Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 3 vrienden ;
en 3 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Michael van Popstars
Popstars. Het is het enige programma waar ik gewoon voor thuisblijf. Oké, ik ben toch naar Bangladesh gegaan, onder protest, maar toen werd het wél opgenomen.
En ik vind Michael leuk. 

Hij is niet de beste zanger van Nederland (duh) maar hij is wel ontzettend leuk, schattig en zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Ik vind hem een lekker geluid hebben en ik vind hem er heel erg leuk uitzien.

Nu ben ik een beetje labiel de laatste tijd. Dat heeft deels te maken met hormonen (ik moet een nieuwe Mirena) en deels te maken met de moeilijke periode waar zowel mijn man als zoon in zitten. Ik ben gespannen en snel verdrietig, ik ben rusteloos en trek me veel dingen aan.

Nou kán ik natuurlijk zeggen dat dat door die hormonen komt, maar het is zoveel lekkerder om Michael de schuld te geven. Omdat hij zo ontroerend is. Zo lief. Zo knuffelbaar.
Ze hebben het bij dit soort programma's wel eens over de gun-factor. Die heeft Michael voor mij. Ik gun hem echt een mooie carrière, al was het alleen al omdat hij er zoveel plezier in heeft dat ik met hem mee geniet.

Kijk nou eens naar zijn bijdrage van vorige week. Geniet lekker van het zingen. Krijgt vervolgens best wel wat kritiek over zich heen. Op 3.36 zie je hem letterlijk slikken. (Terwijl ik dit typ doe ik precies hetzelfde want de tranen branden alweer)

Maurice ziet potentie maar is niet heel erg overtuigd. En ik snap het allemaal wel, het was geen zes-avonden-in-de-Kuip-materiaal. Maar hee: het was gewoon wel heel erg leuk! Toch zegt Maurice (held) 'Ja' en Marc-Marie (for president) gaat ook akkoord. Vervolgens zeggen Simone en Henkjan gewoon 'Nee' tegen mijn Michael. Ze zeggen nee!

De spanning op dat koppie is ondraaglijk. En dan zegt het publiek gewoon lekker keihard JA met 85% waardoor hij alsnog door mag. Hij is overduidelijk dolblij maar dan... dan rent zijn vader het podium op en knuffelt en kust zijn grote zoon. En ik? Ik jank de tranen uit mijn kop. Nu ook trouwens, omdat ik er aan terug denk. Michael zelf hield het by the way ook niet droog. 



Mooie televisie. Kan me niet schelen hoeveel talentenshows er zijn en hoe weinig uniek het inmiddels is. Door kandidaten als Michael blijft dit mooie televisie. Vanavond zit ik weer klaar. Met mijn dekbedje en een doos kleenex.

xx N.


Ben er weer!
Wat een geweldige, fantastische en zeer indrukwekkende reis was dit! Ik heb van het moment waarop ik de deur achter me dichttrok tot het moment waarop ik mijn sleutel weer in het slot stak, vreselijk genoten!



De terugreis was erg zwaar, we zijn bijna dertig uur onderweg geweest, en hoewel ik net een paar uurtjes geslapen heb, voel ik me wel gammel. Ik heb een snotneus en een lichte hoofdpijn en dat zal alles te maken hebben met het feit dat ik twee hele korte nachtjes heb gemaakt van 4 en 3 uur slaap en het tijdsverschil zal ook niet in mijn voordeel werken. Tel daarbij op dat het hier nu ongeveer 17 graden is waar we uit 38 graden vertrokken en je begrijpt dat ik nog een beetje moet herstellen!

Ik ga nu snel mijn foto's en filmpjes uitzoeken voor Cordaid Memisa en later deze week hoop ik een klein reisverslag te maken. Maar ik wil ook niet gras onder de voeten van Leontine wegmaaien natuurlijk. Dus eerst even afwachten wat zij allemaal te vertellen heeft! Vrijdag zal Leontine bij RTL Boulevard te zien zijn, de week erop bij Koffietijd, ze is te gast bij Life4you en tevens is ze morgen te horen bij Radio 10 Gold. Tijden weet ik allemaal niet, maar misschien kunnen jullie daar zelf achter komen?

