Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Ga je ook naar de workshop op 20 mei nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Slecht nieuws (volgens Asmara)

"Ik heb slecht nieuws voor je..."
zegt Asmara met een zielig kijkend lipje als ze tussen de middag uit school komt.
"Wat? Wat? Wat?" zeg ik ongerust.
"Ik ben je kleine meisje niet meer. Ik heb VERKERING!"
En dan volgt er een rondedansje

Verder geen details. Ik wil haar privacy respecteren en bla bla bla maar leuk hŤ!!!
Ze vond hem al voor de zomervakantie leuk en nu beseft hij eindelijk hoe leuk zij is.

Ja duhh.


Thema van de dag
Ken je dat? Je koop een prachtige mooie, nieuwe, kersenrode jas, een unieke jas die niemand heeft en die je nog nooit ergens gezien hebt, en opeens draagt iedereen die je tegenkomt exact diezelfde kersenrode jas. Of anders eentje die er heel erg op lijkt. Of dezelfde in het blauw.†
Of je bent zwanger. Dan kan zomaar gebeuren na een heerlijke avond de liefde vieren of na twee jaar ploeteren, maar dan besluit opeens iedereen zwanger te zijn. Overal ronde buiken en lange kettingen met rinkelende balletjes. Denk je daar even iets heel bijzonder te doen, doet iedereen het.
Of je hebt ergens last van. Je bent bijvoorbeeld gestoken door een bij. In oktober. Je moet toegeven, dat gebeurt niet heel vaak. Maar als je het vertelt, kent iedereen wel iemand die door een bij gestoken is. In oktober. Of nog later, in november als alle bijen al lang verdwenen moeten zijn. Of die steek ging ontsteken, met allemaal rotzooi en troep enzo. Waardoor jouw dramatische bijenervaring in oktober opeens een kinderachtige situatie is geworden die heel spectaculair begon maar met een pleister eindigde. Van Bert en Ernie.
Het lijkt soms wel of dagen een thema hebben. Een zwangerebuikenthema kan bijvoorbeeld heel goed. Of een Renault Laguna-thema, dat zie ik ook geregeld.



En vandaag is het thema: 'Okidoki'. Het is wel een blij thema, moet ik toegeven. Het begon vanmorgen al bij de gewichtsconsulente. Hoewel ik volgende week gewoon braaf op ga komen dagen, wilde ik voor de zekerheid voor twee weken zakjes mee. Dat geeft een beetje rust, als er dan iets tussen komt of ik lust opeens geen chocola mee, dan is er nog een uitvalsmogelijkheid. "Okidoki!" zei de consulente. En ik lachte. Want op dinsdagochtend om tien over negen al geokidokiet worden is geen standaardprocedure voor mij.
Aansluitend ging ik boodschappen doen. Grappig hoe ik kan genieten van boodschappen doen en koken terwijl ik zelf alleen een shake mag, maar ik vind het blijkbaar niet erg. Ik wilde een rode paprika maar voor de bakken met paprika's stond een karretje geparkeerd van een wat oudere, gekleurde meneer die tussen de groenten waarvan ik de naam niet eens weet zat te kijken. "Pardon, meneer, mag ik uw karretje even verplaatsen zodat ik een paprika kan pakken?" vroeg ik. Hij keek me aan. Grijnsde zijn gouden tanden bloot en riep met een zwaar tropisch accent: "Okidoki!" Heerlijk toch!

Toen ik met mijn volgeladen kar naar buiten reed, bleek er een soort van wolkbreuk te zijn losgebarsten. En aangezien ik een dun wit bloesje aan had kon ik binnen enkele tellen meedoen aan de Miss Wet T-Shirt contest. En winnen uiteraard, geloof mij maar.
Van de ingang naar mijn auto was niet ver, terug was -toevallig- exact even ver. Maar met die dikke druppels was ik al snel doorweekt en in die paar meter maakte ik een hoop nieuwe vrienden.
Thuisgekomen laadde ik de boodschappen uit toen Arno net beneden kwam. Hij keek me van top tot teen aan en zei toen grijnzend: "Sjonge jonge, ben jij echt mijn vrouw?"
Ik knikte en zei dat als hij het goed vond ik dat nog wel een tijdje wilde blijven ook.
"Okidoki!" zei Arno toen. En daarna zei hij nog een heleboel dingen maar die zijn niet geschikt voor deze log.

