Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Cadeautje van Marco...
De afgelopen jaren kreeg ik geregeld op of vlak na een fanclubdag een cadeau van Marco. Hoewel Marco het vorig jaar een 'traditie' noemde, was ik iedere keer volkomen verrast en compleet overdonderd. Zo kreeg ik een keer een schitterend zwart horloge wat ik nog altijd met veel plezier draag, een weekje Duitsland, een lang weekend EuroDisney... het zijn echt heel bijzondere dingen die hij verzint. Vorig jaar kreeg ik het cadeau via mijn logje. Ik maak het je gemakkelijk, ik zoek het even voor je op!



Nou, is dat lief of niet?

Zondag!
Zondag, en mijn wekker ging voor acht uur al af. Je denkt wellicht: Marco? Ja, dan mag mijn wekker om vier uur 's nachts gaan, maar Marco was de reden niet. En eerlijk is eerlijk, dan is er toch echt wel iets mis. Mijn nichtje Suze werd echter gedoopt. Nu heb ik niet zo heel veel met God. Ik heb geen hekel aan Hem hoor, Hij doet veel goeds in deze wereld al is Hij helaas ook de reden van veel conflicten. Maar dat doen de mensen zelf, dat kun je Hem niet aanrekenen.


Maar God en ik, tja, het klikte gewoon nooit echt. Ik had wat vraagtekens en kreeg daar geen antwoord op en toen dacht ik al snel: Zonder God gaat het ook wel. En zie, het gaat ook wel. Dan blijft de discussie of ik het echt wel zonder God doe of dat Hij niet stiekem achter mijn rug om me helpt met het doppen van mijn boontjes. Dat kan. Dat sluit ik niet geheel uit. En het feit dat Hij die credits niet opeist en me in de waan laat dat ik het zelf doe, waardeer ik ook wel. Maar verder ben ik weinig met Hem bezig.
Bezoekje!
Vanmorgen, eigenlijk gisteravond maar dit gematigde avondmens lag al in bed, kreeg ik een smsje van Judith. Ze had voor vandaag afgesproken met Hellen en vroeg zich af of ik het leuk vond als ze, nu ze toch in Almere was, even op de koffie kwam?
Dat werd een hele reeks smsjes, want tja, ik lust geen koffie.
Dus mocht ik thee. En nam ze chocola mee. En Hellen. En uiteindelijk ook broer Ruud. Maar dan wilde ze wel twee kopjes koffie want dan wilde Ruud ook koffie. Maar ze zou chocola met nootjes meenemen. Je begrijpt: Judith, én Ruud, én Hellen, én chocola: ik was al om!

Tegen drie uur zou ze er zijn, dus ik smste vijf voor drie dat ik reikhalzend uitkeek naar de chocola en meteen kwamen ze aan. Ik maakte de artiesteningang voor ze open en ze stapten blij mijn kantoortje binnen. Ruud was meteen lyrisch toen hij de computers zag, Judith was blij dat ze mij zag, en Hellen was vooral ook blij dat ze het gevonden had, want ze was vanaf een andere kant gekomen. Ik was al blij en ik was nog steeds blij. En de chocola, zonder nootjes, maakte me nog blijer. Ik vond het gebrek aan nootjes niet erg. Ik heb mijn eigen Ar-nootje.

Ik zette koffie, het was immers de eerste keer dat ze bij mij thuis was en dan krijg je soms nog iets, en Judith en Ruud dronken het zelfs op. Hellen en ik gingen aan de winterthee, en niet omdat we genoeg hebben van de zomer, maar gewoon omdat we konden kiezen.
We hadden er koekjes bij. En chocola. De koekjes werden nog wel geaccepteerd, maar niemand durfde aan de zojuist aan mij gegeven chocola te komen en ik moet zeggen, ik moedigde het ook niet erg aan. Arno kwam gezellig bij ons zitten en bleef ook zitten, iets wat ik erg leuk vond. 

