Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ik kijk zo uit naar de warme, gezellige en liefdevolle dagen die komen gaan. Ik wil jullie dan ook hele fijne kerstdagen toe wensen en een gelukkig, muzikaal en vooral gezond 2018. Groetjes, Marco xxx
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
De Schoorlse Duinen!
Deze week mag Asmara bij haar Opa logeren. Mijn vader woont, net zoals ik de eerste achttien jaar van mijn leven, in Schoorl.

Prachtige duinen, rijke bossen, veel natuurschoon. Maar ik kom er toch niet zo graag, teveel herinneringen.

Gisteren heb ik er een aantal hele leuke herinneringen aan toe mogen voegen!

Lekker, Marco!
Lekker, Marco!Lekker, Marco!
Dat er een nieuwe single aan komt!
Lekker, Marco!
Dat die single Stop De Tijd heet!
Lekker, Marco!
Dat het een echte Borsato ballad is met wat power!
Lekker, Marco!
Dat we weer een liedje kunnen oefenen om mee te zingen!
Lekker, Marco!
Dat we dat liedje straks waarschijnlijk mee kunnen zingen in het Gelredome!
Lekker, Marco!
Dat je bijna weer in Nederland bent!
Lekker, Marco!
Dat de zomerstilte bijna voorbij is!
Lekker, Marco!
Dat VTM-Live niet lang meer duurt!

Lekker, Marco!
Dat je voor 'Stop de tijd' vast weer vaak op de radio te horen bent!
Lekker, Marco!
Dat de komende maanden echte Marco-Maanden zullen worden!
Lekker, Marco!
Dat ik je de komende tijd dus heel vaak zal zien!

Lekker, Marco!
Zoals je eruit ziet op de foto van die nieuwe hoes...



Kamertje Asmara
Ik had het beloofd en ik wil het ook echt heel graag: een logje over de kamer van Asmara.
Ik had tegen Arno gezegd dat ik een beetje een strandthema wilde, maar niet geel (zand) met blauw (zee). Eerder beige tinten, mooi wit, schelpen dingetjes...
Ik had gezegd dat Manon de accessoires dan wel mocht doen. Maar Manon moest onverwachts op het huis van een goede vriend passen en logeerde dus elders.

Ik wist zeker dat Arno het leuk zou doen. Alleen ook dat ik het waarschijnlijk anders zou hebben gedaan. Maar Asmara had nog altijd Assepoester en Sneeuwwitje op haar behang en daar was ze gewoon te groot voor nu. Ook had ze allemaal gebruikte meubeltjes, op haar bed na. Een kledingkast die ik nog met mijn ex had gekocht, haar TV stond op een kastje wat Arno en ik in 1997 hadden aangeschaft en haar buro was een geverfd aanrechtblad...

Maar wat is het mooi geworden! Arno heeft het echt perfect gedaan!
Kijk maar even met me mee!
Fotologje Fuerteventura!
Mooie señorita!We zijn weer terug op Nederlandse bodem en wat is het heerlijk om weer in mijn eigen bed, in de armen van mijn liefhebbende echtgenoot te slapen!
De terugreis was 's nachts en daardoor best zwaar, vooral voor de kinderen, maar we hebben ons er doorheen geslagen.
Asmara kreeg last van haar oortjes tijdens de daling, en ik zei dat zingen dan heel goed helpt. Ze koos 'Rood' en dus zongen we al snel over rozen, liefde en wijn. Het leek goed te helpen, door zich te concentreren op de tekst en het liedje vergat ze haar oren.
Er bleken nog meer mensen last van hun oren te hebben, want voor we het wisten zong een groot deel van de passagiers uit volle borst mee. Een gezellige landing dus!

Het weerzien was erg emotioneel, we hebben wat afgejankt op Schiphol. Maar inmiddels zijn we weer gewend aan het thuis zijn, aan onze eigen spulletjes en genieten we van het feit dat we weer compleet zijn!

Arno heeft de kamer van Asmara echt super mooi gemaakt, dat wordt een nieuw logje nog, maar één fotootje plaats ik er alvast bij! In de mouse-over lees je wat je eigenlijk gewoon al op de foto ziet...
Fuerteventura (5)
Zoals jullie weten verslind ik boeken. Ik lees makkelijk en graag, snel en veel. Ik lees vooral graag over de slechteriken op de wereld. Mensen die moorden uit wraak, door een psychische afwijking of gewoon voor de lol. Mensen die middels gif, een stomp voorwerp, een scherp mes, een bijl, touw of verdrinking iemands leven nemen. Ik weet niet wat Freud ervan gemaakt zou hebben, maar ik vrees dat ik ergens ook wat duistere kantjes heb aangezien dit me zo fascineert.

Ik heb een hele serie boeken meegenomen met deze persoonlijkheden in de hoofdrol en na een aantal verhalen was ik het even zat. Op de allereerste pagina gingen er al bosjes met mensen dood en het stond zo in schril contrast met dat heerlijke zonnetje op mijn warme en inmiddels mooi bruine velletje. Ik wilde wat anders.

In de hal liggen boeken, tijdschriften en zelfs een Spaanse encyclopedie. De boeken zijn in alle talen en de boeken die ik uit heb liggen er inmiddels ook, want ik wil ze toch niet mee naar Nederland nemen. Ik had al een BeauMonde, een Esta en een Red gelezen en was dus inmiddels volledig op de hoogte van de nieuwe trends waar ik de oude nog niet eens verwerkt had, maar had toen toch weer behoefte aan een echt verhaal. En toen zag ik een klein boekje liggen wat ik nog niet eerder gezien had.

Ik nam het mee naar mijn ligbedje, smeerde me nog even in, controleerde of de parasol mijn gezicht nog beschermde, zette mijn zonnebril op en begon te lezen.

Het ging over Charlotte, die Damian ontmoet. Ze heeft meteen door wat voor type Damian is. Hij is het type man wat vrouwen als trofee beschouwt en realiseert zich niet dat vrouwen ook talenten kunnen hebben, intelligent en zelfstandig kunnen zijn. Punt is alleen dat hij onweerstaanbaar aantrekkelijk is. Damian heeft zijn oordeel over Charlotte ook al klaar. Ze is dan wel buitengewoon knap, ze is ook het type vrouw wat alleen spelletjes speelt met mannen en niet weet dat ook mannen naar een gezinsleven en stabiliteit kunnen verlangen. Hij besluit haar spelletje mee te spelen.

