise avondje met de apenstaartjes...
Zaterdag hebben we een zogenaamd Sinterklaasavondje met de @@pjes. Via een site werden er lootjes getrokken, en zaterdag gaan we al die ellende uitpakken en gedichten voordragen.
Waarom we dat in hemelsnaam doen? Omdat we er lekker bij gaan eten. De woorden 'shoarma' en 'pizza' vielen al, dus ik ben verkocht.
 
Het is nog maar een paar dagen en ik ben ontzettend nieuwsgierig wie mij heeft.
En dus zit ik op msn
 
Kom maar... kom maar...Nathalie: "Ben je blij dat je mij getrokken hebt?"
Marijke: "Ik heb jou niet, ik heb -piep-"
 
Nathalie: "Ben ontzettend benieuwd wat je voor me maakt!"
Dymphna: "Oh ik wou dat ik jou had, na alles wat je me de laatste tijd verteld hebt..."
 
Nathalie: "Wordt mijn surprise een beetje mooi?"
Ine: "Geen idee hoe de jouwe wordt maar de mijne is heel mooi geworden!"
 
Nathalie: "Hee Jannie, wordt mijn surprise een beetje mooi?"
Jannie: "Nee, heel lelijk en je chocoladeletter is ook al op."
 
Nathalie: "Dian, wil mijn surprise een beetje lukken?"
Dian: "Hoe wist je dat ik jou had????"
 
 
Hahaha, het heerlijk avondje is gekomen...
 
 
 
 
Diploma!
In 2002 zwom hij al...Aron was vier jaar toen hij op zwemles ging. In het kleine zwembadje Hippo zwom hij tussen de middag op donderdag drie kwartier lang. Krijsend en schreeuwend liet ik hem met de juf meegaan terwijl ik door het raampje bemoedigend met een vriendelijk gezicht stond te kijken. Maar mijn hart brak. Ik vind zwemles belangrijk, in een land wat voor bijna de helft uit water bestaat. In onze wijk zijn slootjes, mensen hebben vijvers. Ik wilde zeker weten dat hij zich drijvende zou kunnen houden als hij in het water zou vallen. Aron was toen al erg gevoelig. Hij huilde omdat het nieuw en eng was, andere kindjes, vreemde juf.
 
Alle kindjes luisteren en Aron zwemt alvast weg... (2002)Ik wist dat als de juf een beetje lief zou doen, hem serieus zou nemen, het zo over zou zijn. Maar de juf was een kordaat type: "Kom op hoor, er is niks om over te huilen. Er kan niks gebeuren, even flink zijn." Maar Aron was niet flink. Aron heeft een andere aanpak nodig. "Ik begrijp dat het eng en nieuw is, maar laten we het gewoon even samen proberen en misschien valt het wel mee."
Drie weken later werd de juf vervangen door Meester Frank, en die begreep Aron wél. Sindsdien ging hij met meer plezier naar zwemles, al ging het allemaal erg traag.
 
Met een kurk om, zwemvleugeltjes en een plankje zwom hij als een slak door het water.
Aron was een klein scharminkeltje en zelfs als hij de goede slagen maakte, kwam hij haast niet vooruit door die dunne armpjes en beentjes. En daarnaast zag hij alle vogels vliegen. Hij had de concentratie van een fruitvlieg. Ik keek ook altijd stiekem, want als hij me zag kijken, kreeg ik handkusjes en werd er gezwaaid en liet ie zien hoe goed hij kopje onder kon etc etc.
 
Aron met vriendje Jim tijdens het afzwemmen.Alle kindjes uit zijn groep gingen op een gegeven moment weg. Of naar een ander zwembad, of naar de afzwemgroep. Ik liet al een paar keer doorschemeren dat ik het allemaal lang vond duren, maar het hielp allemaal niets. In januari dit jaar stapte ik over naar de vernieuwde Waardergolf. Een mooi zwembad, waar Aron en Asmara een keertje moesten voorzwemmen om te beslissen in welk groepje ze kwamen. Je had groep 1 t/m 5, en daarna de afzwemgroep waar je maximaal 5 weken in zat en dan mocht afzwemmen. Asmara startte in groepje 2 en Aron in groepje 4.
 
