Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Ik kijk zo uit naar de warme, gezellige en liefdevolle dagen die komen gaan. Ik wil jullie dan ook hele fijne kerstdagen toe wensen en een gelukkig, muzikaal en vooral gezond 2018. Groetjes, Marco xxx
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Ik zag je

En opeens
Zag ik het
In een flits

Een beeld
Van jou
Hoe je zou zijn

Groter
Nog mooier
En net zo lief

Een glimlach
En je bent terug
Mijn kleine meid

Maar voor hoe lang?



Geen politie
Vandaag was ik met zes kinderen in het zwembad te vinden. In zo'n subtropisch zwemparadijs waar je ook een fanclubdag kan houden met glijbanen, banden en golven.
Over de term 'paradijs' kun je discussiėren. Er waren namelijk wel erg veel mensen. Kinderen ook. Die huilden bijvoorbeeld. Of hun bal kwijt waren. Of hun moeder. Of hun gezond verstand. Mensen die in dezelfde rij als ik stonden. Of daar anders in wilden. Het liefst nog voor mij. Meer mensen dan stoelen ook. Maar: het was er lekker warm. Gezellig groen. Ik had een stoel. En een boek.

Die zes kinderen heb ik niet allemaal zelf gebaard. Sterker nog, slechts een derde van dit prachtige zestal heb ik niet alleen op de aarde gezet, maar vallen ook onder mijn verantwoordelijkheid. De andere kinderen waren bonus vandaag. Die waren mee voor de leuk. En leuk waren ze!

Ik had een gevarieerd klasje mee, in de leeftijd van 8 tot en met 13 en allemaal leuk, lief en gezellig. Zo leuk, lief en gezellig dat ik ze niet eens hoefde te vermaken daar had ik die glijbanen ook bedacht en ze alleen af en toe naar me toe kwamen als ze gevoederd moesten worden. Dat lukte heel aardig. Ik las zelfs een boek. Daarin gingen mensen dood. Daar houd ik van.



Het leuke aan zes kinderen is dat je verschillende variaties kunt maken. Zo kun je bijvoorbeeld een groepje boven en onder de tien doen. Of de jongens en de meisjes. Of verschillende setjes van twee maken die bovendien nog kunnen afwisselen ook. En er is er altijd wel een die zin heeft om van de glijbaan te gaan. Of te gaan flowriden. Of ook een koekje wil eten. En als je even nergens zin in hebt, dan is dat niet erg. De anderen kunnen dan met elkaar iets doen en niemand hoeft zich te vervelen.

Zo kwam het dat ik en mijn boek aan het tafeltje zaten toen Luca even knus bij me kwam zitten. We kletsen over van alles en niets en het was erg gezellig. De oma van het jongetje wat aan het tafeltje naast de onze zat, kwam naar ons toe gelopen. Ze sprak me vriendelijk aan. "Mevrouw, weet U wel dat uw zoontje erg lijkt op het zoontje van Marco Borsato?"

Nou vind ik dat Aron helemaal niet op Luca lijkt. Dat wil zeggen, ze zijn allebei zo lekker prepuberaal slungelig. Hebben wat langer haar. Een lief koppie. Maar Aron heeft donker haar, donkere ogen en ook zijn velletje is behoorlijk gekleurd. Luca is blond, heeft blauwe kijkers en een blanker dan blank velletje. Dus het duurde even voor ik door had dat ze het helemaal niet over mijn zoon had. De zoon die overigens ergens bij een wildwaterbaan met de andere zoon van Marco Borsato aan het spelen was. Ze had het over de knul die op de stoel naast me zat.



"Hoor je dat wel vaker?" vroeg ze aan Luca. Luca die er weliswaar bovenop zat maar helemaal niet geluisterd had naar wat de dame zei, keek verstrooid op en zei: "Eh... wat?"
"Nou, dat je op de zoon van Marco Borsato lijkt!"
Luca keek me aan, fronste zijn wenkbrauwen en zei toen niet begrijpend: "Maar dat ben ik toch gewoon?"
De dame keek nog eens naar Luca, moest zich bedwingen hem niet even aan te raken en keek toen naar mij. Van boven naar beneden en weer terug. Ik vermoed dat ze gezien haar leeftijd en haar dikke brillenglazen niet meer zo scherp zag als vroeger, maar zelfs op haar leeftijd kon ze nog heel goed zien dat ik niet heel erg op Leontine lijk. Ik heb namelijk lang haar.


"Het is niet uw zoon?" vroeg ze toen. Waarschijnlijk was ze nu een wiskundige formule aan het berekenen waarin de zoon van Marco en Leontine ook mijn zoon was. Daar kwam ze gek genoeg niet uit. "Het is niet mijn zoon," hielp ik haar. "Nooit geweest ook!"
Luca moest lachen. De dame niet. "Is hij..." begon ze. En toen was het even stil. Toen zei ze zachtjes: "U heeft hem natuurlijk meegenomen." Ze keek er zeer beschuldigend bij.

Het klonk een beetje als een ontvoering, een kidnapping op klaarlichte dag. Iets met losgeld en geen politie waarschuwen. Het klonk als een mooi hoofdstuk uit mijn boek. Maar wat ze bedoelde was dat Marco Borsato dus niet in een sexy zwembroek ergens in dit zwemparadijs rondliep. Dat zou overigens betekenen dat het wel degelijk een paradijs was.
"Ik ga maar weer eens zwemmen," zei Luca. Stond op en liep weg.
"Ja, je kunt net zo goed gaan zwemmen," zei de dame. En liep ook weg. Mij volkomen negerend.



Nou, toen ging ik maar weer lezen in mijn boek. Er moesten nodig nog wat mensen dood.
En dat lukt niet als je met oude dames praat, kinderen van Marco krijgt of aan sexy zwembroeken denkt. Mijn boek is nu half uit. Binnenkort maar weer gaan zwemmen denk ik. Dan weet ik hoe het afloopt.



"Door jou
Zijn alle nacht licht"