Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Door Nathalie!
Dinsdagavond, paardrijden dus! Ik heb een dag met wisselende stemmingen. Ik heb het druk, voel ook druk, ik heb vooral een slaapachterstand en dat is voor mijn humeur meestal geen goed teken. Ik kan tot een bepaald moment heel veel hebben maar zodra je over een denkbeeldige lijn stapt, slaat mijn stemming om. Ik word niet boos of nukkig, eigenlijk alleen maar verdrietig. Verdrietig om niks eigenlijk.

Paardrijden is een fijne afleiding en ik mag op Lotus. Na de les blijf ik nog een kwartiertje plakken, maar dan ga ik toch echt naar huis, want er wacht nog zoveel werk. Werk wat ik dus beslist niet gedaan heb!


                                                                               

Op mij kan Marco rekenen!


Ik heb Eric in mijn msn en die zegt me dat de Borsatoweblogjes net even gecrasht zijn. Ik schrik me wild, hoe kán dat nou? Het kan natuurlijk iets hardwarematig zijn, maar meestal is een overbelasting de reden en dat kan alleen maar betekenen dat er iets gebeurd moet zijn in de tussentijd. Marco zit bij AZ, er zullen toch geen rellen zijn ofzo... Ik open snel Safari en een fractie van een seconde denk ik nog dat er inderdaad iets niet klopt, er is maar één log en die wordt vijfentwintig keer getoond. Dan zie ik mijn naam en en dringt het tot me door dat de titels weliswaar hetzelfde zijn, maar de schrijvers wel variëren.

Wát er dan allemaal staat weet ik dan nog niet, welk het effect het heeft wél. Ik heb nog geen letter gelezen en ik ben al aan het huilen. Eerst nog redelijk charmant wel, als zo?n zigeunertje op een schilderijtje. Grote ogen van ongeloof en een subtiel traantje dat zich een weg baant over de wang. Maar dan begin ik te lezen. Oh God, het gaat echt over mij. En niet alleen over mij, ook over de loggers. Die vertellen hoe ze over me denken, hoe ze me hebben leren kennen, welk moment ze nooit zullen vergeten of welke fijne herinnering ze hebben.

En al snel kan ik niet meer lezen omdat mijn ogen zo vol tranen staan dat alles wazig is. Met mijn mouw (ik heb Arno?s vest aan, dus dat kan best) veeg ik het ongeduldig weg, want de lezer en schrijfster in mij verslindt de teksten. Ik wil ieder woord in me opnemen, iedere foto bekijken, want straks zakken de logjes en dan kan ik ze natuurlijk nooit meer terugvinden.

Ik ben Marco's rots in de branding!


Onze zoekfunctie laat slechts 25 resultaten zien en ik merk zo ook wel dat dat aantal makkelijk overschreden wordt.

Ik begin bovenaan met reageren en merk dat de logjes in een razend tempo verspringen. Er komen nog altijd logjes bij, er wordt op logjes gereageerd en zelf ben ik dat natuurlijk ook aan het doen. Af en toe springt er iemand in mijn msn, maar het dringt nauwelijks tot me door en mijn telefoon die toetert omdat er een smsje is moet ook even geduld opbrengen. Alles werkt een beetje vertraagd (en dat heeft niets met leeftijd te maken) en ik kan opeens maar één ding tegelijk. En ik weet wel welk ding ik wil doen! Lezen! Lezen! Lezen!

Tot diep in de nacht ben ik bezig, ik reageer op zo goed als iedereen (heb ik je overgeslagen, het spijt me heel erg!) en soms ga ik naar een logje terug omdat ik het nog een keer wil lezen of omdat ik de foto?s, al dan niet bewerkt, zo ontzettend leuk vind. Wat een warmte, wat een liefde, wat een waardering! Ik kan me voorstellen dat men denkt dat je van zo?n serie logjes misschien bijna naast je schoenen gaat lopen, maar het tegendeel werd bereikt. Ik voelde me opeens heel klein, heel nietig, maar op een hele fijne manier. Er werd maar weer eens bewezen dat we met elkaar één grote familie zijn. En blijkbaar was het gisteren moederdag, hihi!

Voor diegenen die het gemist hebben en dus niet meegedaan, voel je alsjeblieft niet rot, ik heb al die logjes als één warm bad ervaren en jullie als een grote groep ervaren, niet als individuen. Alleen voor RianneBeck maak ik natuurlijk een uitzondering. Ze is een weekje uit logeren, en ik reken er op dat zij nog een logje maakt 




Ik ben Marco's linker- en rechterhand!

Lieve allemaal, dank jullie wel. Woorden schieten te kort en zelfs in chocola is niet uit te drukken hoe ik dit allemaal ervaren heb!

Ook Marco mag, kan en zal ongelofelijk trots op jullie zijn! Zoals jullie de laatste tijd als één man zijn opgestaan en een front hebben gevormd, geweldig!

Dank jullie wel, dank jullie wel!!!




