Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Ik kijk zo uit naar de warme, gezellige en liefdevolle dagen die komen gaan. Ik wil jullie dan ook hele fijne kerstdagen toe wensen en een gelukkig, muzikaal en vooral gezond 2018. Groetjes, Marco xxx
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Zoek de verschillen...
Zoek de verschillen!
Links is zondag 31 juli, 20:45, vlakvoor Asmara naar bed gaat.
Rechts is zondag 31 juli, 21:40, als Asmara uit bed stapt met een hťle goede reden...

Met losse tand!Zonder losse tand!
Libel
"Nog niet eerder voelde ik zo sterk het verlangen een libel te zijn!"

Deze verrassende zin kwam van de man schuin tegenover mij, in kinderpretpark Ballorig.
Waar eerst nog de Gamma had gezeten, zit nu een Ballorig en de kinderen houden zich allemaal aan de onuitgesproken afspraak vooral zo balorig mogelijk te zijn.

bal∑orig (bn.)
1 weerspannig, dwars

Ik zat daar allesbehalve ontspannen. Ik had een boek mee, dat was mijn redding. Zo kon ik het overtollige geluid uitschakelen door in mijn boek te verdrinken na het eerste rondje op handen en knieŽn door de speeltoestellen te hebben gemaakt.
Ik ben daar niet te oud voor.
Je bent nooit te oud om op handen en knieŽn door de ballenbakken en springkussens te manouvreren. Maar ik ben er wel te dik voor.

Nee, nee, nu niet vertellen hoe fantastisch ik eruit zie, dat weet ik heus wel. Maar ik ben wel dikker en zwaarder dan gezondheidstechnisch gezien wenselijk is. En terwijl ik naar adem loop te happen, last krijg van een belemmerde bloedtoevoer, slapende benen en knakkende polsen realiseer ik me: als ik niet wil stoppen met snoepen en weiger te gaan joggen, moet ik dit soort grapjes ook niet uithalen. Ik red het niet.

Niet helemaal ongeschonden keer ik terug†naar mijn tafeltje. Inmiddels dus vergezeld van een man met het verlangen een libel te zijn. Ik denk na. Eerder in mijn leven verlangde ik naar een huwbare man. Een huwbare man met kinderwens. Een huwbare man met kinderwens die mijn huisje-boompje-beestje verlangen naar waarde in kon schatten. Ik vond 'm. Ik huwde 'm. Hij schonk me twee prachtige kinderen. Kortgeleden verlangde ik naar een ruimere woning. Op 1 december krijgen we de sleutel. Vanmorgen verlangde ik naar de zon. Op dit moment verlangde ik naar rust. Als ik een kijkje neem in mijn 36-jarige leven, zaten daar verschillende verlangens bij, maar kan ik me niet herinneren ooit verlangd te hebben een libel te zijn.

li∑bel1 (het ~, ~len)
1 [archa.] schotschrift, pamflet
li∑bel2 (de ~, ~len) 1 netvleugelig insect van de soort Aeshna cyanea => glazenmaker, juffer, waterjuffer 2 [nat.] waterpas, bestaande uit een glazen buisje met koperen omhulsel, zodanig met ether gevuld dat er een luchtbel in overblijft Niets aan de libel maakt dat ik van lichaam en leven wil ruilen. Ook volgende week niet, als er 36 zomerkapsels centraal staan en de grote gordijn-tover-truc uitgelegd wordt. Zelfs de Margriet kan me geen verlangens laten doen ontvlammen.

Wat zeg je tegen iemand die een libel wil zijn?
Eerlijk duurt het langst. "Een libel heb ik nooit willen zijn," zeg ik. Hij kijkt me geduldig aan, wachtend op uitleg. "Als ik dan toch een dier zou mogen zijn, kies ik eerder voor de dolfijn. Die heeft best een lekker leventje, denk ik."
De man begint te grijnzen. Een blik van verstandhouding, een vette knipoog. "Wij begrijpen elkaar!" zegt zijn blik. Ik begrijp er helemaal niets van.

"Waar is je man?" vraagt hij met een begripvol gezicht, knikkend naar mijn trouwring.
"Thuis," zeg ik, verbaasd over de wending die dit gesprek neemt. "Er is Formule 1 op tv!"
"Mannen!" zegt het exemplaar vervolgens, voor het gemak even negerend dat hij tot hetzelfde ras behoort. Ik ben het niet met hem eens. "Ik vind het eigenlijk wel leuk dat hij zo passioneel is wat betreft sport. Ik gun hem graag zijn verzetje. En het is maar ťťn keer in de twee weken en een paar keer per jaar."

