Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ik kijk zo uit naar de warme, gezellige en liefdevolle dagen die komen gaan. Ik wil jullie dan ook hele fijne kerstdagen toe wensen en een gelukkig, muzikaal en vooral gezond 2018. Groetjes, Marco xxx
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Onze wereld...
Mijn overbuurvrouw haalt haar zoontje uit school. Mijn buurman komt uit zijn werk. Er wordt een hond uitgelaten. Mijn buurvrouw krijgt de leesportefeuille bezorgd. Aan de overkant haalt selectvracht een pakketje op en worden er diepvriesartikelen bezorgd. Er fiets een postbode langs. Ik zie twee Jehova's op zieltjesjacht.
Het is lichtbewolkt met af en toe een spatje regen. Het waait niet. De kinderen van het KDV hier in de buurt eten hun tienuurtje in het speeltuintje. De tweeling op de hoek heeft een oppas. Twee kinderen maken ruzie om een bal. Een ander kindje heeft zijn jas laten liggen.

Ik weet dit allemaal. Ik weet dit gewoon! Ik kan het zien. Het gebeurt echt. In deze wereld. De wereld waarin andere mensen ook leven. Waar ze lopen en fietsen en ademen en boodschappen doen. De wereld waar ik tot voor kort nauwelijks deel van uitmaakte. Maar nu, oh mán, nu sta ik middenin het leven. Ik zie het, ik voel, ik beleef het!
Kortom, er is een hele wereld voor me opengegaan!

Ik ben zo blij met het licht!

Dit was mijn uitzicht voor ik de wereld leerde kennen!Het uitzicht verbetert waar je bij staat!











Dat raam staat me goed!Hallo, kan ik U ergens mee van dienst zijn?











Kijk mij nou eens verse, frisse, nog niet eerder ingeademde lucht tot me nemen!






















WELKOM!!!
























Domme postbode...
Er komt een postbode aan de deur. Niet mijn eigen, maar toch zeker niet onaantrekkelijk. Groot, donker, gulle lach. Marlies zou er zo voor gaan.
Hij heeft een grote envelop bij zich, aangetekende post. Ik herken het logo van TEG en weet dat de VIP kaarten voor SIR III en Wit Licht er in zitten die ik moet versturen naar zakenrelaties.

Op het etiket staat: Tifosi di Marco Borsato - Nathalie Thielen

Ja, ik ben Nathalie Thielen en ja, ik wil wel even tekenen.
"Fan van Marco?" vraagt hij vriendelijk.
"Ja!" zeg ik vrolijk. Ten eerste is het waar en ten tweede heb ik geen zin in een gesprekje waarin iemand me ongevraagd vertelt welke liedjes ze helemaal niks vinden of welk liedje er gedraaid is bij het afscheid van het kindje van zijn collega.

"Dan heb ik misschien wel goed nieuws voor je," fluistert hij op een geheimzinnige toon.

Ik kijk nieuwsgierig op. Ik heb af en toe een grijze haar, ik kan wel wat goed nieuws gebruiken!

"Zijn fanclub zit hier vlakbij! Want ze hebben een postbus hier aan de Gooise Kant!"

Slechte timing!
Gisteren had ik hem aan de telefoon. Hij had het laatste liedje van het album ingezongen en was heel tevreden over het resultaat. Eerder deze week was ik in de studio geweest en had daar zelf kunnen ervaren hoe prachtig het nieuwe album wordt.

Beeldschone liedjes, prachtig ingezongen, helemaal Marco.

Bij één specifiek liedje, wat nog niet eens af was maar ruwweg ingezongen was, rolden de tranen uit mijn ogen. Het liedje greep me meteen naar de keel en terwijl ik dit typ en er aan denk krijg ik het alweer moeilijk. Het wordt een bijzondere plaat!


Gisteren moesten de laatste dingetjes worden gedaan. Eén liedje moest nog ingezongen worden, van een aantal andere liedjes moesten een paar stukjes aangepast worden. Toch een langere uithaal of misschien juist dat laatste zinnetje toch heel klein...?