Beiden doen ze dus alsof ze elkaar helemaal niet interessant vinden, maar nu komt het!
Eigenlijk zijn ze dus hartstikke verliefd op elkaar! Op een gegeven moment delen ze zelfs een gestolen moment van passie, maar ze denken allebei dat het voor de ander geen diepere betekenis had (wat natuurlijk wel zo was!).
Wat een spanning, wat een dramatiek! Gelukkig liep alles op de één na laatste pagina toch nog goed af en ik huilde mijn hele handdoek vol, en dat is geen kleintje.
Ik snoot mijn neus en bracht het boekje wat ik in nog geen anderhalf uur verslonden had, terug naar de hal. Daar zag ik nog veel meer van dit soort boekjes. ´Vertrouw mij´, ´Gevangene van de liefde´, ´Schaamteloos Aanzoek´ en ´Steel mijn liefde´.
Wat nou seriemoordenaars als er Bouquetreeks is!

Dan nog even iets anders. Mijn bikini. Ik heb er eentje, uiteraard met stippen, die heel fijn is. Het bovenstukje zit als gegoten, heeft beugels en sluit in de hals. Helemaal goed. Het broekje is een ander verhaal. Omdat mijn borsten nogal... nou ja, uitbundig aanwezig zijn, is een grote maat wel wenselijk. Wehkamp bedenkt dan dat als je grote borsten hebt, je kont ook enorm moet zijn. Wat in mijn geval ook is, trouwens. Maar blijkbaar kan dat nog vele malen groter, want het broekje is zo gemaakt dat als ik het een beetje enthousiast optrek, het tevens een badpak is. Niet echt mijn stijl.

Gelukkig had ik nog een zwart broekje in de kast liggen waar een stippeltjes roesje aangenaaid was en als je maar half kijkt zie je niet dat het eigenlijk niet bij elkaar hoort. Dus die draag ik nu. Gisteren zei Asmara dat het net leek of er zand op mijn broekje zat. We hadden de hele dag aan het zwembad gezeten dus dat leek me stug. Thuisgekomen onderzocht ik de achterkant van het broekje en inderdaad, het leek net zand. Het was echter pure slijtage. De stof was op het zitgedeelte zo dun, dat als ik nog een beetje wiebel terwijl ik zit, er vast een gat in komt. Een gat! In mijn bikini!

Ik vind het belachelijk dat een bikini zo makkelijk kan slijten. Ik bedoel, wat doe je precies in een bikini? Ik zwem erin, ik lig erin en ik zit erin. Meer doe ik niet. Daar zou hij toch niet van moeten slijten? Ik bobslee er niet mee, ik doe niet aan parachutespringen, niets van dat alles. Het is een schande, echt waar.

Ik overweeg dan ook stappen te ondernemen tegen de fabrikant.
Zodat ze weten dat de consument kwaliteit mag verwachten van een zwembroek.
En dat het buitengewoon slechte reclame is als een broekje na 18 jaar gebruik gewoon slijtage begint te vertonen.
Tss...


Fuerteventura (4)
Er zijn me een paar dingen volkomen duidelijk. Het eerste is dat ik echt een bloedjehekel aan kakkerlakken heb. Ik heb er nu al een aantal uit de badkamer gevist met het kippenvel tot op mijn voetzolen van angst, maar het went niet. Ik vind ze eng, ik vind ze lelijk en ik wil ze niet in mijn huis. Ook niet als ze eerdere rechten hebben dan ik, ook niet als ze de oorspronkelijke bewoners van dit eiland zijn. Zelfs niet als ze heel klein zijn. Ik wil ze gewoon niet. Klaar.
Ze luisteren helaas niet. Van andere vakantiegangers hoorde ik dat er hier heel weinig kakkerlakken zijn, het was hun zesde keer op Fuerteventura en normaal hadden ze er elke dag wel een stuk of vijf in huis. En ik heb er om de dag eentje en dat vind ik al veel te veel. Ik haat ze, ik haat ze, ik haat ze.

In het boekje over Fuerteventura las ik dat je of je hart verliest aan dit wonderschone eiland met zijn 157 stranden, of je vindt er niks aan. Ik behoor tot de laatste categorie. De stranden zijn inderdaad prachtig. Meer dan honderd stranden zijn ongerept maar kun je wel heen. Dat betekent dus geen ligbedjes, geen restaurantjes en geen parasolletjes. Leg me daar op het strand en ik sterf van de hitte. De zee is op sommige plekken erg wild, wat prachtig is om te zien. Maar er gaan regelmatig mensen onder die niet meer boven komen, dus dat trekt me niet. Uitgaan doe ik niet, met twee kids. Dus het nachtleven kan best bruisend zijn, maar dat weet ik verder niet. Een andere trekpleister zijn de duinen. Geboren en getogen in Schoorl heb ik mijn portie duinen misschien gewoon wel al gezien, maar kilometers zand, zonder vegetatie of wat dan ook... het lijkt een kleine woestijn en tja, daar loop ik niet voor warm.

Door de ligging zijn er hier nogal wat mensen geweest die de eilanden wilden veroveren. En daar waren ze erg goed in. Alles wat hier ooit is gebouwd en enige historische waarde heeft, is door een ander tot op de laatste steen weer afgebroken. Geen leuke ruïnes om te bekijken dus, geen half afgebroken kerken of kastelen. Niks van dat alles. Wel veel zand en veel kakkerlakken. En een aantal molens. Maar ja, geboren en getogen in Schoorl, ik heb al heel wat molens gezien.

Oke, ik geef het toe. Ik ben ongesteld. Kun je blijkbaar ook worden als je op vakantie bent. Van het fysieke ongemak heb ik geen enkele last, maar mijn stemming heeft er wel onder te lijden. Gisteren gingen we een beetje winkelen. Mooie jurk voor Asmara, horloge voor Aron. Ik wilde eigenlijk ook wel iets voor mezelf maar zag niets waar ik blij van werd. In het laatste winkeltje zag ik een ketting hangen, heel eenvoudig, met een roze steen. Ik vond hem mooi en toen ik achterop de verpakking keek stond er dat het de Roze steen der Liefde was. Goed voor als je wilt ontspannen, en dat het ook van pas kwam in gevallen waarin je inspiratie nodig hebt voor het geschreven woord.
Ik werd er helemaal een beetje wiebelig van. Ik kocht de ketting. Zes hele euro´s, wel te verstaan. Toen wilde ik de kinderen vertellen wat er op de verpakking had gestaan maar midden in een zin ontdekte Asmara een beveiligingscamera en een tv´tje en de kids renden weg om voor de camera te gaan springen.

