Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Donut Day!
Vrijdag stond er een leuk uitje in de agenda! We zouden met een boot vol meiden gaan varen in Almere en tegelijkertijd BBQ-en. Klinkt goed, niet waar?

Eerder op de dag zou Linda langskomen, ze kon wel een lesje Canon G12 gebruiken en ik zou een poging wagen die te geven. Vervolgens zouden we om 16.00 verzamelen bij het restaurant en om 17.00 uitvaren. Toen Linda kwam piepte net de oven dat de broodjes klaar waren, dus eerst gingen we lekker lunchen. Broodjes met warme brie, worstenbroodjes, een broodje carpaccio en koude wraps kwamen langs en ik was blij dat ik een ervaringsdeskundige ben op het gebied van eten, anders had ik misschien nog gedacht dat ik geen barbecue meer zou lusten.

We gingen buiten zitten, zodat ik kon laten zien hoe je met het licht kon spelen, in kon flitsen met tegenlicht, hoe je de kleurselectie kon gebruiken en nog wat functies. Ondertussen kreeg ik een berichtje van Marco, wat ik aan het doen was. Ik vertelde dat ik Linda uitleg gaf over de G12 en Marco vond dat hij daar vl beter in was. Hij zou alleen om 16.00 weg moeten. Aangezien wij ook om 16.00 bij de Boathouse moesten zijn, hadden we inclusief reistijd toch zeker een minuutje of twintig over. Ik trok bij Linda haar vest aan, moedigde haar aan om vooral op te schieten en zei dat we naar een plek gingen waar we mooie foto's konden maken. Ik vertelde Linda verder niets, we stapten in de auto en pas toen we een kwartier later de afslag namen vertelde ik Linda waar we eigenlijk heen gingen. Ze heeft een geweldige les gekregen in de G12, maar ik weet niet heel zeker of alle informatie tot haar door drong, haha...



Het was vier uur toen we wegreden en dus kwamen we te laat bij de Boathouse aan. In mijn mail had ik gezegd dat het fijn zou zijn als iedereen er ook echt om vier uur kon zijn zodat we even bij konden kletsen en ook echt om vijf uur aan boord konden. Dat uitgerekend ik dus de laatste was die aankwam, heb ik wel even moeten horen. Overigens was Linda net zo laat, maar op de een of andere manier begrepen ze wel dat zij iets later was... Nadat ik een wurgcontract getekend had waarin ik beloofde iedereen lief te blijven vinden meen ik, werd het contract op dubieuze wijze uitgevouwd en bleek ik mijn handtekening gezet te hebben onder een officieel document waarin stond dat ik iedereen even mee naar Marco zou nemen. Oei. Ik heb dus contractbreuk gepleegd, gniffel...

De donut waar we in zouden varen, stond al helemaal gedekt klaar! We gingen snel aan boord en het gegiechel barstte al meteen los. De eigenaar legde uit hoe alles werkte (kon niet missen) waar we het beste heen konden varen (wijst zich vanzelf) en wat er te eten en drinken was (veel).
De taken werden snel verdeeld. Tamara en ik waren de kapiteins op deze schuit, wij zaten naast het roer. Martine draaide alles om. Marcha deed de kap van de barbecue op verzoek open en dicht. Linda hield de temperatuur van de barbecue in de gaten. Patricia zorgde dat we allemaal te drinken hadden. Marietta verdeelde het vlees. En Kelly was gewoon heel mooi.



Waarom Marietta het precies zei weet ik niet meer. Maar dt ze het zei weet ik nog heel goed. Ze zei dat ze iets wilde bekijken en daarvoor haar broek uit deed. Ik realiseer me dat de ene context de ander niet is, maar in welke je hem ook gebruikt, hij blijft echt heel grappig. Dat betekent dat toen Linda keek of de temperatuur van de barbecue nog goed was, wij vonden dat ze haar broek beter uit kon doen.

Toen we tussen de eilandjes door aan het varen waren zoals ons was geadviseerd omdat we dan in de luwte lagen, besloot de electrische motor het niet meer te doen. "Hee, hij doet het niet meer," zei Tamara heel relaxed. Een fractie van een seconde was het stil. Toen schreeuwde Martine: "GEEN PANIEK!!!"
Onnodig te vertellen dat we bijna uit de donut vielen van het lachen.
Er zat wier in de motor. En hij deed het echt niet. Ook niet als we een paar minuten niks deden. Of het vriendelijk vroegen. Of toen Jet haar broek uit deed. We wisten dat we de eigenaar konden bellen als er iets was, maar omdat we toch nog niet terug wilden besloten we te blijven dobberen waar we waren en het door Martine met zoveel liefde omgedraaide vlees te blijven eten.



