Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ga je ook naar de workshop op 20 mei nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Heel verlegen...
Verlegen, dat werd ik toen Marco me vertelde dat hij een geheimpje had. Marco en ik zijn allebei niet zo goed in geheimpjes, dus ik wachtte geduldig tot hij het zou vertellen. Maar wat ik ook had verwacht, dit was het niet!

Hij vertelde me dat hij een mail van Angelique had gekregen. Angelique had begin dit jaar het plan opgevat om ervoor te zorgen dat ik Weblogje van de Week zou worden. Ze had daarvoor contact gezocht met mijn broer Rob die had toegezegd zijn best te zullen doen. Aangezien Rob in de band van Marco speelt, zien zij elkaar regelmatig. Alleen Marco zat toendertijd in Afrika, dus haar geduld werd behoorlijk op de proef gesteld. Toen Marco terug was uit Afrika zat zijn agenda meteen overvol, en toen Rob het niet leek te lukken besloot Angelique het dan maar rechtstreeks te vragen. Ze stuurde een lange en zeer lieve mail waarin ze uitlegde dat ze mij een dergelijk filmpje zo graag gunde, dat mijn logje trouw bezocht werd door veel fans en dat ik zelf nooit zou voorstellen een dergelijk filmpje te maken.

(c) Loe Beerens

Overigens had ze daar volkomen gelijk in, en kent Marco me wat dat betreft ook goed genoeg. Toen Marco tijdens de concerten zei dat hij iPods voor de meiden van de fanclub wilde laten graveren, moest ik alle namen even netjes opschrijven. Dat briefje gaf hij vervolgens aan Armando die de stad in zou gaan en zei daarbij: 'En Nathalie zelf natuurlijk ook, haar kennende heeft ze zichzelf er niet tussen gezet!' áEn dat had ik inderdaad niet gedaan...

Toen Marco de mail van Angelique las was zijn eerste reactie: Ja nat˙˙rlijk! Stom dat ik daar zelf niet aan gedacht heb!áHij besloot me Weblog van de Week Ún van de Maand te maken! Hij belde Annemarie, want inmiddels had Marco al aan mij doorgegeven wie er Weblog van de Maand november moest worden en dat moest natuurlijk even ongedaan gemaakt worden. Annemarie werkt voor de fanclub maar meer nog voor Qball en zij maken die prachtige awards. Annemarie regelde dat er een award voor mij kwam en dat mijn naam op 1 november rood op zou lichten! Ondertussen heb ik begrepen dat de meiden van de fanclub kortgeleden samen ook overlegd had met dit doel, superlief meiden!

Marco maakte thuis meteen een filmpje. En toen hing hij aan de telefoon. "Ik heb een geheimpje!" Ik wilde onmiddellijk thee gaan zetten, op de bank gaan zitten, notitieblok erbij. Ik was helemaal klaar voor het geheim, hoopte dat het iets leuks en spannends zou zijn. En hoewel ik dit nooit verwacht had, was het heel erg leuk en super spannend!áHij zette zijn volume wat harder, bracht zijn telefoon naar de speaker en speelde thuis het filmpje af.á


En ik luisterde ademloos. Ik werd heel erg rood, voelde mijn keel dichtslibben en moest hevig slikken om niet te gaan huilen. Wat overigens niet hielp. Wat lief! Wat leuk! Wat heerlijk! Ik was heel erg blij! Ik was heel, heel erg blij! Ik was heeel, heeeeeel, heeeeeeeel erg blijjjjjjjj! Blij! Blij! Blij!

Zo goed als elke week mag ik mensen mailen om te vertellen dat ze Weblog van de Week zijn. Zonder uitzondering zijn de fans altijd hartstikke blij, stuiteren ze in het rond, en zijn ze helemaal hyper de pieper! En ik reageerde niet anders! Ik was ˇˇk superblij, stuiterde in het rond en was helemaal hyper de pieper! En nog!

Ik werk nu veertien jaar voor en met Marco. Het is heel hard werken, ik maak veel en onregelmatige uren, heb te maken met strakke deadlines en soms zit ik middenin de nacht nog aan mijn computer. Maar daar staat tegenover dat Marco een hele warme, intelligente, betrokken, sociale, ambitieuze en gepassioneerde man is die me niet alleen zakelijk maar ook privÚ veel goeds heeft gebracht. Werken met hem is elke dag een uitdaging, er is altijd weer wat nieuws, en geen dag is hetzelfde. Ik geniet met volle teugen van mijn werk en ben door het werk wat ik doe, uitgegroeid tot een worcaholic waar ik in de basis eigenlijk gewoon lui ben.

