Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 4 vrienden ;
en 4 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Goede moeder!
Prachtig uitzicht. En ook als je uit het raampje kijkt!Je hebt van die dagen, dat je je kinderen wel achter het behang kunt plakken. Aangezien we in december gaan verhuizen, hebben we trouwens massa's behang in huis. Soms wens je je kinderen met extra stevige lijm, desnoods met klontjes, achter een hip retro jaren zeventig behangetje terwijl zij er niets aan kunnen doen.
 
Je eigen lontje blijkt eenvoudigweg veel te kort te zijn. Daar achterkomen duurt even. Je vindt jezelf namelijk altijd heel redelijk. Bijna altijd. Als ik redelijk ben in ieder geval soms toch wel. Zucht.
 
Hoe dan ook, ik kon niet zoveel van ze hebben. Ze waren te aanwezig, maakten te veel geluid, vroegen te vaak teveel aan me. Kortom, ze waren gewoon hun eigen fantastische ikje.
Ik was het die het niet kon hebben. Shame on me.
 
Vandaag was de laatste dag dat Slagharen open was. En wij wilden, net als de rest van Nederland, daar wel heen. Gezellig. De avond ervoor had ik een feestje bij Marijke gehad en dat was wat uitgelopen waardoor ik pas om half vijf in mijn bed kroop. En toen had ik de klok al teruggezet. Vijf minuten later ging de wekker en bleek het half negen te zijn.
 
Staaltje zinloos geweld?Maar gelukkig, daar was-ie! De spreekwoordelijke knop die je vaak zo nodig hebt om te kunnen om zetten. Je wilt wat meer bewegen? Kwestie van de knop omzetten. Je wilt gezonder eten? Kwestie van de knop omzetten...
 
En vandaag wilde ik een leuke dag. En ik zette de knop om. Mijn telefoon ging op stil, ik pakte de tas in (chips, koekjes, snoep, drinken, mp3 spelertjes (dank U opa!), puzzelboekjes en stiften erbij, snoetenpoetsers, portemonnee, sleutels, geen jas want lekker weer, fototoestel... ik was er klaar voor.
 
De kinderen waren al aan het stuiteren en ik liet ze. In de auto zongen ze allebei met hun eigen MP3 speler mee, en ik liet ze. Ik vond het allemaal prima. Toen Bram me liet weten dat we binnen 2 minuten onze bestemming zouden bereiken, duurde het vanwege de file nog ruim een uur. Drie uur en een kwartier zaten we in de auto. En ik vond het geen probleem. Mijn knop was ommer dan om. En toen waren we eindelijk binnen. Slagharen, here we come!
 
De oude Arno, die zich overal druk om maakt, zou zich over de plattegrond hebben gebogen en een zo praktisch mogelijk schema op hebben gesteld. Binnen de beschikbare tijd zouden we dan zoveel mogelijk hebben gezien en als dat betekent dat je binnen 4 minuten van de ene kant van het park naar de andere kant moet sprinten om twee aansluitende voorstellingen te bekijken, dan moest dat maar. De oude Arno bestaat gelukkig niet meer, en de nieuwe ging niet mee.
 
Aha. Een wasserbahn.Bij aankomst kregen we een plattegrond met uitleg, in het Duits weliswaar want de Nederlandse versie was op, en ik bekeek hem vluchtig. Ik zag het al, alles was leuk. Ik stelde voor om gewoon wat lekker rond te lopen en als we iets zagen waar we in konden, dan zouden we in een rij gaan staan. Aron keek me bedenkelijk aan. Wat nou als we iets níet zagen wat wel heel erg leuk zou zijn? "Dan weten we dat toch niet?" zei ik nonchalant. Je kunt niets missen waar je het bestaan niet van weet, denk ik altijd. Maar Arno heeft me al eerder geprobeerd uit te leggen dat dat wel mogelijk is. En hoewel Aron nog acht moet worden, denkt hij net zo.
 
Gedwee stond ik de plattegrond af, en Aron ging er even voor zitten. Om zich heen kijkend ontdekte hij al snel waar we op de plattegrond waren en wat er in deze omgeving allemaal te doen was. Aron noemde de attractie, in het Duits welteverstaan, herstel, nietteverstaan, en Asmara gaf commentaar: "Wil ik." Of: "Te eng." Toen hij de juiste route had bepaald konden we gaan. En ik? Ik vond het allemaal prima. Mijn knop was om, mijn knop bleef om.
 
