Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Te ver heen!
Te ver terug ook trouwens. Zeker als de A2 gedeeltelijk is afgesloten en het bij Venlo, maar ook op de A1 en de A6 gewoon vast zit. Dan is een ritje Maasbracht-Almere eigenlijk niet te doen. Niet binnen de drie-en-een-half uur in ieder geval. Het is dat het altijd zo leuk in Maasbracht is, anders piekerde ik er niet over om die kant op te rijden. Maar ook al was de terugweg dus een hel, het was de moeite meer dan waard...

Zaterdag ging ik richting Tegelen, zoals veel andere loggers hier. Marco trad op in de Doolhof en dat is een prachtige sfeervolle locatie. Het zou droog blijven en ik zou bij Angelique slapen. Dus dat was bij voorbaat al een geslaagd weekend. De band had de vorige dag ook al opgetreden en aangezien alles dus al klaar stond hoefde niemand er voor achten te zijn. Ik wilde er wel voor achten zijn, maar had geen kaartje. Dus dat was nog even behelpen hoe ik dat zou doen, maar dat wees zich ter plekke wel. Luidkeels zingend reed ik dus naar Tegelen, parkeerde mijn auto bij de kerk en belde Rob. Ik vroeg me af of hij ergens rondliep/zat/at maar hij stond te pingelen op het podium. Hij adviseerde me gewoon door het hek te rijden, en bij de rest te parkeren. "Ja maar daar zitten de fans toch?" Die zouden vanzelf opzij gaan, vertelde hij me. Ik geloofde er niets van, ik had tientallen mensen daar gezien! Maar wat denk je? Ik ben ergens familie van Mozes, het kan niet anders. Want ik kwam aan en de mensenmassa spleet open als de Rode Zee. Wauw!

Heel voorzichtig om niet over tenen te rijden reed ik tussen de mensen door, het inmiddels geopende hek door. Ik zag er zeker heel betrouwbaar uit want ik mocht inderdaad gewoon doorrijden. Ik parkeerde mijn auto tussen de andere auto's en liep naar het podium. Daar stond Rob lekker in zijn uppie te spelen. Beetje jeugdsentiment, met dat verschil dat Rob thuis in zijn uppie meestal op het toilet speelde. Gelukkig hadden we boven nog een tweede toilet, want anders was ik misschien wel minder supportive geweest!

http://yaiza.borsatoweblog.nl http://yaiza.borsatoweblog.nl

(c) http://yaiza.borsatoweblog.nl 

Niet veel later zaten we lekker buiten te eten. Ton zat er al, Lo en wat crewleden zoals Ger en Barak kwamen ook. Iwan, de roadie van Rob, had vandaag andere verplichtingen en dus was René er weer een keertje bij. Lang niet gezien, altijd weer leuk. Ik nam een heerlijke salade en Rob nam de champignonloze pasta. Toen ik drinken wilde halen, stond er niemand achter het barretje, maar al snel kwam een bekend gezicht even helpen. Ik kon hem zo gauw niet plaatsen, maar toen vertelde hij me dat ik zijn moeder wel kende, Hilda. Jazeker ken ik Jan en Hilda, en jou ook hoor Bas 
Hij was daar aan het werk, eigenlijk podiumopbouw, maar hij pakte drinken voor me en twee glazen. Hij kan ook alles! 


Zodoende was de inwendige mens weer verwend en ik liep naar het hek. Heel veel bekende gezichten daar en ik voel me dan altijd een beetje opgelaten. Het liefst zou ik gewoon in de groep verdwijnen en dan onopgemerkt iedereen begroeten. Nu zie ik heel veel mensen bij elkaar en ik sta in mijn eentje aan de andere kant van het hek. Ik weet bijna niet waar ik moet kijken en ben als de dood dat ik iemand over het hoofd zie en diegene zich genegeerd voelt. Maar volgens mij heb ik niemand ernstige gekwetst en met mijn zakken vol met camera's om naar binnen te smokkelen en een lolly voor Marco liep ik terug naar de kleedkamer. Daar gaf ik Marco zijn presentje en na een kort gesprekje liep ik richting podium. Daar stond ik met angst en beven te wachten op de fans. Niet veel later hoorde ik gegil en geschreeuw en jawel, daar kwamen ze. Levensgevaarlijk met al die trappen en hekken maar op een enkeling na, (ik noem geen namen maar Mieke bekeek de vloer even van heel dichtbij, ze had zich laten vertellen dat er normaal water daar onder stroomt, dus dat wilde ze even checken) kwam iedereen zonder vallen in de 'zaal' aan. Sommigen kozen voor een luxe zitplaats, anderen voor een hangmuurtje en velen voor het hek. Met Mieke en Angelique aan mijn ene kant, Hilda aan mijn andere kant en Lunarda en haar vriendin Inge veilig achter me, zat ik daar op rozen, dat snap je!

