Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Suze!
Het gebeurde allemaal tussen half tien en half twaalf vanmorgen, in verloskamer 7 in het Rode Kruis Ziekenhuis in Den Haag. Wat een hele gewone dag leek te zijn voor de rest van de mensheid, bleek één van de mooiste dagen in een mensenleven te worden voor een aantal bijzondere mensen. 31 juli 2009, een dag om nooit te vergeten!

Mijn zusje Karen, mijn vriendin en rots in de branding, was gisteren 39 weken en 2 dagen zwanger toen 's morgens om half vijf haar vliezen braken. Er waren nog geen weeën, dus ze rommelde door de dag. Ze had me in de loop van de ochtend een smsje gestuurd en waar zij vermoedelijk nog redelijk relaxed was, liep ik slijtageplekken in mijn laminaat van het ijsberen.


Tien hele kleine vingertjes... Jurre telt het even na!

De dag ging voorbij zonder babynieuws en 's avonds smste Karen nog een keertje, dat er geen echte weeënactiviteit was en ze de volgende ochtend waarschijnlijk ingeleid werd. Nu weet ik dat het heel belangrijk is om niet als een gek te gaan lopen smssen dan, want een bevallende moeder heeft wel wat anders aan haar hoofd dan een hysterische zus en dus begon ik als een gek te smssen omdat ik nu eenmaal geen rem heb als ik echt heel enthousiast ben.

Ik had al kadootjes voor de kleine gekocht, maar realiseerde me opeens dat ik niets voor de ouders had laat staan voor grote broer Jurre (bijna 3) dus ik racete vanmorgen de stad nog even in. In een recordtempo rende ik door de drogist, smeet allerlei verwendingetjes in mijn mandje, scheurde door de kassa, kocht een minilaptop bij Bart Smit voor kinderen vanaf 3 jaar en reed volkomen verantwoord veel te hard weer naar huis.

Ik legde alles op mijn bureautje wat ik mee wilde nemen, en pakte toen de laatste kadootjes in. Daarna pakte ik mijn eigen boek en mueslirepen weer uit die ik in alle stress ook ingepakt had en gooide dat in mijn tas. De kadootjes voor de kids deed ik in een grote mand, de kadootjes voor Karen en Roland in een hippe roze luiertas en checkte toen mijn telefoon voor de ziljoenste keer.


Liefde, blijdschap en verwondering bij Karen... wauw, een dochter!

Geen bericht van Karen. Dat kon twee dingen betekenen.
1) Ze was aan het bevallen en haar hoofd stond niet naar smssen.
2) Ze was niet aan het bevallen en haar hoofd stond niet naar smssen.

Karen houdt niet van bellen en Karen smst soms 21 keer op een dag en dan drie maanden niet. Kortom, ik wist gewoon niet waar ik aan toe was en dat betekende dat ik dus gewoon naar Den Haag reed. Ik had een boek, eten en drinken bij me, ik bleef mooi net zo lang daar bivakkeren tot ik een baby hoorde huilen!

Toen bijna drie jaar geleden Jurre was geboren, mochten we diezelfde dag even komen gluren en reed een onoplettende automobilist mij en Arno aan. Dat spannende verhaal met happy end lees je overigens hier.
Dit keer reed ik nog voorzichtiger dan anders door de Schipholtunnel en toen er niemand aanstalten maakte om mij of onze auto total loss te rijden haalde ik opgelucht adem en reed door naar het Rode Kruisziekenhuis.

Hijgend kwam ik bij de receptie aan. 'Mijn zus is aan het bevallen!' zei ik. 'In dit ziekenhuis of in je auto?' vroeg de man achter de balie. Ik keek hem boos aan. 'Oke, recht door, trap op, links afslaan!'


Een gezond nichtje in mijn armen, dat is echt wel een paar traantjes waard!

Geen grapjes maken als er kinderen geboren worden, is mijn nieuwe motto. Met zevenmijlsstappen ging ik door de hal, omdat rennen in een ziekenhuis toch wel een soort van ongepast is, spurtte de trap op en liep toen door de gang waar de babies als paddestoelen uit de grond ploffen.