Ik heb niet de hele dag foto's gemaakt. Niet alles vanuit mijn camera gezien. Ik ben niet overbezorgd geweest, als er bij een attractie stond dat je er met zes jaar in mag, ging ik niet nadenken over hoe makkelijk ze tussen die spijltjes door... ik zeg, daar ging ik niet over nadenken.
 
We gingen eten in een restaurantje en toen bleek dat ze eigenlijk helemaal niet wilden eten heb ik het maar zo gelaten. Sterven van de de honger zouden ze vast niet net op deze dag doen. Ik ben overal ingeweest waar ze me in wilden hebben, op het reuzerad na. Dat was te reusachtig voor me. Ik zag de opluchting in Asmara's ogen toen ze me een bangepoeperd noemde. Die knop ging mooi niet om!
 
Ik heb een hele, héle leuke dag gehad.
Ik heb geen behang nodig gehad, geen lijm.
 
En ik denk dat de kinderen ook blij met me waren.
Ik had tijd, ik had energie, ik had aandacht.
 
Vandaag was ik de moeder die ik altijd graag wil zijn!
 
Jammer dat het niet altijd vandaag kan zijn.
Maar wie weet, morgen..?
 
 
Henkie Kok
Zandduin in SchoorlOp de kleuterschool zat ik bij een schriel blond jongetje in de klas, wiens naam Henk Kok was, maar die we allemaal Henkie noemden. Henkie was nogal eigenwijs. En als hij het ergens niet mee eens was en overtuigd was van zijn gelijk, haalde hij er de vreemdste argumenten bij. En zijn meest favoriete was: "Ik kan het weten, want mijn vader is klokkenmaker. Dus."
En daarmee dacht Henkie het gelijk wel aan zijn kant te krijgen, ook al ging het om lievelingskleuren of favoriet speelgoed, het feit dat zijn vader klokkenmaker was, was voldoende. Vooral de zeer nadrukkelijk uitgesproken DUS achter zijn zinnetjes, waren zijn kenmerk.
 
Het was zelfs zo opvallend, dat als iemand bij ons thuis iets zei en eindigde met 'dus',  we in koor 'Henkie Kok!' riepen. Vriendinnetjes van mijn broer kregen het fenomeen mee, mijn eigen vrienden en vriendinnen op de middelbare school, en ook daar weer vrienden van, gebruikten de uitdrukking. Hoewel ze geen flauw idee hadden waar ze het over hadden, riep iedereen vol overtuiging HENKIE KOK als er een 'dus' viel.
 
Nou deed ik een tijdje terug een spelletje met Asmara. We zeiden om de beurt een woord en samen maakten we een sprookje. Ja, ik ben gek op woord spelletjes...
 
Lekker samen spelen!Asmara: Er
Nathalie: was
Asmara: eens
Nathalie: een
Asmara: houthakker
Nathalie: die
Asmara: in
Nathalie: het
Asmara: bos
Nathalie: woonde Asmara: maar
Nathalie: hij Asmara: had
Nathalie: geen Asmara: geld
Nathalie: voor Asmara: eten
Nathalie: dus Asmara: HENKIE KOK!
 
Klok, dus.U begrijpt, ik rolde van mijn stoel van het lachen!
 
We zijn namelijk 31 jaar verder en nog altijd wordt Henkie te pas en te onpas ter sprake gebracht, van generatie op generatie.
Een staaltje googlen leverde niets op (ik moet dat ook aan Bennie vragen en niet zelf doen) maar ik vraag me regelmatig af wat er van good old Henkie is geworden. Is hij net als zijn vader het vak ingerold en heeft hij nog wel eens gelijk?
 
Ik ben bang er nooit achter te komen. Dus.
 
 









Knock knock... who's there?
Ik beleef veel plezier aan mijn logje. Ik update in ieder geval één keer per week, soms opeens vier keer per week. Ik heb zelden gebrek aan inspiratie, zo goed als altijd gebrek aan tijd.
Het is leuk om te ontdekken dat mensen je log lezen, het is ook fijn om te lezen dat mensen plezier beleven aan je log. Maar het is niet mijn doelstelling. Het is een soort verkapt dagboek welke ik wél bijhoud als ik weet dat er mensen zijn die het lezen en ik chronisch uitstel als ik het puur voor mezelf doe. Volgens mij is dit gegeven vrij herkenbaar voor mijn schrijvende medemens.
 