P.S. De foto's zijn eerlijk gejat van Martine en Ine, die de initiatiefnemers waren 



Kort termijn geheugen
Vanmorgen stond ik enthousiast geeuwend en uitrekkend voor de spiegel toen ik een klein pukkeltje onder mijn rechterarm ontdekte. Ik wil niets over ouderdom horen nu. Het was niet groot, best wel pijnlijk, waarschijnlijk gewoon een ontstoken haarzakje en ik weet dat met rust laten de beste oplossing is. Dat kan ik. Ik bijt op mijn lip. Ik heb heus wel enige zelfbeheersing.

Vervolgens sta ik onder de douche en begin me volledig op de automatische piloot te scheren waardoor op een gegeven moment het pukkeltje bruut gescheiden wordt van mijn oksel. Vergeten. Dat 'best wel pijnlijk' werd spontaan vervangen door 'eigenlijk toch wel erg pijnlijk' en ik hield mijn oksel snel onder de warm stromende douche. Stom zeg, vergeten dat daar een pukkeltje zat. Zat, ja. Hij was weg en nu zat er gewoon een wondje. Ook mooi. Ook pijnlijk. Ik bijt op mijn lip, ik ga heus niet huilen om een pukkeltje. 



Maar goed, het leven gaat door. Ik zeep mijn haren in, breng crèmespoeling in en ga dan enthousiast met Dove crèmeolie in de weer. Was, was, sop, sop en hoppa ook onder mijn armen lekker schrobben. Auw. Vergeten. Daar zat een gapend gat wat ooit een klein bescheiden pukkeltje was. Crèmeolie in je okselwondje valt gewoon in de categorie serieuze pijn en opnieuw sta ik met mijn arm omhoog onder de douche op mijn lip te bijten. Dat geheugen is echt niet in orde!

Wanneer ik onder de douche vandaan stap, ros ik -uiteraard- met mijn handdoek onder mijn arm waardoor de tranen me in de ogen springen. Sjonge jonge, dat doet dus zeer! Hoe kan het nou zo zijn dat ik dat plekje nu alwéér ben vergeten? Ik knijp mijn ogen dicht, bijt op mijn lip en tel tot tien. Zucht.

And last but dus zeker weten not least, spuit ik gewoon een hele lading deodorant onder mijn arm. Gloeiiiiennndeeeeeeeeee...!!!! Nu kan ik op mijn lip bijten wat ik wil, maar ik begin toch gewoon te huilen. Deels omdat het pijn doet, maar de rest is natuurlijk gewoon gigantisch veel zelfmedelijden. Deo (die geen vlekken achterlaat op zwarte kleding) in je wondje, dat prikt enorm! Zeker als dat wondje nog vers is en net afgerost is door een handdoek nadat er niet lang daarvoor zorgvuldig zeep in gewreven is (met kersen).

Inmiddels ben ik aangekleed en lijkt mijn oksel tot rust te zijn gekomen.
Maar je wilt niet weten hoe mijn lip eruit ziet.



MILF
Een ieder die schrikt van de titel van deze log, weet dus waar ik het over heb. En ik zal het zo uitleggen voor de overige 98% die geen idee heeft waar deze afkorting voor staat.

Maar eerst dit
.
Judith heeft, zeker sinds ze een nieuwe door Qball gemaakte layout gewonnen heeft, een prachtig logje om te zien. Nog leuker dan de looks, is de inhoud van de logjes. Judith schrijft erg leuk en ik kan ontzettend om haar teksten lachen. Maar laatst maakte ik een opmerking over de grootte van haar lettertjes. Ik heb een nogal groot beeldscherm (24 inch) en zat toch nog helemaal voorover te turen om te kunnen onderscheiden wat ze nu precies schreef. Kelly, die hier mee zat te turen, begon helemaal rimpels te ontwikkelen en uit pure zorg om haar schoonheid (zij moet nog door Marco op de foto worden gezet) stuurde ik Judith dus het bewuste smsje. Dat was uiteraard de enige reden, want ik red het best met turen en rimpels heb ik nauwelijks. 

Nu hebben Kelly en Judith samen een logje gemaakt op het logje van Judith. (Het wordt wat ingewikkeld, ik geef het toe. Doe maar gewoon alsof je het snapt, zo boeiend is het niet). En onderaan dat logje staat, als je het tenminste kunt lezen, dit:



Voor een ieder die niet mijn onderwijs genoten heeft, niet mijn ervaring en kennis bezit of bij wie de details éven ontschoten zijn, wil ik de volgende definitie van middelbare leeftijd graag even uit de doeken doen:

MIDDELBARE LEEFTIJD:
De fase tussen volwassen en oud zijn; bij mensen valt dit meestal tussen 45 en 65.

