Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ik kijk zo uit naar de warme, gezellige en liefdevolle dagen die komen gaan. Ik wil jullie dan ook hele fijne kerstdagen toe wensen en een gelukkig, muzikaal en vooral gezond 2018. Groetjes, Marco xxx
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Aan mijn voeten...
Mijn werk is bijzonder gevarieerd. Soms ga ik met Marco mee op pad (optredens, evenementen, The Voice, dat soort dingen), soms werk ik thuis en soms in Abcoude.
Het werk zelf is ook elke keer anders. Mail beantwoorden, nieuwsbrieven maken, website managen, Tifosi maken, interviews nakijken, filmpjes maken, het komt allemaal voor. Vaak vind ik thuis werken erg lekker. Mijn volledige foto archief is thuis, mijn mail geordend (eh, meer geordend dan in Abcoude), ik kan informatie makkelijker opzoeken en ook psychisch werkt het gevoel 'ik heb thuis alles' sterk door.

Abcoude heeft ook zeker zijn voordelen. Zo heb ik daar, in tegenstelling tot thuis, collega's. Die zeggen dan dingen als 'Goedemorgen!' of: 'Hoe was je weekend?'
Soms gaan we overleggen. Dan praten we in een groep van zo'n acht man gewoon twee uur achter elkaar over Marco. Daar word ik dan dus gewoon ook voor betaald.

Vandaag zou ik naar Abcoude gaan. De dvd's waren daar bezorgd en ik die moest ik hebben, maar ook moest ik enkele awards van Marco op de foto zetten. Dit was zowel nodig voor het magazine #1MB (die jullie allemaal moeten kopen want mijn naam komt ook in het colofon), voor de website (waar de awards sinds de nieuwe website jammerlijk ontbreken) en ik wilde er ook in de Tifosi aandacht aan besteden. Dat was dan dus een gehele vliegenplaag in één klap.

Wat wel een beetje treurig was, was dat ik wist dat Marco er niet zou zijn. Gelukkig Brigitte wel. Dat is leuk, want zij neemt vaak voedsel mee, hihi. Brigitte moest alleen gewoon hard werken vandaag dus daar was geen fatsoenlijk gesprek mee te voeren. Xander zou later komen. Kiki zou thuis werken. Ik zat dus met een sprakeloze Brigitte en de opdracht awards te fotograferen.

Ik liep naar achteren waar veel daglicht is, en begon met de TMF awards. Dat zijn er al 21 dus het is niet zo dat dat zo gebeurd is. Om het plaatje met Marco's naam goed te kunnen zien moest ik recht van voren fotograferen. Om het later makkelijk vrij te kunnen zetten in Photoshop moest de achtergrond wit zijn. Ik kwam dus al snel tot de conclusie dat ik ze het beste tegen het muurtje kon zetten. Dat ging dus als volgt. Een TMF pakken, door het sliertengordijntje naar achteren lopen, de award voor de muur zetten, op de grond gaan liggen, foto maken, kreunend en steunend overeind komen, de award terug zetten, moed verzamelen en een nieuwe award pakken.

Dit ging zo 21 TMF awards door waarna ik verder ging met de Twitteraar van het Jaar onderscheiding, het glaswerk van Arnhem, de Sims Award etc. Toen ik de hele plank gehad had, liep ik terug richting mijn bureau want daar achter staat nog een gigaplank vol onderscheidingen. Toen ik de Majoor Bosshardtprijs netjes tegen het witte muurtje wat het meest dichtbij was had geplaatst en ik me weer op de vloer genesteld had, hoorde ik ineens een vreemd gehinnik. Bleek Brigitte helemaal niet zo hard aan het werk te zijn maar alle tijd te hebben om mij uit te lachen. Terwijl ik gewoon echt goed bezig was. Fotografisch gezien volkomen verantwoord. Ik met een erkende vorm van kunstuiting bezig was op begerenswaardig creatieve wijze.

