Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ga je ook naar de workshop op 20 mei nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Snotneus!
Ik ben verkouden. Ik ben bijna nooit verkouden, dus nu ik het ben is dat heel erg. Veel erger dan bij iemand anders, dat snap je. Want nu gaat het om mijn eigen neus.
Als je verkouden bent, dan heb je een snotneus. Ik haat het hebben van een snotneus.
Het is een rotgevoel en het is onpraktisch want je moet steeds in de weer met zakdoekjes enzo.
Maar er zit nog een nadeel aan. En dat leg ik zo uit, maar eerst even orde op zaken stellen hier...

Mannen, vanaf nu mogen jullie niet verder lezen.†
Surf maar vrolijk verder, naar F1, voetbal, bier, het maakt niet uit.
Vrouwen zonder kinderen, ook wegwezen nu. Blijf dromen, geloven, hopen.

Gezondheid...Oke, alleen moeders hier nog? Dan kan ik het wel vertellen. Die snotneus, ik word er gek van om meerdere redenen. Los van het feit dat het gewoon onsmakelijk is om steeds vloeistoffen in je neusholte te voelen jojoŽn, komt er een moment waarop je een deel moet laten gaan. Dat kan met behulp van de zwaartekracht, en daaronder een zakdoekje dan wel een niet zo kritische tong, dat kan ook door de neus†te snuiten.†
Met het snuiten van je neus gebruik je diverse spieren, ik weet niet precies welke eigenlijk. Ik weet wel, dat als je je concentreert op de spieren die je nodig hebt om je neus te snuiten, andere spieren, andere belangijke spieren, andere belangrijke en noodzakelijke spieren, het opeens af laten weten.†

Hier wil ik het verder niet meer over hebben.

Gevolg is dus dat ik iedere keer dat ik mijn neus moet snuiten, en dat is verdorie veel vaker dan me lief is, ik een bezoekje breng aan het toilet en met een wcpapiertje het snot opvang. Ik doe dit zo vaak, dat mijn gezinsleden zich afvragen of niet handiger is om een pakje zakdoekjes bij me te dragen. Ze snappen er niets van, kan ik je vertellen. Dat toiletbezoek is gewoon noodzakelijk.

Maar net was het ultieme dieptepunt. Ik wilde niet meer snuiten en zat met een grote keukenrol aan mijn bureau en veegde het kleurloze snot gewoon elke twee minuten opzij. Als je dat lang genoeg doet lijkt het opeens heel gewoon. Het kriebelt wel, maar ik hoef in ieder geval niet steeds op te staan en kom nog een beetje aan werken toe.
Nadeel van gekriebel in je neus is dat je dan moet niezen.

Tijdens het niezen gebruik je diverse spieren, ik weet niet precies welke eigenlijk. Ik weet wel dat als je niest, andere spieren, andere belangijke spieren, andere belangrijke en noodzakelijke spieren, het opeens af laten weten.†En dat je dan nergens bent met je keukenrol. Dat een bezoekje aan het toilet ook weinig zin meer heeft.
Dat je dan blij bent dat je een laminaatvloer hebt, en een kunststof zitting op je bureaustoel.

Maar weet je, hier wil ik het verder eigenlijk ook niet meer over hebben.
Ik ben dus verkouden, oh kommer en kwel.

Tegen alle mannen die stiekem toch gelezen hebben (onbetrouwbaar, allemaal...) en alle kinderloze vrouwen die zich ook niet konden bedwingen (jullie zijn ook allemaal hetzelfde) wil ik nog even kwijt dat ik stapelgek ben op mijn kinderen en het de pijn van de bevalling helemaal waard was. Hoewel†ik soms wilde dat ik ze bij aankoop van een fles Dreft had kunnen krijgen, neem ik het de natuur niet kwalijk dat dit een bijverschijnsel blijkt te zijn.
Maar als jķllie me uitlachen... oei oei oei berg je dan maar!!
Zo, mijn snot heeft gesproken.