Wat een fijn thema vandaag. Zoveel beter dan 'wind', 'geen internet' of 'lekke band'.
Ben blij!



Zomervakantie... voorbij!
Dat wil zeggen, voor de helft van mijn gezin. Asmara en ik gaan morgen weer voluit aan de bak, Aron mag nog een weekje op zijn lauweren rusten voor hij naar de middelbare school gaat en Arno, nou ja, die heeft geen enkel ritme sinds hij niet meer werkt. Voor hem verandert het in die zin dat hij meer rust heeft nu wij straks allemaal weer aan de slag gaan.

Ik ben een paar keer op kantoor geweest al, maar heb vooral thuis gewerkt. Niet heel hard trouwens. Ik wilde wel, maar ik bleek bijvoorbeeld opeens een Popstars-verslaving te hebben ontwikkeld toen ik even niet oplette. En weten jullie wel hoe lekker het is om op een mooie dag in je tuin te zitten? Ik heb het me nooit zo gerealiseerd maar ik bleek dat toch wel erg fijn te vinden. Ook zo leuk: winkelen. Gymschoenen voor Asmara, schoolspullen voor Aron, bloemen voor in mijn haar. Alle voorraden moesten aangevuld worden en dat heb ik dan ook gedaan.

Vooral waren er ook veel jarigen zo stiekem tussendoor. Aan de overkant werden de buurjongetjes 6 en 8, wat gevierd werd onder een grote witte tent en waar een heerlijk buffet stond. Een buffet wat nog plaatsvond voor mijn lijnen en waar ik dus heerlijk van genoot. DaniŽlle was van de week jarig en vierde het niet. Dat kan. Dat respecteer ik. Dus ik vroeg hoe laat we het minst in de weg liepen want natuurlijk wilde ik haar wel nog even in het zonnetje zetten en mijn collegaatjes van de fanclub wilden dat ook heel graag. We zamelden geld in. Een Douglasbon met ons clubje inclusief Marco als afbeelding, viel goed in de smaak en de ketting die ik zag hangen en niet kon laten hangen, vond ze gelukkig ook mooi. Aan de ketting zit een doosje waar je kleine wensjes in kunt bewaren. Met Kevin die morgen weer naar school moet, oh en een verzorgpaard met eigen wil, heeft Daantje volgens mij een paar prachtige wensen die daar mooi in gekoesterd kunnen worden.†





Wat je natuurlijk niet moet doen, nooit, is je de hele tijd gaan wegen als je aan het lijnen bent. Het beste is een 1x per week en dan op hetzelfde tijdstip. Weet ik heus wel. Dus stond ik na een dag, na twee dagen en na drie dagen lijnen op de weegschaal en kon concluderen dat dat dieet wat nu blijkbaar niets voor mij is, me drie kilo gewichtsverlies in drie dagen had opgeleverd. Als dat zo door gaat ben ik over twee weken klaar met lijnen, haha. Zaterdagavond, ik had gekookt voor het gezin maar was zelf nog niet aan mijn soepje toegekomen, merkte ik dat ik niet helemaal scherp meer zag. Linksboven in mijn gezichtsveld was het onscherp en draaierig, vergelijkbaar met wanneer je boven een vuurtje kijkt. Ik herkende het meteen als een opkomende migraine maar hield mezelf voor de gek met hardop zeggen dat ik vast nu mijn soep maar moest eten. Ik maakte het soepje, at het op, nam er een pijnstiller bij en besloot dat het nu natuurlijk gewoon over was.