Ik las alle naambordjes op de deuren maar zeg nergens de namen van mijn zusje staan. Ik wilde net weglopen toen ik een babygeluidje hoorde. Heel zacht, maar beslist een baby. Toen zag ik nog een deur, die ik de eerste keer niet gezien had. En jawel, daar stond haar naam: Mevrouw Hartmans. Eigenlijk stond er Hartman, maar voor deze ene keer wilde ik mijn tanden wel even op elkaar houden en niet met opgeheven vingertje en rode pen in de aanslag de corrector uithangen. Alhoewel, ik had een pen bij me, ik kon natuurlijk best zelf even... Toen stond er een zuster voor me, of ze me kon helpen.

Ik stotterde dat mijn zus daar binnen was en ik een baby hoorde maar niet naar binnen durfde. Meteen werd ik groots aangekondigd, kreeg ik officieel toestemming om de verloskamer te betreden en het eerste wat ik zag was neefje Jurre die samen met papa een prachtig klein roze mensje vast hadden. In mijn linkerooghoek zag ik een stralend, warm licht, dat bleek mijn trotse zus te zijn die het leven had geschonken aan een gezonde dochter: Suze!


Zo blij, dat ik opnieuw een unieke ervaring met mijn zusje heb kunnen delen!

Voor de liefhebbers van horrorverhalen... ik heb geen horrorverhaal. Voor de moeders die nog moeten bevallen is een korte samenvatting misschien wel leuk. Tijdens de bevalling van Jurre viel Karen in slaap, men maakte haar wakker omdat ze moest persen. De bevalling van Suze was veel harder werken voor Karen, ze deed geen oog dicht.
In twee (TWEE!) uur heeft ze Suze op de wereld gezet. Sjonge jonge, toch niet normaal dit?

Maar: een prachtige dochter, een trotse broer, een glunderende vader en een dolgelukkige moeder! Ze zijn een schitterend gezinnetje, en helemaal compleet.

Roland nam Jurre mee naar huis en kroop vroeg in bed, Karen moet nog een paar nachties blijven. We bleven praten, over de bevalling, over Suze, over Jurre en Roland, over de weeën, over borstvoeding, we zeiden soms even niks en keken alleen maar naar dat glazen wiegje waar dat hele lieve meisje in lag te slapen.
Ik kroop even naast Karen in bed en we knuffelden. Zo gewoon en zo bijzonder.
Een heerlijk moment.

Ik ben heel, heel erg blij dat het allemaal zo goed is gegaan en ben heel, heel erg blij dat ik de tante van dat schitterende meisje ben!

Suze!
Zo mooi kan ik zijn!
Het leven van een werkende moeder kan soms zwaar zijn. Het leven van een werkende moeder die veel thuis werkt kan met dit weer ook heel goed te doen zijn!
Ik werk 's morgens en 's avonds en de rest van de dag rommel ik met de kinderen. Ideaal!

Vandaag wilde Asmara me eigenlijk wel schmincken. Meestal ben ik niet zo enthousiast, want ik word er niet mooier op en moet daarna drie kwartier douchen om alles weer uit mijn porieën te krijgen. Maar ik mocht ondertussen de nieuwe Donald Duck lezen, zei Asmara, dus ik was snel overtuigd. Dat gekriebel voelt best lekker en de Donald Duck is leuk. 
Op een gegeven moment kreeg ik een haarband in en was ik klaar.

Ik wist heel zeker dat ik, net als de eerdere keren, weer tot een erg hoerig prinsesje was geverfd, met roze lippen en enorme blauwe vegen boven het oog. Knalroze wangen en een schoonheidspukkel. Want dat is Asmara haar visie op 'mooi'.

Maar deze keer was ik dus echt prachtig! Ze heeft zelfs mijn arm nog aangepast.
Zeg nou zelf, heb je me ooit zo mooi gezien?

Nathalie als Pandabeertje!