En verder wil ik het er niet meer over hebben.



Dag lithium!
Velen onder jullie weten wel dat mijn man met zijn gezondheid worstelt. Twee en een half jaar geleden is hij ingestort en na diverse diagnoses zijn we nu tot de ontdekking gekomen dat hij een ernstige depressie heeft. Het goede nieuws is dat er fabrieken vol medicijnen worden gemaakt en het dan heel goed onder controle te houden is. Het slechte nieuws is dat het een hele zoektocht is voor je er achter komt welk medicijn het meest geschikt is.



Goed geheugen
Aron is gek op kennis. Hij verslindt informatie. Vandaag was ik allerlei algemene vragen aan het stellen, waar hij antwoord op moest geven.
Sommetjes, woorden spellen, kennisvragen...


Kruimels
"Mam, mag ik in jouw bed naar een filmpje kijken?" Het is bijna acht uur en Aron kijkt me met zijn allerliefste blik aan. Het is om je kapot te schamen, maar wij wonen met zijn viertjes en hebben zes televisies in huis.†

Een achterlijk grote in de woonkamer, op onze slaapkamer een kleine, de kids hebben ieder een goedkoop exemplaar, onze oude breedbeeld staat op zolder in Arno's kamer en in de badkamer hebben we een achttien jaar oud klein draagbaar tv'tje waar we naar kijken als we in bad zitten...
Niemand die het ziet...
Het gebeurde van de week voor de zoveelste keer. Ik trok een slipje aan en trok zo een gat in het kant. Nou vind ik lingerie prachtig, en koop het ook graag, maar ik doe dat niet vaak. Eťn keer in de zoveel tijd koop ik gewoon een heleboel. Met tot gevolg dat eens in de zoveel tijd ze allemaal om de beurt kapot gaan. Blijkbaar was de houdbaarheidsdatum van dit product gepasseerd, want alle setjes gingen om de beurt kapot. Ik koop best graag bij een postorderbedrijf. Sommigen hebben 24 uur service en dat is ideaal. Je hangt dan nog in je hebberige roes en wil alles passen, hebben en houden...
Kadootjes, kadootjes, kadootjes!

Via mijn werk heb ik ongelofelijk veel mensen leren kennen. Sommigen zijn lieve vriendinnetjes geworden, andere gezellige 'kennissen', weer anderen zie ik maar een paar keer per jaar maar ook dat is altijd gezellig. Met veel mensen heb ik alleen mailcontact, we lezen elkaars logjes, een enkeling heb ik ook nog op msn.
Kortom, er zijn heel veel soorten relaties en vriendschappen ontstaan.

Af en toe krijg ik van zo iemand een kadootje. Een leuke e-card, een persoonlijk gedichtje, chocola of bloemen. Heel erg lief! Vorig jaar kreeg ik een prachtige ketting kado en ook het groene armbandje draag ik heel vaak en dan denk ik altijd weer even aan de dame van wie ik hem kreeg. Het wordt dus echt gewaardeerd!

Op de fanclubdag heb ik ongelofelijk veel kadootjes gekregen! Meer dan ik ooit had durven dromen! En veel mensen hebben ook echt nagedacht over wat ik leuk, lekker of fijn vind, dat kon ik duidelijk zien. Zo heb ik dit jaar geen enkele fles wijn gekregen! Een fles wijn wordt uiteraard ook gewaardeerd, alleen, tja, ik drink zelf geen wijn!

Wel kreeg ik lekkere geurtjes, mooie sieraden, tekeningen en knutseltjes, veel chocola (lees: heel veel chocola ), een prachtig notitieboekje met bijpassende pen, beertjes, snoep, een mooie witte roos, fotolijstjes, paperclips, een heerlijke theeset, verwenspulletjes voor onder de douche en nog veel meer! En ik ben met alles blij! Ik wil niet ondankbaar klinken, maar ik heb dit jaar dus gewoon echt alleen maar superleuke dingen gekregen en dat stemt me gewoon blij!