Ik ben dus gewoon net een paar maandjes veertig. Niks middelbaar. Los van het feit dat ik veertig bén, wat al pijnlijk genoeg is, zie ik er uit als -pak 'm beet- 32, misschien 33 jaar en geen dag ouder. Dus deze kwalijke vergissing is sowieso buitengewoon kwetsend en ongepast. Zeker als je in overweging neemt dat ik zo goed als elke dag echt leuke oorbellen in heb en ook mijn collectie rokjes groter is dan die van de Wehkamp.

Okay, terug naar de MILF.
MILF is een Engelse afkorting die staat voor Mothers I'd Like to F#ck.

Wanneer deze term ook nog enige uitleg behoeft, verzoek ik je heel vriendelijk een ander weblogje te bezoeken want dan ben je hier dit keer niet op de meest geschikte plek.

Van de week kreeg ik een reactie op mijn weblogje waarin stond dat ik hoog in het MILF-lijstje van de schrijver stond.

Aangezien het niet respectloos geschreven was, er zijn immers meerdere manieren om beeldend te omschrijven wat op dat lijstje staan precies inhoudt, nam ik voor het gemak en mijn gemoedsrust maar even aan dat het om een compliment ging.

Uit het gastenboek van Leontine heb ik dergelijke berichtjes ook wel eens weggehaald en er zijn ergere vergelijkingen.

Toch was, hoe netjes en vriendelijk de toon van de reactie ook was, het een tikkeltje ongepast, en ik heb de reactie met pijn in mijn hart verwijderd.
Véél te snel, bedenk ik me nu achteraf. Nog maar heel weinig mensen hebben het vermoedelijk gelezen en nog veel minder mensen hebben het begrepen. Zonde!

Kortom: even samengevat: Ik ben NIET middelbaar en WEL een MILF.
Dat dat even goed duidelijk is en er geen misverstanden ontstaan door meisjes van net achttien die zich moeten legitimeren bij een film voor zestien jaar en ouder.


En nu ga ik een brilletje aanschaffen voor die dwergenlettertjes op de log van Judith.





Aanrader!
Hij is grappig, hij is leuk, hij is lief en hij doet mee aan Borsato & Friends. Zijn nieuwe programma Lieve Paul is ook zeer zeker de moeite waard en als je in de gelegenheid bent moet je het zeker een keertje gaan kijken! Natuurlijk heb ik het over Paul de Leeuw!

Je mag uiteraard helemaal zelf weten op welke zaterdag je de TV aanzet  om 20.28 uur op Nederland 1, maar weet je, ik zou gewoon niet te lang wachten.
Sommige goede voornemens moet je soms niet teveel uit stellen.

Mijn advies: kijk zaterdag 26 september naar Lieve Paul!

Ik garandeer je dat het genieten is!





Paul heeft het inmiddels op zijn Twitter gezet dus dan kan ik het ook wel gewoon melden voor de Ria's onder ons :

MARCO ZIT IN DE UITZENDING VAN VANAVOND!!!



Even niet!
Er wordt me veel gevraagd hoe het vanmorgen was bij de persconferentie (emotioneel, maar vooral overheerste trots!). Er wordt me gevraagd hoe het met een eventuele presale zit (de mailing wordt momenteel verzonden). Er wordt me gevraagd hoe het met Marco is (naar omstandigheden verrassend goed, hij is enorm gemotiveerd en motiverend!).
Er wordt me gevraagd of ik ook mijn baan kwijt ben nu TEG failiet is. (Nee, ik ben niet in loondienst van TEG geweest (jaren terug wel) maar factureerde wel aan TEG. Ik ben ervan overtuigd dat daar een oplossing voor komt.) 

En er wordt me veel gevraagd hoe het met mij is.
Ik vind het allemaal buitengewoon lief, maar ik hoop dat jullie begrijpen dat deze tijd voor mij ongelofelijk hectisch is. Ik heb echt de tijd niet om alle lieve mailtjes en kaartjes te beantwoorden, maar weet dat ik alles lees en het bij me binnenkomt! Ik reageer niet altijd op sms of msn, ik kán het gewoon letterlijk niet. Er is teveel te doen!
Maar ik waardeer jullie belangstelling en vriendelijke woorden heel erg!

Hopelijk binnenkort weer een langer logje!



Ohja: Marco is vanavond te gast bij RTL Boulevard en Pauw en Witteman!

Tevens is er gefilmd door oa NOS Journaal, Jeugdjournaal, Nova, Shownieuws, CQC met Beau, en was er nog veel meer media!





Zwak!
Aron kwam vandaag met een gezicht dreigend als onweer binnen, gooide zijn jas op de grond en stormde naar boven, waar hij zich dramatisch op het logeerbed op zolder wierp.

Het tempo waarin hij de trap neemt haal ik al jaren niet meer, dus een kwartiertje later plofte ik hijgend naast hem neer. Want tja, ik ben zijn moeder én ik ben een vrouw, dus ik wilde weten wat er was. 

"Niks."