Na een kwartier kwam er een bootje langs. Vier stoere schippers aan boord en wij waren acht volledig hulpeloos maar zeer aantrekkelijke vrouwen die tijdens het foto's maken en filmen 'Mayday' riepen. Tot onze stomme verbazing dachten ze eerst dat we helemaal niet hulpbehoevend waren. Dat we een grapje maakten. Alsof je de spot drijft met de verdrinksdood. Of opgevreten worden door zoetwaterkrokodillen. Net alsof je grapjes maakt over te kort eten. Over sommige dingen maak je gewoon geen geintjes. Gelukkig waren ze snel overtuigd. Ik denk door de blik van Patricia die het idee de boot niet meer te kunnen verlaten en dus Marco nooit meer te zien, ondraaglijk vond. Martine vond het juist wel gezellig. Beetje foto's maken enzo.

De mannen gooiden een touw aan boord en zeiden dat we die even vast moesten maken met een werpankersteek of met een slipsteek. Bijna trok Marietta haar broek alweer uit, maar n van de meiden wist wel hoe ze een strikje moest maken. We moesten ons goed vasthouden voor de klap die kwam, die klap die ik niet voelde, en vervolgens trokken onze helden onze donut naar open water. Dat ging overigens in een tempo dat drie keer zo hoog lag als onze maximale snelheid. Toen we bij het open water kwamen zeiden ze wel even naar de motor te willen kijken. Dat resulteerde in acht vrouwen die enthousiast 'Broek uit!' riepen. Iets wat ze overigens niet deden, heel vreemd. Ze schoven de mouwen op, hingen aan hun bootje, ploegden in het water en toen was al het wier verdwenen en konden we weer op avontuur. Onze helden vertrokken en terwijl ze langzaam aan de horizon verdwenen gaven ze nog even aan dat ze daar verderop gingen eten. *hint*

Puh, eten. Wij hadden een barbecue vol eten. We kwamen niets te kort. Ik al zeker niet. Tamara had het roer in handen en ik riep gewoon af en toe een bootterm ('Beetje meer stuurboord, Tamara!' of 'Misschien kun je wat oploeven!') waardoor iedereen dacht dat ik ook nuttig bezig was. Nadat Marcha de deksel van de barbecue weer opende bleek opeens dat Martine tijdens de reddingsactie van de vier supermannen niet met haar hoofd bij het vlees was. Herstel, niet bij het vlees op de barbecue. Ik wil echt niet discrimineren, maar ik vind te zwart gewoon niet lekker.


Toen ging mijn telefoon. Ik nam op en hoorde Marco's manager aan de andere kant van de lijn. Het gesprek was niet erg lang, maar had wel behoorlijk impact. Hoewel ik niet geheel verrast was, zelfs al de nodige voorbereidingen had getroffen donderdag, kwam het toch even hard aan toen ik die woorden hoorde: "De fanclubdag kan niet doorgaan."
Ik begrijp het uiteraard volkomen en er was ook zeker geen discussie. Er was geen andere optie dan deze beslissing. Maar toen ik ophing, naar de meiden in de boot keek die dit jaar waarschijnlijk allemaal ook vrijwilliger zouden zijn, allemaal zo gek op Marco zijn, zich net als ik zo op die dag verheugen, werd ik toch wel erg verdrietig. Ik wilde het niet bespreken om een paar redenen. Ik had nog geen idee wanneer we het bekend zouden gaan maken, wat de gevolgen waren, hoe we het aan zouden pakken etc. Als ik het zou zeggen en we zouden het pas na een paar dagen bekend maken, dan zou het al gaan rondzingen en dat wilde ik niet. Ook vond ik dat mijn collegaatjes van de fanclub het eerst moesten weten. Maar gedeelde smart is wel halve smart. Gelukkig was Tamara ook mee. Ik stuurde haar, hoewel ze naast me zat, een smsje. Ik zag haar blik toen ze hem las, die precies vertaalde hoe ik me voelde. De teleurstelling droop eraf. Toch voelde ik me iets beter nu zij het wist. Ik wilde dit boottochtje voor de anderen niet verpesten, ook niet voor mezelf. We hadden het er niet meer over en toen men speculeerde over hoeveel Bingokaarten iemand tegelijkertijd in de gaten kan houden met het oog op dat oh zo gewenste ritje in de Porsche, praatte ik vrolijk mee.