Ruim twee uur bleven we kletsen. We hadden het over Marco. Over Ruud's rijbewijs. Over Marco. Over Judith's photoshoot (lees: Marco), over de winkel van Hellen, (waar ik een kadootje voor Marco laatst kocht), over de vogeltjes in onze tuin (maar Marco zingt mooier), over Gordon (nee, liever Marco), over chocola (bijna net zo lekker als Marco), over werk (voor Marco) over paarden (geen Marco) en tot slot heel even over hoe Judith fan is geworden (van Marco) maar dat boeide Ruud niet erg. De tijd vloog voorbij en toen kwam mijn vader al. Donderdag, spelletjes, iedereen was er van op de hoogte en Judith en Ruud kenden mijn vader natuurlijk al, iets wat voor mij even een vreemde gewaarwording was. Er kwamen colonnes met kinderen aan die binnen wilden spelen en ik raakte de tel kwijt, maar alles ging goed. 
En toen namen ze afscheid.

Ik had een foto van Ruud met zijn rijbewijs willen maken. En van Judith, kwijlend boven het rijbewijs. Ik had een foto van Hellen met Judith willen maken. En van Ruud met Arno. En van Judith met mij. En van Ruud met mij. En van Hellen met mij. En van Arno met mij. En van mijn vader met mij. Of gewoon van mij. Ik had gewoon foto's willen maken zoals ik altijd foto's maak. Maar ik ben het vergeten. Gewoon vergeten. Mijn batterij was vol, mijn kaartje leeg. Het doet echt pijn. En toen waren ze weg. Naar Kleine-Lindie die jarig is vandaag (van harte!).

Gelukkig was ik op tijd om de belangrijkste foto te maken:



Jaja, in dit papiertje zat de chocola!

Hoe dan ook, het was gezellig!

Armando
Pssst... ik heb een logje over Armando & Vanessa  gemaakt op de log van de fanclub en wel hier, maar omdat mijn eigen log beter bezocht wordt dan die van de fanclub, maak ik er hier dus even ongeneerd reclame voor.


Kortom of je even naar de log van de fanclub wilt surfen en enthousiast 'JA ik doe mee!' eronder wil schrijven...






Volgers...
Ik heb vrij veel 'followers' op mijn Twitter, vind ik. Geen slordige 12.638 (and still counting) zoals Marco, maar wel inmiddels al 320 mensen.
Heel veel mensen daarvan ken ik. Van gezicht, van naam, van mailtjes. Maar veel meer mensen daarvan ken ik niet. Niet van naam, niet van gezicht, en geen idee of ik ze van mailtjes ken. Af en toe voegt iemand me toe die ik niet helemaal vertrouw, en vaak blijkt een klein onderzoekje uit te wijzen dat het om een verkapte vorm van spammen gaat. Men lokt je naar 18+ sites. Deze followers knikker ik er dan nadat ik de site in mijn favorieten heb gezet uit

Vandaag kreeg ik weer melding dat iemand me besloot te volgen, en geheel volgens de wet der discriminatie kreeg ik argwaan toen ik de ongewone naam las. Vast weer een Poolse op zoek naar een vriend of een Russische op zoek naar een lieve man of wie weet een Hongaarse die haar foto's verkoopt om haar studie te kunnen betalen, dacht ik.

Op de persoon zijn Twitter aangekomen heb ik niets raars kunnen ontdekken. Geen reclame, geen porno, geen Viagra en geen goedkope medicijnen. Maar ik vraag me toch af: waarom zou Andika Prajana mij nou precies willen volgen?
Om mijn leuke, gevatte teksten?




Bijzin
Een bijzin, niet te verwarren met bijzit aangezien dat namelijk een maîtresse is, ook wel geheime minnares als ze tenminste geheim is want er bestaan natuurlijk ook minnaressen die helemaal niet zo geheim zijn, bestaat meestal uit allerlei toevoegingen die er niet toe doen tenzij ze er wel toe doen omdat dat wat je zeggen wilt nu eenmaal niet in de basiszin thuishoort maar je toch even genoemd wil hebben omdat je bijvoorbeeld erg graag naar jezelf luistert of omdat je iemand bent van de echte details en vermoedelijk ook nooit zal vergeten het dekseltje van de pindakaas terug te draaien op het potje aangezien dat ook een detail is dat door detaillisten meestal niet over het hoofd gezien wordt er van uitgaande dat detaillisten ook een echt woord is en er ook de mierenneukers onder ons mee bedoeld wordt en niet mensen die toevalligerwijs in de detailhandel werken maar ook pindakaas lusten, maar is heel vaak volkomen overbodig omdat de bewuste zin ook zonder moeite en heel gemakkelijk in een, twee of zelfs meerdere delen opgebroken kan worden en dan nog steeds dezelfde boodschap heeft en zelfs makkelijker leesbaar is voor hen die moeite hebben met lange zinnen of mensen zoals ik, die zelf graag verzanden in allerlei bijzinnen die ook wel afhankelijke of ondergeschikte zin wordt genoemd maar er eigenlijk een gruwelijke hekel aan hebben omdat als je er eenmaal aan begint het vaak niet meer duidelijk is waar je nu precies naar toe wilde.