Noem me paranormaal begaafd, maar ik voelde gewoon dat er meer was.
Het duurde even, maar toen vertelde hij dat hij de rotste dag van zijn leven had.
Want, en leest U even mee, ik som op:

* Hij had een schop van een jongetje op het schoolplein gehad. Nee, hij wist niet zeker of het wel expres ging en nee, het deed ook niet echt pijn, maar het had makkelijk wel pijn kunnen doen.

* Ze moesten een kalender maken op school en hij wist niet precies waarvoor het was maar vanmiddag moest iedereen het inleveren en nu stond er op die van hem '13 nov' want hij was nog niet aan 'ember' toe gekomen. En als ie nu had geweten dat het ingeleverd moest worden, dan had hij een punt achter 'nov' gezet zodat iedereen wist dat het een afkorting was. En die punt stond er nu dus niet.

* Hij had Asmara op de fiets afgesneden, vlakbij een paaltje. En Asmara had geroepen: "Wil je me dood hebben ofzo?" En hij wilde haar helemaal niet dood hebben, het is zijn zus!

* Juf Eveline is ziek. En nu heeft hij morgen weer juf Cindy. Ja, juf Cindy is ook leuk, maar juf Eveline hoort er morgen te zijn. En die is ziek. Al de hele week. 

* Hij had een zwak voor zijn rekenen gehaald. Een zwak!

Ik bleef nog even bij hem liggen en we kwamen uiteindelijk tot een redelijk normaal gesprek. De schop kon gerelativeerd worden. De kalender ook. De fiets misschien ook nog wel. Juf Eveline is er volgende week vast weer en die zwak, nou ja, hij kon het hebben met zijn cijferlijst.

Maar ik herinnerde me weer volop hoe het was toen Aron nog geen medicijnen kreeg. Toen zag hij alles altijd zo somber en werd hij van alles zo verdrietig als vandaag, ook al besefte hij heel goed dat het niet helemaal realistisch was wat hij voelde. Heel af en toe heeft hij nog zo'n uitschieter en vaak gebeurt het 's avonds laat ook wel. Dan zijn de medicijnen uitgewerkt en dan is tegenslag moeilijker te verkroppen. Zo erg als vandaag was het al een tijdje niet geweest, maar ik weet, het duurt maar een paar uur.

Erger was eigenlijk dat Aron alleen gelaten wilde worden. 'Laat me maar,' zei hij troosteloos. Ja, van álle dingen die je me mag vragen op zo'n moment te doen, is dat eigenlijk het énige wat ik echt niet wil! Ik wil hem niet laten. Ik wil bij hem zijn, hem knuffelen, vasthouden, zeggen dat alles goed komt. Ik wil hem beschermen, overstelpen met liefde. Maar dat wil hij niet. Hij wil alleen zijn. Ik kon er nog net een dealtje uitslepen dat ik een beker melk en wat speculaasjes mocht komen brengen, en verder wilde hij alleen zijn. De melk is op, de speculaasjes liggen onaangeroerd naast de playmobil.

En het gekke is, dan kijk ik naar zijn toets waar hij naar eigen zeggen een Zwak voor had, en dan zie ik vijf onderdelen waarvan er vier foutloos zijn, en één onderdeeltje met vier sommetjes fout. Ach jongen toch, denk ik dan.



En nu kijk ik nog een beetje langer. En ik besef dat ik geen flauw idee heb hoe je uit moet rekenen wat de oppervlakte is van een deur van 2,1 x 0,9 m.

Ach. Laat me maar...


Kort!
Ik ben ongelofelijk blij, The Silent Army is tóch de Nederlandse inzending voor de Oscars! Ik ga minstens tien kilo aankomen als ik alle chocola die ik gekregen heb in mijn eentje op eet!  Vermoedelijk horen we woensdag of Symphonica in Rosso te redden is! Marco is donderdag samen met producer Chris Brouwer in bioscoop Cinemec in Ede waar The Silent Army een week zal draaien! Senna is woensdag jarig en wordt alweer 8 jaar. Kaartje sturen kan nog net: Postbus 60033 - 1320 AA - Almere! Marco had behoorlijk wat aan zijn hoofd maar deze week gaan we de prijswinnaars van de zomerprijsvraag trekken! Ook verwacht ik weer een Weblogje van de Week, maar niemand zal vreemd opkijken dat dat afgelopen week niet de hoogste prioriteit had! En tot slot maar zeker niet onbelangrijk: Arno en ik hebben een zalig, heerlijk, verrukkelijk weekend gehad met zijn tweetjes in Giethoorn! Bedankt voor alle felicitaties en kaartjes voor ons 12-jarige huwelijkdag!



Limbricht 2009
Ik wil heel graag een logje maken en ik heb er zo geen tijd voor! Vannacht lag ik tegen half vier in bed, helemaal gesloopt. Van alle spanning, emoties en natuurlijk de lange dag.
En ik wil eigenlijk uitgebreid loggen, maar ik ga dit weekend met Arno weg. Jaja! 
Vandaag zijn we twaalf jaar getrouwd. Twaalf prachtige jaren vol hoog- en dieptepunten maar vooral heel veel liefde.