http://yaiza.borsatoweblog.nl

(c) http://yaiza.borsatoweblog.nl 

Het voorprogramma was heel, nou ja, bijzonder. Een soort André Hazes als eerste, hij deed zijn stinkende best en kreeg het publiek redelijk mee. Daarna kwam, uhhm, laat ik nou zijn naam bijna zijn vergeten maar helaas nog niet helemaal, Marcello. Zijn website heet singermarcello, maar eigenlijk is het een beetje een acteur. Zijn gebaartjes waren me net even te ingestudeerd, net te voorspelbaar en van zijn zang kreeg ik ook geen orgasme. Maar we hebben wel ontzettend veel plezier gehad, juist door wie hij was en hoe hij zong en aangezien het voorprogramma bedoeld is om je op te warmen, was hij daar meer dan in geslaagd! Dan Ruud en Bram. Ze waren de winnaars van een liedjesfestival rondom Carnaval (Klopt dat, Hilda? Jij bent mijn bron!) en zongen dan ook in het Limburgs. Helaas verstond ik er helemaal niets van, alhoewel, niet overdrijven, ik durf te zweren dat ik Hallekiedallekie langs hoorde komen. De helft van de gasten zongen uit volle borst mee. Dat waren de rechtmatige bezoekers van dit feest. De andere helft bestond uit Borsatofans en die voelden zich een beetje betrapt want dat we niet uit de regio kwamen was nu wel pijnlijk duidelijk. Gelukkig zong Hilda voor ons mee en ook Jan en volgens mij Luna en Inge riedelden lekker mee. Ik heb vooral van de cultuurshock genoten. Had ik me even daarvoor nog verbaasd over Marcello Froger met zijn typische gebaartjes, Bram en Ruud of Ruud en Bram, daar wil ik vanaf wezen, hadden ook hun eigen gebaartjes. Als het geluid uitgestaan had had je aan de manier van zingen kunnen zien dat het hier om carnaval ging. Een tikkie vroeg trouwens, meestal is dat rond februari, haha. 

Overigens heb ik een keer carnaval in Venlo gevierd. Ik kom uit Noord Holland en bij ons duurt carnaval zaterdagmiddag van 14.00 tot 17.00 zeg maar. Maar in het Zuiden duurt het vier en soms wel vijf dagen, dus een vriend van ons uit die regio vond dat we dat echt een keer mee moesten maken. Ik ging dus verkleed als iets, geen idee meer wat, maar op dinsdag was het Boerenbruiloft (?) en dus viel ik nogal uit de toon naast alleen maar boerenkielen. Had ik de klassiekers thuis nog even geoefend (Bij Ons Staat Op De Keukendeur en Er Staat Een Paard In De Gang), hebben ze in Venlo dus gewoon hun eigen carnavalskrakers. Kortom, ze waren anders verkleed dan ik, dansten dansjes die ik niet kende, zongen liedjes die ik niet verstond en ik drink ook al geen bier. Geen carnaval meer voor mij, haha!


Gelukkig kwam er ook aan deze marte... eh, situatie een eind. De presentator kwam op en sprak in zijn dialect het publiek weer toe. Ook daar verstond ik niks van, maar zodra ik de naam Marco hoorde begon ik automatisch te juichen, net als de rest, dus dat viel niet op. Een half uurtje konden we de inhoud van onze neus nog inspecteren en toen was het eindelijk zover, Wit Licht! Een bak licht kwam het publiek binnen en Luna haalde opgelucht adem. Haar angst of Marco haar wel zou zien staan in het donkere publiek was geheel verdwenen want ze stond meteen in de spotlights, haha.

Marco was heerlijk op dreef, zong geweldig, maakte er een feestje van, schonk heel veel mensen wat extra aandacht en ook de band maakte overduidelijk weer heel veel plezier. Kees toeterde zijn solo in de Bestemming met zijn microfoon op de vloer, die was gevallen en dat had hij niet gezien. Erg korte solo werd dat toen haha...Stop De Tijd was geweldig, en de tekst meer waarheid dan ooit, Je Hoeft Niet Naar Huis Vannacht was geweldig, en ook van Rood heb ik erg genoten. 
Vandaag staat Rood weer voor de liefde, tussen jou en mij!


Veel te snel was het voorbij. Veel en veel te snel. Gelukkig duurt het feestje in het Gelredome niet alleen langer, maar zijn er ook meerdere feestjes! Daar kan ik me nu al vreselijk op verheugen! We bleven nog even napraten, waarbij het enthousiasme van Luna aanstekelijk werkte. Toen ik naar achteren zou lopen, vroeg Luna me even naar het oog van Marco te kijken, of het daar wel goed mee ging? Ik vroeg me net af wat er dan met dat oog was, aangezien ik niets gemerkt had, toen ze gelukzalig zei dat Marco haar zó'n vette knipoog had gegeven dat hij daar wel last van moest hebben!
Ook Marco kon er hartelijk om lachen!