Tot later!



xx N.
Ben er even niet!
Eerder reisde ik al met Leontine naar India en Sierra Leone, om aandacht te vragen voor Cordaid Memisa. Beide reizen waren buitengewoon indrukwekkend en heel bijzonder. Ik ben dan ook heel blij dat Leontine me gevraagd heeft haar opnieuw te vergezellen op een Cordaidreis. Maandag 13 september vertrekken we voor een week naar Bangladesh!

Ook in Bangladesh gaan we moeder-kind projecten bezoeken, ontdekken hoe de gewoonten en tradities op dit moment zijn rondom zwangerschap en geboorten en wordt dit alles uitvoerig gefilmd en gefotografeerd.

Banglasdesh is vier keer zo groot als Nederland en een van de meest dichtbevolkte landen ter wereld. Het heeft meer dan 156 miljoen inwoners. De armoede is groot, natuurrampen zoals overstromingen, tropische cyclonen, tornado's en vloedgolven treffen het land bijna ieder jaar, ze komen meestal voor in de moesson. De moesson is het regenseizoen, deze is van juni tot oktober.
De Millenniumdoelstellingen (weten jullie nog, tijdens het akkoord van Schokland? ) zijn ook hier nog bij lange na niet gehaald. Maar daar gaan we dus gewoon met zijn allen iets aan doen!


Ik verheug me op deze reis, al weet ik dat het een intens, heftig, emotioneel en soms heel zwaar zal zijn. Ik vind het fijn een bijdrage te kunnen leveren aan een betere toekomst voor de Bengali, hoe klein mijn aandeel daar ook in is. Ook hier geldt volgens mij: allemaal schakeltjes aan een lange ketting.

De weersvoorspellingen voor deze week? Gemiddeld elke dag iets boven de 30 graden, meer dan 80% kans op regen en elke dag onweer. Ik zal niet erg bruin terugkomen vrees ik... wel vol met nieuwe indrukken, ervaringen en herinneringen!

Tot volgende week!


xx N.



You are amazing!


Dank je wel, lief vriendje D. die me dit filmpje stuurde!


xx N.
Tikkie dubbel
Al vijf jaar zit Arno thuis en we hebben ons (ik een beetje meer dan hij) er bij neergelegd dat Arno nooit meer 'beter' wordt. Hij heeft een chronische depressie en dat gaat soms weken weer wat beter en dan maanden weer ronduit... niet zo goed.

De laatste maanden gaat het niet goed. Waar normaal het voorjaar, de zomer, veel verlichting brengt, was dat nu niet het geval. In overleg met de psychiater heeft Arno besloten volledig af te bouwen met zijn medicijnen en daarna een nieuw middel te proberen. Omdat middel te mogen gebruiken moet hij twee weken 'clean' zijn. En dat is zwaar. Hij is nu van 225 mg per dag naar 37,5 mg per dag gegaan en als ik terug kom van Bangladesh stopt hij helemaal zodat hij twee weken later kan beginnen aan het nieuwe middel.
Hoewel de vervelende bijwerkingen (transpireren, suf gevoel, moe) nu afnemen nemen ook de gunstige bijwerkingen af (makkelijk kunnen inslapen bijvoorbeeld) en komt de depressie in alle hevigheid boven. En daarbij dus niet alleen de negatieve gevoelens maar ook de fysieke kenmerken van zijn depressie zoals moeten overgeven na eten. Arno gaat dus door een zeer zware periode.

Vanaf de zijlijn kijk ik toe en het enige wat ik kan doen is de dingen die hij eerst deed maar hem nu meer moeite kosten, van hem overnemen. Zoals boodschappen doen, koken, wassen, opruimen. Hij klust nog wel graag en werkt veel buiten in de tuin, maar vanaf morgen begint de herfst heb ik me laten vertellen en dan houdt dat helaas ook een beetje op.