Traditiegetrouw gaan we een weekendje met zijn tweetjes weg. We gaan naar Giethoorn, lekker picknicken en punteren! Het wordt prachtig weer en ik heb er heel veel zin in!

Maar het was me natuurlijk wel het weekje! Zelden zoveel emoties in één week gevoeld! Het ging echt alle kanten op! De emoties waren verschillend van soort, maar qua intensiteit volledig gelijk. Ik was dus steeds héél verdrietig. Of héél trots. En ook héél blij. Alles in het extreme. Maar alles bij elkaar ook een bijzondere week. Die bevestigde wat ik al lang wist. 

Gisteren speelde Marco in Limbricht, en veel fans waren aan een kaartje gekomen. Ik heb al veel leuke verslagjes gezien, mooie foto's en zelfs ook mooie filmpjes. Het ontbreekt me echt aan de tijd om een dergelijk verslag te maken, daarom houd ik me vooral bezig met wat er achter het podium gebeurde, omdat dat nieuw voor jullie zal zijn.

Ik ga er in vogelvlucht doorheen, maar de filmpjes houden jullie te goed, beloofd!


Wat heb ik deze dag gezien, geregistreerd, gevoeld en beleefd? Ik ga het je vertellen!
Ik reed met Marco en Armando mee en het was een lange maar gezellige reis. In Limbricht aangekomen is het nog vroeg maar we doden de tijd met een bezoekje aan de Mac dat kan geen kwaad. Bij het uitstappen roep ik vrolijk 'Hallo allemaal' naar de crewmannen die aan een tafel zitten en draai me weer om. Maar dan weet ik opeens dat ik iets gezien heb wat anders is, waar ik iets mee moet, iets aparts. Maar ik weet nog even niet wat het is. Ik draai me weer om en dan zie ik het. Een buitengewoon leuke, aantrekkelijke en goedlachse jongen, die ik eerder heb gezien. De radartjes in mijn hoofd maken overuren maar dan weet ik het, het is Bas! Bas, de zoon van Hilda! Ik ben enorm blij dat ik zijn naam nog weet, had het rot gevonden er weer naar te moeten vragen en ik begroet hem met drie zoenen. Zijn collega's kijken een beetje beteuterd en zeggen dat zij er vorig jaar óók waren, maar helaas kan ik me de andere gezichten niet herinneren. Bas is een beetje beroemd, het is niet anders. Ik vertel Marco dat ik Bas gezien heb en hij vraagt meteen waar hij dan is, want dan wil hij ook even een hand geven. Die Marco, die best wel het een en ander aan zijn hoofd heeft, dat is dus onze Marco! We kletsen even met Bas en gaan dan door. 





Marco wordt veel gebeld en gesmst. Hij wordt behoorlijk onder druk gezet door de pers. Allemaal willen ze een quote of interview. Sommigen zijn betrouwbaar en goed in hun vak, maar je hebt er ook altijd een paar die de naam journalist niet verdienen omdat ze niet de behoefte voelen de waarheid te verkondigen, maar datgene wat binnen de grenzen van de wet nog mag aan vuilspuiterij om de oplage van je krant te verhogen. Ik heb inmiddels drie mannen op mijn lijstje staan. Mannen waarvan ik vind dat de stoeptegel die ik in mijn achtertuin heb liggen, heel goed bij hun televisie zou kleuren en die ik best hoogstpersoonlijk wil brengen. De Eerste schrijft voor een roddelblad. De tweede denkt dat hij filmkenner is. De derde schrijft voor een krant. Verder ben ik echt een menslievende vrouw met uitsluitend geweldloze gevoelens. 




Marco wil Albert van Boulevard graag te woord staan en doet ook Shownieuws. Hopelijk stimuleert dit bepaalde partijen ook om een knoop door te hakken en actie te ondernemen. Het plan ligt er, nu de uitvoer nog. Omdat er een bandje soundcheckt op dat moment, parkeert Armando de auto in de verste hoek van een weiland en telefoneert Marco vanuit de auto. Prachtig gezicht.

 
Iedereen die Marco ziet trekt een depressief gezicht en gedraagt zich alsof er iemand is overleden. Allemaal goed bedoeld maar na de vierde krijg ik zin om iedereen die zo doet een schop te geven. Liefst tegen de schenen. Begrijp me niet verkeerd, ik zou hetzelfde doen. Niet wetende wat het effect ervan is. Maar als je je niet al heel depressief voelt, word je het wel op deze manier. Bandje pakt het echter goed op. Tuurlijk begrip tonen, maar dan positief er vol in!