Marco liep nog even naar het hek om de mensen te begroeten en iedereen wilde wel even op de foto. Zulke dingen gaan echter heel snel en het aantal mensen werd groter en groter. Marco nam de tijd, begroette de fans die hij al wat langer kent enthousiast, poseerde geduldig voor de foto's en maakte met een aantal fans een praatje, heel leuk!
Angelique duwde me zachtjes naar voren, om ook op de foto te gaan. Dat voelt altijd een beetje gek, ik spreek Marco bijna elke dag, zie hem bijna elke week en soms drie keer in de week, maar op de foto gaan we bijna nooit. Ik denk er vaak ook niet aan, maar baal achteraf soms wel als het niet is gebeurd. Vooral bij speciale momenten, vind ik dat echt jammer. Zes keer de Kuip. Ik heb foto's gemaakt van Marco met Lee Towers, Veldhuis en Kemper, Edwin Evers, Boris, Ali B. en Do. Maar geen foto van ons samen. Tien keer Gelredome, ik heb Marco op de foto gezet met tientallen fans en ontelbare bekende Nederlanders, maar heb helaas geen fotootje van ons samen gemaakt. Dat vind ik echt jammer. Zaterdag was geen Gelredome maar wel een heerlijke avond die ik me nog lang zal heugen. Geweldig dat ik daar een foto van heb! En zeg eens eerlijk, is het geen lief plaatje geworden? Dank je wel, Liekie!!

Moe maar voldaan liepen Mieke, Angelique en ik naar mijn auto. We werden even tegen gehouden door de beveiliging maar toen ik zei dat ze bij mij hoorden en mijn bandje liet zien mochten we doorlopen. Ik weet dat ik die bevoegdheid heb, maar aangezien ik daar helemaal niet aan het werk was maar gewoon voor mijn plezier, voelde het best een beetje stom. Rob kwam nog even een praatje met ons maken, altijd leuk, en toen stapten we in de auto en reden we naar de auto van Angelique. De meiden stapten over in de andere auto en ik volgde naar Maasbracht. Daar aangekomen deden we extra zachtjes, want Roel lag al in bed. Angelique liet me weten waar ik allemaal wakker van kon worden. De schreeuwende krekels bijvoorbeeld. Roel moest er om zes uur uit en ook Angelique zou dan opstaan. Roel zou opgehaald worden en er moest van alles in de auto gesleept worden, dus dat zou ook niet geruisloos gaan. De sproeiers zouden vanzelf aanspringen. Ze zou de honden uitlaten. Kortom, er stond me een korte nacht te wachten. Het duurde heel even voor ik in slaap viel. Meestal heb ik nog geen vijf minuten nodig en nu waren het er bijna tien, maar dat lag aan Marco. De adrenaline spurtte nog door mijn lijf en ik lag nog lekker na te stuiteren. Uiteindelijk vielen Marco en ik samen in slaap. Ik sliep gewoon een gat in de dag en het opstaan van Roel, de krekels, de sproeiers, ik heb er niets van meegekregen!


De catering in huize Winters is uitstekend te noemen, want ik kreeg een heerlijke omelet met vers brood, thee en melk en de laptop om de logjes te bekijken. Zo konden we nog even nagenieten van de leuke avond! Overigens hebben we dat de rest van de dag ook gedaan. We zijn de deur niet uit geweest en hebben alleen maar gelachen en genoten. Angelique heeft veel leuke eigenschappen, maar ik vind het toch ook eigenlijk wel heel erg lekker dat ze geen kinderen heeft! Ik had de mijne niet mee en zo kinderloos heb je opeens zo'n gevoel van vrijheid! We kunnen overal naar toe, we kunnen alles doen wat we willen! En dus hebben we de hele dag binnen gezeten en gekletst. De dag vloog voorbij! 

Die terugreis, daar wil ik het niet meer over hebben. Ik had mijn kids graag zelf naar bed gebracht, maar ik belde onderweg dat het er niet naar uit zag dat ik dat zou redden. Zodra ik thuis kwam (tegen tienen) hoorde ik boven echter zachtjes twee deuren opengaan. Ha, kon ik mooi nog even napraten en knuffelen met mijn schatjes!

Mijn andere schatje lag total loss op de bank voetbal te kijken. Alles was goed gegaan maar een Nathalieloos weekend kost hem veel energie. Wen er maar aan, lieffie! Want komend weekend ga ik paardrijden op Vlieland en daarna begint het Gelredomefeest!

Ik kijk terug op een heerlijk weekend! Heerlijk, zalig, verrukkelijk!

































Geen zelfbeheersing
Zelfbeheersing. Ik heb er een groot te kort aan. Niet altijd, maar vaak wel.
Kijk, met lijnen gaat het goed. Laat ik niet suggereren dat ik zonder enige vorm van beheersing door mijn leven ga. Ik kan ook vriendelijk mail beantwoorden terwijl er rook uit mijn oren komt. Soms kan ik dat trouwens niet. Maar dat is soms.
Dus ik heb wel wát zelfbeheersing, maar vaak te kort.