Wat is dan een logische reactie, denken jullie? Schouders ophalen is een goeie, vermoed ik. Glimlachen misschien, om het enthousiasme van de kinderen. Maar ik deed iets anders. Ik begon te huilen. Oh ik schaam me kapot, maar ik moest echt huilen. Waarom? Ik vermoed omdat ik -naast dat ik ongesteld ben en alle redelijkheid dan ver te zoeken is- het komt omdat ik me toch wel wat alleen voel. Ik heb geen volwassenen om mee te praten. Ik sta gelijk op met de kids en we gaan gelijk slapen. Ik lees wat, ik zwem, ik zonnebaad en ik speel met ze. En het is heerlijk. Maar ik zou ook best eens een gesprek met een volwassene willen. Een beetje tegengas. Of iemand die zegt: joh, ik neem ze even mee, ga maar iets voor jezelf doen. Geen idee wat ik voor mezelf moet doen trouwens, maar het is even voor het idee.

Ik heb dit jaar bewust geen contact gezocht met andere mensen. Wat ik nu ga zeggen komt arrogant over, dat is me al een paar keer verteld en zo bedoel ik het écht niet, maar ik leg makkelijk contact en mensen sluiten makkelijk vriendschap met me.
Dat is altijd zo geweest en heeft niets met Marco te maken. Vorig jaar vakantie had ik een dag op een bedje naast een Nederlandse vrouw doorgebracht toen ze me liet weten dat ze niet echt blij was met haar huidige vriendinnen en dat ze blij was dat ze nu mij had ontmoet. Ik had twee keer een les gevolgd op de manege toen een vrouw uit mijn groepje me vertelde dat ze hoopte dat we vriendinnen zouden worden. En het gebeurt me gewoon heel vaak dat na een goed gesprek, een kopje thee of een goedbedoelde mail, mensen me graag vaker zouden willen zien. En dat is natuurlijk hartstikke lief en goedbedoeld, maar ik heb gewoon al vriendinnen. Ik zeg niet dat er geen plek is voor nieuwe mensen, of dat vriendschappen niet kunnen groeien en verwateren, maar ik heb de ervaring dat mensen erg hard van stapel met me lopen. Twee keer leuk praten is voor mij gewoon nog geen vriendschap voor altijd. Van alle vakanties die ik heb gehad is er altijd wel iemand die me daarna nog graag zou willen zien. Ja, ik weet het, het klinkt arrogant. En nogmaals, zo bedoel ik het niet. Ik zeg niet dat ik zo ontzettend leuk ben of ik mezelf heel erg geweldig vind (wat ik natuurlijk best vind maar dat is de issue nu niet ) maar dat ik de ervaring heb dat mensen bij mij sneller een klik voelen dan ik met hen.
En daar had ik deze vakantie geen zin in. Ik ben vriendelijk geweest, maar heb afstand gehouden. Geen eetafspraakjes gemaakt, geen bedjes vrijgehouden voor de ander etc. Ik ben gewoon mijn eigen gang gegaan. En dat voelde heerlijk. Maar de keerzijde is nu dus dat ik me ook wel wat alleen voel. Ik wil zo graag even lekker lachen met Arno. Een halve grap maken en merken dat Arno precies diezelfde grap net wilde maken en hem dus aan kan vullen. Even hardop zeggen dat die kakkerlakken smerige beesten zijn, wat ik nu uiteraard niet doe omdat ik mijn angst niet over wil brengen op de kinderen.

En wat me ook nog zorgen baart (dit alles nog altijd in het menstruele tijdperk maar toch), is Aron. Aron is onder behandeling van een orthopedagoog omdat hij in de klas niet voldoende functioneert en we ons zorgen maken om zijn (gebrek aan) sociale gedrag. Hij is niet asociaal hoor, integendeel, maar hij zit erg in zijn eigen wereld en zijn prestaties op school leiden er sterk onder. De orthopedagoog kon helaas geen diagnose stellen, omdat ze verschillende leuke afkortingen wel onder zijn gedrag kon plaatsen. Een kinderdepressie viel, Asperger of ADD. Keuze genoeg. De kinderpsychiater die wel een diagnose kan stellen, heeft pas in december plek. Daar had ik vrede mee.

Maar nu maak ik Aron de hele dag door mee. In ons huis ontwijk je elkaar nog wel eens. Aron zit op school, ik in mijn kantoor of hij is met of bij een vriendje. Nu zie ik hem de hele dag en eerlijk is eerlijk, ik word gek van hem. De orthopedagoog had me gevraagd of hij ook druk was (de H dus in ADHD) en ik zei dat hij wel erg enthousiast was maar ik hem niet overmatig druk vond. Ik ben daar nu op terug gekomen.
Hij zit geen minuut stil, ook niet als hij aan de DS zit ofzo. Hij zingt kerstliedjes en dan veertig keer achter elkaar (als ik vraag om te stoppen zegt hij Sorry Mama en gaat dan zonder dat hij het merkt gewoon weer door). Hij rent, springt, stuitert, zingt, gilt, fluit, bonkt, roept, valt, plukt, gooit, lacht, schreeuwt en hypert de hele dag. Hij put me volledig uit.
Bovenal is hij erg lief, al vindt hij delen, samenwerken, concessies doen, vreselijk moeilijk maar hij probeert het wel. Ik kan heerlijk met hem spelen in het zwembad, balletjes opduiken, figuurzwemmen en weet ik veel wat voor spelletjes hij verzint, want hij is erg creatief. Hij is aanhankelijk en knuffelig. En hij is druk. Crisis, wat is hij druk. En wat ben ik ongesteld. Geen goeie combi.

Asmara huppelt natuurlijk gewoon weer overal doorheen. Nieuwe Nederlanders, dus nieuwe vriendinnetjes. Of ze nou zeven of elf zijn, dat maakt haar niets uit, ze speelt met iedereen. Ze ligt de hele dag in het water of is op de Kids Club. Ze eet prima. Zodra ik zeg dat het bedtijd is, poetst ze haar tanden en gaat ze slapen. Binnen twee minuten is ze vertrokken. Ze slaapt tot negen uur. Ze moppert niet, zeurt niet, knuffelt en zoent de hele dag met me. Ze is -op dat incidentele kotspartijtje in mijn bed na- echt de ideale dochter.