"Hmm." zegt de man. Hij kijkt me eigenlijk al niet meer aan. Het gesprek loopt niet zoals hij had gedacht, maar ik begrijp niet wat er mis ging in deze communicatie. "Tot ziens maar weer," zegt hij. Hij schuift aan bij een ander tafeltje, ook een dame alleen met twee kinderen.
Ik begrijp nu dat de man op jacht is. Zondagmiddag, je ziet veel vaders met kinderen, die ongetwijfeld dit weekend 'de kinderen' hebben. Om maar even over te stappen op vooroordelen.
Had hij eigenlijk wel kinderen mee? Het maakt me niet uit.
Ik heb mijn boek.
De rest van de middag zit ik alleen met Saskia Noort en de Eetclub aan tafel. Heerlijk.

Tegen zes uur gaan we naar huis. F1 is afgelopen, de tafel gedekt. Arno heeft heerlijk gekookt en we schuiven meteen aan tafel.
"Leuke ketting!" zegt Arno. Om mijn nek hangen drie gekleurde koordjes met bedeltjes eraan. Marijke heeft deze ontworpen en bedacht en ik draag ze bijna elke dag in verschillende kleurcombinaties. Ik vind ze erg leuk! Ik kijk naar mijn decolletť. De zes bedeltjes glanzen me enthousiast tegemoet, hangend op verschillende hoogten. En dan zie ik het.

Precies tussen mijn borsten hangen een libel en een dolfijn...


Creatief met dreads...
"Pfff... mij niet gezien. In een lange hete zomer met een bos touw op je hoofd! En je kan er verder helemaal niets mee, met die slierten. Nee, dreads, niks voor mij..."

Iets in deze strekking zei een medebewoner van mijn mooie Heerhugowaard tijdens het boodschappen doen tegen me. Ik kende haar niet eens, maar ze vond het nodig om me ongevraagd haar mening mee te delen. Gelukkig voor haar ben ik erg aardig. En dus glimlachte ik en zei iets als: 'Smaken verschillen'. Heel netjes. Heel beleefd. Heel Nathalie.
Maar liever had ik iets anders gezegd.

1) Het staat jou vast zo leuk niet als dat het mij staat!

Ja, ik moet†het†toegeven. Ik weet niet wat er aan de hand is, maar met dreads vind ik mezelf veel leuker dan zonder. En dat is balen, want ik heb een paar weken dreads en een massa weken geen dreads. Gelukkig ben ik dan ook nog gemiddeld leuk, dus het is niet zo dat ik meteen onleuk ben. Sterker nog, zonder dreads ben ik nog altijd vele malen leuker dan zij met dreads zou zijn. Dit is vermoedelijk niet helemaal waar maar dit mezelf wijsmaken voelt heerlijk.†

2) We wonen in Nederland. Niks warme hete zomer!

Vorig jaar had ik ze naar CuraÁao. Ik ontdekte toen inderdaad een aantal nieuwe zweetklieren in mijn nek, ver verstopt onder de bos dreads. Toch vond ik het†fantastisch om ze te hebben. Het voelde niet alleen heerlijk tropisch en Hakuna Matata, maar ook was het zeer praktisch. Ik dook in het zwembad, paar minuutjes in de zon en ze waren droog en ja, ik was nog altijd leuk. Zie ook 1).


3) Ik kan met deze dreads†minstens 10†kapsels maken die allemaal hartstikke leuk zijn. Het maakt niet uit wat jij doet met je drie centimeter lange haar, het staat altijd stom.

Nou ja, eigenlijk had ze best leuk haar. Rood geverfd en zorgvuldig†alle kanten op gestyled. Zo zou ik dat nooit kunnen, tenzij ik mee zou doen in een reclame van L'orťal. Omdat ik het waard ben.
Ik ben eigenlijk niet zo handig met haar. Asmara redt zich nog met me, maar ik kijk met angst en beven uit naar de dag dat ze door heeft dat 'twee staartjes' eigenlijk 'twee min of meer even dikke staartjes' zouden moeten zijn. Om maar een voorbeeldje te noemen.
Maar natuurlijk kan je met dreads heel veel. Een greep uit de mogelijkheden, vereeuwigd door de†inmiddels welbekende en getalenteerde R. P.W. Meijer!

























Lieve schat...
Ik ben hier als je me nodig hebt...



(c) R. Meijer
Koeien
"Mama, om kleine koeien te krijgen, moeten koeien dan ook vrijen?"

Vanuit mijn ooghoek had ik ook de twee koeien in de wei waar we zojuist langsreden zien staan,†de ene koe parmantig bovenop de ander. Ik begreep dus waar Aron's vraag vandaan kwam. "Ja, schat," antwoordde ik, "voor bijna alle dieren geldt dat je er twee voor nodig hebt."

"Dan zag ik twee koeien vrijen!" besloot Aron. "Dat zou zo maar kunnen," maakte ik het mezelf er makkelijk vanaf.

"Maar mama," vroeg Aron nog even door. "Moeten het bij koeien ook een vader en een moeder zijn?"

"Ja Aron, ook bij dieren heb je zo goed als altijd een vader en een moeder nodig om een kindje te kunnen maken."