Ik was het niet!


Ik ben heet, maar onschuldig!
          

Best veel...
Martine wees me er vanmiddag op dat ik nog slechts één bezoekje verwijderd was van het memorabele aantal van 200.000 bezoekers op mijn weblog!
Nu log ik al heel wat jaren, vertrouw een paar keer per week mijn diepste geheimen toe aan het intieme groepje internetgebruikers in onze wereld en ben zeer geregeld bezig met mijn volgende log. Persoonlijk vond ik dat ik best het recht had de 200.000e bezoeker van mijn eigen weblog te zijn! Ik klikte op mijn naam, surfde naar een logje dat eerder deze week het levenslicht had gezien en ververste toen de homepage van Borsatoweblog. En jawel! Verrek! Het was echt waar!

Maar liefst 200.000 keer was mijn weblogje aangeklikt in de ruim twee jaar dat ik op Borsatoweblog vertoef. En weet je, dat is best veel. En jawel, ik ben zelf ook schuldig aan dat aantal. Niet alleen door iedere keer een logje te maken en er voor te zorgen dat mijn emailalerts in de menubalk staan, maar ook door elke dag mijn eigen logje wel een keertje te bezoeken. Even checken of er gereageerd is, even checken of ik nog wel leuk ben en even checken of ik geen onzin uitgekraamd heb. Dat laatste is meestal wel het geval, maar ik grijp zelden in. Onzin of geen onzin, leuk of niet leuk, het blijft gewoon Nathalie. Als ik boos ben of geïrriteerd, als ik blij ben of verliefd, als ik trots ben of gelukkig, altijd is het gewoon Nathalie wat je hier treft. Niets meer, niets minder. En eigenlijk wel precies goed, al zeg ik het zelf.

Nee joh, niet perfect. Er mankeert van alles aan mij, zowel fysiek als psychisch ben ik verre van volmaakt. Maar aan de andere kant, ik hou bijvoorbeeld van mannen waar iets niet helemaal aan klopt. Een flink litteken vind ik prachtig, ik ben gek op een lekker buikje en dat zijn haargrens verplaatst vind ik alleen maar leuk. Voor mij is de niet perfecte man dus perfect. En in die hoedanigheid ben ik zelf dus ook behoorlijk volmaakt. Want het is heerlijk om van alles te mankeren, daar kun je immers aan werken, je kunt blijven groeien en je door ontwikkelen. En jongens, ik heb heel wat om aan te werken, gelukkig maar!

Ik mijmerde nog even over die 200.000 lezers en klikte toen weer op de frontpage. Daar stond inmiddels 200.007. Potverdorie, dat ging hard! En helemaal vergeten een screenshotje te maken, dat was toch wel leuk geweest! Maar gelukkig zijn we hier één grote familie en dat bleek maar weer toen ik een mailtje van Bea kreeg, zij had op het moment suprême ook gezien dat er nog slechts 1 bezoekertje nodig was en Bea was wel zo alert om dat vast te leggen. Wat lief, Bea!






Nou, hier zijn ze dan. De harde cijfers, de keiharde feiten en de verontrustende waarheid.
Ik schrijf en jullie lezen. Soms over iets leuks, iets spannends, iets grappigs of erotisch. Soms over dit allemaal: Marco. Maar veel vaker gewoon over mij. Want eerlijk is eerlijk, ik weet het een en ander over de serie Friends, Antarctica, mensen en Marco, maar over mezelf weet ik het aller, allermeest. En over mezelf schrijf ik zo heerlijk weg.

Schrijf ik over Marco, dan moet ik me altijd bewust blijven van wat ik schrijf.
Zijn het dingen die nog geheim moeten blijven omdat ze pas later bekend mogen worden (Bijvoorbeeld een tour? Een album?).
Zijn het dingen die nooit bekend gemaakt mogen worden (Bijvoorbeeld ¡?¢§¶?ªº??? en natuurlijk ®ßå©??¨?~?ß?ç?).
Of gaat het om dingen die waar zijn en niet per definitie geheim maar gewoon ongepast (Bijvoorbeeld over het feit dat als je zoals ik vaak in de kleedkamer bent waar Marco zich verkleedt je geregeld denkt: God, wat moet Leontine een gelukkige vrouw zijn...).