Maar ťťn kado springt er toch wel uit. Zonder anderen te kort te willen doen, ben ik met ťťn specifiek kado toch wel heel erg blij. Ik spaar namelijk sinds mijn puberteit al pinguÔns. Er is een fase geweest waarin ik alles wilde hebben, hebben, hebben maar de laatste jaren bewaar ik de 'kinderachtige' in een stevige box op zolder en krijgen alleen de bijzondere exemplaren nog een prominente plaats.†

De pinguÔn die ik ontving was erg groot, maar prachtig gemaakt van natuurlijke materialen en ook schitterend van kleur. Hij past echt perfect in mijn kantoor!
Maar... hij is zů mooi dat ook Arno hem helemaal geslaagd vindt en zo komt het dat hij een waardige plaats tussen twee lampen op de vensterbank in de woonkamer heeft gekregen. In de woonkamer! Geloof me, een pinguÔn in de woonkamer, dat is uniek!
Iedereen die binnenkomt wordt door de pinguÔn†nu dus†opgenomen en bekeken, hij kan alles en iedereen zien! En wij hem! Linda, dank je wel!

xx N.

Als een blok gevallen...
Eet smakelijk!
Een vreemd weekje was het. Na de fanclubdag wilde ik heel graag een paar dagen vrij, maar dat lukte niet erg. Maandag was the day after, die is nooit rustig. Busje leeghalen, dozen uitzoeken, spullen verzamelen voor de koerier die de restanten naar de opslag brengt, busje terug naar het verhuurbedrijf? en dat zijn allemaal klusjes die op zo?n maandag vele malen zwaarder zijn dan op welke andere dag dan ook maar nu eenmaal moeten gebeuren. Ik heb in mijn buren echter fantastische vrienden gevonden en voor ik wist wat er gebeurde stond Peter de boel voor me te regelen en bracht hij samen met Arno het busje nog weg ook. Heerlijk om de touwtjes even aan iemand anders over te kunnen dragen!†
























Dinsdag was mijn dag! Nou ja, en die van mij en die van Marlies. Misschien nog wel iets meer die van Marlies dan die van mij, maar dat haal ik wel weer in. Even na tien uur waren we bij Sauna van Egmond en tegen sluitingstijd, nou ja, zodra de keuken dichtging en dat was rond 23.00 uur, vertrokken we weer. Een hele dag niet bellen, mailen, sms-en en regelen, een hele dag wel luieren, relaxen, eten & drinken, praten, lachen, bijna huilen, zwemmen, ontspannen, gemasseerd worden en dat alles terwijl ik de hele dag naar blote mensen mocht kijken. Kortom, dat was een werelddag! Met pijn in mijn ziel verliet ik de sauna, wetende dat het gewone leven daar buiten weer verder zou gaan.

Woensdag en donderdag werd dat dus weer werken, terwijl mijn hele lijf schreeuwde om meer rust. Vrijdag had ik een afspraak met mijn psycholoog. Ik bezoek haar om twee redenen: de eerste is om te voorkomen dat ik een burnout of wat dan ook krijg omdat ik toch een hectisch leven heb en zeker emotioneel best wat te verduren heb nu Arno zo lang ziek is. Ik wil de signalen herkennen die me vertellen wanneer het mis dreigt te gaan. Volgens de statistieken heb ik alle recht op een inzinking en ook de psycholoog zei dat ze cliŽnten heeft die minder dan een vijfde op hun bordje krijgen als ik en het niet meer trekken. Nou heeft de verhouding draaglast en draagkracht daar natuurlijk alles mee te maken en ik ben nu eenmaal best een sterke vrouw. Maar ik ben geen superwoman en er zitten grenzen aan mijn kunnen.†