Nou was ik van de week niet zo lekker. En updaten was geen eerste levensbehoefte, de dag doorkomen wel. Maar na een drukke fanclubdag kreeg ik zo hier en daar niet zulke stille hints dat het zo jammer was dat mijn log nog niet geupdate was. Dus vond ik het zinvol om hier te melden dat ik half in de lappenmand lag, wetende dat men dan zou begrijpen dat er even geen spannende, humoristische, tragische of ontroerende ervaringen van mij te verwachten waren.
 
Ik zette het online. Plaatje erbij van een lekkere dokter, doet het altijd goed.
Ik beantwoordde nog een paar mailtjes en wilde nog even gluren hoeveel mensen de moeite hadden genomen mijn medische toestand te belezen.
Wat blijkt? Op dat moment waren er 49 (negen-en-veertig) mensen mijn aanstelleritus aan het bekijken. Maar liefst 49!
Meteen had ik spijt dat ik er zo'n waardeloos gedicht op had gezet.
Binnenkort weer een poging tot iets leuks of anders een literair hoogstandje, nam ik me voor.
Ik ben het mijn fans immers verplicht!!
Alhoewel... 49 lezers binnen 5 minuten en slechts 1 beterschapskaart
 
Hmm... eerst maar even herfstvakantie!
 
Ziek
Oh..oh... wat een pijn in mijn kop
Maar bij controle loopt de thermometer niet op
Mijn benen lijken elastiekjes
alles en alles voelt wat ziekjes
 
 
 
Mijn lichaam plakt van al het zweet
Dan weer koud en dan weer heet
Mijn knieën zijn slapper dan slap
Ik heb moeite met de trap
 
 
 
Maar geen koorts en geen verhoging
Geen verschijnselen van uitdroging
Geen griep en ook geen hepatitus
Waarschijnlijk een heftige aanval aanstelleritus...
 
Karaoke
Door een onderwerpje op het prikbord van Borsato, moest ik terugdenken aan het weekend van onze trouwdag, twee jaar terug. Sinds onze bruiloft gaan we elk jaar het weekend rondom onze trouwdag er met zijn tweetjes tussenuit. Even lekker aandacht voor elkaar!
 
We waren in Duitsland geweest, naar Warner Brothers Movieworld en doorgereden naar Valkenburg waar we in een romantisch hotelletje verbleven. We hadden heerlijk gegeten en zouden teruggaan naar het hotel, toen we langs een Karaoke-Café kwamen.
Ik keek Arno smekend aan, mocht ik misschien...?
 
Arno heeft een bloedhekel aan karaoke, kan ik je vertellen. Hij houdt erg van muziek en hoort me graag zingen, maar dat dronken gelal is niets voor hem. Ik ben gek op zingen en daar heel onzeker in (mijn talenten liggen daar nou eenmaal niet, mijn hart wel) dus het leek me best leuk om in een onbekende stad een liedje te gaan zingen.
 
Bijna drie kwartier lang bladerde ik door het boek met liedjes. Opeens wist ik niet meer hoe hoog Madonna in 'Open Your Heart' zong, of ik de melodielijn van 'What's up?' wel voldoende zou herkennen. Ik zag Arno ongeduldiger en ongeduldiger worden en wist dat als ik het avondje nog een beetje romantisch wilde doen eindigen ik snel zou moeten beslissen.
 
Ik leverde het bierviltje in waar ik opgeschreven had welk nummer ik wilde zingen en wat mijn naam is, en legde uit dat ik niet zo heel veel tijd had. Vervolgens liep ik terug naar Arno.
 
Een meisje, wat met me meegekeken had in het liedjesboek, kwam naast me staan en vroeg: "En? Ga je zingen?"
Ik legde uit dat ik inderdaad een bierviltje had ingeleverd, maar dat ik nog niet zeker wist of ik wel aan de beurt zou komen. Ik vertelde dat als ik voor middernacht aan de beurt was het goed was, en ik anders zou gaan. Het was namelijk onze trouwdag en dat wilden we nog 'vieren', zei ik met een vette knipoog.
 
"Oh," zei het meisje. "En wat ga je doen?"
 
Ik vond dat best een rare vraag. Ik kende haar helemaal niet en het is wel een héél persoonlijke vraag. Maar ja, ik ben niet echt verlegen of preuts en als ze het wilde weten, dan mocht dat van mij.
 