Dat wilde ik maar even zeggen. Dus.

Waarschuwing: Karaoke!
Wanneer je een hele avond in een Karaokebar doorbrengt met 7 meiden die allemaal om de beurt wel een keer wat willen zingen, (alleen dan wel in een groepje), op ééntje na, dan heb je dus altijd wel iemand die een filmpje kan maken. 

Inge, Marijke, Nienke, Kelly, Dymphna, Danielle, Marlies en ik, acht vrouwen waarvan een deel de nodige alcohol al achter de kiezen had (Marlies en Daniëlle), een deel door hormonen de weg volledig kwijt is (Inge en Marijke), een deel alles leuk en gezellig vindt (Kelly en Nienke) en een deel nooit echt normaal geweest is (Dymphna en ondergetekende). Zet ze bij elkaar in een Karaoke-bar en je hebt uren aan beeldmateriaal waarvan je hoopt dat het nooit op Youtube terecht komt. Tja.




Maar een kleine waarschuwing is alvast op zijn plaats...


Los van onze hoeveelheid talent, kan een compact cameraatje zoveel decibel natuurlijk nooit goed verwerken.
Daar ligt het dus aan. Dan weet U dat.
Oh, en Marco, sorry voor 'Dromen Zijn Bedrog'. Het spijt me echt heel, heel erg.



Alvast een paar foto's!
Van de week had ik het er nog over met een paar mede-loggers. Hoe vervelend het kan zijn als er wel al een geweldige log staat, maar er nog geen foto's bij zijn om het verhaal te illustreren. Of: wel al foto's en geen verhaal. Moet ik zelf gaan bedenken hoe leuk, aangenaam of bijzonder de ervaring was. Liever kom ik op een log waar ik alles voorgeschoteld krijg. Het verhaal, de details, de sappige foto's, alles. Alles!

Maar ik doe het nu ook niet. Donderdag was The Silent Army in Utrecht. Vrijdag was het feestje van Daantje die veertig werd en gisteren was Delfsail. Hieronder vind je een paar foto's, het verhaal komt later. Veel later. Of misschien zelfs wel niet. We wachten het maar af... Maar vandaag is voor mijn gezin, ik heb mijn liefjes gemist!














P.S.  Heb ik je op de foto gezet tijdens de premiere van The Silent Army en wil je die foto graag ontvangen? Mail me dan! Het is voor mij veel meer werk om alle namen bij de foto's te zoeken en de bijbehorende emailadressen dan voor jou om één mailtje te sturen naar dit adres: nathalie@borsato-fanclub.nl 
Score: 13
Onzin natuurlijk, testjes doen waar je het antwoord al op weet. Ook belachelijk dat je je dan gaat ergeren aan een ontbrekende 'd'.
En helemaal zinloos is het testje doen omdat het vroege opstaan na zes weken lanterfanteren je zo verschrikkelijk zwaar valt, als je ook gewoon naar bed kunt gaan.

Maar goed, ik ben dus een soort van avondmens. Goh! Ik! 
Een mátig avondmens, alsof er ook maar iets is wat ik met mate doe!
Je moet me elke avond het bed in tráppen (al weet Arno meer ludieke methoden) en 's morgens ben ik er niet uit te bránden. 
Nou ja, over 25 jaar mag ik al met pensioen. Hiep hoi.

Ik ga maar eens naar bed. Zo meteen. Bijna. Denk ik.


De eerste boten...
... zijn gesignaleerd! Dus ja, Marco gaat zaterdag een spetterend optreden geven onder een stralende sterrenhemel, en ja, de boten zijn ook mooi op te zien! Wat een heerlijk weekend gaat het worden!



"Ik gaf je al je vleugels terug
Ik ben het zat, ik wil nu ook die van m"