Maar gaat het over mij, dan kan ik los gaan. Ik kan heel goed schrijven over mijn kinderen, die eigenlijk toch wel ongegeneerd de leukste kinderen ter wereld zijn. Ik kan heel goed schrijven over mijn hobbies (bijna al mijn hobbies), ik kan schrijven over mijn huis, mijn dieren, mijn muzieksmaak en mijn blunders. Ik kan zelfs schrijven dat wanneer ik Arno onder de douche vandaan zie stappen ik me zeer geregeld bedenk dat ik toch wel een erg gelukkige vrouw ben. Dat kan allemaal. En dat mogen jullie allemaal lezen. En dat doen jullie dus. En ik geef graag toe: dat vind ik superleuk!



Schrijven is leuk. Maar schrijven is nog leuker als je gelezen wordt. In ieder geval als je gelezen wordt door mensen die het waarderen. Dus voorlopig blijf ik dat nog even doen.
Dus jullie zijn gewaarschuwd!


Vogels spotten!
Morgen haal ik de kinderen weer op die beiden uit logeren zijn. Van de beide logeeradresjes heb ik inmiddels goede berichten ontvangen, dus het gaat allemaal naar wens!

In Almere gaat het ook lekker. Ik heb stiekem wel wat gewerkt, vooral 's morgens als Arno nog sliep. Donderdag zijn we met mijn papa uit eten geweest, waarbij de foto in mijn vorige logje gemaakt werd. Verder heeft Arno wat in de tuin gerommeld, ik wat kasten opgeruimd, hebben we een filmpje gekeken en zijn we vanmiddag in de Oostvaarderplassen gaan wandelen om daarna de spannende etappe van de Tour de France samen te bekijken.

In de Oostvaarderplassen was het heel rustig, we kwamen bijna niemand tegen en hebben lekker gewandeld, gepraat en gelachen. Ik zag ongelofelijk veel jonge kikkertjes, meer dan ik ooit tegelijkertijd op een dag gezien heb. Ik zat ze te tellen en zat op een gegeven moment aan 41, nee, 42, nee 43 stuks al.
Daarop maakte Arno een spletsjend geluid en zei: "Oh nee, toch 42..." 
Het is maar een simpel grapje maar ik moest er erg om lachen en zegt iets over hoe luchtig en gezellig de dag was. Gelukkig wel, want de afgelopen dagen waren voor Arno weer niet erg prettig en dat heeft hoe dan ook effect op mij.

Verder zagen we een lepelaar, een blauwe kiekendief (er stonden borden bij hoor, anders had ik hem nooit herkend) wilde paarden en heel veel ganzen. Er was gewoon veel te zien en in het vogelspothuisje hebben we ons met de verrekijker ook een tijd vermaakt. Het is bijna een puzzeltje, zoeken naar vogels en dan met behulp van de borden op de tafels ontdekken welke vogel het is.



Toch geef ik altijd de voorkeur aan mijn eigen tortelduifje hoor...

Wat hou ik van je!


Als ik een kijkje neem
In mijn kindertijd
Sta je altijd naast me
Ben ik jouw kleine meid

Kijk ik een beetje verder
Zo rond mijn puberteit
Begrijp je niets van mij
Hoe ik schop en sla en bijt

Wanneer ik wil studeren
Moedig jij me niet echt aan
Maar je staat vierkant achter me
Als ik besluit te gaan

Tijdens het klinken van mijn ja-woord
Ben jij er helaas niet bij
Maar ik weet dat in gedachten
Je trots staat te wezen naast mij

Er worden kinderen geboren
Een kleindochter en kleinzoon
En jij bent meteen een echte opa
Heel vertrouwd en heel gewoon

Veertig jaar ben ik inmiddels
En jij bent eenenzeventig alweer
Je bent en blijft mijn lieve papa
Keer op keer op keer op keer

We wonen niet naast de deur
Maar je komt heel vaak naar mij
Weet dat ik heel van je houd
Lieve, lieve papa, je maakt me zo blij!