Als ik ga snaaien, snoepen, schransen, ga ik ook meteen los. Ik kan vandaag niet zo goed rechtop staan van de krampen, want gisteren had ik mezelf toegezegd wel een avondje mee te mogen smullen tijdens de spelletjes. Slecht idee, zeer zeer slecht idee.

Paar weken terug zeiden Arno en ik tegen elkaar dat we wel een nieuwe tuinset wilden, zo eentje waar je in kan loungen. En aangezien de zomer voorbij was waren de prijzen gigantisch gekelderd. Normaal ga je dan even rondkijken wat je wilt hebben, prijzen vergelijken en diverse winkels bekijken. Ik vond dat allemaal best, maar het moest wel diezelfde dag nog. We zagen een mooie set en ik wilde hem hebben hebben hebben. Hij kon die maandag bezorgd worden. Maar hee, het was donderdag en wie weet konden we het weekend er nog wel in loungen! En dus reed Arno drie, vier keer op en neer met de auto voor mijn prachtige loungeset. Geen geduld, geen zelfbeheersing.

Elke donderdag spelletjesavond. Tegen twaalven hield mijn vader het voor gezien. Hij moest nog een uurtje rijden en vanmorgen om 8.00 weer op de tennisbaan staan. Manon hield het nog een half uurtje langer vol met het muziekspel wat Marlies en ik daarna samen glansrijk wonnen van Arno maar ging het toen ook twee verdiepingen hoger opzoeken waarna Arno hetzelfde deed maar dan met één verdieping.

Oh oh. Gevaarlijke situatie. Marlies en ik alleen aan tafel. Daar heb je het al. Ik wilde heel graag het nieuwe spel wat we gedaan hadden nog een keertje doen maar zei er waarschuwend bij: Dan moeten we wel de wekker zetten want anders maken we het te laat. "Ja," bevestigde Marlies. En vervolgens zetten we de wekker niet.

Dus we deden het spel nog heel even. Wat erg leuk was. Want ik won. Al schijnt dat bijzaak te zijn maar dat is onzin want mán, wat was ik er goed in. Echt een ster.  Ik weet zeker dat de bedenker van het spel een traantje weg zou pinken als hij me gisteren had horen spelen. Ik was er voor gemaakt. En Marlies deed het ook niet slecht. (We zijn tenslotte vriendinnen).

Dus nog even dat ene spelletje. Nog even een klein roddeltje. En vooruit, een grote. Dan nog even een roddel bedenken die niet bestaat maar jeetje wat zou het leuk zijn geweest als het waar was. En we zouden eigenlijk een website moeten beginnen. Of een magazine. Want we hadden gewoon erg veel info over bekende en onbekende Nederlanders. En dan zou Jan onze artikelen doorsturen.

Druk druk druk.


Maar toen, ach en wee, toen was het opeens tien voor half vier. Tien voor half vier! En dat op mijn leeftijd! Kijk, Marlies is in de bloei van haar leven. Maar ik ben nogal krakkemikkig en hoewel Marlies ongeveer 2,5 uur kon slapen nog, misschien 3 als ze op zou schieten en ik het dubbele aantal uren voor de boeg had, wist ik nu al dat zij fris en fruitig achter haar burootje zou zitten vandaag. En ik ben, zoals voorspeld, een wandelend wrak. Nou ja, een zittend wrak want wandelen doe ik niet graag. En zitten gaat van de kramp ook niet zo best. Kortom, gewoon een wrak. Terwijl Marlies stralend en schaterlachend de gemeente Amsterdam opvrolijkt en de ambtenaren daar nieuw leven inblaast. Ik had er toch een beetje moeite mee. 

Ik heb geen zelfbeheersing als het aan komt op dingen kopen. Ik heb geen zelfbeheersing als het aankomt op lekker eten. En ik heb al zeker geen zelfbeheersing als het aankomt op spelletjes winnen en roddelen. (Mijn zelfbeheersing rondom Marco laat ik bewust weg, lijkt me beter voor ons allemaal).

Dus laat mij vandaag maar een beetje. Ben moe. En dat is Marlies haar schuld. Daarom heb ik een grote neger naar haar huis gestuurd vannacht. Ze had zo'n grote mond over wat ze allemaal met een neger zou doen als ze er eentje voor zichzelf had, maar het was duidelijk allemaal bluf.

Ik moe, Marlies ook moe. Zo.



Veel beter!
De vooruitgang staat voor niets! Niks kopiëren en nieten, niks fotootje plakken! Niks enveloppen dichtlikken.

(Hoewel ik daar, met het goede merk envelop, altijd een beetje high van werd ).


Alles gaat beter, wordt mooier, professioneler.

Makkelijker ook!








Boos!
Vandaag kreeg ik negen mailtjes met de vraag of ik boos was. Drie met de vraag wat er aan de hand is, twee van mensen die zich af vragen of er iets mis is met mijn internet en één mailtje van iemand die wil weten of het wel lekker met mij gaat.