De auto gaan we toch maar niet huren. Het dierenpark lijkt de kinderen niet echt geweldig (een dierentuin in Nederland is interessanter vinden ze) en die spectaculaire cactustuin geloven ze ook wel. Ze hebben er foto´s van gezien en ja, heel erg mooi en we hebben het nu wel gezien. Aron had een beter idee. Hij wilde wel met Angelique naar een attractiepark. Ik was erg verbaasd waar dat vandaan kwam.
Maar kijk, dat kwam door de kameleons van Angelique. Die vinden veel mensen namelijk eng. Ook eten ze enge insecten die veel mensen eng vinden. Angelique niet. Dus die durft wel ergens over de kop in. Aha, ik begrijp het. En als jij mijn moeder niet was geweest dan was Angelique het denk ik geweest. Pardon? Ja, ze heeft ook donker haar en een donker velletje enzo.
Volkomen logisch. De kids hebben beiden een sms aan Angelique gestuurd en ze wilde gelukkig wel. En het mooie is, als ik wil mag ik ook mee.

Vandaag en morgen gaan we nog wat lanterfanteren bij het zwembad en in het stadje. Woensdag hebben we een boottochtje in de agenda staan. En donderdagmiddag gaan we weer naar huis. Ik ben het hier nog niet zat, nou ja, dat all inclusive eten wel natuurlijk maar dat hoort zo, maar het idee naar huis te mogen, naar mijn schatje, dat is ook wel erg verleidelijk hoor. Gisteren weer een half uur gebeld, dat gaat me een telefoonrekening worden... maar iedere euro waard! Wat hou ik toch van die man! En wat mis ik hem!

Zo, nu ga ik weer een plonsje wagen! Dag allemaal, tot later!

xx N.


Fuerteventura (3)

Ruim een week zitten we op de Canarische Eilanden, nou ja, één eiland eigenlijk, en zo voelt het helemaal niet. Ik heb het gevoel of ik hier nu drie dagen ben en ik Arno al twee maanden moet missen. Van de week hebben we lekker lang gebeld, we hadden het over de belangrijke dingen des levens zoals het behang van Asmara en die arrogante Italiaan die het zo goed doet in de tour. Ik vertelde hoe ik met gevaar voor eigen leven die griezelige kakkerlak gevangen had die er de volgende avond weer gewoon zat en buiten had losgelaten. Iets wat Asmara ontzettend zielig vond, want hij woonde volgens haar gezellig in onze badkamer, maar Aron, die hem door het glas waarmee ik hem ving even van heel dichtbij wilde bekijken, trok helemaal wit weg toen hij het enge koppie zag en zei dat hij maar niet te dicht bij ons huisje los moest. Hij mocht de weg terug nog kunnen vinden...

Na twintig minuten moest Arno ophangen, want anders kwam de verf in de problemen. Tja, prioriteiten hè?

Gisteren zouden we een auto huren. Ik had er eentje gereserveerd in de catagorie F, dus met airco en met vijf deuren. Toen de auto kwam was het er eentje in de catagorie B, namelijk zonder airco en de kids moesten achter mijn stoel klimmen. Ik ben niet alleen een verwend nest, ik kan ook erg principieel zijn. Ik ergerde me dat de man niet eens zei dat hij de gewenste auto niet voor me had, hij dacht misschien dat ik het niet zou merken. Toen ik er wat van zei vertelde hij dat de F´jes op waren en deze goedkoper was. Dat kon me helemaal niets schelen (je hebt het ook over 5 euro ofzo), ik weet wel dat Aron erg snel autoziek wordt. Als hij achter mijn stoel vandaan moet klimmen om te kunnen kotsen zit het volgens mij al snel in mijn haar. Daarbij wordt hij in de warmte sneller ziek dan met airco. Ik weigerde de auto dus. Ik stond te trillen op mijn benen, belachelijk natuurlijk, want ik kom voor mijn eigen rechten op, maar toch vond ik het moeilijk om tegen een slecht Engelssprekende Spanjaard (bij kritiek spreken ze zelden Engels) te vertellen dat als hij zich niet aan de gemaakte afspraak hield ik dat ook niet van plan was.
Geen auto dus. Wel de belofte dat hij morgen met een G-auto zou komen en ik voor een F zou moeten betalen. Dat was wel weer netjes.

Maar het geplande tochtje langs de molens, het borduurwerk en het dierenpark ging niet door. Wat zullen we dan doen? Aron wilde graag naar het Waterpark. Dat ligt naast ons complex, dus geen auto voor nodig. Ik twijfelde even, want het zou dan een drukke, vermoeiende dag worden en als we de dag erna met de auto op stap zouden gaan werd het misschien wat veel voor ze. Maar ze zaten allebei al op hun knietjes met biddende handjes te smeken en ik ben alleen bikkelhard naar kakkerlakken dus ik ging accoord.
Het was er helemaal niet druk, nergens rijen, meer dan voldoende bedjes en ongelofelijk veel badmeesters. Ik moest dan ook de hele dag aan Marlies denken.
De veiligheid stond duidelijk in een hoog vaandel, boven én onderaan iedere glijbaan stond een lifeguard die via armsignalen met elkaar communiceerden wanneer er gegleden mocht worden. Ik kon met een gerust hart achterover liggen en mijn ogen sluiten. Er waren ook nog zeehondjes en zeeleeuwen, er was een gezonken piratenschip (waar ik, omdat het zo scheef stond) helemaal misselijk in werd, er waren leguanen en tarantula´s, kortom het was een kinderparadijs.

Toen ik op mijn bedje lag, merkte ik dat mijn boek me niet kon boeien. Vijftien boeken mee waarin er in dertien boeken er één of meerdere mensen door geweld om het leven komen. Ik ben gewoon nogal gek op seriemoordenaars. Inmiddels heb ik 9 boeken uit dus ik moet rustig aan doen. En toen ik net heel langzaam wilde gaan verder lezen, merkte ik dat ik er geen zin in had. Ik schrok me wild, zou ik ziek worden? Ik denk dat het te maken had met een overdosis gruwelijke moorden. Ik wist te makkelijk waar het boek heen zou gaan. Net als wanneer je teveel Baantjers hebt gelezen (of gezien) opeens weet je voor hoofdstuk drie (of voor de eerste reclame) al wie er de boosdoener is. Ik legde mijn boek dus weer neer en sloot mijn ogen. Dan maar niksen. Ik ben er niet heel goed in, in niksen. Ik denk gewoon te graag. Dus ik dacht.