Marco was goed bij stem, er werd gelachen in de studio en Marco verheugde zich op het weekend. Maar aan het eind van de middag ging het mis. Het begon met overgeven, hoewel Marco later dacht dat hij wellicht al eerder op de dag koorts had omdat hij het steeds zo warm had. Overgeven dus, niks binnen kunnen houden, geen goed teken.

Ik sprak hem 's avonds en hij voelde zich slecht. Maar hij was optimistisch als altijd. Ik ken geen man met meer doorzettingsvermogen, verantwoordelijkeheidsgevoel en discipline en ik geloofde hem toen hij zei dat een pijnstiller en een goede nachtrust hem weer 'helemaal het mannetje' zouden maken. Zondag had hij alle tijd om ziek te worden, nu moest hij door.

Maar 's nachts ging het niet beter, integendeel. Zweten, hoge koorts, en nog altijd overgeven. Marco dacht dat als hij volgepompt zou worden met medicijnen hij het best zou redden. Maar dat was het karakter wat sprak, niet het lichaam. Het lichaam dacht er anders over.

En nu? Nu geen VTM voor Marco.
Geen Marco voor de vele fans.

Het is kut. Er is geen ander woord wat de lading dekt. Het is gewoon kut.
Voor iedereen.
Maar ook is het overmacht. En balen. En afzien.
Maar het is niet anders.

Beterschap, lief vriendje van me...



P.S. En nu werk ik in de herrie  want tja, ik krijg mijn raam!
Goeie timing!
Morgen reis ik af naar Gent en ik kom zondag moe, maar voldaan (en volledig uitgerust wegens het twee nachtjes in een lekker hotel slapen!) weer thuis.
Los van het feit dat ik leuke mensen ga zien, Marco in de buurt heb, er heerlijke muziek zal zijn en ik dus altijd buitengewoon goed slaap in hotels, heb ik zojuist nog een hele goede reden gekregen om morgen naar Vlaanderen af te reizen. Net ging de telefoon:

Morgen komt mijn raam in mijn kantoor!

YES!


Dat wordt breken, zagen, boren, schuren, kortom, veel herrie maken.
Ik kan niet werken in de herrie.

Sterker nog, ik hoef niet te werken in de herrie! Ik zit in België vreselijk veel plezier te hebben en als ik terug kom heb ik gewoon een raam.
Over goeie timing gesproken!

Eindelijk! Dit weekend zie ik
Het Licht!













Hilarisch logje!
Soms heb ik de meest creatieve uitspattingen in mijn bed. Ik begrijp dat niet iedereen daarvan precies op de hoogte wil blijven, maar in dit geval kan het weinig kwaad.
In de sluimertoestand tussen waak en slaap (bij het in slaap vallen) en in de sluimertoestand tussen slaap en waak (bij het wakker worden) heb ik vaak briljante ideeën. En gisteravond had ik zo'n idee. Ik kon er bijna niet van in slaap vallen en lag te grinniken en giechelen in bed van de voorpret.

Reacties krijgen op je log is leuk, maar ik beleef vooral ook heel veel plezier aan het schrijven ervan. Ik zat me echt te verheugen op het typen van dit stukje. Plaatje erbij googelen en ik zou zo'n update hebben die ik jaren later nog met het grootste plezier zou lezen... Grappig hè, hoe je je op zoiets kleins kan verheugen.
Heel stiekem...
Heel stiekem, want als ze dit merkt wordt ze heel erg boos en dat is dan nog volkomen terecht ook.
Maar Asmara had op school een formulier in moeten vullen met favoriete kleur, of ze broertjes of zusjes heeft etc., en ook wat haar leukste en minst leukste vakken zijn.

Deze wilde ik jullie niet onthouden, want blijkbaar vindt ze technisch lezen (een verhaal lezen en dan vragen er over beantwoorden om te kijken of je het begrepen hebt) het minst leuk. Maar ik denk dat haar spelling ook nog wel een tikkie verbeterd kan worden!

Is het niet vreselijk schattig?









*Knip*
Ik heb dit logje onder de rubriek 'Hobby' gezet, maar dat heb ik vooral gedaan omdat de rubriek 'Afwijkingen' niet eens bestaat. Hobby's dus. Als het beestje maar een naam heeft, toch!