Marietta wilde nog wel even een plasje doen aan wal. We vonden een aanlegplaats en Kelly, Linda, Patricia en Marcha gingen ook aan wal, in een poging Marietta op de foto zetten terwijl ze haar broek weer eens uit deed. Martine baalde dat ze nu niet op de foto stond van dat groepje landrotten en dus gingen wij echte zeebonken ook even samen op de foto.
Ook wilde ik nog wel met het woord 'Feestje?' op de foto. Martine, gek op foto's, deed van alles om er vooral ook maar op te komen. Dat lukte gelukkig.


De tijd was bijna om. Hoewel de zon zich niet had laten zien, er welgeteld zes spatjes waren gevallen en er een vertrouwd Almeers windje stond, hadden we het niet koud gehad. Lachen houdt je warm, dat blijkt maar weer. Volle kracht vooruit, dus met zeker een halve knoop, zoefden we over de Noorder Plassen. Keurig op tijd kwamen we weer aan bij de Boathouse. Onze donut was nog heel, wij waren nog heel, het eten was op, alleen de alcohol was nauwelijks aangeroerd. Die flessen mocht Marietta meenemen. Dat lijkt heel vriendelijk en sociaal, maar is allemaal eigen belang. We komen binnenkort kijken hoe Ruud ze opdrinkt. En we verwachten daar een sateetje bij. Of chips. En spelletjes.

Afscheid nemen bestaat niet en we waren er ook nog niet aan toe. We konden binnen gelukkig nog aan tafel zitten en bestelden warme chocomel met slagroom. Een paar keer. En daarna thee. Cola. Alles om maar geen afscheid te hoeven nemen. We namen foto's. Dat hadden we nog niet gedaan. We vertelden grapjes. Hadden we ook nog niet gedaan.
Maar toen was het toch echt tijd om ieder een andere kant op te gaan.
Het was een heerlijke dag! Heerlijk! Heerlijk!

Thuis lag ik in bed en toen drong de werkelijkheid van de fanclubdag weer tot me door. We hadden zoveel leuke plannen! Je kon die dag koken met Marco! Om maar even een heel erg leuk voorbeeld te noemen. Maar het zou allemaal niet door gaan. Ik had Marco nog niet gesproken en het was nu al te laat om te bellen. Dan maar slapen.

Na een onrustige nacht waarin ik vaak wakker schrok werd ik al vroeg wakker. Ik maakte een lijstje met bedrijven en mensen die ik af moest bellen. Security, bandje, de locatie, de presentator, licht en geluid, merchandise, de zandkunstenaar...
Ik bracht mijn collega's op de hoogte. Stelde een tekst op en toen belde ik Marco, om de tekst te overleggen en te vragen of hij wellicht een quote had.

Het gesprek was heel fijn. Waarom? Omdat ik merkte dat Marco net zo teleurgesteld was als ik. Ook voor hem is de fanclubdag een waar hoogtepunt. Niet voor niets wilde hij ook die zaterdag bij de Bingo zijn, lekker het hele weekend met zijn fans optrekken. Hij vindt de activiteiten leuk, verheugde zich ook op de plannen die we hadden.De fanclubdag is allesbehalve een verplichting voor hem, het is iets waar hij veel plezier aan beleeft en waar hij energie uit haalt. Toen ik ophing voelde ik me al iets beter. Want ja, gedeelde smart is echt halve smart.



We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en we zijn allemaal teleurgesteld. Maar ik had daardoor dus opeens wel weer even lekker dat wij-gevoel. Wij vinden het allemaal zo erg!
Jullie. Ik. Marco. En dus weet ik: het komt wel goed.

Volgend jaar is er een nieuwe kans en dan maken we het gewoon ng leuker. Alle leuke ideen van dit jaar voegen we dan samen met alle leuke ideen van volgend jaar. En dus wordt het dubbel zo leuk. Beloofd!



Just another day at the office...
Met een klein kantoor als het onze waar op n iemand na iedereen een gezin heeft, is de zomervakantie niet de drukste periode. Dat wil zeggen: er is genoeg te doen maar het hoeft niet perse op kantoor. We werken bijna allemaal het grootste gedeelte van de tijd thuis.
Zo niet deze week. Deze week is de tijd van de laatste vergaderingen en besprekingen, de laatste grote afspraken en klussen. Een drukke dag dus op kantoor.
Voor mij begint het met het opnemen van enkele filmpjes. Een intense, voor iemand die het zwaar heeft. Drie filmpjes voor de weblogjes zodat als ik deze zomer met mijn gatje op een luchtbed in het zwembad dobber onder een gloeiend heet zonnetje terwijl er geen druppel hemelwater valt, er toch Weblogjes van de Week zullen zijn. Marco is vrolijk en blij en de filmpjes gaan goed. Hij ziet er heerlijk uit, maar dat kan ik hier niet laten zien want dat is dan niet echt een verrassing voor de bofkont die straks een filmpje krijgt. Je zou denken dat mijn dag om elf uur in de ochtend wel al perfect was. Maar er is meer.