Stop!
Vandaag bracht ik Aron en Asmara naar respectievelijk Karel en Andrea voor een paar nachtjes logeren en ik was op nog geen drie minuutjes van huis toen ik opeens op de display van mijn dashboard, vlak onder de tijd en de temperatuur in grote letters STOP! zag staan.

Nu heb ik niet veel verstand van auto's en brandende lampjes zijn me vaker een raadsel, maar dit stond er zo nadrukkelijk dat ik maar geen risico nam en meteen op het inhammetje bij de bushalte mijn auto parkeerde.

Ik graaide in het dashboardkastje op zoek naar het boekje, want ook al had ik alle mogelijke plekjes bekeken, ik zag verder geen aanwijzing waar het STOP! op kon slaan. Ik mopperde al, want zeg nou zelf, als je toch zo hysterisch STOP! wilt schreeuwen, laat dan meteen een goede hint achter over de reden waarom ik moet stoppen.

Arno bellen was geen optie, ten eerste kan hij vanuit huis toch niks doen en ten tweede krijgt hij meteen een inzinking als onze nog zo nieuwe auto blijkbaar nu al kuren heeft. De ANWB bellen is geen enkel probleem, al zag ik er wel tegenop om een uur in de auto te wachten. Misschien dat ik die drie minuutjes nog naar huis zou kunnen rijden, hoe ernstig zou dat STOP! precies zijn?

Ik keek nog een keer naar het displaytje en zag tot mijn verbazing dat er geen STOP! meer stond, maar nu 'Upside Down'. Het duurde niet al te lang voor ik door had dat ik naar een cd'tje met The Very Best of Diana Ross luisterde... zucht...
Het goede nieuws is: de auto mankeert niets.
En verder wil ik het er eigenlijk gewoon niet meer over hebben.



Nieuwe kamer Aron!
Vorig jaar knapte Arno tijdens onze vakantie de kamer van Asmara op. Ze had een prachtig kamertje hoor , maar heel roze en een hoog prinsessengehalte. En die fase was ze nu wel voorbij, ze wilde een grote-meisjes-kamer. Arno maakte daar een schitterende strand-kamer van.

Dit jaar was Aron aan de beurt. Dat wil zeggen, dat vonden wij. Sowieso was zijn bed en kast aan vervanging toe, maar het kamertje was ook erg donker met dat blauwe behang. Aron zelf had er echter geen moeite mee, hoefde niet zo nodig een andere kamer en als het dan toch zou gebeuren, dan wilde hij wel weer figuurtjes op het behang.

Nu is het zo dat Aron na de zomer naar groep 8 gaat, maar nog erg jong is voor zijn leeftijd. Iets wat ik overigens heerlijk vind, hij moet de rest van zijn leven nog volwassen zijn. Als ze buiten spelen op school, hangen de meeste jongens bij een muurtje of ze voetballen. Aron zoekt met een vergrootglas in de struiken naar insecten. Behang met figuurtjes past dus prima bij zijn belevingswereld op dit moment, maar ook is het zo dat die fase waarschijnlijk niet heel erg lang meer zal duren. En om nou volgend jaar weer te gaan behangen ging wat ver.

Arno dacht dat hij iets kon maken zonder figuurtjes wat Aron toch mooi zou vinden en Aron en ik besloten Arno daar in te vertrouwen. Waar ik tijdens onze gesprekken nog af en toe aarzelend vroeg of het lukte en hoe het werd, wilde Aron er niets over horen en zich laten verrassen. Ik heb helaas geen recente foto's van...

Tot zover was ik en toen belde Marco en ik klikte per ongeluk op publiceren...

Maar goed, ik heb helaas geen recente foto's van de oude kamer van Aron, alleen van drie jaar geleden toen we hier kwamen wonen. Daarin zie je wel zijn behang en zijn bed en burootje in ieder geval.