"Gewoon," vertelde ik. "Neuken."
 
Het meisje werd rood, verslikte zich in haar tonic en begon te hoesten.
"Ik bedoelde eigenlijk, welk liedje je wilde gaan zingen..."
 

 
Voor Mama!
Lieve Mama,
 
Vandaag, 64 jaar geleden, werd je geboren. Een grote bos rozen staat op mijn tafel te pronken, want ik heb ze samen met Asmara speciaal voor jou gekocht. Je bent immers jarig! Asmara wilde het allerliefste ook nog slingers ophangen, maar dat voelde voor mij niet goed. Je bent jarig, maar ook ben je dood. Een verjaardag vieren we omdat we weer een jaartje ouder zijn geworden. Jij bent niet ouder geworden. Jouw jaren tellen we niet meer. Maar je geboortedag eren, dat doe ik graag. En dus staan er verse bloemen op tafel. Niet je favoriete anjers, die waren er helaas niet, maar mooi gekleurde rozen...

 
 
 
 
Naakt
Heerlijk misleidend, de titel van deze log. Voor een ieder die nu met enigszins gezwollen lichaamsdelen aan dit artikeltje begint, heb ik het advies snel naar een andere site te surfen, want beter dan dit wordt het niet. 

Of je moet je lusten kunnen botvieren op het bijbehorende plaatje, maar volgens mij zie je daar gewoon net helemaal niks. Mocht het toch voldoende voor je zijn, have fun. Ik slaap graag naakt. Want daar wilde ik het over hebben. Ik voel me vrij zonder de belemmering van kleren, ik droom over onder water kunnen ademen en kunnen vliegen zo ver als ik wil, als ik zonder kleding slaap. Maar nu begint het kouder te worden. En diep onder het dekbed of met mijn billen tegen de warme buik van mijn man, is er niets aan de hand. Maar dan, oh kwelling, gaat de wekker. En als ik voorzichtig één voet onder de dekens vandaan schuif merk ik het alweer. Koud. Brr. Ik wil niet opstaan. Eén keertje snoozen nog... 


Dat herhaalt zich verscheidene keren tot ik het bed wel uit moet rennen om mezelf en de kinderen in sneltreinvaart van kleding, voedsel en vloeistoffen te voorzien, gymtas voor Asmara, zwemtas voor Aron, beiden een overblijftas en een koek en drinken voor tijdens de ochtend... Als ik hijgend op de fiets zit weet ik al dat ik iets niet goed doe. Om kwart voor negen ben ik weer thuis, kapot en gestressed en ik denk: dat gaat morgen anders.
 
Gisteren begon ik dus in pyjama. Om het leed te verzachten stonden er pinguïns op, maar echt helpen deed het niet. Elke keer als ik me omdraaide, bleef de helft van het jasje liggen op de plek waar ik net vandaan rolde en zat de andere helft van het jasje genadeloos strak om mijn lijf.
 
Mijn broek idem dito. Het etiketje prikte opeens in mijn heup terwijl hij mijn stuitje moet vervelen, en de broekspijpen kropen op tot boven de knie. Gefrustreerd en bezweet schopte ik het hele handeltje uit. Geen dromen meer over gevangenissen en bomen die met hun takken me probeerden te pakken. Ik mocht weer zwemmen, ik kon weer vliegen.
 
Maar toen ging de wekker. Genadeloos ging hij af. Eén keertje snoozen nog. Dit keer moest ik zo nodig plassen dat ik mijn bed wel uit moest, en rillend stond ik in de badkamer. Morgen moet dit anders! Anders! Anders!
 
Dit keer klopt dat overigens, want morgen is het zaterdag en mogen we uitslapen.
Geen gehaast of gestress en ik leg mijn pyjama naast mijn bed zodat ik erin kan stappen zodra ik wakker word. Dat kost natuurlijk wel enige vorm van moed, lef, durf, doorzettingsvermogen, kracht en een sterke wil. Maar ik denk dat ik na twaalf keer snoozen dat misschien wel red.
 