Een andere reden is dat het in mijn leven om best veel dingen draait. Arno?s ziekte heeft veel invloed, de kids zijn superbelangrijk en ook ben ik heel erg veel met Marco bezig. Ik ga daarin vaak voorbij aan wat voor mij goed zou zijn. Om de paar weken heb ik dus een uurtje met een psycholoog waarin het een uur lang helemaal om mij draait. Om wat ik voel, of dat nou terecht is of niet. Om wat ik denk, of dat nou realistisch is of niet. En om wat ik wil, of dat nou haalbaar is of niet. Maar goed, afgelopen vrijdag dus weer naar de psycholoog en het was een fijn gesprek. Emotioneel, maar wel heel goed. Weer even wat dingen om over na te denken meegekregen. Ik wist dat Arno geen lekkere dag had en had helemaal geen zin om naar huis te gaan. Daar voelde ik me enorm schuldig om, maar het was even niet anders. De afspraak die ik overdag had in Alkmaar cancelde ik ook, en zo kwam het dat ik aan het begin van de middag opeens in Motel Akersloot zat met een boekje in een hoekje. Ik bestelde wat lekkers en las in mijn boek, en deed verder niets. Tegen vijven was ik in Alkmaar, deed nog even een rondje bekenden en stapte toen Henry?s binnen.†

























Ik blijf het ongelofelijk bijzonder vinden, deze happening.
Sowieso de fanclubdag is al heel bijzonder. Marco is er vaak als ťťn van de eersten en als hij tien minuten pauze heeft op zo?n dag is het veel. Hij doet aan alles mee, vindt alles goed en zet zich voor de volle 100% in. Ik noem geen namen, maar ik ken artiesten die best een deuntje willen zingen op zo?n dag, maar verder niets doen. Ik ken een populaire band die de fanclub gewoon opgeheven heeft. Ik ken veel artiesten die helemaal geen fanclubdag hebben. Dat Marco dit allemaal doet maakt me erg trots!

De vrijwilligers bedanken op zo?n dag vind ik wel logisch. Dus ze noemen op het podium is lief maar ook wel een beetje vanzelfsprekend, toch! We hebben het over vele handen die de fanclubdag tot een succes hebben gemaakt. En dat mag best beloond worden. Dat vindt Marco ook. Dus hij noemt de vrijwilligers vol enthousiasme en dankbaarheid op zo?n dag. Neemt na deze dag, die zo ongelofelijk vermoeiend en zwaar voor hem was, Šlle tijd om iedereen nog eens toe te spreken, en op de foto te gaan. Met alle vijftig vrijwilligers afzonderlijk, maar ook nog in combinaties van zussen, vriendinnen en operators. In dat halve uurtje zijn er honderden foto?s geschoten! Dat Marco nog zo goed kan zien mag een wonder heten met al die flitsen!
Vervolgens kan hij, als hij de vrijwilligers nog eens extra uitbundig wil bedanken, dat op vele manieren doen. Een bioscoopbon. Een bloemetje. Chocola. Een bijzondere foto met handtekening. Een sleutelhanger. Er is van alles mogelijk! Maar Marco is ook hier heel bijzonder in, vind ik. Want al deze mensen worden gewoon uitgenodigd voor een etentje! En niet een stijf etentje aan tafeltjes waarbij de vrijwilligers elkaar de hersens inslaan om aan de tafel van Marco te mogen, maar een ?staand feestje? waarbij iedereen kan gaan en staan waar hij wil. En afgelopen vrijdag was dit etentje al.†

























Marco opende het etentje vol lieve woorden voor de vrijwilligers en nam mij daar ook gezellig nog in mee. Ik geloof niet dat er een vrijwilliger is die nog twijfelt aan zijn liefde voor mij, hihi, want hij sprak het te pas en te onpas uit. Misschien hoogst vervelend voor sommigen, maar mocht je je afvragen hoe het komt dat ik zo dik ben, dan heb je hier je antwoord. Ik groei gewoon iedere keer wanneer Marco zegt hoeveel hij van me houdt, hihi!