Ik kan lezen en schrijven met Marco, (wat handig is als schrijfster) we hebben vaak aan een half woord genoeg, en ook als vriend kan ik altijd op hem rekenen. Ik weet heel zeker dat als ik middenin de nacht bel, hij er voor me zal zijn. En mocht hij onverhoopt niet kunnen dan zal Leontine in actie komen. Ik heb haar eerder een keer gebeld terwijl ze in Kenia zat, maar ik even niet meer wist wat ik moest doen. En ze had alle tijd, alle aandacht, zo lief! Het is een warm, liefdevol koppel waarbij ik me heel erg thuis voel.



Het fanzijn is bij mij gegroeid, ik werkte al een paar jaar met heel veel plezier en toewijding voor Marco toen ik ontdekte dat ik het Borsato Virus te pakken had gekregen. Iedereen hier weet dat hier geen vaccin, geen antibiotica en geen tegengif voor bestaat. Gelukkig niet! Ik ben ontzettend blij dat ik dat virus bij me draag omdat het me de gelegenheid geeft nog meer te genieten van de man, de mens, de stem, de muziek.
Ik luister veel muziek, zing graag mee onder de douche en in de auto, neem teksten en melodieŰn graag in me op. Maar er is geen liedje dat me zo kan raken als de muziek van Marco. Enerzijds door de schoonheid en eerlijkheid van de muziek, maar vooral ook doordat de liedjes gezongen, beleefd en uitgedragen worden door Marco. Hij is het die de muziek tot leven brengt, hij is het die de liedjes die hij zingt opeens driedimensionaal kan maken. Er is geen enkele andere artiest die me zo weet te raken.á

Met zijn muziek.
Met zijn vriendschap.
En nu ook met zijn filmpje.


Ik proef veel liefde, waardering en respect uit dit filmpje. En hoewel het niet de eerste keer is dat hij deze dingen zegt, kan ik het nu wel terugluisteren wanneer ik maar wil, heerlijk!
Hij staat inmiddels op mijn gegraveerde iPod en ik kijk en luister om de haverklap.
Ik moet een beetje om mezelf lachen, zo kinderlijk blij als ik ben. Maar niets is leuker dan je zo blij te voelen als ik me nu voel!

Zijn jullie samen met mij blij?





*zucht* á



Alle sterren...

Met jou
vanavond
Lijken alle sterren op de juiste plaats te staan
Zo dicht bij jou
tot de zon komt
Oh, ik wil dit nooit meer kwijt
Dus stop de tijd
vannacht

KopiŰren!
Eerder was zij ziek. Zij, de sadistische dame van het gezondheidscentrum. Ze is aardig hoor, ze is vriendelijk, grappig, ze is voorzichtig en begripvol. Maar ze is wel ta...tan...tand..., nou ja, ze werkt wel in het gezondheidscentrum. Vrijwillig, niemand dwingt haar.

En ik had een lekkende vulling. Eigenlijk heb ik er zelfs een aantal, maar deze was wel het belangrijkste. Hij zat er nog maar 26 jaar, dus het is echt belachelijk dat ie nu al begint te lekken. En ze wilde hem er uit halen. Eigenlijk ruim een half jaar geleden al, maar toen kwam ik iets te laat op de afspraak. Precies een week te laat, dus toen hadden ze geen plek, ik had in mijn hysterie blijkbaar de afspraak niet goed opgeschreven. Drie weken geleden mocht het opnieuw, maar toen was ze dus ziek en kon ik naar de kapper. Iets waar ik erg van genoot. Maar vandaag moest ik. Ik moest ik moest ik moest. En ik wou niet.

Met lood in mijn schoenen betrad ik de wachtkamer. Ik ging niet zitten maar hield angstvallig de deur in de gaten. Bij het minste onheil kon ik dan nog vluchten. Maar helaas, behalve de dame zelf was er geen onheil te bespeuren en dus moest ik de stoel in. Eerst een prikje, die doen me niets. Tien minuutjes intrekken en dan aan de slag. Bij de eerste handeling merkte ik al dat de verdoving niet sterk genoeg was. Maar nog een prik, weer tien minuten wachten, dat wilde ik ook niet. Daarbij heb ik zo een bespreking in Nijkerk voor de fanclubdag, dus als ik dan nog enige controle over mijn mond heb is het fijn. Doorzetten dus. Dapper zijn. Flink en stoer. Aahhh... wat ben ik toch een watje! Het zweet klotste onder mijn armen, mijn rug dreef weg en ik kneep zo hard in mijn eigen handen (waar is de armleuning van vroeger gebleven?) dat ik kramp in mijn armen kreeg. Mijn benen voelden aan als watten en in mijn hoofd klonk de boor luid en duidelijk. Sjonge jonge, ik heb twee kinderen gebaard en dat was toch echt wel meer werk, maar ik stierf een duizend doden in die stoel.

Afleiden, afleiden. Ik dacht aan Angelique en hoeveel plezier we hadden gehad tijdens de tour toen ze op een rustdag langskwam om het Gelredome achter de schermen te bekijken. We hebben niet veel gezien maar een te gekke dag gehad. Maar steeds als ik aan Angelique dacht zag ik haar opeens in een wit uniformpje heel gemeen naar me grijnzen...