Schoolslag (of iets wat er op lijkt...)Na een paar maanden mocht hij naar groepje 5, er kwam eindelijk schot in de zaak. Alleen... Aron ging met steeds minder zin haar zwemles. Hij was in de Waardergolf samen met vriend Karel begonnen, en Karel begon in groepje 1 en zat inmiddels in groepje 3 en Asmara zat inmiddels ook al in groep 4. Het zou toch niet zo zijn dat zijn zusje straks eerder een diploma zou hebben? Ik sprak met de leraar, en die vertelde me dat Aron zich zo slecht concentreerde, hij luisterde echt niet goed.
 
RugslagIk was het geheel met hem eens, leer mij mijn zoon kennen, maar zei ook dat ik geen diploma concentratie wilde. Ook geen luistercertificaat. Slechts zijn A diploma. Op een gegeven moment mochten alle kinderen uit groep 5 naar de afzwemgroep, maar Aron nog niet. En omdat hij de enige was uit groep 5 nog, werd hij zolang bij groep 4 geplaatst. Voor mij reden om wederom die achterlijke blauwe slofjes over mijn schoenen te doen en met de leraar te gaan praten. Hij hoorde me aan, maakte een notitie en zei dat hij het door zou geven.
 
Het was de tweede week voor hem dat hij dit groepje deed. Dat dacht ik al, aangezien ik al bij zeker 4 leraren verhaal was gaan halen. En ik raakte een beetje door mijn geduld heen. Ik eiste min of meer dat Aron les kreeg in groepje 5, en als dat betekende dat hij de enige was, dan was dat niet mijn probleem.
 
Twee weken kreeg hij priveles, en toen was groepje 5 weer gevuld. Maar toen er opnieuw kinderen naar de afzwemgroep mochten zat Aron daar wederom niet bij. En mijn geduld was toen echt op. Bij de kassa vertelde ik dat Aron niet meer kwam, ik had er genoeg van. Dat vond de dame achter het loket toch wel heel jammer en ze vroeg me of ze een belopdracht neer mocht leggen, de hoofdjuf zou dan nog een keertje contact opnemen. Ik ging accoord. Paar dagen later werd ik gebeld. De juf vertelde dat Aron zich zo slecht concentreerde, als iedereen op zijn buik moest zwemmen, zwom Aron op zijn rug. En ook keek hij altijd naar de tribunes, naar zijn zusje, naar zijn vriendje, naar de glijbaan, hij lette gewoon helemaal niet op!
 
Ik hoorde haar geduldig aan. Toen vertelde ik dat ik volkomen begreep dat Aron geen makkelijk kind was om les te geven, dat ik snap dat het frustrerend is en wellicht ook storend voor de anderen. Maar ook dat hij nu bijna vier jaar op zwemles zit. Dat hij bijna 8 was en nog altijd zijn A diploma niet had, en dat het mij niets uitmaakt, maar dat als hij straks een kinderfeestje heeft en ze gaan naar het zwembad, hij officieel nog zwemvleugeltjes moet dragen al zwemt hij al twee jaar zonder. Dat Aron zich nu eenmaal moeilijk concentreert, dat zijn beenslag verre van perfect is en ik dat allemaal begrijp. Dat ik ook niet vind dat de Waardergolf slecht les geeft, of dat het hun schuld is dat Aron nog altijd geen diploma heeft. Het kan heel goed zijn dat Aron echt niet goed genoeg kan zwemmen. Maar dat ik wél vind dat je realistisch moet blijven. Beter dan dit wordt het niet. Als zwemmen zoals hij nu doet, geen reden voor een diploma is, laten we er dan mee stoppen. Dan ga ik niet meer elke week naar het zwembad met een jongetje wat al het plezier in zwemmen verliest omdat hij iedereen een diploma ziet halen en hij nog altijd niet naar de afzwemgroep mag. Dat ik het gevoel heb dat hij al twee jaar aan het lijntje gehouden wordt. Ze luisterde voor het eerst echt goed. En voor het eerst had ik het gevoel dat ze zich niet aangevallen voelde. Ze vroeg me of ze me zo terug mocht bellen.
 