Het etentje bestond uit diverse gangen in de vorm van kleine hapjes. Er was rekening gehouden met de vegetariŽrs, met de allergieŽn en met de mensen die weinig lusten. We mochten drinken wat we wilden en zoveel als we wilden, we konden dansen, zingen en springen en uiteraard allemaal met Marco op de foto. We waren dit jaar met een grotere groep dan vorig jaar en er was weinig ruimte om rond te lopen. Ik deed een paar keer een poging maar het was moeilijk om me door de massa te bewegen. Marco ontdekte hetzelfde, maar gelukkig waren er voldoende fans die zich met gevaar voor eigen leven wel door de massa durfden te wurmen om een gesprekje met Marco aan te knopen. Sommigen zijn erg verlegen en durven niet zo goed richting Marco te gaan, denkende dat hij daar niet op zit te wachten. Anderen hebben het op zo?n avondje niet echt nodig, vermaken zich prima met alle mensen en weer anderen grijpen hun kans en vragen Marco wat ze altijd al wilden weten. En het leuke is: alles mag en alles kan! Marco vindt het hartstikke leuk als mensen naar hem toe komen voor een praatje of een geintje. Er werd dan ook volop genoten!

Ik vind het erg jammer dat ik op sommige logjes en in mailtjes dan ook terug lees dat men het jammer vond dat ťťn meisje (dat geen vrijwilliger was maar wel door Marco uitgenodigd was) Marco opeiste. Ze eiste helemaal niets, ze had toevallig gewoon geen moeite om naar Marco toe te stappen. ?Het was wel ons etentje? las ik. Daar moet ik dan toch wel even drie keer van slikken. Het was MŠrco?s etentje en de vrijwilligers mochten allemaal komen. Dat is een (overigens zeer kostbaar) cadeau wat je moet koesteren, waar je blij mee zou moeten zijn. Marco had gezegd dat iedereen naar hem toe mocht komen, maar blijkbaar hebben sommige mensen, ook de fans die al langer meegaan, daar toch nog moeite mee. Voelen zich gegeneerd om naar hem toe te gaan, willen liever dat hij naar hen toe komt. Heel jammer! Als men gewoon de schaamte opzij zet en doet wat Marco vertelt wat je mag doen, dan heeft iedereen een te gekke avond!†
























Marco bleef veel langer dan de eerdere jaren, maar ook dit jaar gingen we vrolijk door toen Marco afscheid nam. Hij maakte nog even van de gelegenheid gebruik om te zeggen dat hij van me houdt, voor het geval iemand dat ontgaan was, en vertelde me dat ik een uitstapje cadeau van hem kreeg. Dinsdag in de sauna hadden Marlies en ik hardop bedacht dat het wel gaaf zou zijn als Marco de sauna een keer zou afhuren en dat we dan allemaal leuke mensen zouden uitnodigen. We hadden niet veel tijd nodig om te concluderen dat als wij tweetjes er zouden zijn en Marco natuurlijk, het al leuk genoeg zou zijn. Zodra Marco het uitstapje noemde, trok Marlies haar mond open, al vermoed ik dat de rosť daar ook iets mee te maken had. Ze brulde dat ik met Marco naar de sauna wilde en dat zij mee zou gaan voor de foto?s? Aiii? Marco trok een gezicht dat op verschillende manieren te interpreteren was en waarbij ik voor het gemak maar concludeer dat hij keek alsof hij het waanzinnig jammer vindt dat die wens niet uit kan komen. Van schrik werd het leuke uitstapje dus opeens een weekje weg naar TjechiŽ of KroatiŽ of wat me ook maar trok. Hij had dit niet voorbereid zag ik aan zijn koppie, want toen hij zei dat ik dat lekker met mijn gezinnetje mocht doen, zag ik opeens dat hij zich realiseerde dat dat met Arno waarschijnlijk niet haalbaar was. Het gezinnetje mocht dus ook aangepast worden aan mensen die ik graag mee wilde hebben. Hij had het even moeilijk met wat hij allemaal zei, maar ik vond het alleen maar lief en ontzettend leuk! Daarna vertrok hij de heldere nacht in.†




