Een uur later had ik bijna kruipend van ellende mijn bed gevonden. Gordijnen dicht, licht uit, en waar ik me wilde onderdompelen in donkerte en stilte, genoot ik mee van het Zandfestival dat door mijn gesloten raam bij me naar binnen drong. Lekkere timing wel. Slapen lukte niet. Ik probeerde het wel, maar het ging niet. Lezen lukte niet, al had ik best een mooi boek klaar liggen. TV kijken lukte niet. Berichtjes typen op mijn telefoon lukte niet. Ik probeerde het een paar keer maar mijn antwoordjes werden steeds korter van ellende. Ik kon me niet bewegen zonder mijn hoofd zwaar te pijnigen en ik wist niet waar ik het zoeken moest. Ik had een fles water naast me en dronk zoveel mogelijk, wat weer de drang om de badkamer (trap af!) te bezoeken opleverde. Na een paar uur lijden in bed, ik was net weer op weg naar het toilet, voelde ik me opeens nog misselijker dan ervoor. Bah, ook nog overgeven. Ik vond mezelf heel, heel zielig. Zo heb ik het half vier zien worden en viel toen eindelijk rusteloos in slaap. Vanmorgen werd ik wakker met het gevoel: er is iets! Al snel kwam ik erachter dat wat er was, er eigenlijk niet was. De migraine aanval was weer over. Voorzichtig klauterde ik uit bed, nam een shake en voelde me eigenlijk wel okay. Slap, moe, maar okay.†

Gelukkig maar, want Eric stond ook nog in de agenda. Hadden we eerst Esther en Angelique die op dezelfde dag jarig waren, nu zijn Eric en Daantje een paar dagen na elkaar jarig. Samen met Kelly reed ik naar Alphen aan de Rijn waar we het superleuke huisje van Eric en Tamara zonder veel moeite vonden. Het huis is niet heel erg groot, maar voor twee personen is het heerlijk ruim! Het is leuk ingericht, gezellig en knus en de bank zat ook heel erg lekker. We dronken thee en water, ik sloeg de taarten (en ik lustte ze!) netjes af, we kletsen over van alles en niets. Toen de familieleden van Eric en Tamara kwamen maakten we plaats. Ik wilde zelf ook wel graag naar huis hoor, want het was toch de laatste dag van de vakantie en ik wilde vooral Asmara helpen die al de hele dag haar tas voor Groep 8 aan het in- en uitpakken was.†Volgende week gaat Aron dus naar de eerste klas, ook superspannend. Hij gaat naar het Technasium en ik ben heel benieuwd hoe dat zal gaan.



Kelly ging naar huis en tegen etenstijd maakte ik de nasi van de dag ervoor warm voor Asmara, verwende ik Aron met poffertjes en bekeek toen de soepjes nog waar ik uit kon kiezen. Kip-champignon en Groenten. Beiden had ik ze eerder deze week al eens gegeten en beiden vond ik niet lekker. Maar als je niets anders mag, dan is alles wat je tot je mag nemen natuurlijk lekker. Ja daaaag, dat is dus helemaal niet zo.
Ik koos de groentesoep. Ik rook en huiverde. Kijk, je moet bij dat dieet drie maaltijden nemen en een maaltijd kan een shake, een papje of soep zijn (in een later stadium mag je ook uit een reep kiezen). De smaken variŽren en je mag zelf weten welke je neemt. Maar het is mijn eerste week en dus heb ik van alles wel iets meegenomen. Dan ontdek je vanzelf wat je wel en niet lekker vindt dus neem je daar de volgende keer meer of minder van. De consulente had ook gezegd dat ik mag ruilen als ik iets niet lust maar met zo'n volgepropte week was ik daar niet aan toegekomen. Dus groentesoep zou het worden. Zonder groenten dan. En zonder de kleur van groentesoep. Zonder de smaak van groentesoep ook. Ik nam een hap. Nog een. Nog een. Ik was echt dapper bezig. Maar met zoveel tegenzin dat ik me verslikte. En toen kwam de groentesoep die via mijn keel al niet lekker was, er via mijn neus uit. En toen begon ik te huilen.
En bruine boterham met kaas en augurk later (mag niet! mag niet!) waren mijn tranen gedroogd en dat betekent vast dat ik morgen weer vier kilo ben aangekomen. So be it!
Maar wat een ellende dit.†Ik wil overigens niets horen over andere diŽten. Ik wil hier eigenlijk helemaal niets over horen. Het is al erg genoeg. Ik wou dat dik zijn een teken van gezondheid is! Mijn spiegelbeeld kan ik prima hebben. Maar mijn schuldgevoel knaagt aan me. Ik moet gezonder leven!



(Hihi, met dank aan Photoshop...)