Ik negeerde Brigitte. Dat moest ook wel, want ik wilde de door haar meegebrachte lunch graag eten na deze inspanningen. Nadat ik de Majoor vereeuwigd had kwam ik zwoegend overeind, ik had ook veel te hoge hakken aan voor dit soort kunstjes, en ging verder met de Popprijs, de Radio 2 Zendtijdprijs, de African Peace Prize, Het Gouden Beeld, de penning van Alkmaar, de Alcaz Award en de Rembrandt. Ik noem het nu allemaal gemakkelijk op, maar wat hier ik deed grensde aan topsport. Neigde naar een Olympische Medaille. Kijkend naar al die prijzen wist ik heel goed, de prestatie die ik hier leverde was niet te vangen in een award. Maar ik heb een bescheiden persoonlijkheid.

Toen ging de deur open. Tijdens alle inspanningen had ik de PK's niet gehoord, waar ik normaal een Porsche inmiddels snel herken. Marco kwam binnen. Soepel als een ballerina vloog ik vederlicht overeind, maakte nog net geen afsprong, gooide mijn haar los en keek op mijn allervriendelijkst op. Dat laatste was eigenlijk het enige wat geen inspanning kostte want vriendelijk naar Marco kijken is een soort instinct. Vraag maar aan Lunarda, zij doet nooit anders.

Brigitte keek me met een stiekem lachje aan. Het lachje wat zegt: ik weet een geheimpje over jou en straks ga ik tegen Marco zeggen dat jij hier al de hele ochtend op de grond ligt.
Brigitte vroeg beleefd hoe het in Kerkrade was gegaan, ondertussend natuurlijk broedend op een ingang om mij aan de grond te krijgen. Marco vertelde enthousiast en voegde zomaar toe dat het ook vreemd was om een tour te starten zonder mij. Ik had dat gevoel zelf natuurlijk ook. Ik geloof dat ik dit millennium bij ieder start van een tour ben geweest. Maar nu ging het echt niet anders. En opeens zag ik wazig. Ik schoot gewoon een beetje vol. Ik vond het zo lief gezegd!

Voor Brigitte was het wel een beetje lullig. Grapjes maken ten koste van een collega die net begint te snikken is al veel minder leuk natuurlijk. Dus daar kwam ik eigenlijk wel heel goed weg. Marco vroeg daarop: En hoe is het hier?
Brigitte mompelde iets over cijfertjes en getallen en berekeningen. Geen idee waar ze het over had, ze doet de boekhouding en dat is net zo iets als Grieks en Latijn en Hierogliefen in één.

Ik zei dat ik de awards op de foto aan het zetten was. Marco werd meteen enthousiast. Veel enthousiaster dan over de cijfertjes, ik wil het toch even genoemd hebben. En toen vertelde hij dat de Edisons, waar ik nog niet aan begonnen was, heel geschikt waren voor een soort piramide achtige vorm. Terwijl hij zat te gebaren pakte ik die loodzware joekels al en hij plaatste ze voor het muurtje. En toen. Toen. TOEN! Toen gebeurde het. Marco pakte mijn camera aan en GING OP DE VLOER LIGGEN.

Gewoon aan mijn voeten. Het was een heel fijn beeld, moet ik zeggen. Iets waar ik zeker aan kon wennen. De symboliek ontroerde me ook. Op dat moment was ik even volkomen gelukkig. 'Stop de tijd' dacht ik. Kwam zo maar in me op. Misschien iets voor een lied.

Hoe dan ook. Marco maakte foto's. Neem ik aan, dat stukje is eigenlijk uit mijn herinnering verdreven. Ik weet de rest van de middag niet meer goed. Ik weet nog vaag dat ik paniekerig dacht WAAR IS MIJN CAMERA omdat ik een foto wilde maken van dit memorabele moment. Ik kon mijn camera niet vinden. De reden was niet heel moeilijk, die was dichtbij de grond. Zo dichtbij. Lag in de handen van Marco. In een volgend leven wil ik een Canon zijn.  

Gelukkig heb een telefoon. Maak je prima plaatjes mee. 
Tot zover mijn dag. Ik heb een heerlijke dag gehad. Heb er nog pijn in mijn knieën van.

xx N.



"Zeg me wie je ziet
Wanneer je naar me kijkt"