Ik dacht aan mijn lief thuis en de verf spatten die er nu in zijn haar zouden zitten. Ik dacht aan mijn lief op vakantie, wiens batterijtje nog niet helemaal opgeladen is maar die ik wel al lekker lang gesproken had om onze vakanties door te nemen. Ik dacht aan de glijbanen en de kids, aan het zonnetje op mijn bol, aan de geweldige seks die ik bij thuiskomst hoopte te hebben. En opeens ontstond er een vaag idee in mijn hoofd voor een verhaal. Het was een hele gekke gewaarwording. Ik zag beelden en woorden en ik zag combinaties van emoties en personages. Ik pakte het schrift uit mijn tas en een pen en ik begon te schrijven. Met de hand, zoals vroeger. Ik schreef en ik schreef en ik schreef. Opeens had ik meer dan tien A-viertjes vol. En terwijl ik terug las wat ik had geschreven viel ik van de ene verbazing in de ander. De ene was de herkenbaarheid. Wat er net nog als vaag beeld in mijn hoofd zat, stond nu precies zo op papier zoals het moest. Precies zoals het verteld moest worden. Maar het gekke was dat ik het ook deels helemaal niet herkende. Alsof ik de woorden niet bedacht had maar die in een kist in mijn hoofd zaten en ik dat kistje geopend had. Alsof ik wel opgeschreven had wat er in mijn hoofd zat, maar ik niet verantwoordelijk was voor wat er zich in mijn hoofd afspeelde. Ik las ook vol nieuwsgierigheid, benieuwd als ik was wat er zou gebeuren. En dat terwijl ik het zojuist zelf neer had gezet. Het was een heel dubbel, maar ook wel erg lekker gevoel.

Of ik er ooit iets mee doe weet ik niet. Misschien stopt de inspiratie wel als ik thuis ben. Misschien ben ik er straks niet tevreden over of klopt het allemaal niet. Of misschien is het verhaal alleen boeiend als je het op een ligbedje aan een zwembad leest  terwijl het ongeveer 30 graden is. Geen idee. Ik weet wel dat ik deze ervaring niet snel zal vergeten.
Ik sleep het schrift nu steeds met me mee en wanneer kan schrijf ik verder. We zien wel waar het schip strandt.

Bij thuiskomst na het park was het al na zeven uur. Asmara wilde graag naar de kinderdisco die tot acht uur is en wij (Aron en ik) vonden dat prima. We douchten snel en na de disco gingen we eten. Ik had zelf niet bijster veel trek en Aron eet de hele week al beroerd (herstel: Aron eet de laatste tien jaar al beroerd). Ook Asmara zag niets waar ze zin in had en nam alleen stokbrood en wat verse fruitsalade.
Terug in het huisje zei ik dat het meteen bedtijd was. Ze gaan veel later naar bed dan thuis, maar de dag erna zouden we met de auto gaan (de G voor de prijs van een F tenslotte) en ik wilde dan goed uitgerust zijn.
Asmara was een beetje aan het jengelen, wilde steeds ´bij mij´ zijn en liep als een klein kind aan mijn rok te hangen. Ze moest een beetje huilen, had hoofdpijn en vroeg of ze bij mij in bed mocht. Ik had er eigenlijk niet zoveel trek in, wilde lekker lezen in bed, maar ach, zo erg was het nu ook weer niet. Ik legde haar in mijn bed en besloot een paracetemol te pakken aangezien ze zo´n hoofdpijn had dat slapen niet mogelijk leek.
Terwijl ik rommelde in de badkamer riep Asmara: "Mám! Ik moet!"

"Wat moet je?" vroeg ik terug. Maar ik hoorde het al. Overgeven dus. Ik rook het overigens ook al snel. Ananas en perzik. Het eerste golfje was in bed beland, de rest keurig op de plavuizen gemikt. Lolly de Lollifant en Snoety het lappenpopje zaten ook onder en Asmara rende al spugend richting de badkamer waar ze toch nog even twee derde ook in de wcpot wist te kieperen. Het arme kind, hoge koorts en haar maag volledig van streek. En gewoon mijn schuld natuurlijk, want terwijl ik mezelf voor de gek hield dat ik nu toch echt een bestseller aan het schrijven was, liep Asmara een zonnesteekje op. Geen hoedje of petje, geen moment even in de schaduw, maar de hele dag in de volle zon in het water. Vragen om moeilijkheden. Ik legde haar op de bank, haalde mijn bed af, dweilde mijn slaapkamervloer, gooide Lolly en Snoety samen met wat Ariel in bad, dweilde de huiskamer en de keuken waar ook nog wat golfjes beland waren en belde de receptie of er misschien wat schone lakens beschikbaar waren. Asmara was ondertussen in slaap gevallen op de bank en ik tilde haar voorzichtig naar haar eigen bed. Ze sliep gewoon door gelukkig en ik dekte haar met een koel lakentje toe. Aron zat ondertussen aan Asmara´s DS en vroeg of Asmara al sliep. Huilen, kotsen, dweilen, bellen... het was allemaal lang hem heen gegaan.

Vandaag dus maar niet weg met de auto. Geen G voor de prijs van een F. Een spotprijsje zou het zijn, een G-spotprijsje. Helaas, niks aan te doen.
We hebben uitgeslapen, waarbij Aron bij mij sliep omdat hij steeds droomde dat Asmara over hem heen spuugde. Vanmorgen heb ik wat broodjes gehaald, we hebben gekaart en gepuzzeld. Bij de receptie bestelde ik opnieuw lakens, want ik had een eenpersoonssetje gekregen gisteren. Daar kreeg ik te horen dat er post voor ons was. Jawel, we hadden alledrie een kaart gekregen! Angelique had kaartjes gestuurd voor ons en de kinderen waren heel erg blij en ook ik was aangenaam verrast! Asmara wist meteen dat het van Angelique was want ze herkende haar handschrift! De kaart was digitaal aangemaakt dus dat was wel grappig. Na het heetst van de dag (15.30) zijn we weer richting het zwembad gegaan en hebben we gezwommen. Aron heeft foto´s gemaakt van de omgeving van ons appartementencomplex en Asmara is naar de kidsclub gegaan met haar spannende verhaal.

Zoals het er nu voor staat gaan we misschien maandag met de auto weg voor het dierenpark, en woensdag maken we een boottochtje. De kids vonden het waterpark echter zo leuk dat ze daar graag nog een keer heen willen. Ik heb gezegd dat we of het dierenpark of het waterpark doen want beiden is erg kostbaar vind ik. Ze zijn nog aan het overleggen en ik wacht rustig af.

