Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Ga je ook naar de workshop op 20 mei nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Corfu
Het is voorbij, de vakantie. En het was gezellig, dat zeker! Mijn kinderen hebben zich uitstekend vermaakt, genoten van alle aandacht. Het was leuk om zoveel met mijn vader op te trekken, ook dat vond ik een pluspunt. Maar ook voelde ik me incompleet. Ik vond niet de rust die ik had willen vinden. Ik had heimwee naar mijn Arno.
 




 
 
Tien uur per nacht sliep ik maar liefst! Ik zag mijn bed en was vertrokken en werd pas wakker als de zon al hoog aan de hemel stond. Ik had heel wat uurtjes in te halen, dat was duidelijk. Het huisje was volmaakt. Direct aan het strand, perfect afgeschermde enorme tuin, drie slaapkamers, drie badkamers, drie huiskamers...
Een keuken waar menig kok spontaan een erectie van zou krijgen en als ik van het hek aan de voorkant van het erf naar het hek aan de achterkant van het erf wilde, had ik de neiging de auto te pakken. Citroenbomen, vijgenbomen, appelbomen... we hadden een complete boomgaard en ook vele geurende en kleurrijke bloemen in de tuin. Echt, de locatie was meer dan volmaakt! Als we uit eten gingen was het lastig een hoofdgerecht te vinden wat duurder was dan 10 euro. De supermarkt was zo goedkoop dat het duidelijk was dat ze voor de euro geen guldens hanteerde. De mensen waren vriendelijk, het weer heerlijk, de winkeltjes knus en uitgebreid. Maar Arno was niet mee.
 
 




 
 
We hebben een boottocht gemaakt, lekker gesnorkeld en aan boord een zalige maaltijd genuttigd. We hebben een uitstapje gemaakt naar Aqualand, een waterpretpark waar de kinderen hun hart op konden halen. We hebben voor nog geen honderdvijftig euro zóveel souvenirs in Corfustad bij elkaar gesprokkeld dat we op de terugweg eigenlijk een extra koffer nodig hadden. We hebben het paleis van Sissi bekeken, en een bezoekje gebracht aan het schelpenmuseum. En we hebben veel, veel geluierd op het strand. Maar zonder Arno.
 




 
 
Ik heb zes boeken gelezen, waaronder eindelijk de Da Vinci Code en het Bernini Mysterie. Dikke pillen die ik in een dag uit had. Elke avond speelden we Rummicub, Boerenbridge of Backgammon, overdag met de kinderen voor iedere maaltijd een paar potjes Ezelen. Opa en Aron waren vaak de Ezel. Asmara en ik minder. Arno helemaal niet.
 




 
 
De kinderen kijken terug op een fijne vakantie. Ik ook wel, ik vond het echt wel leuk. Maar het was geen vakantie zoals mijn vakantie hoort te zijn. Eerder ben ik drie keer een week of tien dagen naar Curaçao gereisd met Marco. In april dit jaar een weekje naar India met Leontine. En natuurlijk miste ik mijn gezin. Maar het was 'werk'. Dit is vakantie, en daar hoort Arno bij.
Mijn gezin hoort compleet. En buiten dat was ik nu de enige die de klassiekers riep, zoals dat ze door moesten eten of 'koppen dicht en slapen nou!'. Of: "Is iedereen klaar? Kunnen we gaan?" en dan als alles afgesloten is en je in de auto wilt stappen ontdekken dat Aron geen schoenen aanheeft (zucht) en Asmara er niet over piekert weg te gaan zonder Lolly de Lollifant en dat Lolly nog in bed ligt (dubbele zucht). Als een-ouder-gezin kun je die frustraties niet delen. Kan de ander het niet even overnemen. En dus belde ik 's avonds weer naar Arno. Om te vertellen van Aron en zijn gebrek aan schoenen. En Arno begreep het. En ik vroeg aan hem hoe Talpa beviel, met de sportuitzendingen. Gewoon om zijn stem te horen en hem gepassioneerd te kunnen horen praten. Drieduizend kilometer tussen ons in en we praten over voetbal. Heerlijk! Het zal me een telefoonrekening worden...
 