Hoewel het voor Arno op alle fronten natuurlijk erger is, lijd ik stiekem wel een beetje mee. Het doet pijn om je grote liefde zo te zien worstelen met het leven, datzelfde leven waar ik zoveel plezier in heb. Ik vind het vervelend dat ik zo weinig voor hem kan doen, ik vind het vervelend dat ik weer een stukje echtgenoot moet inleveren. Ik probeer dus extra te genieten van dat wat er nog is, en ook van de dingen waar ik plezier in heb. Ik ben bewust bezig met positief denken en maak het mezelf niet moeilijker dan nodig. Dat horror-dieet waar ik mee bezig was (sorry lotgenoten die het wel volhouden) heb ik op een lager pitje gezet. Ik lijn nog steeds en het gaat ook echt wel goed (6 kilo al) maar ik ben niet zo superstreng bezig als de consulente me graag wilde laten doen. Op deze manier red ik het net, maar niet zonder moeite. 

Zaterdag ging ik naar de HMH omdat Marco tussen de soundcheck en show door een cheque uitgereikt zou krijgen en ik daar foto's van zou maken voor de website. De soundcheck liep lekker, Marco was blij en dus was Nathalie blij, daarna zaten we nog even in de kleedkamer te chillen. Ik liep nog naar buiten om wat vriendinnetjes te begroeten en niet veel later vertrokken Marco, Armando, Xander en ik richting Bloemendaal. De rit vloog voorbij, het was gezellig en ontspannen.

In Bloemendaal was het gezellig en leuk, grappig ook omdat een meneer naast het podium dacht dat Marco de cheque onhandig vond om vast te houden en hem voorzichtig uit Marco's handen probeerde te trekken waardoor Marco zich ernstig zorgen maakte of er niet iemand met zijn cheque vandoor ging. De terugreis ging ook heel snel en weer in de HMH aangekomen sprak Marco nog wat info op mijn memorecorder in. Eigenlijk wilde ik daarna naar huis gaan maar een smsje waaruit bleek dat er een plekje voor me vrij was gehouden door twee superlieve vriendinnetjes was wel heel erg verleidelijk...
Aangezien er ook na de show twee Meet & Greets waren waarvan eentje met een kinderfeestje vol jonge meiden vond ik het toch wel fijn om te blijven. Ik genoot van Marco, ik genoot van mijn vriendinnen en ik genoot eigenlijk gewoon van alles.

Ver na middernacht lag ik pas in bed weer heel erg blij te zijn. De volgende ochtend was ik op tijd wakker en toen ik me realiseerde dat mijn afspraak van die dag niet doorging had ik heel even zo'n heerlijk vrij en weekend-gevoel. En toen dacht ik aan alles wat ik nog moest doen. In mijn hoofd maakte ik een lijstje met wat ik allemaal wilde gaan doen en opeens besefte ik dat ik wel gek leek. Ik had de hele week al bovengemiddeld hard gewerkt, was op zaterdag op pad gegaan en deze zondag zou ik gewoon vrij moeten zijn. Echt vrij, niet aan de computer. Arno werkte in de tuin en wilde met rust gelaten worden. Asmara was buiten aan het spelen en Aron had een vriendje op zijn kamer en was een kortdurend bordspelletje van ongeveer drie en een half uur aan het uitproberen. Mijn gezin had me niet nodig, mijn hond wel. Een lange wandeling zou me vast goed doen. Ik las op Twitter dat Martine geheel planloos was vandaag en nodigde haar uit mee te lopen. Het was een fijne, ontspannen middag, ze at nog gezellig mee en tegen de tijd dat we zeker wisten dat er nog 9 kilometer file stond ook al was het al na 21.00, vertrok ze weer richting haar eigen woonplaats. 

Vandaag stond ik lachend op. De file deed me niets. En op het werk was heerlijk. Ook al was Marco er helemaal niet, hij had les van zijn zangcoach en daarna moest hij in de studio aan de slag, toch zat ik heerlijk in mijn vel. Ik was er weer als eerste, zette een kopje thee, gooide wat ramen open, leegde de afwasmachine en ging toen aan de slag. Het schoot goed op en mijn harde werken werd beloond toen niet alleen mijn collega's maar ook die fijne baas spontaan even langskwam. Hij liet een liedje horen waar ik erg blij van werd, zeker ook van zijn enthousiasme en ik zag al voor me hoe wij, wij allemaal, het als uit één mond mee zouden zingen, zwaaiend en genietend in een overvol maar beregezellig stadion. Ik heb weinig nodig om helemaal los te kunnen gaan en schoof in gedachten de cd al in mijn speler in de auto om het liedje op repeat te zetten.

