Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Joehoe! Vakantie!
Foto via de spiegel :-)Vannacht zag ik het half vijf worden, nadat we op donderdag als vanouds spelletjesavond hadden en Papa en Céline om 0.00 uur en Marlies, Peter en Manon pas tegen half twee hun eigen huizen/bed opzochten. Ik was moe maar wilde de laatste hand aan de Tifosi leggen. Als je eenmaal bezig bent verdwijnt de vermoeidheid vaak en hoe meer ik in de materie zat hoe vlotter het ging. Maar om half vijf was iedere letter geschreven, overal een illustratie bijgezocht, en had ik alles op de server van Grafilith geüpload. Ook daar hebben ze een aantal vakantiegangers onder het personeel, maar ik hoop dat ze de komende twee weken tijd hebben om te lay outen zodat ik de correcties kan doen als ik terug ben. We zullen zien! In ieder geval is het voor mij een lekker gevoel dat ?ie af is, anders was dat het eerste wat ik moest doen als ik terug zou komen van vakantie en dat is toch geen ontspannen vooruitzicht. En ontspannen, dat is wat we gaan doen!
Oppassen geblazen!
Afgelopen zaterdag was mijn buurmeisje jarig, ze werd vijftien en gaf een feestje. Ze wilde niet dat haar ouders thuis zouden blijven voor deze vreugdevolle samenkomst van oversekste pubers met probleemhuiden, dus gaf de desbetreffende afgewezen moeder mij een belletje met de vraag of ik de festiviteiten in goede banen kon leiden. In het begin probeerde ik haar nog tactvol af te wimpelen, maar toen ze me vertelde van de doos gratis makeup die ze weg wilde doen, de kleding die ze niet meer paste, de gratis drank, de minipizza?s en worstenbroodjes en het goede nieuws dat ik de diskjockey mocht zijn sloeg ik om als de broekspijp van een trendy jonge meid...
Het is niet zoals het heurt!
Het is een zinnetje uit de film ?Assepoester deel II, Dromen komen uit?. Assepoester woont op het kasteel en brengt nogal wat veranderingen aan waar de hofdame van overstuur raakt. 

De hele film lang roept ze om de haverklap met een kokend hete aardappel in haar mond: 

?Dit is níet zoals het heurt!?
Een echte vent...
?Ik? wil je drinken?? stotterde hij naar me. Het was even na zessen en ik was met een collegaatje de kroeg ingedoken om te vieren dat het weekend was. Ik had hem al een tijdje zien staan met zijn vrienden, hoe hij me af en toe ?totally out checkte? en ik had ook gezien hoe zijn vrienden hem aanmoedigde naar me toe te stappen. Het was duidelijk dat hij verlegen was, dat hij het niet aandurfde, maar me wel leuk vond. Zijn vrienden moedigden hem dan wel aan, maar niet omdat ze hoopten dat hij succes zou hebben. Ze hadden zin om hem uit te lachen. De macho van het stel, altijd eentje die er volgens de bladen eigenlijk leuk uit ziet, maar waar ik principieel problemen mee heb door zijn bijbehorende houding (?Kijk mij eens een echte catch zijn! Tientallen vrouwen gingen je voor! Ik kan je gelukkig maken schatje??) riep net even te hard dat hij me anders wel even zou laten kennismaken met een echte vent.
Zoet...
Ik had zeker drie jaar niet meer met haar afgesproken. We hadden gemeenschappelijke vrienden, kwamen elkaar tegen op feestjes, en waren een paar keer samen gaan stappen. Niks bijzonders. 

En nu belde ze me op, of ik zin had om mee uit te gaan. Ik dacht diep na. Ik kon op de bank in mijn huispak gaan hangen, graaiend in een bak met chips, kijkend naar een herhaling van een programma wat ik de eerste keer al niet leuk vond en me oud en nutteloos voelen, of me lekker optutten en aandacht van mannen scoren en dientengevolge mijn ego opkrikken. Ik zei dat ik wel zin had in een avondje aan de rol en hing op. 

Ik wilde haar voor deze column graag Marieke noemen. Lekker degelijk, gewoon, honderd in een dozijn. Het zou getuigen van mijn integriteit, mijn loyaliteit, mijn betrouwbaarheid. Ik zou haar anonimiteit waarborgen, zoals ik zo netjes vooraf aan haar meldde. Maar mijn emoties denken er heel, heel anders over. Ik zal dan ook proberen haar Marieke te noemen, en als ik er per ongeluk uit floep dat haar echte naam Natasja is, ze als kapster in Amsterdam Zuid werkt en haar rimpels weg heeft laten botoxen, moet U dat maar even negeren. Marieke dus.
Je moet niet dronken dan ik denken ben!
Met mijn hakjes in mijn ene hand en mijn sleutel in de andere hand, sta ik voor mijn deur. Dit was in ieder geval mijn deur toen ik wegging. Ik bekijk mijn deur nog eens goed. Het was me nog niet eerder opgevallen dat het een prachtige deur is! Die kleine raampjes, wat schattig! En wat is die brievenbus stoer aanwezig, zo middenin de deur, geen bescheidenheid, niets. Ik streel met mijn hand de deur, oh lieve vriend, denk ik. Je bent de poort naar huis. Naar mijn thuis. Het lullige is alleen dat de sleutel niet meer past. Ik probeer hem in het slot te steken maar of de sleutel is gegroeid, of het slot is gekrompen. Ik zucht nog eens diep en doe een stap naar achteren. Het is een kwestie van willen. Doorzetten. Ik kijk naar het slot en met twee een welgemikte stoot steek ik als een wonder mijn sleutel in de deur. 

Hij gaat op vakantie!
Ik hou van 'm, echt waar. Ontzettend veel. Hij gaat zondag op vakantie, maar het lijkt of ik zelf ga! Ik verheug me er ontzettend op en tel de dagen! Het werk wordt er niet minder om, dat weet ik heus wel. Maar ik voel toch een soort rust over me komen. Geen telefoon die dreigt te rinkelen op de raarste tijden. Geen wereldideën om 1.00 's nachts die gedeeld worden. Geen gesprekken als: 'Je zou toch om 14.00 bij mij zijn? Kan nu misschien ook?'
Echte schoonheid...

"Mama, ik ben toch mooi?"

"Je bent prachtig, schat! Je bent héél erg mooi!"

"Weet je hoe ik dat weet, mam?"

"Nou, hoe weet je dat?"

"De juf zei vandaag dat ik op mijn moeder lijk!"




Aaahhh....
Opvallende gesprekken...
Datum: zondag 1 juli 2007
Tijd: 20.15 -22.30
Locatie: Amsterdam Arena
Gelegenheid: Optreden Genesis
Hoofdrollen: Gestreept overhemd, Blauwe polo, Marlies, Nathalie
Sensatie op Schokland!
Net als zovelen, was ook ik vandaag op Schokland. Ik overwoog even om een update op het logje van de fanclub te plaatsen maar ik heb deze dag niet alleen als voorzitter ervaren, maar ook als moeder. 

Daarnaast nog als vriendin en tevens als fan . 
Drie-één voor mij dus. Hier is mijn verslag!
"Waarom smelt de sneeuw voor de zon
En speelt de wind het liefst met de stilte"