Op een gegeven moment zit het bandje bij elkaar en ontstaat er iets heel moois. Marco legt uit waar hij nu staat, waar hij mee bezig is. Dat zijn band zich geen zorgen hoeft te maken, dat hij met ze verder wil en hij zal zorgen dat diegene die eventueel nog geld van TEG krijgen op de een of andere manier worden betaald. Marco wordt tijdens dit gesprek emotioneel maar probeert door te praten. Weten jullie nog dat filmpje van Marco tijdens de soundcheck van Engel van mijn Hart, dat hij probeert te praten terwijl hij zo moet lachen? Het lijkt daar bijna op, want nu probeert hij te praten terwijl hij tegelijkertijd moet huilen. De mannen staan op, omhelzen, stompen elkaar, er wordt tegen schouders geduwd. Ik kijk vol blijdschap toe hoe hier iets moois ontstaat. Bandje besluit unaniem dat wanneer een eventuele SIR doorgaat, ze kosteloos komen spelen, ook al hebben een aantal een optreden al staan (waar ze wel voor betaald worden). Al snel worden er weer grapjes gemaakt en klaart de lucht op. De tranen zijn verdwenen, de band nog altijd hecht. Hier ben ik mooi zonder kleerscheuren uit gekomen, denk ik. En dan voel ik dat mijn wangen nat zijn en wijst een van de beveiligers subtiel onder zijn ogen. Toch maar even de kleedkamer weer in dus. 



Ik zoek de fans die er zijn even op. Ik word overstelpt met kaarten en kadootjes voor Marco, maar krijg zelf ook hele mooie en lieve dingen. Ik weet met mijn houding niet goed raad. Het is de eerste keer dat ik zoiets mee maak. Ik bedoel, mensen zijn vaker lief voor me geweest, maar dan meestal omdat ik in mijn eigen gezin iets had. Mensen nemen ook vaker wat voor me mee, maar dit, wat er nu gebeurt, ik heb het nog nooit meegemaakt.
Mensen die me nauwelijks kennen of zelfs helemaal niet, mensen die ik kort of lang ken, uit alle hoeken wordt liefde en waardering mijn kant op geblazen. En ik voel het, ik voel het echt! Sommigen bedanken me omdat ik er in deze tijd voor hun idool kan zijn, anderen willen mij een hart onder de riem steken en sommigen lusten zelf geen chocola. Dat laatste is een grapje, wie lust er nu geen chocola!
Maar jongens, echt, echt, heel erg bedankt! Het voelt als een warm bad!
Ik maak gauw nog even een foto waarbij ik om een commercial-look-a-like vraag en met deze ervaren groupies hangt meteen het hek vol. De beveiling weet niet wat er gebeurt, haha.




 
Achter de schermen is de sfeer relaxed. Het is heerlijk weer en we zitten buiten in de zon. De mannen worden een beetje onrustig omdat we zo lekker buiten zitten en niets doen. Jeroen heeft een golfclub in zijn auto, maar geen balletje. Ferry had normaal een voetbal in zijn auto of een frisbee, maar net vandaag dus niet. Armando pakt echter de vuurkorf die er voor die avond staat, en maakt van een rol tape een prachtige bal. Een nieuwe sport is geboren! Wanneer je een euro in de pot doet mag je mee doen, en er wordt om de beurt gegooid. Wie als eerste drie keer in de vuurkorf heeft gegooid, mag de pot hebben. De competitie in de man komt meteen bij een ieder bovendrijven en fanatiek wordt er geld in gelegd. Eerst doen alleen Eric, Jeroen, Ferry en Barak (crew) mee, daarna wordt de groep steeds groter. Na de tweede ronde wil zo goed als iedereen mee doen, ook Marco. Iedereen is enthousiast maar de grapjes zijn ook niet van de lucht. Ferry: ?Ik betaal de euro van Marco wel! Ik heb hier veel van gefilmd, maar dat wordt een ander keertje!






Ine komt even mee naar achter , dat vindt Marco erg leuk en ik zet ze op de foto. Als ik op zoek ga naar een extra polsbandje kom ik Hilda en Bas tegen. Marco staat in een hoekje van het veldje berichtjes te beantwoorden en ik loop er even heen. Ik wil geen druk bij hem neerleggen maar als hij hoort dat Hilda is geweest en hij haar niet gezien heeft krijg ik misschien ook een standje hihi, dus ik meld dat Hilda even met Bas en Ine aan het praten is. 'Oh wat leuk!' reageert hij, en loopt meteen op haar af waarna een warme begroeting volgt. Ze halen herinneringen op aan Hart in Aktie en Marco vertelt dat Wendy op dit moment ook in Curaçao zit. Ik maak gauw een paar foto's. Hilda houdt er niet zo van maar deze vindt ze heus wel leuk, weet ik zeker!



Dan het optreden. De eerste drie liedjes gaan naadloos in elkaar over, en vervolgens is er ruimte voor een praatje. Marco begroet de zaal met 'Hallo allemaal' en de reactie is een oorverdovend applaus waar Marco met geen mogelijkheid bovenuit kan komen. Minutenlang gaat het door en we kunnen zien hoe goed het Marco doet. Huizenhoog kippenvel en hij is zichtbaar geroerd. Ik ben op geen enkele manier verbaasd, ik heb een rotsvast vertrouwen in Marco's achterban. Marco voelt zich enorm gesteund en ik kan het publiek wel knuffelen!