Gefeliciteerd met je diploma, Aron!Een kwartiertje later belde ze terug. Ze had een aantal docenten gesproken en ze konden zich Aron allemaal herinneren. Allemaal hadden ze het gevoel dat het een kwestie van enkele weken was en dan was Aron er klaar voor. En allemaal hadden ze dat gevoel al maanden en maandenlang. Ze gaf toe dat ze zelf ook dachten dat Aron misschien niet mooier of beter zou gaan zwemmen, maar beslist zwemvaardig was en zich in het water uitstekend kon redden. En toen zei ze dat hij naar de afzwemgroep mocht en er over een uurtje moest zijn! Dat is inmiddels meer dan vijf weken geleden want... Aron heeft zijn diploma gehaald!
 
YES!!!Hevig slikkend en snikkend zat ik op de tribune te kijken. Alle namen werden voorgelezen en je moest je vinger opsteken als je je naam hoorde. Er kwamen een paar kindjes te laat, waarop de juf zei: "Wie van jullie is Aron Thielen?" Want tja, Aron had zijn naam natuurlijk weer niet gehoord.
Zestig kindjes netjes op een rijtje, en eentje springend en stuiterend. Zestig kindjes netjes zittend op de banken, en eentje staand kijkend uit het raam. Zestig kindjes netjes aan de rand van het zwembad, wachtend op instructies, en één jongetje viel in zijn enthousiasme al in het water. Zestig kindjes haalde hun diploma. Alle zestig!!
Nerveus hoorde hij alle namen opgenoemd worden, en als nummer 59 was hij aan de beurt!
Wat was hij opgelucht en wat was hij blij! En zijn moeder kon niets uitbrengen, uit angst in huilen uit te barsten...
"Wil je voor je B-diploma gaan, Aron?" vroeg de meester. Paniek in Aron zijn ogen. "Ik ga verhuizen!" bracht hij opgelucht uit. Voorlopig hoeft Aron alleen maar te zwemmen omdat het gewoon zo vreselijk leuk is!
 
 
Wat is hij al groot en wat ben ik trots!!
Mijn zoon!!
Hoera! Aron is 8 jaar!
In het kader van stressvermindering en tijd zorgvuldig plannen, had ik mijn vriend Albert Heijn gevraagd wat boodschapjes te brengen. Zijn bezorgkosten liggen rond de zes euro, wat ik het meer dan waard vind in dit soort gevallen, maar ik zorg er dan wel voor achterlijk veel te bestellen. Meteen 40 flessen yogidrink bijvoorbeeld, bier, fruit, aardappels, hoe zwaarder het is, hoe beter. De vriendelijke bezorger kwam dus met maar liefst 4 kratten en 2 koelingzakken aan afgelopen zaterdag. Tijdens het uitpakken merkte ik al dat ik last had van een kleine geheugenbeschadiging. Ik bedoel, waarom zou ik een halve liter vanillevla hebben besteld? Of karnemelk? Ik lust het niet eens! Drie biefstukken, half pondje gehakt, twee kipfiletjes? Prei, tomaten, paprika? Ik kon het me niet herinneren maar propte alles in de koelkast.
Toen ik klaar was met uitpakken ontstond er echter een lichte paniekaanval. Waar was de paling? Waar waren de salades? Waar waren de franse kaasjes? De ham en de boterhamworst? De 'feestartikelen' waren er niet. Ik had de verkeerde koelingtas gekregen van Albert. Grrrr. Annemarie had me 's morgens aangeboden wat boodschappen te doen, maar haar msn stond op 'Zzzzzzz'. Gelukkig zouden Rick, de broer van Arno, en zijn vriendin Petra die middag komen. Op mijn allerliefst knipperde ik met mijn wimpers en vroeg of Rick misschien wat boodschappen wilde doen. Arno legde nog even uit dat mijn voeten open liggen en hij het niet kon, maar Rick voelde er helaas niet zoveel voor. Ik heb duidelijk nieuwe mascara nodig!! Geen probleem, ik hinkelde naar de winkel en gooide mijn karretje vol.
Nu had ik echt alles voor de verjaardag!
 