Asmara kwam net enthousiast vertellen dat er vanavond Flamingodansen is.
Ik denk dat ze goedgetrainde roze vogels voor zich ziet, dus dat wordt nog een kleine teleurstelling, hoewel ze die jurken altijd geweldig vindt. Ik heb ze in het stadje gezien voor 15 euro, dus ik denk dat ze er wel eentje mag.

Het is hier een uurtje vroeger dan bij jullie, dus ik kan nog even lekker gaan liggen niksen voor we aan het avondritueel beginnen. Ik heb begrepen dat het weer wat aan de grijze kant is bij jullie, ik neem me voor extra te genieten van het lekkere zonnetje. Het laatste uurtje zon is altijd mijn favoriete deel van de dag, in Nederland ook.
Ik hoop dat het bij jullie ook lekker gaat. Het schrijven van een logje vind ik heerlijk, maar bij jullie lezen komt er nu niet van. Ik heb het tenslotte veel te druk met niksen...

Veel liefs en tot van de week!


xx N.



 

Fuerteventura (2)
"Mám!"
Mijn geoefend en ervaren oor hoort meteen dat dit er niet eentje in de categorie stress, paniek & pijn is. Meer een gevalletje irritatie zoals "Aron zit aan mijn DS!"  of  "Mijn handdoek waait steeds weg."
"Ja?"
vraag ik. Maar ik meen het niet. Ik lig op bed. Ik lees. Ik heb vakantie.
"Er zit een eng beest in de badkamer. En ik moet plassen!"

Aiii. Een eng beest. Ik heb het niet zo op enge beesten. Vooral niet als ze klein zijn en zes pootjes hebben. Liever een grote rat dan een enge tor zeg maar.
Ik had al diverse keren mieren in de badkamer gezien. Ieniemini kleine miertjes en gewoon zwart, niet rood. Het gaatje waar ze uit kwamen had ik zorgvuldig besproeid met pleisterspray en sindsdien had ik ze niet meer gezien.
"Een mier?" vraag ik hoopvol.
"Nee, een enge tor!"
Oh bah. Ik hou niet van enge torren. En vooral niet omdat het in dit soort landen vaak kakkerlakken zijn. Er bestaan niet zoveel enge torren eigenlijk.

Ik sleep me van mijn bed en wandel op mijn dooie akkertje naar de badkamer zodat Asmara alle tijd heeft om te zeggen dat het toch een blaadje is of een bergje mieren. Maar ze zegt niets. Ze wijst. Het is een kakkerlak.

Het klinkt misschien wat huwelijksonvriendelijk, maar ik heb Arno nog maar weinig gemist. ´s Avonds in bed mis ik zijn warme lijf, ik mis zijn regelmatige ademhaling en zijn hand die af en toe voelt of ik er nog ben. Maar het lekker mijn gangetje gaan vind ik heerlijk. Geen rekening houden met mijn man, mijn werk, mijn vrienden. Gewoon mijn eigen zin doen. Voor twee weken is het ideaal. Daarna ben ik weer klaar om rekening te houden met van alles.

Nu zit er een kakkerlak in de badkamer en ik mis Arno. Het is beschamend, ik weet het. Ik wil niets liever dan hem zeggen dat er een kakkerlak in onze badkamer zit en dat ik hem veel succes wens. Maar hij is er niet. Ik ben een zelfstandige, ontwikkelde, zelfverzekerde en volwassen vrouw. Ik kan mijn eigen vuilnis buiten zetten, ik kan de belastingpapieren bestuderen en mijn oliepeil checken. Ik kan best een kakkerlak buitenzetten.

Ik zou zelfs in staat zijn een kakkerlak in koele bloede te vermoorden, als ik er niet zoveel horrorverhalen over gelezen zou hebben. Krakende geluiden onder je schoenen, kakkerlakken die opeens blijken te kunnen vliegen, kakkerlakken die enge geluiden maken en dan plotseling een grote familie oproepen voor hulp. Kakkerlakken die in tweeën breken en dan 4 miljoen eitjes onder het schild dragen die meteen rijp zijn voor de grote mensen wereld. We moesten maar eens een milieuvriendelijke oplossing voor deze kakkerlak verzinnen.

Hij is niet groot. In Griekenland heb ik kakkerlakken gezien die twee keer zo groot waren als mijn grote teen. Deze is kleiner dan mijn kleine teen. En die is echt wel klein. Maar klein of niet, het is een kakkerlak. Een deel van mij wil naar de receptie rennen.
Ogen groot, borsten naar voren, lip laten trillen en zo zielig mogelijk zeggen dat ik toch echt de hulp van een man nodig heb. Spanjaarden zijn echte mannen. Ze kunnen een stier aan. En dus vaak ook een kakkerlak, vermoed ik. Maar om nou mijn zelf verworven en zo verdiende zelfstandigheid en trots in te leveren voor een kakkerlak gaat me te ver.

"Aan de kant!" roep ik. "Mama gaat de kakkerlak vangen!" Het klinkt veel stoerder dan ik me voel. Eens zien. Glaasje pakken en op de kakkerlak leggen, blaadje er onder en buiten los laten? Of een handdoek in een prop op hem laten vallen en de hele prop mee naar buiten nemen? Dilemma´s, dilemma´s en ik heb verdorie vakantie!
De kakkerlak is misschien eng, vies en afschuwelijk, blind is hij niet. Als hij me met een glas aan ziet komen wordt hij volledig hysterisch. In een vreselijk hoog tempo kriskrast hij mijn badkamer door waarbij ik niet eens probeer het glas over hem heen te leggen. Tegen die snelheden, schijnbewegingen en onverwachte wendingen kan ik toch niet op.

"Ik put je gewoon uit!" waarschuw ik. Hij begint spontaan langzamer te lopen en verdwijnt dan achter het toilet. Hmm, daar had ik beter moeten anticiperen want de ruimte achter het toilet is niet erg groot en ik ben, nou ja, groter. Ik wapper met mijn blaadje aan de linkerkant en de kakkerlak stuift paniekerig via de rechterkant tevoorschijn. Als ik daar met mijn glas dreigend sta te doen, rent ie terug naar links. Dat spelletje houden we een tijdlang vol. Het zweet staat op mijn voorhoofd en ik brul naar de kinderen dat ze hun kop moeten houden want ze kunnen aan mijn half over het toilethangende houding zo ook wel zien dat mama de kakkerlak nog niet heeft. Als Aron zegt dat hij het wel erg lang vindt duren word ik boos. Deels op Aron die staat te niksen in de deuropening en deels op de kakkerlak die mijn vakantie aan het beïnvloeden is. Pluk van de Petteflat kan me meer vertellen, ik ga dit beest waarschijnlijk toch zonder ook maar met mijn ogen te knipperen koelbloedig om brengen. Ik heb het glas, het papier en de pleisterspray en als reserve de handdoek. Dit gaat me lukken.