 
 
En toen was het de dag van vertrek. We mochten zolang in het huisje blijven als nodig, en dat was fijn aangezien we pas na 22.00 zouden vliegen. Na nog wat zwemmen, ballen, stenen zoeken, koffer aanstampen en douchen, konden we gaan. Lang wachten op het vliegveld. Veel vertragingen en dus geen zitplaatsen, maar we vertrokken op tijd gelukkig. Midden in de nacht kwam mijn zus Céline ons halen. Maar toen we het vliegtuig uitstapten en bagageband 9 opzochten, zagen we door de ramen naast Céline wel een heel bekend ventje staan! Ja! Arno!
Het was een heerlijk weerzien! Hoewel het duidelijk nog niet goed met hem gaat (hij kon het bijvoorbeeld al niet opbrengen om bij ons te zitten toen we nog wat gingen drinken met elkaar omdat er teveel verschillende geluiden waren...) waren we superblij elkaar weer te zien!
Die nacht stapte ik voor het eerst in twee weken weer in mijn eigen bed, naast mijn eigen man. Verrukkelijk! Het werd een kort nachtje, en niet alleen omdat we er zo laat inlagen.
 




 
 
En hoewel ik me voorgenomen had de pc vandaag nog uit te laten, wetende dat als -ie eenmaal aan zou gaan ik ook weer aan het werk zou gaan, was een gezellig telefoontje van Marco (eerst op m'n 06, toen thuis en toen weer 06, en ik had niks door want ik was de wasmachine aan het overladen, dus uiteindelijk een verontwaardigde Marco aan de telefoon: "Waar wás je nou?") voldoende om weer achter het beeldscherm te kruipen. Voelt vertrouwd!
 
 




 
 
Iets meer dan 1500 mailtjes. Alle Viagra's heb ik er uitgeknikkerd, alle goedkope leningen en Invitation's ook. Alle mensen die geen Tifosi hebben gehad zijn naar Bennie doorgesluisd, alle mailtjes van mensen die meer of minder introducees willen meenemen naar de fanclubdag dan ze in eerste instantie hebben aangegeven, hebben ook een reactie gehad. Paar spoedjes nog, helaas worden ook in mijn vakantie mensen levensbedreigend ziek... Maar dan ben ik weer bij.
Lekker. Maandag gaan de kinderen weer naar school. Het gewone leven kan weer beginnen.
Dus een fanclubdag, een nieuwe Tifosi voorbereiden, en oh ja, nog even verhuizen tussendoor.
Ik ben er klaar voor! Arno is immers bij me?!
 
 




 
Vakantie
Kramp in mijn buik, een opkomende hoofdpijn en een allesoverheersend gevoel van stress.
Inderdaad, over een paar uur gaan we op vakantie!
Ik ben zojuist   begonnen met het inpakken van de koffers en heb geen lijstjes gemaakt.
Het kan dan ook niet anders of ik ga een heleboel vergeten. Maar ik heb de paspoorten, de tickets en de zwembroeken. En de rest is bijzaak.
We vliegen 's nachts, dus ik ga een nachtje overslaan. Het betekent wel een extra dag op Corfu, en dat is fijn. Op de terugweg vliegen we om 22.00 dus het is een superlange vakantie, hihi.
 
Ik moet mijn boeken nog in de koffer gooien. Kaarten en andere spelletjes. De telefoonoplader, bedenk ik me nu. Extra batterijen en fotokaarten. Haarelastiekjes voor Asmara. Speelgoed voor de kids. En dan ben ik er denk ik wel zo'n beetje. Of niet. Ook goed.
 
Twee jaar terug waren we ook in Griekenland en maakte ik deze foto van mijn kinderen op het strand. We waren een stukje gaan rijden, kwamen bij een verlaten strandje aan.
 
