Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 3 vrienden ;
en 3 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ga je ook naar de workshop op 20 mei nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Vakantie I
Zo! Daar zit ik dan! Het is dinsdag 13 juli en ik zit op ons balkonnetje in de schaduw een net bij de bakker gehaald warm stokbroodje te verorberen waar de rest van mijn reisgezelschap nog in diepe slaap is.

Zaterdag had ik eindelijk tijd voor mijn koffer, waardoor het inpakken wat minder gestructureerd ging dan normaal. Meestal schrijf ik namelijk op wat ik inpak, zodat ik weet hoeveel setjes kleding er in de koffer gaan. We gaan vijftien dagen, waarbij ik er vanuit ga dat ik overdag vermoedelijk steeds hetzelfde jurkje aan doe als ik naar strand of zwembad klos, en er ?s avonds wat leuker uit wil zien. Nu geen lijstjes dus, geen overzicht. Bij het uitpakken kwam ik dan ook tot de ontdekking dat als ik mijn kofferinhoud optimaal wil gebruiken ik me eigenlijk wel een paar keer per dag moet verkleden...


Zondag ging mijn wekker om 8.00 en was ik meteen klaarwakker. Vakantie! Vakantie! Ik spurtte naar beneden, nam een snelle douche, trok de kleren aan die ik klaargelegd had en maakte Asmara wakker. Die was even nog heel diep in slaap tot ik het woordje ?vakantie? liet vallen. Superwekker, dat woord! Ook Aron liet zich uit bed glijden en twintig minuten later zaten we allemaal min of meer in onze kleding aan de ontbijttafel. Ik gooide de laatste dingen in de koffer. Navigatie, toch maar mee. Stuk kaas voor Aron, toch maar mee. Ritste de boel dicht en gooide het in de auto. Mijn hamster Elena zette ik voor de zekerheid in de woonkamer. Ze staat gezellig bij mij in het kantoortje, maar ik was bang dat zij wedergekeerd tot stof zou zijn als ik haar niet duidelijk in beeld zou zetten zodat Arno haar zou kunnen verzorgen. Korte tijd later kwam Kelly al voorrijden die haar lieve mama mee had genomen als chauffeur. Sylvia zou met ons naar Schiphol gaan en onze auto dan weer terugzetten. Opeens kwam ook Arno beneden. Hij kon niet meer slapen en kuste ons gedag. Heerlijk!


Op Schiphol nam Kelly meteen de touwtjes in handen en dat betekende dat we korte tijd later van onze koffers af waren, instapkaarten hadden en via een tussenstop bij de Sandwichbar naar de gate wandelden. Als allerlaatste betraden we het vliegtuig, zodat we meteen konden gaan zitten en iedereen al gesetteld was. Fijn! De vlucht begon wat wiebelig, tijdens het opstijgen was er wat turbulentie en er kwam een geluid vanuit de rechtervleugel dat klonk als een tribune vol Vuvuzelablazers, maar na een minuut of tien was dat over en luisterden we muziek, lazen we een boekje en keken naar de wolken. Kelly las de Vriendin, er ging iemand dood. Ze huilde. Ha! Zou mij nooit gebeuren.

Na de landing kwamen onze koffers supersnel, namen we plaats in de bus die ons naar ons appartement zou brengen en na een ritje van ongeveer 20 minuten waren we er. We kregen de sleutel van het appartement, Tony de eigenaar droeg de koffer van Kelly (?Sorry Tony!?) en toen was het zover. We zaten in ons huisje, met onze koffers en elkaar, met een stralende zon en een heerlijk windje. Wauw!!!


Een paar uur later zaten we volledig in Oranje voetbal te kijken op het versierde terras met onze medelanders. Twee keer drie kwartier later plus een verlenging waren alle mannen opeens terug in hun appartementen, lagen de kinderen met kleren en al in het zwembad en zaten Kelly en ik stilletjes voor ons uit te staren. Ik vond het een harde wedstrijd met veel overtredingen waarbij we mazzel hadden dat er geel getrokken werd. De Spanjaarden waren uitgelaten, de eigenaar stak vuurwerk af en we feliciteerde hem. Van te voren hadden we gezegd: moge de beste winnen. Dat was ook gebeurd. Verder wil ik het er niet meer over hebben...