Ik ben best wel creatief. Ik hou van knippen, plakken, kleuren, vouwen, tekenen, schilderen en kleien. Eigenlijk vind ik alles wat priegelt en plakt leuk. Ik ben er niet zo handig in, maar dat maakt me niets uit. Ik plak alles aan elkaar, ik knip scheef en mijn tekenniveau is vergelijkbaar met dat van een kleuter. Maar ik vind het superleuk om te doen!
Stom Stuitje!
Het is maandag 11 augustus en het gewone leven is weer begonnen! Vanmorgen er vroeg uit om de kinderen weer op tijd in de klas te krijgen, boterhammen smeren, pakjes drinken en Sultana's klaarleggen, haren vlechten en volledig gestressed op zoek naar een linkerschoen. En ik vind het heerlijk!

Mijn telefoon rinkelt voortdurend en een vraag die onherroepelijk voorbij komt begint altijd met 'Wanneer...?' En ik zeg steeds 'Vandaag, als er niets tussen komt!' Maar er komt de hele dag al van alles tussen. Het is niet anders. Ik vind het heerlijk!

Marco vraagt me regelmatig even de feiten van zijn carrière. Hoeveel Edisons of nummer 1 hits ook alweer, als hij bijvoorbeeld op weg is naar een interview. Vanmorgen wilde hij zijn eigen liedje Wit Licht even hebben, voor zijn Ipod. Hij heeft het natuurlijk nog nooit live gezongen dus hij gaat goed oefenen de komende tijd. Het was een kleine moeite maar het bezorgde me meteen de vlinders! Hij gaat oefenen, repeteren! Er wordt volgende week gezongen bij VTM en daar ben ik bij! We gaan Marco na al die maanden gewoon weer eens live horen! Sjemieneeeeee, ik heb er zin in! Nog meer liedjes nodig, Marco? Ik ben er klaar voor!

Tussen de middag kwamen de kids weer thuis en natuurlijk werd er steeds gebeld. Kinderen konden er gelukkig om lachen en beiden hadden het heel erg leuk op school gehad, fijn gevoel geeft dat!

Mijn schoonmaakster kwam vandaag voor het eerst in zes weken weer. Zelf was ik ook heus wel af en toe sporadisch incidenteel als het zo uitkwam met een doekje rondgegaan, maar nu ruikt mijn hele huis weer bloemetjesfris en kan ik bij wijze van spreken mijn brood op het toilet klaarmaken. Zalig!

Je zou dus denken dat ik prinsheerlijk in mijn bureaustoel zit met een grote grijns op mijn gezicht. Nou, die grijns zit er! Knappe jongen die hem eraf krijgt!
Maar prinsheerlijk zit ik niet. Ik heb pijn. Blijkbaar kun je tegenwoordig niet eens meer fatsoenlijk van je paard vallen zonder je zelf gewoon te bezeren. Het voelde vrijdag als iets wat een indrukwekkende blauwe plek zou worden. Ik zag mezelf al loggen met een foto van mijn kont in closeup die alle tinten blauw/paars zou hebben. Maar helaas, dat gaat niet lukken. We zijn drie dagen verder en mijn kont is gewoon nog net zo adembenemend zongebruind als vorige week. Ik heb een bult op mijn kop, maar die zie je niet en die voel ik eigenlijk ook niet. Ik heb wat spierpijn in mijn nek van de klap. En ik heb ontzettend veel pijn aan mijn stuitje.

Ik heb de huisarts al even gebeld voor advies. Rust geven of bewegen? Het advies was gematigd bewegen maar zonder pijnstillers, omdat je dan al snel forceert. Dus elk uur sta ik even kreunend en steunend op en loop een rondje. Dat lopen, dat gaat prima. Zitten gaat eigenlijk ook wel. Liggen ook. Wat niet gaat, is opstaan. Of gáán zitten. Verzitten. Iets pakken wat een beetje verder ligt. Bukken. Me omdraaien 's nachts. En weet je, ik blijk al deze dingen gewoon echt heel vaak te doen. Waarom, geen idee. Maar ik merk elke keer weer dat het nu niet gaat. Ik zat gisteren in de auto en wilde in het spiegeltje kijken of de kids in slaap gevallen waren. Maar me een beetje langer maken lukte niet. Het voelt alsof ik er vreselijk van langs heb gekregen met een nare zweep. Denk ik. Ik heb er nog nooit vreselijk van langs gekregen met een zweep. Nog nooit vreselijk, in ieder geval.