Geen zwembroeken mee, dus hoppa, lekker naakt in zee. De kinderen waren superblij, wij ook. Deze foto was het resultaat. En als ik nu mijn darmen te keer voel gaan van de vakantie stress, kijk ik nog eens uitgebreid naar die foto. Voor dít soort momenten doen we het!
 
Met een beetje geluk vervéél ik me zelfs een keertje, de komende twee weken!
 
Dag allemaal!
Ik zal jullie missen.
NOT!

Schrijven
"Het gaat al heel goed, mama! Ik kan al best goed schrijven!" weet Asmara me te vertellen vanachter mijn pc.
Hoewel we nog grote vakantie hebben, kan Asmara niet wachten tot ze weer naar school mag. Er gaat dan ook iets heel spectaculairs gebeuren, dit schooljaar. Asmara gaat namelijk naar groep 3, en iedereen weet dat je daar leert lezen en schrijven.
 
Asmara heeft een broer van 7 die de oude computer van papa op zijn kamer heeft staan. Haar papa heeft een eigen computer en ook haar mama zit elke dag achter het apparaat op het toetsenbord te rammelen. En zij wil ook. En straks kan ze lezen en schrijven, en dan heeft ze echt een computer nodig.
 
We vinden vier computers voor vier mensen persoonlijk wel een beetje veel. Ik weiger dan ook over de hoeveelheid televisie's en dvd-spelers te praten die er in ons huis bivakkeren.
Maar ik neem Asmara haar wensen wel heel serieus en daarom mag ze af en toe aan mijn computer. Eerst stierf ik duizend doden als ze er aan zat en drentelde ik de hele tijd om haar heen. Mijn pc is mijn derde baby, zie je.
 
Maar inmiddels heb ik gemerkt dat ze er heel secuur mee omgaat en nooit ergens zomaar op klikt. Komt er een ander scherm dan ze verwacht, dan roept ze me meteen om uitleg. Ik kan haar dus gelukkig vertrouwen.
 
Naast spelletjes doen vindt Asmara het heel erg leuk om in Word wat te gaan stoeien.
Ze weet precies hoe ze lettertypen moet selecteren, lettergrootte en ook hoe je woorden en zinnen een andere kleur kunt geven. Ze vindt het geweldig om te doen, want later als ze groot is, wordt ze schrijfster, net als mama.
 
Ik ben dan ook blij om te horen dat het schrijven al best wel goed gaat!
Nieuwsgierig kom ik naast haar staan, ik wil wel eens weten wat mijn kleine bestseller-schrijfster-in-spé allemaal voor unieks heeft weten te schrijven.
 
Ik herken onze namen, en ook Madelief (van de videoband) en Pippi (geen uitleg nodig) lees ik. Maar ook zie ik een aantal woorden waar ik met alle goede wil van de wereld geen woord uit kan halen.
"Het ziet er goed uit," moedig ik aan. "Maar wat staat dáár nu precies?" vraag ik, wijzend naar de woorden die ik niet heb herkend.
 
"Geen idee. Ik zei toch dat het schríjven best goed gaat. Lézen kan ik nog niet!"
Kracht
Er zijn momenten in mijn leven geweest dat ik het niet zag zitten. Het stomme was, dat er niet eens veel veranderd was in mijn leven, maar ik de gewone gang van zaken opeens niet meer goed aan kon. De dingen die me eerst plezier schonken, deden me niets meer. Gewone dingen, zoals douchen, eten, een was draaien, het was me allemaal teveel. Ik heb twee keer in mijn leven een periode gekend waarin ik me echt ongelukkig voelde. De eerste keer was ik zeventien, en was de oorzaak een gebroken hart. De tweede keer was ik zesentwintig en was de oorzaak een ander onverwerkt verdriet.
 
Als ik om me heen kijk, zie ik dat heel veel mensen een dergelijk gevoel wel eens ervaren hebben. Soms slechts gedurende enkele dagen. Hoewel zo'n periode dan niet lang duurt, kan het heel intens en heel verdrietig zijn. Soms duurt zo'n periode enkele weken, of zelfs maanden. Het kan ook zijn dat het jaren duurt of helemaal niet meer weggaat. Zelf heb ik dat laatste gelukkig nooit meegemaakt en ook in mijn directe omgeving ken ik niemand die echt chronisch ongelukkig is.
 