Ik moet er weer aan geloven.
Het is niet anders.
Naaktslapen kan pas in de lente weer.
Oh kommer, oh kwel.
Hoeveel nachtjes nog?
Nathalie bij Radio Donna!
Elke zondag tussen 10.00 en 12.00 heeft Evert, één van de discjockey's van Radio Donna, een programma waarin hij een voornaam centraal zet. A.s. zondag zal dat de naam Nathalie zijn!
De redactie is dus gaan Googlen op Nathalie om te kijken wat eruit kwam rollen, in de uitzending zijn dan namelijk bekende en minder bekende Nathalie's.
 
Een Nathalie die tekstschrijfster is vonden ze wel een leuk item! Ik werd gebeld door Katrien die me vroeg of ik morgen even na 10.00 gebeld mag worden voor een klein gesprekje op de radio. In de uitzending maak ik dan kennis met een luisteraar van Donna die een tekstje nodig zal hebben. Afgelopen vrijdag is er een oproepje geweest, waarin men vroeg te reageren als je iemand iets wilt vertellen, maar de juiste woorden niet kunt vinden.
 
In de uitzending krijg ik alle details, waarna ik na een half uur of drie kwartier teruggebeld zal worden om de door mij geschreven tekst voor te dragen.
 
Ik vind het superleuk, superspannend en de timing is vreselijk, hihi.
Ik rijd straks naar Zuid Holland waar Marco een besloten concert geeft. Na de soundcheck moeten we in allerijl naar Antwerpen rijden waar Marco genomineerd is voor een TMF Award voor de Beste Zanger Internationaal. Het zou fantastisch zijn als hij deze voor de tweede opeenvolgende keer zou mogen winnen. Daarna rijden we terug naar Zuid Holland waar Marco het optreden moet doen. In de auto zal Marco zijn verhaal over TMF vertellen en zullen we samen de gemaakte foto's doornemen. Bij thuiskomst kan ik dan meteen de site updaten. Dat is nog flink wat werk, met foto's bewerken en aanpassen, en de tekst er een beetje lekker opzetten. Kortom: het wordt nachtwerk. Ai... wat zal dat voor tekstje worden zondag?
 
Aan de andere kant, als ik zondagochtend met mijn zwoele slaapkamerstem mijn tekstje voorlees, hoort hopelijk niemand meer dat het misschien niet mijn beste werk is...
 
Hoe dan ook, ik vind het leuk!
 
 
[Update: volledige tekst staat achter de LEES VERDER!]
 
Normen en waarden...
Vorige week ging ik winkelen in het overdekte winkelcentrum in Heerhugowaard: Middenwaard. Samen met Asmara was ik op zoek naar een cadeautje voor Lise (die tijdens onze vakantie 5 geworden was) en natuurlijk ook meteen voor Floor (die immers een jarige grote zus had).
Verder wilde ik een cadeau voor mijn neef Nick kopen die maandag 11 zou worden (en inmiddels is, hoera!) en mijn zusje Karen die ook op maandag verjaart. Ze viert het weliswaar samen met haar man in oktober, maar ik wilde graag alvast iets aan haar geven.
 
Bij kantoorboekhandel Stumpel vonden we twee boeken van Francine Oomen die Karen graag wilde hebben. Tevens een groot boek over zeemeerminnen en elfjes met uitklapbare delen waardoor het tegelijkertijd een kaptafeltje werd, en een ritshanger met 'Floor' erop. Ik zag nog een lief klein boekje met uitspraken over zussen, ook maar erbij dan. En tot slot eenzelfde ritshanger voor vriendin Melissa die sinds ze verhuisd is, zo door Asmara gemist wordt.
 
Ik rekende bijna zestig euro af en ging met Asmara verder winkelen. Bij Cool Cat Junior vonden we een superstoere outfit voor Nick. Bij de Intertoys keek ik nog even of ze een zwemtas voor Aron verkochten, die nu schoolzwemmen heeft en ik vind het heel vervelend om elke keer de gymspullen uit de gymtas te halen. Handiger is een vaste gym- en vaste zwemtas. Ze hadden niks leuks en betaalbaars, dus we gingen naar huis.
 
Thuisgekomen ontdekte ik dat ik de tas van de Stumpel niet meer hab. Bij Cool Cat had ik hem nog wel, weet ik, want ik mocht hem even op de toonbank leggen toen ik in de rekken wilde snuffelen. Bij Intertoys weet ik dat ik alle tassen even naast mijn voeten heb gezet.
Gestolen? Of laten liggen? Hoe dan ook, ik ben er ziek van. Het is een groot bedrag en niet eens voor spulletjes voor mij, maar voor jarigen, wat betekent dat ik nieuwe artikelen moet kopen.
 