Want de antwoordjes op de mailtjes laten wat langer op zich wachten, mijn logje wordt niet bijgehouden en als ik dan eindelijk eens op een mailtje reageer, dan is het wel erg kort.
Waar zijn de uitvoerige antwoorden gebleven?

Kortom: er moet wel iets heel ernstigs aan de hand zijn...

Snel-weg
Autorijden is gewoon een hele opgave. Laten we er eens volkomen eerlijk over zijn. Eerst heb je al dat gedoe met sleuteltjes, want als je hem niet op slot doet dan zeg je eigenlijk dat je niet veel om je autootje geeft en dan mag een ander die ook niets om jouw autootje geeft er urenlang mee rond rijden om hem vervolgens tegen een boom te parkeren en in de fik te steken. Dus hij moet op slot. Gedoe.
In het donker...
... zien ze je niet. Als je zwijgt dan horen ze je niet. Dus hou je adem nu maar in, en stik niet!
(Kadanz)

Of deze:

Zoveel te doen, ik heb nog zoveel te doen
Ik moet de zon in Japan onder zien gaan
(Toontje Lager)

Onvergetelijk:

Ver-ver-verliefd tot over mijn oren
Ondersteboven, dat dat nog kan
ver-ver-verliefd tot over mijn oren
Niet te geloven, 'k stotter ervan

(Circus Custers)

En natuurlijk:

Geef me wind en zeilen
Geef me zon en noordzee
Waai ik naar een eiland (Over de golven door de branding)
Geef me wind en zeilen
In een golf verdwijnen
Waai ik naar een eiland (Dwars door het wad)

(Splitsing)




Ze Zijn Terug, zo heet het evenement met o.a. deze artiesten.
Zaterdag 20 september vanaf 19.30 in De Vechtse Banen in Utrecht.
Ik had bedacht mijn favoriete vriendinnetjes uit te nodigen, maar nu blijk ik met mijn favoriete echtgenoot in de bruidssuite van een prachtig landgoed ons 11-jarig huwelijk te vieren (en nog eens en nog eens!).


Dus nu in de aanbieding: zes veldkaartjes voor Ze Zijn Terug!

Ze kosten 27,50 per stuk (ik neem zelf de administratie- en verzendkosten op me).


Wie doe ik er een plezier mee?




Nathalie Thielen, 6 jaar!
Het waren verschillende omstandigheden, kan ik je vertellen. Mijn moeder werd eind 2001 ziek, en stierf in maart 2002. Ik was daar letterlijk ziek van. Achteraf had ik waarschijnlijk een soort van zorgverlof op moeten nemen, maar ik meldde me ziek en verzorgde samen met mijn zus mijn moeder, die laatste weken. Ik sliep bijna niet meer, had nachtmerries als ik wel sliep. Onder je ogen zien hoe al het leven uit je moeder wegstroomt, is gewoon buitengewoon pijnlijk.

Een week na haar dood ging ik weer aan de slag. Collega's condoleerden me, maar dat was het ook. Ik had geen kaartje, geen telefoontje, niets gekregen verder. Mijn directe collega was net een weekendje weg toen mijn moeder stierf en had haar mobiel niet aan staan, waardoor ze mijn oproep en sms gemist had. En ik voelde me heel alleen. De dood van mijn moeder een plekje geven, was geen makkelijke opgave, maar lukte me wel. Maar toen Arno een paar weken later naar de tandarts moest voor een wortelkanaalbehandeling, stond de bezorger opeens voor de deur met een gigantische bos bloemen. Van zijn collega's. En toen gebeurde er iets met me. Het was de overbekende druppel. Mijn moeder stierf en mijn werkgever had niet de moeite genomen me te bellen of iets te sturen. Mijn man gaat naar de tandarts en krijgt een bos bloemen?
Ik was helemaal klaar met het werk. Sowieso had ik al een stomme chef met losse handjes waar een andere collega de dupe van werd, en werd mijn directe collega niet of nauwelijks vervangen tijdens haar zwangerschapsverlof waardoor ik opeens twee banen in één had. Daarnaast hadden we problemen met de kinderopvang van Asmara. Arno's werk besloot om toch maar mee te betalen, maar omdat mijn werk dat niet wilde doen, ging ons eigen deel opeens fors omhoog. Ik stuurde een klachtenbrief en kreeg een welkomstbrief terug. Ik stuurde nog meer klachtenbrieven en kreeg nog veel meer welkomstbrieven terug. Opeens was ik klaar met alles. Ik wilde dit niet meer. Geen kinderopvang en niet meer naar mijn werk. Ik wilde voor mezelf beginnen.

Dat was één van de engste dingen die ik ooit heb gedaan. Wat om voor jezelf te beginnen moet je het gevoel hebben dat je goed genoeg bent om je eigen zaak draaiende te houden. Maar was ik wel goed genoeg? Ik deed altijd maar wat. Maar ik had voor mezelf al uitgemaakt dat ik liever aan de kassa zou werken dan ooit nog in dat bedrijf te gaan werken. Marco stond gelukkig 100% achter me. Hij zou mijn eerste klant worden en niet alleen spraken we een vast bedrag per maand af, ook wilde hij dat ik twee facturen per jaar zou sturen: steeds een half jaar vooraf. Dat maakte dat ik zonder zorgen ontslag kon nemen, we zouden in ieder geval kunnen eten.