Cadeautjes!
Taart aansteken...

Blazen... dan mag je een wens doen!
Na vier keer blazen nog geen kaarsjes uit?
Pas op! Engerd met mes!
Roy, Shona, Annemarie en Arno
Mirjam en Freark
Marijke, Lotte, Kelly

 
De volgende ochtend kwam Asmara naar me toe om me te vertellen dat Sinterklaas wat in haar schoentje had gedaan! Dat Aron jarig was was opeens niet meer zo belangrijk, hihi. Ik stond op en ontdekte twee superlieve kindertjes die beneden verlangend naar hun gevulde schoen keken maar nog niets open hadden gemaakt. Onvoorstelbaar! Niet veel later was alles opengescheurd en had Aron ook zijn verjaardagskado gekregen. Hij was er erg blij mee!
 
En toen was het wachten op de visite. Vorig jaar was het nogal traumatisch voor hem, omdat we het feestje vierden vanaf 14.00 en de eerste gasten pas om 15.30 kwamen. En al die tijd stond hij bij de voordeur te wachten. Dit keer had ik gezegd dat het van 14.00 - 18.00 was en een aantal mensen gevraagd of ze vooral niet zo laat wilden komen. En dat werkte!
Om kwart voor een ging de bel, Marlies had aangeboden iets eerder te komen om me te helpen en daar had ik dankbaar gebruik van gemaakt. Het was echter mijn schoonmoeder en zwager, Elly kan niet zo goed tegen de drukte en komt graag iets eerder. Geen enkel probleem uiteraard, maar erg veel aandacht had ik niet voor haar, er moesten nog gehaktballen gedraaid worden. Maar daar was Asmara al! Ik gooide al ingrediënten in een kom en zij kneedde het keurig en maakte er prachtige balletjes van! De schat!
 
Marlies was inmiddels gearriveerd met Jeroen en de jongens begonnen de spelen terwijl Marlies mijn mooie nieuwe stofzuiger uitprobeerde. Er kwam nog meer visite die ik ook schaamteloos aan het werk zette. Het was nog geen 14.00 en de schoteltjes moesten op de tafel gezet worden samen met de vorkjes etc. Het ging me steeds makkelijker af.
 
Elly en Jesse
Jan en Lida
Patty en Koen
Nathalie en Arno :-)
Asmara prikt cocktailprikkertjes in het vlees!
Kelly en mijn zwager Roland
Joehoe Marijke, de carpaccio is er!
Bijna iedereen had het naar z'n zin :-)
Eloy doet een workout!

 
En voor ik het door had was het huis vol met gezellige mensen! Barbra kwam al lekker vroeg, en Johan en Sander zouden komen zodra Sander wakker was. Annemarie kwam met Eloy, en Roy en Shona volgden toen Shona wakker was. Geweldig systeem! Roy heeft een keurige opvoeding genoten en hing netjes zijn jas aan de kapstok. Een licht spijkerjasje, echt waar, maar de hele kapstok donderde in elkaar en alle jassen lagen op de grond. Roy verschoot van kleur en zei dat als hij nog meer dingen alvast uit elkaar moest halen voor de verhuizing dat geen enkel probleem was  Ik kreeg er alleen geen garanties bij, dus in elkaar zetten zou wel eens een hele opgave kunnen worden!
 