Een half uurtje later belde hij. Ik spurtte snel naar buiten want binnen was niets te verstaan. Buiten vertelde hij voor het eerst sinds lange tijd dat hij heel veel van me houdt. Eindelijk hoorde ik die woorden weer eens! Ik zei hem daarop dat ik net van een zeer goede vriend een weekje KroatiŽ cadeau had gekregen en ik zelf mocht weten wie ik meenam en of KroatiŽ hem een beetje trok? Ik kon zijn gezicht natuurlijk niet zien toen hij begon te lachen, maar voor het gemak fantaseerde ik dat sauna-gezicht er maar weer even bij?

De avond was nog lang niet voorbij, maar het hoogste punt van het niveau wel. Met het vertrekken van Marco vielen alle remmingen weg. Opeens ging iedereen los, werd er ondergoed geshowd, paalgedanst, billenkoek gegeven, raakten sommigen bijna in een alcohol-coma en zelf begon ik spontaan te huilen toen iemand iets liefs tegen me zei.

Al met al heb ik een heerlijke avond gehad. Ik heb de drie blondjes (Marlies, Mimi en Daantje) veilig thuisgebracht. Marlies deed erg haar best om mijn auto niet onder te spugen en Daan en Mimi lagen met hun ogen dicht gestrekt achterin. Gelukkig had ik Paul, George, John en Ringo bij me die me hun liefdesverklaringen toezongen. Ik zong gezellig mee en aangezien er achterin geen ogen open gingen en Marlies nog altijd niet in de plastic tas met haar hoofd hing neem ik aan dat ze daar geen last van ondervonden.
Het was tegen drieŽn dat ik eindelijk in bed kroop. Arno was nog wakker, hij kon de slaap maar niet vatten zonder mij. Bijna een uur hebben we lekker gepraat over hoeveel we van elkaar houden, gehuild om de tegenslagen, geknuffeld omdat we zo blij met elkaar zijn en waren we gewoon heerlijk intiem samen. Arno was blij voor me dat ik zo?n leuke avond had gehad, en ik was opnieuw heel erg blij dat ik geen greintje jaloezie bij Arno kon ontdekken. En dat terwijl er toch nog een andere man in mijn leven is!
Wat heb ik toch geboft met mijn beide mannen!
Het was een raar weekje, met diepte- en hoogtepunten.
Maar ik had er niets van willen missen!

























P.S. Ik heb foto's ontvangen van Alie, Angelique, Erik, Ine, Juul en Stefan. Dank jullie wel!†
(Maar meer is welkom )


Fanclubdag 2007, wat een vreugde!
Mijn vriendje!De adrenaline jaagt nog door me heen, ik krijg die grijns niet van mijn gezicht en ik heb 't gevoel alsof ik jarig ben in de kerstvakantie op een tropisch eiland! Wat een heerlijke dag! Alles ging zoals ik hoopte dat het zou gaan, de dingen die ik bedacht had gingen zoals ze bedoeld waren en de vijftig vrijwilligers hebben hun stinkende best gedaan het de fans naar de zin te maken. En hoe! En 2000 blije fans, nou... dat †levert een zeer blije voorzitter op!

Wat hťb ik genoten! Zo'n dag is hard werken maar wat geeft het een energie!
Zoveel vriendelijke woorden, warme knuffels, samen op de foto, ik ben gezoend en verwend met kadootjes, ik ben omhelsd en heb de hele dag als een heerlijk, warm bad ervaren!

Dank jullie wel!
Gokje wagen?
Ik heb de perforator nodig om gaatjes in de vrijwilligerspasjes te maken.
Ik heb meer papier nodig om te printen.
Ik heb het cd'tje nodig met foto's uit de Kuip 2004.
Ik heb een grote lineaal nodig.
Ik heb een grote foto van Marco nodig.
Ik heb... heel veel nodig.

Iemand die een gokje wil wagen waar al deze spulletjes liggen?



"En nu sta je hier zo voor me
De rode avondzon streelt jouw gezicht"