Ik was zelf ook erg verbaasd toen ik binnen enkele weken mijn eerste opdracht al binnen had. En daarna nog eentje. Ik schreef over dingen waar ik geen verstand van had, maar dat kon ik blijkbaar. En als ik schreef over dingen waar ik wel verstand van had, was ik er zelf nog blij mee ook. Het aantal opdrachten groeide, mijn werk groeide.

En nu bestaat 'Nathalie Thielen' deze week zes jaar. Zes jaar geleden begon ik mijn eigen bedrijf. Inmiddels heb ik zelf ook weer twee freelancers waar ik een beroep op doe als ik het druk heb en ik ben zelfs in overleg met een stagiaire. Het is helemaal een grote-mensen-bedrijf geworden.

Vanaf het eerste begin heeft Qball achter me gestaan en ik geloof dat Job zelfs nog meer vertrouwen in me had én heeft dan ikzelf. Hij sponsorde mijn website, schoof klantjes die een website wilden laten maken naar mij door voor hun teksten. Onze band groeide. Dat is voor ons allebei fijn, want inmiddels heeft ook Marco het zo ontzettend druk dat ik contactpersoon ben voor alle zaken die de website aangaan. Daardoor heb ik het gevoel dat ik op mijn eigen manier wat voor hem terug kan doen, want ik maak me graag hard voor Qball. Job is attent, denkt altijd mee, is positief, ontzettend lief en een goede zakenman. Ik heb ongelofelijk veel van hem geleerd, van het opstellen van een factuur tot het gebruiken van mijn netwerk. Ik kan bij Job stoom afblazen, in paniek raken en boos worden, en Job blijft rustig en kalm. En als Job soms wat onrustig wordt, kan ik de onrust vaak ook wegnemen. We voelen elkaar goed aan en we vullen elkaar ook heel goed aan.

Qball is van de week verhuisd naar de overkant van hun straat, naar een groter pand. Omdat ook Qball groeit en aan het uitdijen is, er steeds meer personeel komt werken. Ik weet nog zo goed dat Job in zijn eentje aan huis werkte, net als ik nu doe. Ik stelde Mimi aan hem voor en hij zag meteen haar talenten. Hij haalde haar binnen en dat heeft hij met nog veel meer jonge talenten gedaan. Nu ik zes jaar besta heb ik opnieuw een mooie website van ze gekregen!  Zo lief! En heel erg mooi, neem gerust eens een kijkje!

Zes jaar dus. Zes hele mooie jaren, waar ik buitengewoon trots op ben.
Ik hoop dat er nog veel meer komen!

Nathalie Thielen, ik  PROOST op jou!
Ruzie om Marco!
Ze hebben elkaar leren kennen door Marco. Afgelopen januari in de chat tijdens de 8e verjaardag meen ik, ik luister nooit zo goed. Maar ze vonden elkaar leuk en aardig en werden beste vriendinnen. Opperbeste vriendinnen. En zoals hartsvriendinnen dat doen, vertelden ze elkaar alles. Martine vertelde over voetbal, en Manja over haar trouwplannen. Martine gaf toe dat ze een oogje had op zowel Bassie als Adriaan en Manja wilde zowel Nick als Simon. Daarop zei Martine dat ze Nick en Simon ook niet verkeerd vond en Manja gaf toe ?s nachts ook stiekem filmpjes van Bassie en Adriaan te bekijken. Hun band was daarmee beklonken, de vriendschap verzilverd. Want nu ze wisten dat Marco Borsato hun idool der idolen was, hadden ze zoveel overeenkomsten dat de vriendschap tussen Jip en Janneke een lachertje leek naast hun relatie. Martine en Manja, en Manja en Martine. Mmmm? zeg maar.

Het lijkt zo'n harmonieus plaatje zo...

Ook Marco viel dat op. Logjes over een kartonnen Marco met spannende ontmoetingen in badkamers en slaapkamers. Marco mee op stap, mee naar buiten, met Marco op de logjes vertoeven om 4.00 ?s nachts. Alles kon, alles was mogelijk. De liefde voor Marco maakte de vriendschap compleet. Tot afgelopen vrijdag. Tot die ene desastreuze vrijdag.

Marco zou -en ik citeer uit het persbericht- een intieme ontmoeting hebben met een aantal van zijn grootste fans. Dat Martine een grote fan is bewees haar inzending aan de bol.com wedstrijd al. Dat Manja Marco al in bikini had geknuffeld bewees hoe groot háár hart was. Ze keken elkaar aan en zeiden tegelijkertijd: Daar moeten wij bij zijn! Zonder ons kan het niet!