Met een dubbele dosis energie ging ik weer aan de slag en dat was maar goed ook want het een na het andere spoedje kwam binnen en ik had al geen kort what-to-do-lijstje (wat ik overigens dankzij Francien en Jacqueline in een heel leuk boekje kan noteren).
Ik besloot de files maar te ontlopen en tot na etenstijd te blijven, voor de shake hoef ik niet naar huis, haha. Tegen half acht kwam ik moe maar voldaan thuis. Ik werd begroet met braakgeluiden uit de badkamer, Asmara die haar zelfgebakken caketjes liet zien en ik riep Aron even om te vragen hoe zijn dag was. "Moeten we eten?" vroeg hij. "Je hebt toch al gegeten?" zei ik. Maar dat was dus niet zo. Arno voelde zich zo belabberd dat hij niets gemaakt had en Asmara die redt zich wel (zeker als je cupcakes bakt, dan is je honger al snel spoorloos verdwenen) maar Aron heeft nooit honger dus die merkt het niet eens als hij niets te eten krijgt. Auw. Slechte moeder, slechte slechte slechte moeder.
Ik maakte snel wat voor Aron klaar, pakte de cakejes van Asmara af en gaf haar ook fatsoenlijk te eten en ik keek voorzichtig hoe het boven met Arno ging. Niet zo best, of ik hem maar weer alleen wilde laten.

Met Asmara liep ik toen de eerste twee straten van de vier die op onze route liggen, met de collectebus. De eerste volle week van september is altijd collecte week voor de KWF Kankerstichting en daar lopen we al een paar jaartjes voor mee. Moe, rillerig want het werd koud, en nog altijd op hakken (waarom niet even andere schoenen aangedaan) liepen we de straten waarbij Asmara keurig steeds het woord voerde. Eén op de drie mensen wordt getroffen door kanker en ik denk precies te kunnen aanwijzen waar in mijn wijkje die mensen wonen. Daar gingen geen kleine muntjes de collectebus in maar serieus papiergeld en werden we nadrukkelijk, soms met een hand of een schouderklopje, bedankt voor het feit dat we dit werk wilden doen. Op slag had ik het niet meer koud en ik zag aan de blik in Asmara's ogen dat ook zij besefte dat deze mensen niet zonder reden zo gul waren. Mooi leermomentje weer even voor ons allebei.



Thuisgekomen ging ik met Aron aan de grote tafel zitten. Even zijn dag doornemen. En al snel kwamen er tranen bij hem. Want alles ging mis. Hij was vanmorgen veel te laat gekomen (ik had uitgerekend hoe laat hij weg moest maar vergat even dat hij zo langzaam fietst dat hij nog net niet omvalt) en snapte helemaal niets van de les Nederlands die hij had gehad. Morgen zou hij een Daltonuur hebben met zijn mentor en dan moest hij aan de les die hij vandaag dus gewoon niet of nauwelijks had gemaakt, gaan werken. Maar hij begreep er helemaal niets van en het kwam vast helemaal niet goed. Ik keek even mee in zijn boek. Het hoofdstuk ging over informatie verzamelen en informatie geven. Dat daar verschillende methoden voor zijn. Zo kun je informatie krijgen door bijvoorbeeld op Internet of in een boek iets op te zoeken, een deskundige te bellen, het aan iemand te vragen etc. Toen stonden er een paar voorbeelden van mensen die informatie wilden krijgen. Hoe kun je die mensen informatie geven, dat was de vraag. Er was dus geen echte goed of fout, je mocht zelf bedenken wat je deed als je maar uitlegde waarom.
Je tante die een kaartje stuurt met de vraag hoe je eerste schooldag was, zou je bijvoorbeeld een kaartje terug kunnen sturen.
De man die de weg wil weten, geef je vermoedelijk meteen mondeling antwoord. Je vraagt dan niet even naar zijn emailadres om dan de route te geven, lijkt mij.
Maar Aron begreep er helemaal niets van. Hij wist de weg in onze wijk niet eens, hoe moet hij nou weten waar de Prozastraat ligt? En het klasgenootje uit het voorbeeld wat zogenaamd op de voicemail had ingesproken wat het huiswerk was, wist zelf het rooster toch ook? Waarom moest hij dan terugbellen om dat te gaan vertellen? Hij hield helemaal niet van bellen en hij had van geen enkel kind nog een emailadres dus dan kon hij info toch helemaal niet geven. En trouwens, hij wist nog steeds niet hoe een agenda precies werkte en dus had niemand iets aan wat hij door zou geven.
En dit alles ging nog steeds gepaard met dikke tranen.
Ik probeerde het uit te leggen, te troosten, een spreekwoordelijke schop onder zijn kont en niets hielp. En opeens, toen Aron op een bepaalde manier naar me keek, zag ik zijn vader zitten. Ook zo teneergeslagen, ook zo doemdenkerig en ook zo 'alleszitmetegenendathebikweer'. Ik sloeg zijn boek weer dicht, ruimde alles op en zei Aron dat hij morgen maar even tijdens het Daltonuur verder moest kijken en dat het nu hoog tijd was om te gaan slapen.