Als ik stil sta, stil zit of stil lig, denk ik soms dat het over is. Ik word dan al stiekem een beetje blij en bedenk me hoe ik jullie kan vertellen dat ik echt geen watje ben en botten van beton heb etc. Maar dan ga ik even bewegen om te kijken of het nog pijn doet. En weet je? Dat doet het dan...

Ik doe dat ook altijd als ik kiespijn heb. Steeds mijn kiezen op elkaar drukken om te kijken of het er nog is. En dat is er ook altijd nog.
Kortom, die kiespijn die ik in mijn kont heb, die kan er zomaar nog wel eens een tijdje blijven zitten. Het gezondheidscentrum zei opgewekt dat het best gebroken kan zijn, maar aangezien dan hetzelfde advies gegeven wordt en ze niet je hele reet ingipsen (dat kost vermoedelijk gewoon téveel gips, ik begrijp het wel...) heeft het maken van foto's ook niet zoveel zin.

Oke, dus bewegen doet zeer en ik moet bewegen. Toch een beetje jammer van deze verder zo heerlijke maandag. Morgen paardrijden mag niet. Dat is gewoon een beetje erg veel jammer van die dan verder zo heerlijke dinsdag. Hoewel het paardrijden de dinsdag eigenlijk zo heerlijk maakt.

Maar: ik had een idee nodig en Daantje had het voor me. Zo uit het niets, binnen dertig seconden precies het antwoord wat ik nodig had! Hoe heerlijk!
En Marijke werkt gewoon de hele dag niet bij de Hema vandaag. Ze zit gewoon aan haar beeldscherm gekluisterd verschrikkelijk hard mee te werken, net als ik, en net als vroeger. Hoe heerlijk!
En Mimi doet hetzelfde. Die heeft het erg druk bij Qball nu de vakantie weer voorbij is en schuift mij er gewoon even tussen. Hoe heerlijk!

Kortom, als ik niet zo'n stom stuitje had, was alles toppie geweest.
Of: als ik gewoon achterover was blijven zitten dan was ik niet van het paard gevallen.
Of als ik nou als hobby punniken had gehad in plaats van paardrijden...

En zo blijf je bezig.

Maar als het niet zo'n heerlijke maandag was geweest, wat hadden we dan moeten doen!! Dat zou vreselijk zijn geweest. Dus kom op, geniet met me mee van deze heerlijke maandag. Zo heb je ze maar heel zelden, meestal zijn het van die maandagen die... nee, daar gaan we het niet over hebben. Het is een heerlijke maandag!

(Stop de tijd, zou ik bijna denken, maar mijn kont is het daar dus niet mee eens!)


Blauwe billen...
Zelfvertrouwen. Ik heb er best wel een lekkere dosis van. Ik weet wat ik kan, waar ik voor sta, waar mijn plus- en minpunten liggen. Ik vind mezelf over het algemeen goed te doen en redelijk overzichtelijk. Ik kan uitstekend met mezelf door één deur.

Maar als het op paardrijden aankomt, heb ik een groot gebrek aan zelfvertrouwen. Eigenlijk heb ik het gewoon niet. Ik vraag me af of ik het ooit gehad heb ook, en het onderweg toen ik niet oplette ergens ben verloren, of dat ik het nooit gehad heb alleen het me nog niet realiseerde. Alles is mogelijk.

Ik ben niet bang voor paarden. Helemaal niet zelfs. Ik ben ook niet bang om te vallen. Ik ben wel heel erg bang om het verkeerd te doen. Toen ik me daar in ging verdiepen kwam daar best een stomme conclusie uit. Ik vind het namelijk niet erg wat mensen die komen kijken van me denken. Ik vind het niet erg wat mijn groepsgenootjes van mijn inspanningen vinden. Maar ik voel me heel erg rot naar mijn paard toe als ik iets verkeerds doe.