Het blauwe behang is verdwenen, de blauwe gordijnen en het dekbedovertrek is er nog. De muren zijn nu wit met bolletjes (twee muren wit/grijs en een muur wit/wit). Er hangen luxaflexjes voor het raam in plaats van de lamellen die iedere keer vielen. De kasten zijn vervangen en Arno heeft het tv'tje wat in mijn kantoor stond omgeruild met die van Aron zodat hij in een kast past. Hij heeft een nognetgeenhalfhoogslaper, zodat ik er nog lekker bij kan kruipen, want op dit moment vindt Aron dat nog heerlijk en ik al helemaal.
Het burootje is weg en er staat een grote tafel met mijn oude computer (met het oude beeldscherm van Marco, die Aron kreeg toen hij overstapte op Apple), waar ook nog een bordspel gespeeld kan worden. En overal hangen Star Wars dingetjes, waar Aron helemaal gek op is! Aron was superblij en heel tevreden, ik ben opnieuw opgelucht dat het zo mooi is geworden en voel me weer een tikkeltje schuldig omdat ik me af en toe zorgen maakte, hihi. Maar kijk nu eens wat een prachtige kamer!
Daarin kun je je toch rustig op Groep 8 voorbereiden!






Honey, I'm home!
Ik geloof dat ik kan stellen dat ik de fijnste vakantie in járen heb gehad! Het is heerlijk om weer thuis te zijn (lees: Arno), het is heerlijk om weer in mijn eigen bed te slapen (lees: Arno) en het is heerlijk om weer bij Arno te zijn (lees: seks).
Maar ik mis het water in alle denkbare kleurschakeringen blauw, ik mis het geluid van de zwaluwtjes in het nestje boven de deur, ik mis het helemaal niets hoeven doen iedere dag.
En vooral: ik mis de warmte, de zon, de geur van zomer. Maar nogmaals, het is heerlijk om weer thuis te zijn (lees: Arno!).



We zaten in het vliegtuig helemaal op de eerste rij en konden daardoor ook als allereerste het vliegtuig verlaten. De kinderen renden door de slurf naar buiten en waar Asmara na de slurf op me bleef wachten, rende Aron als een ongeleid projectiel heel Schiphol door naar de bagageband. Kinderen mogen niet zonder begeleiding die deuren door en als je er eenmaal doorheen bent is er geen weg terug. En Aron was ik dus een minuut of tien daarvoor uit het oog verloren nadat hij als een klein zwart stipje aan de horizon verdween. 
Bevriende medereizigers keken voor me bij de bagageband, want dat Aron borden kan lezen en die info kan toepassen weet ik al jaren, dus ik vermoedde wel dat hij op jacht was naar onze koffers. Alleen als ik me vergiste en hij in een of ander winkeltje tussen de Star Wars Lego zat, kon ik niet meer terug om te gaan zoeken.
Maar nee, het ventje zat met zijn neus tegen het raam geplakt, op zoek naar zijn vader, slik....

De koffers lieten een eeuwigheid op zich wachten, maar toen rende twee-derde van ons door de douane waar een-derde zich een hernia aan de koffers tilde, maar toen was ons gezin weer compleet! We waren weer samen, met zijn viertjes, samen, met zijn viertjes, sámen!
De kinderen praatten honderduit. Asmara had haar eerste kies gewisseld op Zakynthos en Aron had een nieuwe zonnebril en ze hadden schildpadden gezien en gevaren en er was een huwelijksaanzoek aan boord geweest op de heenreis...

En Arno en ik keken elkaar alleen maar glimlachend aan.
We hoefden helemaal niets te zeggen, we wisten het al lang!


We zijn weer thuis. Heerlijk!

Topless!
Ik begrijp er echt niets van.
Ik lig al de hele vakantie topless en mijn borsten worden maar niet bruin?



"Ik loop bijna over van de aandacht om me heen
Maar als ik wil heb ik het bed voor mij alleen"