Niet veel later zat ik aan mijn bureau, moed te verzamelen voor de enorme hoeveelheid werk die er nog ligt. Ik vertikte het om te gaan huilen. 
Toen kwam er een smsje. Asmara. Vanuit haar bed. "Ik ben zo verlieft mama ik kan niet slapen!" Mijn schatje, mijn prinsesje, mijn zonnestraaltje.
Ik ben een half uurtje gezellig bij haar in bed gaan liggen, hoorde haar in slaap vallen en huilde stiekem geluidloos haar kussen nat. En nu zit ik hier. Ik ga maar eens aan de slag.
Morgen is alles anders en overmorgen ook. Alleen vandaag hè, dat was er eentje met hoge pieken en diepe dalen. 
(En wat die piek betreft, daar gaan we over een paar maanden gewoon nog heel veel plezier aan beleven!)

xx N.
Wat een leuke meiden!
Ik had Judith nog nooit ontmoet, voor ze voor haar photoshoot bij mijn vader in Schoorl kwam. Het klikte echter meteen en wat is ze lief en leuk! Ik zie haar weinig, maar het is wel altijd gezellig en we hebben inmiddels een vriendschap ontwikkeld die niet alleen af en toe thee drinken inhoudt, maar ook verjaardagen en vooral ook boodschappen doen.
 

Kelly ontmoette ik tijdens een door haar gewonnen Meet & Greet in Antwerpen en hoewel ik haar toen gewoon leuk vond leerde ik haar de maanden die er op volgden steeds beter kennen. De commercial van Univé, uitstapjes en verjaardagen en natuurlijk de fanclubdag. Toen zij het jaar na haar Meet & Greet de photoshoot van Marco won was ze al een echt vriendinnetje en dat maakte het samen op stap gaan met Marco alleen maar leuker!

En nu wonnen Francien en Jacqueline! Ik had ze al een paar keer ontmoet tijdens concerten en fanclubdagen maar nu waren ze een hele dag van mij bij me in de buurt. En wat zijn ze aardig, grappig en gezellig! Zowel samen als apart zijn het bijzondere vrouwen en ik vind het heel erg leuk dat juist zij deze unieke prijs hebben gewonnen. Ik heb een groot deel van de foto's al gezien en er zitten echt juweeltjes tussen! Ook heel kunstzinnige, zoals die met de kleurselectie aan of de bewust overbelichte exemplaren. Wat moet het heerlijk zijn om zulke mooie foto's samen met je zus te hebben! Jullie krijgen ze binnenkort, nog even geduld!

Op de fanclubdag (zie logje fanclub!) gaan we weer een shoot weggeven en je hoeft er niet eens zoveel voor te doen... Ik hoop dat jullie massaal meedoen, het is immers een té leuke prijs om aan je neus voorbij te laten gaan!



Francien en Jacqueline, ik vond het heel erg leuk om jullie wat beter te leren kennen!
Ik kan niet anders zeggen, er wonen buitengewoon leuke mensen op de Borsato-Planeet!


xx N.
"De rijken worden rijker
De armen worden alsmaar armer"