De taart was prachtig geworden met een foto van Aron voorop. Ik had kaarsjes gekocht omdat ik niet zeker wist waar de oude kaarsjes lagen en ik niet het risico wilde lopen dat ik er te kort zou hebben, ik moest er immers wel al acht hebben! Ik plantte ze in de taart en stak ze aan. Vrolijk zingend stonden en zaten we allemaal rondom de taart. Zeven kleine kaarsjes en 1 kaars in de vorm van een 8, het is nogal wat. "Goed je best doen Aron," zei ik bemoedigend, "want als je ze in één keer uitblaast mag je een wens doen!"
Aron haalde diep adem, en blies de longen uit zijn lijf! Maar... de kaarsjes bleven branden!
Drie, vier keer blies hij, en de kaarsjes gingen keer op keer vanzelf weer aan!!
Het duurde een eeuwigheid voor we door hadden dat dit speciale kaarsjes waren, Audrey was het die me er op wees, want anders had Aron nog weken door kunnen blazen, met een aanmoedigende moeder in zijn nek... En ja, op de verpakking stond 'Relight Candles'.
Nooit van gehoord en het op de verpakking ook helemaal niet gezien!
Alle kinderen mochten een poging wagen met blazen, maar toen heb ik ze toch maar verwijderd. En niet in de prullenbak gegooid, slim hè!
 
Spelen, spelen, spelen...
Sander en Johan
Kelly, Tessa en Nathalie (op de laatste tree van de trap!)
Wauw, de racebak vinden álle jongens leuk!
Aron, Luuk, Nick en Jim
Roland en Karen
Audrey, Tessa en Lida
Wat ooit de kapstok was!
Eloy

 
Ik ben nogal een liefhebber van lekkere hapjes en al snel bleek de kleine tafel te klein voor al het lekkers. Daarom gingen we maar rond met de schalen, en ieder bord kwam leeg weer in de keuken. Pittige kip (dank je wel Albert!) de gehaktballetjes (dank je wel Albert!), de gevulde eieren (dank je wel Albert!), alles vond gretig aftrek.
Er werd me gemeld dat een jongetje wat problemen had met mikken op het toilet, en een zorgvuldig gericht plasje precies naast de wc had geplaatst. Gelukkig niet op de mat, dus het zou makkelijk op te dweilen zijn. Ik pakte een emmer en een doekje, maar werd onderbroken door een gast die afscheid nam. En voor ik het wist zat Marlies op handen en knieën het toilet schoon te maken! Is dat lief of niet!!!
 
Ik maakte sneetjes stokbrood met pesto, sla, carpaccio, dressing, pijnboompitten en parmezaanse kaas, en meteen belde Marijke aan. En dat  is géén toeval, dat weiger ik te geloven! De tweede ronde carpaccio maakte Marlies ook al. Céline stond zalmrolletjes te maken, zette nieuwe kannen met koffie. Mijn vader ruimde de afwasmachine in en uit.
Je leest het, voor mij was het écht feest en ik was niet eens jarig!
 
Aron kreeg heel veel kadootjes en was overal ontzettend blij mee. Kinderen kunnen soms zo raar reageren, zeker in grote gezelschappen, maar hij zei (meestal...) netjes dank je wel en speelde de hele dag met alle kinderen. Asmara was ook helemaal in haar sas en zelfs Arno zat beneden in al het feestgedruis. Hij heeft gisteren langer beneden gezeten (wel met de kids boven) dan het laatste half jaar bij elkaar opgeteld! Heerlijk! Waarschijnlijk zie ik hem de komende weken niet meer, hihi, maar ik genoot er van om hem gisteren zo ontspannen te zien!
 
Nathalie, Jan en Lida
Lotte
Twee prinsesjes
Een kus van Tante Petra
Jan, Lise, Floor en Lida
Ook als je 8 bent kan een riem heel lastig zijn...
Nog meer spelen...
En spelen...
Jan, Barbra, Arno, Mandy en Connie

 
Er werd soep gegeten, hotdogs en ragoutbakjes met ragout. Voor de kinderen hadden we poffertjes of broodjes, er werd nog wat gefrituurd en toen zat iedereen vol. De stapel jassen in de gang slonk, de hoeveelheid afwas verminderde. Het eind van de dag kwam in zicht.
 