Marco dan. Altijd goed. Ik dacht aan de tour en hoe Marco lekker los ging tijdens Rood, naar me keek en knipoogde toen hij zong dat rood vandaag toch echt stond voor de liefde tussen hem en mij. Maar het knipoogje hield op, en opeens had Marco een boortje in zijn hand en kwam dreigend naar me toe...
Mailtje van Peter...
Hoi Nathalie,

Ik vindt het best dat Arno wil winnen met squashen. :-)
Maar moet het op deze manier :-)

Groetjes, Peter.


Jaja, sporten is heel gezond. Daarom squashen Arno en Peter 1 Ó 2 keer per week. Arno wint eigenlijk gewoon altijd. Maar meestal hoeft hij er Peter geen blauw oog voor te slaan hoor...
Hihi, DaniŰlle boft, die mag er steeds tegenaan kijken. Dat ik erom moet lachen vindt Peter niet erg hoor, die knijpt wel een oogje dicht...á
Dag papegaai
"Dag papegaai" zei de pingu´n.
"Dag papegaai" zei de papegaai.
"Nee" zei de pingu´n, "je moet dag pingu´n zeggen."
"Nee" zei de papegaai, "je moet dag pingu´n zeggen."
"Ik ben een pingu´n!" zei de pingu´n.
"Ik ben een pingu´n!" zei de papegaai.
"Stomme papegaai!" zei de pingu´n.
"Stomme pingu´n!" zei de papegaai.


(c) Erik van Os
Bijna elf...
... en nerveus voor zijn verjaardag.

De zondag voor de fanclubdag zullen we de verjaardag van Aron vieren, want 13 november wordt hij 11 jaar! Zondag 9 november komen de slingers tevoorschijn om twee redenen: want ook Arno is die dag jarig en wordt dan veertig (40!) jaar.
á
De zaterdag na de fanclubdag zal Aron zijn partijtje vieren. Tenminste, als we iets kunnen bedenken...
Gevonden!
Soms raak je iets kwijt waar je erg aan gehecht was. Vaak is het omdat je niet goed oplette toen je het een nieuw plekje gaf, soms is het ook gewoon overmacht. Is een ander verantwoordelijk voor jouw verlies. We leven immers met een paar miljard op dezelfde aardbol en dan kan het niet anders of een ander heeft invloed op jouw leven.

HIER was ik iets kwijt. Zo, wat was ik dat kwijt zeg!
Maar ik heb hem weer gevonden! Dit keer zal ik er goed op letten!

*blij*

Om op te vretuh!
Persoonlijk was ik al blij met mezelf voor ik aan het lijnen sloeg. Ik ben inmiddels flink afgevallen. Het wordt een beetje griezelig om te vertellen hoeveel ik kwijt ben omdat ik tegen iedereen wel gelogen heb over mijn gewicht, haha. Ik lieg eigenlijk nooit, maar over mijn gewicht gaat dat supermakkelijk.á

Tegen de ÚÚn vertelde ik eerlijk hoeveel ik kwijt was.
De ander mocht precies weten hoeveel ik tijdens het lijnen woog.áEn de derde had ik eerlijk verteld met welk gewicht ik begon.

Maar niemand wist alle drie de details...

Zoveel te vertellen...
En zo ontzettend weinig tijd! De tour slokte alle tijd op, maar wat heb ik genoten! Ik ben twee keer van vrijdag t/m dinsdag van huis geweest, maar thuis liep alles op rolletjes. Elke dag even bellen was voldoende om me ervan te verzekeren dat het goed ging in Almere. En in Arnhem heb ik meer dan ooit kunnen doen. Ongelofelijk veel mail heb ik weggewerkt, en met mij de meiden van de fanclub ook! Internet is een bijzonder handig medium, maar we worden er wel een beetje lui van. Iets zelf opzoeken is er niet meer bij, iets lezen ook niet. Mailen en een ander vragen is gewoon veel gemakkelijker. Ik ben zelf ook zo hoor, het is geen verwijt. Maar het beantwoorden kost erg veel tijd.

"Welke trein moet ik hebben na de show, ik woon in Dordrecht?"á
"Mijn moeder was er zaterdag en heeft muntjes over. Kan ik die dinsdag nog gebruiken?"
"Zingt Marco 'Vlinder' want dan neem ik een vlinder voor hem mee."
"Houdt Marco meer van melkchocola of puur?"á


Soms dacht ik wel: Is deze vraag echt zo belangrijk? Maar we hebben zo goed en zo kwaad als het kon alles geprobeerd te beantwoorden. Zat ik dus treintijden uit te zoeken in het Gelredome. Maar het gaf niets, het was een fantastische periode!

Thuis!



(Zie je dat ik ook hele korte logjes kan maken...)

"En waar mijn blik ook reikt
Zie ik haar naast me staan"