Vrijdag in de T-Mobile shop stonden meerdere fans. Maar Manja en Martine waren niet voor één gat te vangen. Terwijl binnen de medewerkers de prijswinnaars aan het bellen waren, stonden zij in de deuropening en hielden alle mensen tegen. ?U komt natuurlijk voor de meet & greet! Wat jammer, Marco is al vertrokken!? zei Manja met een treurig gezicht. ?Als U hier vijf minuutjes eerder was gearriveerd had U nog mee gekund!? zei Martine geëmotioneerd. Fans werden getroost, cafeetjes aangeraden en kijk vooral ook even op de markt want geld uitgeven heelt alle wonden. En toen waren de meeste fans weg. Niet Manon, die had het van een afstandje zien gebeuren maar liet zich niet inpakken. Sterker nog, toen ze zag hoe de dames de concurrentie aan het inpakken waren trommelde ze snel haar eigen familie op.

Martine heeft nog niet door hoe Manja Marco al probeert in te pikken met lieve woordjes fluisteren...

Ondertussen zat ik boven de winkel met Marco, waar we de verschillende beveiligingscamera?s zagen. Ik zag Manja en Martine quasi onverschillig rondwandelen, en hier en daar een hengeltje uitgooien. Ik smste Martine dat ze even moest zwaaien en toen er meteen een pracht van een zwaai-, groet-, en springceremonie volgde schoten we in de lach. ?Bekenden?? informeerde de T-Mobile medewerktster. Marco en ik probeerden te vertellen over de logjes en de kartonnen Marco en Marco?s Choice maar hoe meer we vertelden, hoe zieliger het duo klonk. ?Maar ze zijn echt heel okay!? eindigde ik, terwijl ik rood werd omdat jokken nu eenmaal niet mag. ?Ja, dat is waar!? beaamde Marco terwijl hij naar het plafond keek zodat ze in zijn ogen niet kon zien dat hij de test met de leugendetector vermoedelijk niet zou doorstaan. Ze liep weg, gelukkig. Daar waren we mooi weggekomen. Tot onze grote schrik zagen we haar de beveiligingscamera in lopen en niet veel later zagen we Manja en Martine ?high fiven?, juichen en springen. Marco en ik keken elkaar aan. Dit kon niet waar zijn, we zouden toch een léuk boottochtje krijgen?

Manja lacht erbij en Martine denkt nog dat het een grapje is...

Maar ze waren er. Op de boot. Marco en ik spraken elkaar nog even moed in. Het zijn gewoon fans, het is leuk voor de logjes, even doorzetten, het hoort bij het werk, en er zijn genoeg andere fans om mee te praten. We spraken geheime signalen af zodat we elkaar konden redden als het nodig was. En wat was het nodig!

Op de boot hadden ze het mooiste plekje al meteen ingepikt. Martine is niet bepaald breedgeschouderd maar ze zat zo woest breeduit op het roodfluwelen bankje met Manja in een soortgelijke positie, dat het hele bankje vol leek. Ik kon er in ieder geval onmogelijk bij, en dat terwijl ik toch echt wel goed bezig ben met lijnen. Er werd gemompeld over een boot die zou omslaan als ik daar plaats zou nemen en iets over dat het wel zo fatsoenlijk is deo op te doen als je bij mensen in de buurt komt. Beschaamd droop ik af. Toen Marco aankwam werd er echter lucht uitgeblazen, namen schouders weer normale proporties in en billen waren opeens de helft kleiner. En zie, alle plek voor de Zanger der Zangers. Terwijl ik tussen 25 hete geurkaarsen in een onmogelijke zitzak gedumpd werd sloeg Martine haar arm om Marco heen en greep Manja zijn middel vast.

Martine laat niet over zich heen lopen...

?Lekker hè, Martine!?
zuchtte Manja.
?Het is heerlijk, Manja!? kreunde Martine.
Voor een paar seconden ging het goed. Marco lachte nog, ik checkte zijn geheime signalen maar het kon nog wel even, seinde hij. Ik maakte een foto. Een foto als alle anderen, niets aan de hand. ?Ik zou zo uren kunnen blijven liggen,? dweepte Manja terwijl ze haar hoofd tegen zijn borst legde. ?Hij ruikt zo verrukkelijk,? hijgde Martine terwijl ze haar neus in zijn hals begroef.

?Ik? eh? ga maar weer eens naar de anderen,? kondigde Marco aan en begon uit de liefdevolle omhelzing te klauteren. ?De mensen daar hebben hun vraag nog niets eens gesteld!?
Manja keek Martine aan. ?Je likte zeker in zijn nek! We hadden nog zo afgesproken dat we dat niet zouden doen als er anderen bij zijn, dan weet je dat hij het niet goed mag en kan vinden!?
Martine keek geschokt. ?Ik likte helemaal niet! Maar ik zag wel dat jouw hand rond zijn middel begon en toen bij zijn benen eindigde! En waar zat je andere hand eigenlijk??
Manja sloeg haar hand voor haar mond van schrik en keek teleurgesteld naar Martine. Martine haar ogen liepen vol tranen en keek boos hoofdschuddend naar Manja.