Jeroen las Asmara nog een verhaaltje voor, Marlies dekte haar toe, en Aron mocht nog even in zijn nieuwe encyclopedie kijken. Maar toen was het 21.00 en was het eindelijk stil boven. Marlies, Arno en ik dronken nog een kopje thee en welja, nog een stukje taart erbij.
 
Niet veel later lag ik in mijn bed, met Harry Potter. Ik wil het laatste deel nog even lezen voor het nieuwe deel uitkomt, om weer helemaal in de stemming te komen.
Na een uurtje genieten van het boek verdwijnselde ik naar dromenland...
Wat een heerlijke dag!
 
 
Gaat het...?
"Gaat het een beetje met je? Pas je wel goed op jezelf?"
Deze vraag krijg ik vaker de laatste tijd. Soms van mensen die weten dat Arno al vier maanden thuis zit met een burn out, soms van mensen die me gewoon goed bekijken en zien dat ik er wel eens beter uit heb gezien.
 
Meestal glimlach ik. En zo ook vandaag, toen me gevraagd werd of ik wel goed voor mezelf zorgde. Het klonk gemeend, maar ik had geen zin in een gesprek. Ik glimlachte en meestal is dat voldoende om over iets anders te kunnen beginnen. Dit keer niet. Ze drong aan.
 
En dus zei ik dat ik helemaal niet goed voor mezelf zorg. Dat ik te laat naar bed ga om mijn werk af te krijgen, slecht en ongezond eet, niet beweeg. Dat ik in een half jaartje tijd enorm aangekomen ben. Dat ik probeer om met mijn werk een stapje terug te doen, wat op bepaalde punten ook wel gaat, maar een heleboel dingen nou eenmaal toch moeten gebeuren. Dat ik het moeilijk vind om verantwoordelijk te zijn voor de boodschappen elke dag, elke dag de kinderen wakker maak en naar school breng, elke dag moet koken, ze elke dag in bad doe en naar bed breng. Iets wat de meeste moeders wellicht doen, maar dat terwijl ik ook nog fulltime werk. Dat ik het moeilijk vind om te zien dat Arno zich zo rot voelt, dat ik me tegelijkertijd schuldig voel omdat zijn genezing me niet snel genoeg gaat. Omdat ik vind dat ik sterk moet zijn maar dat allemaal niet meer zo lukt.
 
Dat ik merk hoe ik steekjes laat vallen en het eng vind om alles in mijn eentje te doen, bang om iets te vergeten en daarmee iemand te kwetsen.
Dat ik de schoolfoto's nog moet betalen maar geen idee heb waar dat verrekte zakje ligt. Dat ik wil Sint Maarten met de kids maar mijn voeten open liggen (psoriasis en stress is geen goede combi).
 
Dat ik nog zoveel dingen moet halen voor de verjaardag van Aron zondag. Voor de logé's van zaterdag. Dat Johan zaterdag jarig is en ik geen idee heb wát ik moet kopen. Dat ik Aron nieuwe kleren heb beloofd voor zijn verjaardag en ik geen idee heb wannéér ik dat moet kopen. Dat ik nog steeds de verzekering niet heb aangeschreven voor de annulering van Arno's vakantie. Dat de juffrouw van Asmara morgen jarig is en ik niks in huis heb voor haar. Dat ik een suprise moet maken met bijpassend gedicht. Dat de overgebleven muntjes nog retour moeten naar Lexion. De t-shirts en cd's naar Tessa. De uitnodigingen voor Aron's partijtje nog moet maken. Een zaaltje voor het afscheidsfeestje moet boeken. De meester op school moet vragen een overzicht te maken van de schoolvorderingen van de kids voor de nieuwe school.
 
Ik gooi het er allemaal uit. Ik struikel over mijn woorden.
Ik zie de ander schrikken. Mijn ogen schieten vol, ik moet flink slikken om nu niet keihard te gaan huilen.
 