Jaren geleden heb ik kort in de psychiatrie gewerkt. Ik heb op een opname afdeling als bezigheidstherapeute gewerkt, en later, in een ander ziekenhuis, ook als arbeids-therapeute op de afdeling Schizofrenie/Borderline.
 
De beide perioden waren kort, maar heftig en leerzaam. Ik merkte dat het werken met deze mensen me goed afging, ik vaak veel inzicht had in de problematiek en gevoelens van de mensen waar ik mee werkte. De combinatie met de vorm van therapie vond ik echter niet interessant en ik ben uiteindelijk een andere richting ingeslagen.
 
Door het werk wat ik nu doe, ben ik een soort van vertrouwenspersoon. Veel mensen benaderen in eerste instantie Marco als ze iets van zich af willen schrijven, maar krijgen uiteindelijk antwoord van mij. Ook door het prikbord van Marco ken ik inmiddels heel veel mensen en merk ik dat er best veel fans zijn die het fijn vinden om met me te overleggen op het moment dat het even niet lekker gaat. Ik vind dat uiteraard helemaal niet erg en doe altijd mijn best de ander te helpen.
 
Soms gaat dat heel goed. Er zijn fans die me nog regelmatig mailen dat ze in een bepaalde periode in hun leven veel steun aan me hebben gehad, en ik vind het heerlijk om te lezen dat ze op hun pootjes terecht zijn gekomen. De combinatie van wat ik gemaild heb met Marco en zijn muziek, blijkt dan net dat steuntje te zijn geweest die iemand nodig had om weer op de goede weg te geraken.
 
In een dal belanden is eigenlijk niet eens zo moeilijk. Het kan iedereen gebeuren. Als je het heel zwart wit bekijkt is het altijd een kwestie van een te hoge draaglast ten op zichte van je draagkracht.
 
Dat wil zeggen, dat dat wat er op je pad komt, zwaarder is dan je op dat moment aankan. En voor iedereen ligt die grens ergens anders. De ene persoon kan van nature veel hebben, is positiever ingesteld dan de ander.
 
Maar ook krijgt de ene persoon meer lasten te dragen dan de ander. Waar het omslagpunt ligt, dus waar je draaglast te zwaar wordt, kun je van te voren moeilijk inschatten. We denken allemaal dat we het nog wel een tijdje redden.
 
En opeens doet iemand het licht uit en zit je in het donker.
Alleen met al je gevoel.
Heel confronterend.
 
En nu overkwam het mijn liefste. Hoewel we allebei al een hele tijd zagen dat het niet goed ging, konden we de vinger niet op de zere plek leggen. Een jaar geleden liet hij al eens bloed prikken, in de hoop dat er ergens een tekort was ontstaan wat op te lossen was met een tabletje. Zijn ziekteverzuim werd steeds hoger. Hij had op het werk ook al salaris ingeleverd in ruil voor meer vrije dagen. Puur omdat het leven hem te zwaar werd.
 
En ik zag het gebeuren en kon niets doen. Ergens was ik zelfs een beetje gekwetst dat hij ongelukkig was. Heel oneerlijk natuurlijk, maar we leiden zo goed als hetzelfde leven en dit leven maakt mij zo enórm gelukkig. En datzelfde leven was voor hem niet genoeg.
 
Ik voelde het een beetje als tekort schieten. Probeerde nog meer de ideale vrouw uit te hangen, de perfecte moeder, een hardwerkend mens. Tegen beter weten in, want ik wist best dat het iets was wat in hem zat, maar ik wilde alles proberen.
 
Een paar weken terug kwam hij huilend uit zijn werk. En de dagen daarna bleef hij huilen. Hij was helemaal op. Uitgeput.
 