Eerlijk is eerlijk, ik ben nog nooit vermanend door een paard aangesproken. En het is niet dat ik slecht rij. Ik bedoel dat de meeste manegepaarden beginners gewend zijn die nog niets kunnen. Dus die hangen in de teugels en stuiteren op en neer. Als ik mezelf daarmee vergelijk val ik dus best mee. Ik heb nu zestien lessen gehad dus ik hoef ook nog helemaal niets te presteren. Maar ik voel me vreselijk onzeker en grrr... wat een rotgevoel is dat toch! Puberteit all over again!

Mijn juf Myrna, ze geeft Asmara ook les, is erg lief. Ik kan het ook goed met haar vinden en blijf regelmatig op de manege plakken omdat ik het zo gezellig met haar heb. Ik vind dat ze goed les geeft (ik kijk ook graag naar andere lessen die ze geeft) en vindt dat ze zowel oog heeft voor de rijtechniek als het mens wat op het paard zit. Myrna moet de komende weken een aantal keer invallen voor iemand anders en geeft dus tijdelijk ook op vrijdag les. Ik heb die vrijdagen meteen ingepikt en rij dus drie weken lang twee keer per week.

Afgelopen dinsdag zat ik op Pasca. Pasca is erg braaf, haalt geen rottigheid uit, maar heeft ook geen haast. Je moet er dus wel wat voor doen. En het galopperen ging voor geen meter! Ze wilde eigenlijk niet echt, draafde gewoon wat harder ook al deed ik écht mijn been achter de single en zelfs toen ik mijn zweepje gebruikte was ze nauwelijks van plan daar van onder de indruk te zijn. Als ze al galoppeerde op het lange stuk ging ze na de bocht meteen weer in draf. Gek werd ik ervan. Mijn kop was net zo rood als mijn shirt van de inspanning. Ik reed niet lekker, maar ook dit is een leerzame ervaring natuurlijk.

Vanavond mocht ik op Sultana. Ik ken Sultana van de lessen van Asmara en weet dat Mimi het een lekker paardje vindt, dus ik was wel benieuwd. Ik wist dat Sultana ook altijd kijkt hoe ver ze kan gaan en de kantjes ervan af loopt maar ook dat als je een zweep gebruikt ze meteen bokt. Mimi had al eens naar zand gehapt na het gebruik van haar zweepje en ik was dus goed voorbereid. Iedere keer dat ik mijn zweep bewoog zette ik me schrap en de keren dat ze bokte kon ik het dus opvangen.

Maar ook hier: ze wilde niet in galop. Op een gegeven moment mocht de rest gaan stappen en moest ik toch nog een paar rondjes galopperen. Het zweet droop over mijn rug maar toen lukte het eindelijk. Ik leek wel rodeo aan het rijden maar hoe vervelend het ook was, ik reed even goed wel erg lekker. Hoe dubbel kan je zijn! Met sommige paarden heb je fysiek ook meer een klik. Ik 'zat' gewoon wel lekker op Sultana, het voelde goed.

Het had allemaal heel anders kunnen lopen. Stel je toch eens voor dat ik... *droom*Toen gingen we springen! Wauw, dat had ik nog nooit gedaan dus dat was wel even spannend! Eerst over losse balkjes draven, daarna in draf over lage hindernissen die steeds iets hoger werden. Sultana weigerde eerst twee keer, daarna wilde ze wel. En daarna wilde ze steeds wel, leuk! Toen de legger op 60 cm lag weigerde ze weer, ai, ik donderde er bijna af maar kon me nog herstellen. Ze was langs de hindernis gerend en Myrna zei dat ik meteen nog een keer moest. Anders krijgt Sultana natuurlijk het gevoel dat zij het voor het zeggen heeft. We reden op de hindernis, ze sprong er mooi over, ze landde, ik leunde niet achterover en opeens hing ik in haar manen... Ik probeerde nog te blijven hangen maar hee, elf kilo eraf betekent wel dat er nog heel wat kilo's aan mijn lijf hangen en die hield ik dus niet. Boem. Ik lag op de grond. Het was best een harde klap en ik was blij dat ik mijn cap op had want ik kwam met mijn hoofd hard op de grond.
De klap galmde door de bak, haha!