"Nou ja, morgen is er weer een dag!" klinkt het.
 
Ik haal diep adem.
"Morgen," denk ik. "Morgen is alles anders."
 
 
 
 
Dank... dank... dank...!
Hij houdt van me!Vrijdag 4 november was het bedanketentje welke Marco wilde geven voor alle vrijwilligers van de fanclubdag en de apenstaartjes. Samen met Henry's had ik het menu doorgenomen en in overleg met Marco hadden we besloten om niet voor de klassieke tafels en stoelen te gaan maar in de kleine zaal te gaan, waar we staand van maar liefst 8 gangen zouden kunnen genieten.
 
En het was gewéldig! Wat een sfeer, wat een ambiance, wat een gezelligheid! Door het staande feestje konden we tussen het eten door lekker feesten!
 
Dansen, op de foto met Marco of lekker met 'm knuffelen, in zijn welkomstwoord had hij zelf aangegeven dat alles kon en alles mocht. En wie zijn wij om hem teleur te stellen? Hihi!
En dan al die blije koppies!
 
En hoewel het een feestje voor de vrijwilligers was voelde ik me bijna een beetje jarig! Mijn zussen, mijn vriendinnen, mijn collega-apen en -fans, heel veel mensen waar ik om geef en van houd waren aanwezig en genoten samen met mij van Marco, de Dolly Dots, Madonna en Abba. Verrukkelijk!
 
Tot slot zei Marco in zijn afscheidswoordje nog dat hij van me houdt. Hij houdt van me!
HIJ HOUDT VAN ME!
 
Oke, oke, het was niet volledig nieuw voor me, want hij doet dat al een aantal jaartjes.
Hij zegt en schrijft het ook regelmatig, dus erg verrast was ik niet.
Maar stiekem vond ik het wel érg leuk dat hij dat zo ten overstaan van al deze mensen zei.
 
HIJ HOUDT VAN ME!
 
Liefs,
 
Nathalie
 
PS: Ik hou ook van jou!
 
 
(Foto's volgen zodra die in mijn mailbox zijn beland  )
 
Dat is nou mijn man!
Laatst kwam ik in zo'n winkeltje waar ze alles verkochten met je naam erop. Tassen, sleutelhangers, handdoeken, pennen... je kunt het zo gek niet bedenken of ze hadden het wel. Mijn naam komt nog wel redelijk vaak voor, maar Asmara hebben we nog nooit gezien. Ze vindt naamdingetjes net zo leuk als ik, en daar baalt ze wel eens van. Gelukkig konden ze hier sleutelhangers met je eigen naam laten maken, waardoor ze nu een lichtblauw dolfijntje heeft met haar naam eraan! Wat was ze blij! Haar fietssleutel mocht aan deze, samen met de sleutelhanger van Marco en een roze beertje. Drie hangers voor één sleutel, knappe meid die die nog kwijt raakt!
 
Mijn ideale man!Ik stond naar diverse mokken te kijken en zag veel bekende namen. Opeens viel het me op dat veel namen wel een erg toepasselijk onderschrift hadden.
Nathalie -> De schattige
(Niets op aan te merken)
Marco -> De charismatische
(Volkomen waar)
Tessa -> De charmante
(Geen woord gelogen)
Marijke -> De vriendelijke
(Tegen mij altijd!)
Marlies -> De enthousiaste
(Zeker met een wijntje, hihi)
 
En toen ging ik de beker met de naam 'Arno' zoeken. Ik bedacht me dat als er iets stond wat klopte, ik hem mee zou nemen. Ondertussen bedacht ik me welke onderschriften ik passend zou vinden.
-> De liefdevolle?
-> De gepassioneerde?
-> De trouwe?
-> De toegewijde?
 
Daar zag ik zijn naam! En ik wist meteen: dit onderschrift klopt als een bus...
 

"De tijd staat stil
De tijd die alle wonden heelt"