Maar hij kon niet inslapen, niet doorslapen, niet uitslapen. En hij was zo verschrikkelijk moe! Mijn hart brak, maar ik kon niets voor hem doen. Opnieuw doktersbezoekjes, opnieuw praten. Voorlopig niet werken, was het advies. Zo min mogelijk prikkels, de dagen zo min mogelijk belasten. En dat werkt enigzins. Goed eten, veel bewegen, rust nemen.
 
Maar als we aan tafel zitten en de kinderen praten door elkaar, wordt het hem al teveel. Dan verdwijnt hij weer naar boven. Zit hij in zijn eentje op zolder in zijn rust. Te vereenzamen. Want liever is hij bij ons, bij zijn gezin. Maar hij trekt het niet. Maandag 15 augustus zouden we op vakantie gaan, maar we zagen zelf ook wel: dit gaat niet werken. Schiphol alleen al zou hij niet overleven, die chaos. Vliegen, een ander land, ander klimaat, ander bed, niet zijn eigen spullen... het zou een overdaad aan prikkels zijn waar hij juist zo min mogelijk geprikkeld moet worden. Vele gesprekken gingen er aan vooraf, maar nu hebben we besloten dat ik met de kinderen maar zonder Arno op vakantie zal gaan. Als ik ook thuisblijf, zit hij de hele zomer op zolder. Nu kan hij twee weken zijn gang gaan in zijn eigen huis.
 
Maar het is een verdrietige situatie. Het beste voor ons allemaal waarschijnlijk, want ik ben erg aan vakantie toe, maar ik vind het vreselijk om zonder hem op vakantie te gaan. Het zal ook de eerste keer zijn sinds we samen zijn, dat ik hem twee hele weken niet zal zien. Ook de kinderen vinden het erg jammer. Maar we gaan er uiteraard een leuke tijd van maken, dat zonder twijfel. Dat gaat me lukken.
 
Zojuist kreeg ik een superlief mailtje. Ik had al anderhalf jaar niets van haar gehoord, maar daarvoor had we bijna dagelijks contact. Ze zag het leven niet zitten en als ze het had gedurfd had ze er een eind aan gemaakt. Inmiddels gaat het heel goed met haar.
 
Ze is aan een nieuwe opleiding begonnen en woont samen. Het contact met haar ouders verloopt moeizaam, maar het is er weer. En in de mail stonden uitsluitend dankwoorden in verschillende combinaties en variaties.
 
De strekking was duidelijk: ze was van mening dat ze het zonder mij niet had gered. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik het las. Wat heerlijk dat het allemaal zo goed is afgelopen met haar!
 
 
En aan de andere krant voel ik me inkrimpen.
Al die fans van Marco waar ik iets voor heb kunnen betekenen.
Waarom kan ik dat nou niet voor mijn grote liefde?
 
 
Erg...
Iets Italiaans...Dat ik deze log ga typen is écht erg. Want als ik denk aan wat ik wil vertellen, word ik al rood. Terecht, zullen jullie binnen enkele ogenblikken vast kunnen stellen. Deze log is niet geschikt voor kinderen onder de zestien. Achttien. Wat heet, drieëntwintig. Eigenlijk is hij helemaal niet zo geschikt.
 
Van de week moest ik in het winkelcentrum zijn. Dat is nog niet zo heel erg, al zeg ik het zelf.
Daar werd ik aangesproken door iemand die mijn haar leuk vond. Ook dat is nog niet zo erg.
 
 
Echter, pratend over mijn bruine kleur haar, mijn wenkbrauwen en ook mijn huidskleur, werd vastgesteld dat ik er wel een beetje Zuid Europees uit zie. Dat kan kloppen, met een Spaanse moeder. Toen vroeg hij:
 
 
"Heb je misschien iets Italiaans in je?"
 
 
Waarom dacht ik toen héél iets anders?
Iets Italiaans in me...
 

 
 
"Wat is mijn naam
Ben ik iets, ben ik niets, ben ik iemand of niemand meer"