Er kwam een journalist om met Marco over zijn rol als coach bij The Voice of Holland te praten. Ik rammelde driftig op mijn toetsenbord maar mijn oor lag op het bureau van Marco ongegeneerd mee te luisteren naar zijn enthousiaste verhalen. Ik vond vorig jaar TVOH al erg leuk om te volgen maar dit jaar ga ik met bovengemiddelde belangstelling kijken, dat begrijp je.
Als je Marco zo hoort praten merk je hoe ongelofelijk veel zin hij er in heeft! Ik heb een foto van dit interview, die ik hier niet kan plaatsen. Maar neem maar gewoon van mij aan dat het een prachtig plaatje is. Je zou denken dat het een dag was om in te lijsten. Maar er kwam nog meer.



Daarna werd Marco door een fotograaf vakkundig op de foto gezet. Lampen werden geplaatst, computers aangesloten en vanuit verschillende hoeken werd Marco op de foto gezet. Tussendoor moest hij zich even verkleden. Hier heb ik overigens geen foto van. Niet alleen omdat het ongepast is om dan foto?s te maken, ook omdat ik gewoon afgeleid was. Van het poseren heb ik wel foto?s die hier overigens niet staan. Hij lachte leuk. Hij lachte lief. Hij keek cool en stoer. Armen over elkaar. Armen in de zij. Leunend tegen het muurtje. Iemand die niet oplette zou denken dat ik naar mijn beeldscherm keek. Maar ik gluurde er professioneel langs om niets te missen. Wellicht denk je dat mijn dag nu wel compleet was. Maar er kwam nog meer.

Eric kwam. Eric, de man die zo betoverend piano speelt. Hij nam plaats aan de piano en Marco begon te zingen. Zacht, laag en warm, dan weer gedreven en vol vuur. Veel mensen zullen mijn verantwoordelijkheidsgevoel prijzen als ze zouden zien hoe ik de afwasmachine uitlaadde en opnieuw vulde. In werkelijkheid probeerde ik zo dicht mogelijk bij de man te staan die in mijn beleving een serenade voor me zong. En nog een keer en nog een keer. Hier heb ik overigens audio opnamen van die ik hier niet plaats.
Erg inspirerend. Vertrouw me.
De dag naderde zijn einde. Dacht ik.



Ik had mijn spullen al bij elkaar geraapt en mijn bodywarmer aan toen Marco vroeg of ik nog tijd had om wat mail te beantwoorden. Ik gebruik weliswaar maar twee vingers tijdens het typen, ik typ wel razendsnel waar Marco vaak nog letter voor letter op het toetsenbord moet zoeken. Dat laatste is een tikkeltje overdreven maar doet mijn snelheid nog indrukwekkender lijken. Geen probleem natuurlijk. We zoefden in een razend tempo door de mailtjes en al snel deed ik mijn bodywarmer weer uit omdat mijn body uit zichzelf al heerlijk warm werd.

Een kwartiertje later reden we uit Abcoude weg. Om de files te ontwijken reden we binnendoor. Ik ben vaker op die manier achter Marco aangereden en dan zegt hij vol vertrouwen dat ?je niet verkeerd kunt rijden?. Zonder hem kan ik dat best. Ook nu reed ik weer blind achter hem aan zonder op te letten waardoor ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan zeggen dat ik een volgende keer weer fout zal rijden. So be it. Het leuke was dat ik de straat nog niet uit was toen hij al belde. Omdat ik een goede carkit heb klonk zijn stem luid & duidelijk door mijn auto. Als ik mijn ogen dicht deed leek het net alsof hij naast me zat. Maar ik hield mijn ogen goed open want hij reed heel gezellig voor me. De hele weg kletsten we ontspannen en het is dat hij op een gegeven moment zei dat ik daar links moest waar hij rechts ging, anders had ik vermoedelijk pas op zijn oprit gemerkt dat ik niet thuis was.
Er stonden mensen bij zijn hek, die hij te woord stond terwijl ik aan de lijn bleef, waardoor we op hetzelfde moment de sleutel in onze voordeur staken. Daar heb ik overigens gewoon helemaal geen foto van. Ik heb ook altijd pech.



Dat was ?m. Mijn dagje kantoor. De komende dagen moet ik me binnenstebuiten werken om te compenseren wat ik deze dag allemaal niet gedaan heb. Dat kan ook gelukkig, want Marco heeft veel afspraken staan waarbij ik niet mee hoef. Jaja, het is hard werken, die baan van mij...
Iemand medelijden..?




"Wat een figuur
H, fijne vent!"