Ik rijd terug naar Middenwaard, loop alle winkels langs, laat bij Albert Heijn omroepen door heel Middenwaard dat mijn tasje gerust teruggebracht mag worden bij de Stumpel en laat bij de Stumpel mijn gegevens achter. Bij de Stumpel reageren ze zeer vriendelijk. Geen 'Let dan toch ook op...' en geen 'U weet toch dat in deze maatschappij...' Ze vinden het vooral heel vervelend voor me en beloven te zullen bellen als hij terugbezorgd wordt. Ik geef door wat er exact in mijn tas zit, koop twee nieuwe boeken van Francine voor Karen en omdat het zeemeerminnenboek er niet meer is, gaan we op zoek naar een ander cadeautje voor Lise. Asmara vindt het heel jammer dat we het boek niet kunnen geven, maar we slagen in de Intertoys, een leuke roze step voor tien euro.
 
Hoewel ik er nog steeds erg van baal, mezelf ook nogal stom vind dat ik niet eens weet waar ik de tas ben kwijtgeraakt, kan ik het achter me laten. Gedane zaken nemen geen keer.
Maar een paar dagen later word ik door de Stumpel gebeld. Er staat een mevrouw in de winkel die drie boeken komt terugbrengen die haar dochter voor haar verjaardag heeft gehad, maar ze heeft ze alledrie al. Op de bon staat echter ook een sleutelhanger en een zussenboekje (die niet geretourneerd worden) en bij de verkoopster gaat een belletje rinkelen.
 
Als de verkoopster een beetje doorvraagt, komt er een heel verhaal van de klant over een collega die het heeft gekocht, die geld uit het personeelspotje hiervoor heeft gehaald etc. Ze zal wel contact opnemen met haar collega en 's middags even terugbellen. Mevrouw belt overigens niet meer terug. Ben trouwens ook erg benieuwd hoe oud haar 'dochter' geworden is dat ze boeken voor zowel pubers als vijfjarigen krijgt, maar dat terzijde.
 
Eigenlijk is de verkoopster buiten haar boekje gegaan, met deze actie. De klant had immers de boeken én de bon. Maar ze heeft de spullen ingenomen, hihi. Mij werd geadviseerd naar de politie te gaan om van de vermissing aangifte te doen. Dat heb ik vervolgens gedaan.
 
De politie was heel meedenkend, maar twijfelde ook onder welke noemer ze het zouden doen. Was het diefstal? Ik gaf aan niet uit te sluiten dat ik de tas ergens had laten staan, maar eerlijk is eerlijk, als je drie tassen hebt, neem je er geen twee mee zonder over de derde te struikelen. Het was echter niet alleen diefstal, het was ook te plaatsen onder verduistering.
 
Hoe dan ook, er is een procesverbaal opgemaakt en ik kon bij de Stumpel het geld van de drie boeken weer ophalen. Ik had inmiddels al een appeltaartje gebracht, getroffen als ik was door zoveel betrokkenheid.
 
Wat me het meest dwars zit, is het feit dat deze dame, die met haar kleine kinderen naar de winkel kwam, de boeken terug wilde brengen. Kijk, als ik die tas ergens laat staan en iemand neemt hem mee, kan ik nog denken: Stom van me.
Maar bewust de tas houden en vervolgens het geld willen opstrijken, vind ik toch wel heel erg.
Aron, die ik het verhaal had verteld, vroeg me of het dan niet zo was dat ze het 'eerlijk gevonden' had. Ik legde hem uit dat als je iets vindt, dat het niet meteen jouw eigendom maakt. Ongeacht welke waarde een artikel heeft, het is gewoon niet van jou.
Twintig jaar geleden dacht ik daar anders over. Ik herinner me ook een moment waarop mijn zus een ring vond bij een openbare wastafel en die vervolgens hield. Ik lag daar destijds niet echt wakker van. Maar nu zou ik dat wel hebben.
 
Nu ben ik een volwassen vrouw, en heb ik de verantwoordelijkheid mijn kinderen de juiste normen en waarden te leren, en dat kan ik alleen als ik zelf het goede voorbeeld geef. Jammer dat de vrouw die mijn tas 'vond', daar anders over denkt.
 
"Het maakt niet uit waar of ik ben
Ik niemand om me heen herken"