De volgende dag waren we vroeg wakker en de kinderen wilden graag meteen het zwembad in. Er zijn twee kleine zwembaden, een met zout en een met zoet water en ze speelden meteen naar hartelust. Ook wij gingen even gestrekt op een bedje maar wilden toen toch wel even boodschappen doen. Aangezien we een autootje bij de reis geboekt hadden gingen we die uitproberen.

We reden door de bergen, met fenomenale uitzichten op prachtige baaien, bootjes in kleine haventjes, vergezichten en schitterende bergen en ik werd er stil van. Opeens herinnerde ik me dat ik op het laatst de snoeren van de opladers voor in de auto meegenomen had, maar ook het grijze snoertje wat maakt dat de muziek van mijn iPhone via de speakers te horen zou zijn. Kelly pakte haar telefoon, ik plugde het snoertje in (de naam is AUX ingang, Kelly noemt het ?t zinggat) en Kelly zocht naar de instelling op de player. En opeens, terwijl we net een lange weg naar beneden volgde waarbij we een spectaculair uitzicht hadden, knalde er keihard Schouder Aan Schouder door de auto. Er ging dan wel niemand dood, ik moest opeens toch heel hard huilen.


We vonden een pinautomaat, we vonden een supermarkt en gelukkig vonden we ons huisje ook terug. Het dorpje waar we zitten wordt niet herkend door de navigatie en de supermarkt die je echt niet kon missen hadden we blijkbaar gemist, maar we hadden het gered. Ik maakte stokbroodjes klaar en toen kwamen de gedenkwaardige woorden van Aron: ?Mag ik er nog een? Ik heb honger!?
Aron heeft ADHD en slikt medicijnen. Maar hij was al niet lang en erg dun en door de medicijnen eet hij nog slechter dan hij al deed. Hij is twaalf en weegt nog geen 28 kilo. Daarom wilde ik in de grote vakantie stoppen met de medicijnen in de hoop dat hij langer slaapt dan thuis en meer eet. Beide zaken hebben immers invloed op je groeiproces. Nou, het lijkt te werken! Hij eet me de oren van het hoofd en slaapt nu dus nog. Heerlijk! Na de broodjes (Kel en ik aten iedereen halve baquette, Asmara e Aron ieder een heel) loerde het zwembad weer naar ons en namen we nog een frisse duik waarbij we leuke foto?s en filmpjes maakten.

We zijn gisteren naar de hippiemarkt geweest en het werd behoorlijk laat. Maar wat was het leuk en gezellig en wat was er veel te zien. Asmara en ik kochten bloemen voor in ons haar, Aron kreeg een fluitje (zo handig voor iemand met ADHD, gelukkig is hij muzikaal en fluit hij met de liedjes mee in plaats van alleen herrie maken). We hebben heerlijk geslenterd en waren kapot toen we weer thuiskwamen. Ik legde Asmara meteen in bed maar ze was zo moe dat alles dwars zat en tien minuten later lag ze in Kelly haar bed te slapen. Aron heb ik de afgelopen maanden voorgelezen uit Harry Potter en het laatste boek hebben we zaterdag tijdens het noodweer met al die bliksem uitgelezen, zo spannend! Deze vakantie zouden we beginnen aan In De Ban Van De Ring. Ik ben een echte lezer maar ik heb deze serie boeken nooit gelezen omdat ik niet door de eerste pagina?s heen kwam. Tijdens het voorlezen kwam dat allemaal weer boven. Moeilijke woorden (volgens de annalen was er gewag gemaakt van...), lange zinnen (soms wel zeven regels lang) en erg veel nieuwe info (namen, dorpen, gebieden, jaartallen, zelfs andere letters kwamen er in voor, namelijk oude runen) en ik kreeg gewoon kramp in mijn tong. Ik heb zes pagina?s voorgelezen en toen vond Aron het gelukkig ook bedtijd. Een half uurtje later lagen Kelly en ik ook gestrekt. Kelly naast Asmara en ik in mijn uppie in het tweepersoonsbed, ha!

Inmiddels is het tien voor elf en ik hoor nog niks in het huisje terwijl ik al om half negen fris en fruitig naast mijn bed stond. Normaal zou ik dan wachten tot de kids wakker worden. Maar nu zou ik gewoon naar het zwembad kunnen gaan, Kelly is er immers ook! Ik denk dat ik gewoon wat eitjes ga bakken, dan worden ze wel wakker van de geuren.... Tot later deze week!

Xx N.

PS: Vanmorgen heb ik dit logje geschreven maar nu pas de kans om īm online te zetten
"Ik staar over het water
Dat net als ik ooit in beweging was"