Maar hij komt niet meer. Ik wapper links en ik wapper rechts, maar hij beweegt niet.
Aron moet van mij in de badkuip klimmen en kan vanaf daar net achter de toiletpot kijken. Hij zit er niet meer.

Wat is erger dan een kakkerlak in je badkamer, jongens en meisjes?
Ik kan het jullie vertellen. Géén kakkerlak in je badkamer is erger.
Waar is dat kreng gebleven? Ik weet het niet. Er zat wel een opening een centimeter of 15 boven de grond maar ik wil niet nadenken over kakkerlakken die tegen muren op kunnen klimmen. Ik weet zeker dat hij me niet voorbij gelopen is.

Voor de show heb ik het halve potje pleisterspray leeggespoten achter de toiletpot en daar ook alle vier de merken antimug achteraan gesproeid. Ik heb nog geen enkele mug kunnen ontdekken dus dan zijn die flesjes nog ergens goed voor.

Maar goed. Hij is weg. Asmara is beretrots op me, ik heb de kakkerlak weggejaagd. Aron denkt dat hij zonder mij ook wel weg was gegaan. En ik denk alleen maar: waar is hij waar is hij waar is hij?

Ik heb vannacht uitstekend geslapen. Ik kreeg vlakvoor het slapengaan wat leuke smsjes en met mijn gedachten bij al dat leuks viel ik in een prettige slaap.
Maar ik heb vandaag iedere keer dat ik een stap zette, het stukje plavuis gechecked op onregelmatigheden voor ik mijn voet neerplantte. Plassen is een avontuur op zich geworden.

Ik weet het, het hoort erbij. Ga je naar warmere landen, dan krijg je de fauna van dat land er gratis bij. Een kameel vind ik best leuk. Een kakkerlak niet.

Vandaag zei een van de mannen van het animatieteam het volgende tegen me:
"You´re chubby. I like it."
Later zag ik dat het de tekst op een t-shirt was van een andere gast. Niet erg creatief. En hoewel de animator het vast positief bedoelde, was ik niet geanimeerd. Hij pakte mijn rechterhand en keek naar mijn trouwring. "Married?" vroeg hij. Ik knikte en tilde mijn linkerhand ook op, waar de trouwring van mijn overleden moeder zit. "Stt... two husbands!"  fluisterde ik. "They also like chubby."  Om de een of andere reden loopt hij nu in een boogje om me heen.

Jullie zien, ik kan alle kakkerlakken wegjagen. Ik ben een held.
Fuerteventura (1)
Inchecken: Soepel, zonder problemen
Winkelen op Schiphol: Kort, maar bevredigend
Vlucht: Lang, maar niet onaangenaam
Landing: Geslaagd, inclusief applaus
Koffers: Zonder problemen
Transfer naar accomodatie: Voorspoedig
Temperatuur: 30+ maar met heerlijk windje
Appartement: Ruim, schoon, comfortabel
Zwembad: Toch wel even wennen steeds
Eten: Goed te doen
Lijnen: Niet zo goed te doen
Slapen: Als een blok
Muggen: Geen
Medevakantiegangers: Eén stomme tot nu toe
Animatie: Voldoende


Vandaag is het zaterdag, maar ik ben de dagen eigenlijk al een beetje kwijt. Ik ben eigenlijk alles wel een beetje kwijt. Het tijdsverschil is een uur met thuis, en dus zette ik mijn telefoon een uurtje... ik weet eigenlijk niet meer welke kant op, maar in ieder geval liepen we dus een uur achter de hele dag gisteren. Dat betekende dat men een beetje zuur keek toen we wilden lunchen (ik dacht dat we nog een heel uur hadden) en was de kinderdisco wel heel erg snel afgelopen. Het duurde bijna een hele dag voor ik het door had, en toen konden we er erg hard om lachen!

Asmara heeft alweer hordes vriendinnetjes, Nederlands en Spaans, en ook Aron heeft de meiden achter zich aan, maar het boeit hem niet zo. Broer en zus spelen erg lief met elkaar (met de Petshop die mee is, TopTrumps en de Mp3 spelers) of met de andere kinderen, en Aron speelt ook rustig een uurtje of twee alleen. Lekker muziekje luisteren of een tijdschrift over games lezen.

Ik merk nu goed dat ze toch weer een jaartje ouder zijn dan vorig jaar. Alles is te bespreken en overlegbaar. Ze hebben een sterker weerwoord maar ik heb altijd al een zwak gehad voor goede argumenten en kan daar juist van genieten. Als ze me willen overhalen moeten ze goede redenen hebben en dat kunnen ze steeds beter verwoorden.
Het boek wat ik in het vliegtuig had was een kleintje van John Grisham maar dodelijk saai. Ik heb me er doorheen geworsteld omdat ik vijftien boeken mee heb en ik er dus gemiddeld één per dag heb. Maar daar zit ook een Vijfling van Agatha Christie bij (eigenlijk dus een beetje vijf boeken) en twee exemplaren met ieder ruim 500 bladzijden. Daar doe ik weer wat langer over. Maar hij is uit. Hij ligt inmiddels op de ´stapel gelezen boeken die niet mee terug hoeven´.

Ik werd vandaag door een Nederlandse buurvrouw aangesproken. "Wat zit je te grijnzen?" vroeg ze.

Ik had niet eens door dat ik aan het lachen was. Ik was gewoon zo blij.
Daar lag ik dan. In mijn Polkadot Bikini (voor Ramon) op een bedje van stevig hout met matrasje (en geen kunststof bedje waarvan ik altijd onzeker ben of ik er niet doorheen krak) mijn hoofd onder de parasol (mijn witte oogleden schroeien anders volledig weg), in mijn hand een fijn boek, in mijn tas de Mp3 speler met lekkere liedjes, de zon op mijn koppie en een windje door mijn haren. Ik was aan het niksen. Ik las niet in mijn boek. Ik luisterde geen muziek. Het kón wel, als ik het echt wilde. Maar ik was het niet aan het doen. Ik had het erg druk met vakantie houden. Ik zat me dood te genieten gewoon!
Jeeeeemig wat een lekker gevoel. Ik had het warm, ik had het lekker.
De kinderen zaten in het zwembad en ik hoorde ze overal bovenuit. Ik zei er niks van, thuis moeten ze al vaak genoeg stil zijn, en het geluid bewees dat ze nog leefden.
Zal ik wat drinken halen? Zal ik gaan plassen? Zal ik een plonsje wagen? Het waren opeens de belangrijkste levensvragen van de dag. Moeten de kinderen weer ingesmeerd worden en drinken zij wel genoeg? Opeens stond er een lekkere Spanjaard naast me. Volledig in het zwart / wit gekleed en een notitieblokje in zijn hand. "Cola Light, no ice, señora?"  Ik knikte gretig. Levensvraag 1 was dus alweer beantwoord. Zo makkelijk kon het dus allemaal zijn.