?Blijf lekker zitten Marco,? zei Manja. ?Martine wilde net weggaan!?
En ze greep zijn middel een tandje steviger vast.
?Manja moet naar de wc Marco, ze is zó?n zeikerd. Blijf jij maar lekker bij mij!? fluisterde Martine daarop in Marco?s oor. ?Dát hoorde ik!? gilde Manja en trok aan Martine?s haar.
?Viswijf, blijf van me af!? schreeuwde Martine en duwde Manja weg.

Marco vecht voor zijn leven...

Marco vergat van ellende zijn signalen en riep alleen maar zachtjes ?Help! Help me dan toch! Iemand, maakt niet uit, maar help me!? Ik worstelde me door de fans maar de kaarsen, de zitzakken, de broodjes met kruidenkaas, de glaasjes champagne en niet te vergeten het bewegen van de boot, maakte dat ik er niet snel genoeg kon zijn. Ik gaf Marco het signaal der signalen: ?Wanneer het nodig is, is geweld toegestaan!? In de veertien jaar dat ik voor hem werk hebben we dat nog maar één keer nodig gehad maar toen had Marco al bijna geen kleding meer aan. Dit keer zouden we het niet zover laten komen. Marco keek me aan en knikte toen vastberaden. Ik had gelijk, dit was zo?n moment. Hij greep Manja bij haar nek, Martine bij haar schouder. Hij pakte beide hysterische meisjes stevig vast en siste: ?Ophouden nu! Zijn jullie nu helemaal betoeterd!?
?Ja maar ZIJ?.?
begonnen ze beiden, wijzend naar de ander, maar Marco onderbrak ze streng. ?Nee, nee, luisteren nu! Gedraag je! Of moet ik het jullie moeders vertellen??

Beiden meisjes keken bedremmeld op. ?Nee, Marco?? zeiden ze gehoorzaam.
Marco stond snel op en liep zo snel mogelijk naar de andere kant van het schip, met het zweet op zijn voorhoofd. Hij bewoog zijn hand richting Manja en Martine en zei met een vleugje pure paniek in zijn stem: ?Eh? handel jij dit even af??
Ik knikte somber en slofte naar ze toe. Maar ze zagen mij al niet meer. ?Hij had mij steviger vast,? schepte Manja op. ?Zijn vinger zat onder mijn behabandje,? glimlachte Martine gelukzalig. ?Fijn was het hè!? zuchtte Manja. ?Ik ben zo blij dat ik dit met jou kon delen!? kirde Martine. En ze vlogen elkaar in de armen. Wat ik zei, het zijn echte hartsvriendinnen. Uiteraard heb ik nog even een woordje met ze gewisseld, voor een eventueel volgende keer, maar ze begrepen niet waar ik het over had. Al was ik volgens mij redelijk duidelijk.

Ik kijk met angst en beven uit naar het Gelredome. Van de acht keer dat Marco daar optreedt gaan ze een keertje of... veertien meen ik.

Dat noemen we nou een Bitch Fight!



Rianne jarig!
Er zijn een heleboel manieren om iemand een fijne verjaardag te wensen. Het kan met een stevige hand, een zoen, met een kaart, een telefoontje, bloemen of kadootjes. Dat kan allemaal.

Toch doe ik het liever op de manier die deze jarige zelf ook graag kiest: via een logje! Via een logje, maar ook via een privéberichtje, een topic op het prikbord en via haar Hyves. Ohja, en via een mailtje. Volgens mij heb ik het dan helemaal compleet gedaan!

Dus lieve Rianne, van harte gefeliciteerd met je verjaardag!

Ik hoop dat je een leuke, feestelijke dag zult hebben met veel visite en leuke kadootjes!
Ik hoop ook dat veel mensen naar je log zullen gaan om je te feliciteren!

Ik zie je op de fanclubdag, als je met Arjenne Timmer komt, maar misschien ook wel 18 oktober in het Gelredome!

  xx N.





Sticky & Sweet
Normaal ben ik wel van het snelle loggen zeg maar. Ik ga naar een feestje en waar iedereen diep in de nacht lallend het bed in tuimelt zit ik fris en fruitig de allerleukste logjes te maken. Marlies zei gisteren nog dat als ze ergens met mij heen gaat het de makkelijkste logjes worden omdat ze alleen maar naar mij hoeft te linken om iedereen te laten weten hoe het was.

Zo niet gisteren. Ik ging met Marlies naar Madonna. En bij thuiskomst was ik moe. Kapot. Uitgeput. Ik kon geen eens een logje maken.

Madonna is vijftig. Ze kan zingen en touwtje springen tegelijkertijd. Gitaarspelen, dansen, de show stelen. Ze kan alles. Ik ga een avondje uit en ik moet nog drie dagen herstellen.

En ik moet nog veertig worden...
"De lentezon gaat stralen
Ze slaat haar vleugels uit"