Na de show ren ik meteen naar achteren, want voor hetzelfde geld wil Marco meteen weg, voor de drukte nog en dan kan het natuurlijk niet zo zijn dat ik nog lekker sta te kletsen in de zaal. De heren willen inderdaad graag vertrekken en ik ben mooi op tijd. Wanneer we naar de auto lopen spreekt de man die de leiding had (of nam) die dag Marco nog even aan. Of hij misschien een broodje frikandel mee wil? Marco loopt enkele stappen door als het tot hem door dringt wat er gezegd wordt en hij herhaalt: Zei je een broodje frikandel?
We lopen snel naar het standje waar de snacks te verkrijgen zijn en de dame erachter maakt een broodje frikandel voor Marco waar Marco snel nog een beetje mayonaise opspuit. ('Beetje' is een subjectief begrip, en ik hou van Marco).
De man neemt echter geen genoegen met slechts een broodje voor Marco. Ik krijg een plastic bord, zes frikandellen, een zak voorgesneden broodjes en een hele fles mayonaise in mijn handen geduwd, dan een zoen en een groet, en zo worden we het terrein uitgelaten. Wat een service, wat een begrip, wat een warmte!

In de auto vertelt Marco dat hij nog even via Guus wil rijden. Natuurlijk, via Guus. Daar kom ik ook dagelijks en Guus kijkt vast niet vreemd op als ik er ook ben. Ondertussen maakt mijn hart een sprongetje. Guus is leuk en we gaan gewoon midden in de nacht nog even naar Guus. Volkomen logisch, toch? Guus heeft een aantal zakenrelaties op bezoek en Marco wil deze mensen ook graag even spreken. Er is gewoon zoveel te bespreken en te doen in deze dagen en de dagen zitten zo vol, dat het fijn is dat het nu kan. Guus staat naast Marco in deze zware tijden, ook al heeft ook Guus behoorlijk te lijden onder de problemen van TEG. De vriendschap die er al was is alleen maar sterker geworden. En hoewel ik Guus de afgelopen jaren vooral gewoon 'leuk' vond is hij opgeklommen op mijn populariteitsladder. Als ik zie hoe hij er voor Marco is, kan ik niet anders dan die man in mijn hart sluiten.



Het is al diep in de nacht als we het huis van Guus verlaten en Marco valt in de auto al snel in slaap. Ik sms nog wat met de mensen die onderweg of bijna thuis zijn en val middenin een smsje in slaap. Bij Marco aangekomen laden we Armando's auto uit en de mijne vol. De spullen voor Marco breng ik naar binnen. Iemand heeft duidelijk de stekker uit Marco getrokken en hij moet echt de oplader in
Snel nemen we afscheid en hoewel het afscheid altijd gemeend is, is deze extra warm. Zowel voor zijn 'broertje' zoals Marco zo liefdevol zei, als voor mij.

En dan is het uiteindelijk bijna half vier als ik mijn bed in rol. Nog geen 3 uur en 3 kwartier later gaat de wekker, dus ik ga het zwaar krijgen. Na nog geen 2 uur word ik echter wakker. Arno huilt. Hij heeft een droom en ik weet dat het over mij gaat, maar hij slaapt nog half en kan het niet uitleggen. Maar bijna een kwartier lang blijft hij huilen en dan valt hij weer in slaap. Ik verkeer nog in een halfslaaptoestand en kan gelukkig meteen weer slapen. Maar ik droom alleen maar over een huilende Arno en een huilende Marco.

De wekker gaat dus gewoon echt te vroeg. Veel te vroeg. Ik help de kinderen in het enige tempo wat ik heb en ze komen vermoedelijk echt net aan op tijd op school. Ik wil niets liever dan terug naar bed, maar ik moet nog een interview geven aan radio Noord Holland.
Met moeite blijf ik wakker. Het interview is zo voorbij, een sms van Kelly zegt me dat het goed is gegaan maar als je me vraagt wat ze me gevraagd hebben, heb ik geen idee meer. Ik wil nu toch echt heel graag naar bed, maar ik moet nog een paar dingetjes regelen. Een mailtje naar Marlies, zij zorgt dat mijn kinderen zondagavond nog in leven zijn. Een sms naar Jacqueline, of ze daar kunnen eten vanavond. Ik ben net boven als ik de bel hoor gaan. Pakje voor de buren en niet eens van de leuke postbode.
Paar minuten later gaat weer de bel. Een dame uit Wageningen komt voor een fiets kijken via Marktplaats. Dat heeft Arno goed geregeld, zelf nog lekker in bed liggen en ik houd het verkooppraatje voor de fiets. Maar ze neemt hem mee en ik loop naar de trap als de telefoon gaat. Zucht. Dan kan ik nu net zo goed een héél kort logje even maken... Toch?
*kuch*






 
Héél erg bedankt!
Het zal niemand van jullie ontgaan zijn, het zijn kut zware tijden. Met name voor Marco en de mensen om hem heen is het echt vreselijk verdrietig allemaal. Zo lang, zo hard gewerkt en dan met lege handen staan. Of eigenlijk nog veel erger: het vertrouwen in bepaalde mensen is geschaad, er is misbruik van je naam en karakter gemaakt en je eindigt vermoedelijk met een hele hoge schuld. Het is echt, echt zo ongelofelijk onterecht!