Morgen dus weer naar kantoor. Leuk! Ik heb Marco deze zomer geregeld gezien en ook geregeld gesproken dus het is niet zo erg als vorig jaar toen ik hem echt heel erg gemist had. Maar ik vind het toch wel heel lekker dat we weer 'gewoon' gaan doen.



xx N.
Goede voornemens
Ik doe het niet graag, maar soms moet het gewoon weer even. Ik moet mijn gewicht weer eens onder handen nemen. Ik ben iemand die heel erg van lekker eten en drinken houd, dat graag en veel doet en bewegen behoort niet tot mijn hobbies.†
En daarnaast ben ik een emotie-mens. Ik troost mezelf met eten en kan dat erg goed.
Vanaf januari was het hier thuis best even pittig. Niet meer dan ik aankan, ik kan het 'prima' aan en 'red' mezelf goed en 'alles' loopt op rolletjes.

Op vetrolletjes, blijkt nu, hihi. Ik weet het van mezelf en ik wist het tijdens al, maar op dat moment kon ik het niet opbrengen er iets mee te doen. Het laatste half jaar ben ik dus weer meer aangekomen dan ik mezelf eigenlijk toestond. En dus moet er ingegrepen worden.
Vanmiddag heb ik een afspraak bij een consulente die me daarbij gaat coachen hoop ik, en vanaf morgen ga ik dus weer aan de slag.†

Ik hoop dat het een positieve dominoreactie tot gevolg heeft. Beter op mijn gewicht letten als eerste stap, voldoende slapen de volgende, meer frisse lucht is wenselijk, meer bewegen, meer zorgen voor mezelf. We gaan het proberen!†


Deze foto maakte ik toen ik bij Patricia op bezoek was. Op het eerste gezicht ziet die vogel er prima uit. Misschien iets ronder dan gemiddeld, maar alles in balans. Veren op zich okay, leuk koppie, staart functioneert prima. Maar als je kijkt naar het effect wat die vogel op de lantaarnpaal heeft... dan weet je, tijd voor actie!


xx N.
Wandelende Encyclopedie
Zo werd Aron omschreven bij het afscheid van groep 8. En het is waar, hij leest graag in boeken die een specifiek onderwerp hebben en onthoudt bijna alles wat hij leest. Zijn gesprekken starten dan ook vaak met 'Wist je dat...'

Op vakantie stond ik in het restaurant te wachten om de rekening te kunnen betalen, toen ik een leuk weetje zag staan in een tijdschrift. Die ga ik onthouden, dacht ik. Heb ik ook een keer een leuk weetje voor Aron, vindt hij vast leuk!

Paar dagen later zitten we in de auto als ik er weer aan moet denken.
"Aron," begin ik. "Wist je dat de giraffe net zoveel nekwervels heeft als een mens?"
Persoonlijk wist ik dat namelijk niet en ik vond het ook wel verrassend.

"Ja," zegt Aron. "Zeven."

Dit was de laatste keer dat ik mijn zoon probeerde te overtroeven denk ik! 





Ja... dķhh!

Fotoverslagje!
Ik begon zo dapper aan het verslag Vakantie I in de stelligste overtuiging dat er ook een Vakantie II, III en waarschijnlijk ook nog wel IV en V zou komen. Helaas liep het anders om een paar redenen, mijn schoonvader kwam bijvoorbeeld in het ziekenhuis en werd tot drie keer toe gereanimeerd, dat heeft wel wat invloed gehad. Inmiddels gaat het weer goed met hem, maar hij heeft een paar keer op het randje gezeten. Dan ben je een deel van de reis toch bezig met een eventuele terugvlucht, verzekeringen, hoe dat met Kelly moet van wie mijn schoonvader tenslotte geen bloedverwant is, enzovoort.

We hebben echter toch een fijne vakantie gehad. Lekker vaak uit eten, veel liggen zonnen, ontspannen, lezen, zwemmen, winkelen, lachen en vooral superveel niks gedaan. Ik had graag een heerlijk vakantieverslag geschreven maar sorry lieve mensen, het zit er gewoon even niet in! Maar om het een beetje goed te maken, krijgen jullie gewoon heel veel foto's!






Verder ben ik met Asmara en Kelly dit weekend gaan logeren bij Patricia in Zeeland. Erg gezellig, lekker gevaren, gegeten en natuurlijk lekker gekroeld met Lieke. Asmara en Sanne speelden heerlijk samen, het was echt een zalig weekend! Alleen wat is Zeeland ver weg zeg!!






xx N.
"Je bent de schaduw achter mij
Iedere seconde van de dag"