Ik stond op en had kramp in mijn kuit, dus snel mijn tenen naar me toe. De kramp trok weg. Oke, even voelen of ik ergens pijn heb. Zit alles er nog aan? Nu jaagt op zo'n moment ook de adrenaline door je heen, neem ik aan, maar ik voelde helemaal nergens pijn. Ik was niet geschrokken, ik was niet bang, ik was niet gespannen. Wauw, goed nieuws allemaal. Sultana was ondertussen weer bij ons gekomen dus ik klauterde er weer op. Het eerste wat ik zei was: "Sorry, dat was mijn schuld!" Hoewel Sultana serieuze pogingen had ondernomen me er af te kieperen, wilde ik niet dat ze het gevoel zou krijgen dat ze het verkeerd had gedaan.

Tja, nog een keertje springen dan dus weer. De eerste keer stoof Sultana er weer langs, de tweede keer ging Myrna daar staan, de sluiproute blokkerend. In galop stoven we op de hindernis af, ik ging in de verlichte zit, schoof mijn handen naar voren, Sultana zette af en sprong met een soepele sprong over alle zestig de centimeters heen.
Tijdens de landing ging ik achterover zitten en bleef ook gewoon netjes in het zadel.
Dit moet ergens iets van een soort record zijn, zo soepel als dat ging!
Ik had graag nog wat details verteld, over de moeilijkheidsgraad en misschien iets van dat Sultana nog nooit gesprongen had maar dankzij mij.... etc. Maar Myrna leest hier ook, dus dat heeft weinig zin, hihi.

Wat wel heel aardig was, is dat een ander meisje ook nog viel. Dat vond ik echt wel sympathiek. Je bent toch een beetje een kneusje als je valt. Want hoe je het ook went of keert, het is een beetje de basisbedoeling van paardrijden dat je op zijn rug blijft zitten. Dat is eigenlijk wel een beetje het hele eieren eten, de strekking van de sport. Dat paard doet van alles, dus stappen of sprinten, achteruit of schuin, en jij als ruiter hoort dan toch eigenlijk wel te blijven zitten. Doorgaans wordt dat wel als een grotere prestatie gezien dan via de manen met een halve draai en een kleine aardbeving de zandvloer van de bak netjes aanstampen met je kont. Maar goed, ik kon dat laatste wel heel goed.

Thuis heb ik een hete douche genomen. Inmiddels weet ik al dat zitten me niet meer zo goed af gaat. Zolang ik niet beweeg gaat het wel, maar opstaan en weer gaan zitten: auw!
Morgen is die kant denk ik wel blauw...

Dus waarom ik wat paardrijden betreft geen zelfvertrouwen heb, het is me een raadsel!
Overigens heeft Asmara het voorval ook nog gefilmd! Maar ik ben psychisch niet zo ver dat ik dat al op Youtube kwijt wil.

Marlies heeft mijn marteling van de week op Pasca ook vastgelegd en daar een zeer indrukwekkend filmpje bij gemaakt. Zodra Marlies de springfilmpjes die Asmara heeft gemaakt zo kan bewerken overweeg ik mijn eerste keer vallen op mijn logje te zetten...





Dertien millimeter!
Dertien millimeter water zou er gisteren gaan vallen, zo waren de voorspellingen. En dan met name 's avonds. Dertien millimeter? My ass! En dat is geen kleintje!
's Morgens stond ons balkon al blank en konden de straten de hoeveelheid water niet aan. Kortom, uitstekende reden om in de auto te stappen en naar Kaatsheuvel af te reizen waar we Angelique zouden ontmoeten. Zij zou de zon meenemen, want die schijnt in Limburg immers altijd...

"Vrij om te delen
Alles of niets maakt geen enkel verschil"