Ik ging behaaglijk achterover liggen. De eerste drie dagen van de vakantie waren wel erg makkelijk gegaan. Kwestie van volhouden, van dit vasthouden.
Ik word er steeds beter in. Straks ben ik nog een echte vakantie-expert. Zoiets als Marlies. Die me gewoon op vakantie helemaal niet gemist heeft want ik heb me het leplazerus gesmst en kreeg nul reacties. Ze is een waardeloze vriendin, maar ik gelukkig ook dus we verdienen elkaar. Jacqueline die de poppen van me heeft geadopteerd berichtte me dat ze de trotse ouders van vijf vlinders waren geworden. Nog zo´n dertig te gaan dus.

Ik heb Arno al twee gesproken en het gaat lekker met hem. Ik had hem een leuke klus gegeven voor ik wegging: knap de kamer van Asmara maar op! Asmara heeft een prinsessen-kamer met een hoog K3 gehalte en die tijd is echt voorbij. Asmara weet van niks, maar had me een paar maanden geleden gevraagd of ze nieuw behang voor haar verjaardag mocht. Ik kan me nu al op dat koppie verheugen. Ik ben erg trots op mezelf dat ik Arno zo vertrouw, want eerlijk is eerlijk, ik had zelf ook graag van alles uitgezocht. Nu heb ik wel aangegeven waar ik het wilde zoeken, maar hij heeft dus behang gekocht en meubeltjes... spannend! Maar dat kan hij wel hoor, dat is niet typisch mannelijk volgens mij, maar inrichten is iets wat hij echt goed kan. Ook voor mij spannend dus.

De kids zijn aan het minigolven en ik typ dit snel in een kwartiertje. Ik vind het heerlijk om van me af te schrijven en als ik terug kom hoef ik alleen mijn foto album te updaten en ik ben weer helemaal bij, haha. Die weblogjes zijn een uitkomst!

Arno is tevreden thuis, ik ben zeer tevreden hier, Marco smste dat hij een topvakantie heeft en ik heb regelmatig contact met de vriendinnetjes thuis. Ik ben een tevreden mens!
Tot over een paar dagen!

Verbrand: Dijbenen
Boeken uit: Drie
Grijze haren: Nul


Hasta Luego!

xx N.
Lekker weg!
Oké, vorige week pakte ik het niet zo goed aan door ziek te worden. Dat gaf wat extra stress. Ook wel weer handig om juist vorige week ziek te worden, want dat maakt dat het deze week niet ben. Een gesprekje met de dokter wees uit dat deze griep voor mensen met weinig weerstand 2 weken duurt, voor mensen met een redelijke weerstand ongeveer 1 week en eigenwijze mensen die na 1 week weer gaan werken, komt ie na  een weekje nog een keer. Ik voelde me uiteraard op geen enkele manier aangesproken.

Zondag heb ik met Angelique gewerkt. Dat viel zwaar, ik miste alle kracht, energie en concentratie maar Angelique nam een bult werk mee en dat was heerlijk!
Maandag heb ik ook gewerkt. Ging wel tot na middernacht door (niet tegen de huisarts zeggen!) maar toen was ik ook klaar. Doelen waren aangepast (ik wilde een deel van de Tifosi alvast bij de lay-out neerleggen, nou, dat is dus niet gebeurd...) maar alles was echt af moest was af. Een overdrachtje was geschreven, de stekkers konden er uit. Dinsdag heb ik wat lijstjes gemaakt, de koffers tevoorschijn gehaald, boeken en muziek uitgezocht. Paar dingen in de koffer gedaan, allemaal heel relaxed.

























Vandaag me nog even laten wegen (8.2 kilo kwijt inmiddels, joepie!), toen naar de stad met de kids om oordopjes te laten maken voor tijdens het zwemmen in de hoop de toestanden van vorig jaar te kunnen voorkomen, nog een korte broek voor Aron gescoord, wat zonnebrand en meer van dat soort dingetjes.

Thuis een 'oprechte deelneming' kaart geschreven voor de overbuurman, wier vrouw van de week onverwachts overleed (51 jaar...), alle opladers bij elkaar gezocht en nog wat rekeningen betaald. Alles zonder stress, er is een rust over me gekomen de zijn weerga niet kent.

Als dit de trend voor de vakantie is, dan gaat dit een supervakantie worden.
Normaal gesproken ben ik altijd gespannen van te voren, geirriteerd om dat wat niet af is gekomen, bezorgd of bepaalde dingen wel goed gaan.
Niet nu, niet deze keer.


























Wat er zo anders is? Ik kan het je vertellen. Het zijn Marco's Angels. Mijn meiden.
Met zijn vijven zijn we een groot team, een team wat dus meer en vaker overleg nodig heeft dan een team van twee, maar daardoor ook een team wat samen veel meer voor elkaar krijgt dan een kleiner team.
Al mijn meiden hebben hun eigen talenten en ze vullen elkaar fantastisch aan.
Het zijn harde werkers, initiatiefnemers en buitengewoon betrokken.
Daarnaast zijn het lieve vriendinnen! Ik ben heel, heel dankbaar!

Voor het eerst in, ik denk meer dan tien jaar, ga ik volkomen relaxed op vakantie.
Want mijn meiden redden het samen wel. Geen weblogje van de week wat er onder zal lijden, geen prijsvraag die niet opgelost kan worden. Alles is voorbereid, alles hebben zij onder controle. Het enige wat ik hoef te doen is ontspannen, genieten en volkomen uitgerust weer terug komen.

En dat ga ik proberen! Dat is precies was ik ga proberen!
Tot na Fuerteventura!!

























"Omdat je weet dat je vroeg of laat
De drang weer voelt om terug te gaan"