Ik bewonder Marco's veerkracht, zijn vechtlust, zijn gedrevenheid. Ondanks dat hij zich leeg en murw voelt, is er voor hem altijd maar één weg en dat is de weg vooruit. Hij zit niet bij de pakken neer, hij kijkt naar de mogelijkheden en probeert niet teveel stil te staan bij de onmogelijkheden. Maar dat hij teleurgesteld en gekwetst is, geraakt en ontgoocheld, dat mag meer dan duidelijk zijn.
En ja, ik lijd mee. Het doet erg veel pijn om iemand waar je zoveel van houdt zo terneergeslagen te zien. Ik word de hele dag aangesproken, door vrienden en kennissen, door fans, ook leden van de band en crew zoeken contact met me en natuurlijk de pers. Iedereen wil details die ik niet heb of niet kan geven.


Ik hoef jullie niet uit te leggen hoeveel ik van Marco houd. Hij is mijn allerbeste vriend, een rots in de branding, een maatje. Ik houd ook van Leontine, omdat ze een warme liefdevolle vrouw is en omdat ze Marco zo gelukkig maakt. Ik ken hun lieve kinderen sinds hun geboorte. Ik draag het hele gezin een warm hart toe, voel en ben zeer betrokken. En dan doet het zeer als je ziet hoeveel verdriet en verbijstering plaatsvindt in dat gezin.
Maar wat voor Marco geldt en voor mij net zo: wat een ongelofelijk warm bad van reacties!

Marco heeft veel bloemen, kaarten, mailtjes, brieven en smsjes gekregen en tot mijn grote verbazing: ik ook! Kaartjes door de brievenbus, kaartjes via de postbus (zowel voor Marco en zijn gezin als voor mij), berichtjes via MSN, ik heb bloemen gehad (zonder afzender, het ging om de bedoeling en niet om de zender!), ik heb e-cards, virtuele knuffels, smsjes, en heel veel chocola, zelfs vanmorgen door de brievenbus   gekregen!  Ook vanuit België kwam er veel liefde, in de vorm van bloemen en chocola. Geweldig!!

Het is hartverwarmend en het raakt me enorm! Het veroorzaakte vele tranen, dat wel, maar die moesten er toch uit!
Dank, dank, dank jullie wel! Allemaal!!



Ik ben er van overtuigd dat Marco hier sterker uit komt, dat er andere, mooie(re) dingen op zijn pad komen, nieuwe mensen, nieuwe visies en ideeën, nieuw vertrouwen ook.
Maar één ding verandert niet: wij zullen achter hem staan!
En ik geloof dat het uiteindelijk goed met Marco komt. Dát geloof ik. 

Ik verheug me op de dag dat ik tegen Marco kan zeggen: "Zie je nou wel! Zei ik toch!"


Marco lacht zo heerlijk!
Tijdens de soundcheck op woensdag 09-09-09 op Schiphol, waar Marco samen met Ferry en Rob 'Engel van mijn Hart' repeteerden voor de droombruiloft van Skyradio, haalde Ferry een hoge noot (bij lange na) niet. Een fractie van een seconde gedroeg iedereen zich buitengewoon professioneel en werd er geen kick gegeven terwijl iedereen zijn gezicht opzette met deze uitstraling: Dit hoort zo dames en heren!

Maar toen Marco verder zong kreeg hij het toch te zwaar en schoot gigantisch in de lach! Ferry lachte luidkeels mee en ook Rob moest erg lachen. Omdat ik op dat moment aan het genieten was van het prachtige liefdevolle liedje fotograferen was, duurde het even voor ik hem op 'filmen' had staan, maar toen ik eenmaal opnam kreeg ik ook wel een heerlijke lachende Marco op mijn geheugenkaartje! Het is maar een kort filmpje, maar iedere keer dat ik hem kijk schiet ik weer in de lach en stroomt mijn hart vol. 

In deze woelige tijden moet het ook voor jullie heerlijk zijn om Marco zo heerlijk te kunnen horen lachen om zoiets onbenulligs als een verkeerd geplaatste noot. Ik hoop dat jullie er net zo van genieten als ik!




 

Want zeg nou zelf, de Engel Van Je Hart Is Hij 

"Want zomaar weten mijn ogen
Dat het een wonder is wat ze zien"