"Oh. Dan was het dat niet. Er was geen stier bij, er waren alleen maar koeien."

Ik ben niet gek. Ik ken mijn zoon. Die hersentjes malen verder. En aangezien we nog niet zo lang geleden het thema homosexualiteit besproken hadden (de papa van een klasgenootje heeft een vriend) zat ik te wachten op het moment waarop Aron zou besluiten dat deze koeien dan vast lesbisch zouden zijn. Er ging een stoplicht voorbij. Een bocht naar links. Een rotonde. Net toen ik dacht dat het onderwerp al niet meer interessant was, klonk er een welgemeende "Ohja, natķķrlijk!" vanaf de achterbank. Het kwartje was dus gevallen. Kom maar op met je lesbische koe, ik ben er klaar voor.

"Ik weet al wat die koeien deden! Ze deden natuurlijk gewoon haasje-over!"
Haha!
"Aron, het is geel, het vliegt en het lacht!
Rara wat is dat?"
Dit raadseltje vertelde ik enkele maanden geleden aan Aron, die het antwoord 'een kahahahahahanarie!' heel erg leuk vond.
Gisteren zaten we aan tafel toen Aron opeens een nieuw raadsel wist.

"Het is het leukste jongetje van de school en het heeft plezier!" vroeg Aron.
Wij hadden uiteraard geen flauw idee. Asmara vroeg of 'Aron' het goede antwoord was.
Maar nee, grijnsde Aron, het was 'Ahahahaharon!'
We lachten allemaal en ik vond het best knap dat hij dat zelf had bedacht.

Het kan natuurlijk ook met 'hihi' bedacht Aron toen hardop. Even was het stil. "Ik weet er nog ťťn," riep hij toen.
"Het is groot en Engels en het heeft plezier!"

Wij hadden wederom geen idee. "Ik weet het!" riep Asmara.
Maar Aron wilde niet dat het geraden zou worden en gaf het antwoord snel zelf:
"Mister Bihihihien!"

Opnieuw moesten we lachen om de leuke grap.

Asmara ging teleurgesteld weer zitten.
"Owww..." zei ze zacht. "Ik dacht Hahaha Engeland..."

Is het heel gek dat we toen ťcht niet meer bijkwamen?



Mijn dag...
Soms heb je van die dagen... dan gaat alles mis, niets loopt zoals je denkt, alles gaat anders dan je hoopte. Het regent, je voelt je belabberd, alleen, nutteloos, en de chocola is ook al op.
Ken je die dagen?
Zo'n dag had ik vandaag nou NIET!

Eerst belde de hypotheekadviseur, dat hij op basis van onze cijfers en documenten geen problemen voorzag voor de gewenste hypotheek. YES!

Toen belde de makelaar in Almere, de huidige bewoners hebben ons bod geaccepteerd, en onder voorbehoud dat we de financiŽn rond krijgen is de woning van ons! YES!

En toen belde de makelaar in Heerhugowaard, onder voorbehoud dat zij de financiŽn rond krijgen, wilde†een stel uit Schiedam†onze woning kopen en deden een aanbod wat boven de verwachte verkoopprijs lag. YES!

Ik kan het niet geloven! Wat nou, chocola?
Dit wordt†onze badkamer!
MŠn, wat zal ik schoon zijn de rest van mijn leven!

Mexicaantje
Ik ben een Mexicaantje
ik draag een grote hoed
Ik†noem dat een sombrero
hij staat me erg goed!

Ik hou wel van een siŽsta
ik slaap dus overdag
Ik heb ook heel veel humor
ik bulder van de lach

Ik†sta heel graag te niksen
liefst tegen een cactus aan
Zo kan ik met mijn tequila
wel uren blijven staan

Ik eet heel vaak een taco
maar tortilla's lust ik ook
Maar pas op voor mijn tabasco
uit je oren komt dan rook

Mijn leven is plezierig
veel peso's heb ik niet
Toch†omarm ik het geluk
en accepteer ik mijn verdriet...



Dreads!
Een paar jaar terug liet ik een heleboel (zo'n 150)†vlechtjes in mijn haar zetten, door een Surinaamse dame die dat al vanaf haar zesde deed. Vijf uur moest ik zitten, maar het zat geweldig en ik was er heel erg blij mee. Het uithalen was een ramp, zonder Annemarie was ik daarna waarschijnlijk kort geknipt geweest.
Een jaar later wilde ik het nog een keertje. De Surinaamse dame was helaas niet meer beschikbaar, maar na wat surfen op het net kwam ik op de site van Sophie. Zij vlocht ook in, kwam heerlijk bij me thuis†en nam haar zusje mee. Het was wederom een lange zit, maar opnieuw was ik superblij met mijn vlechtjes. Vorig jaar liet ik Sophie voor het eerst dreads zetten. In bruine en blonde varianten zette ze de dreads aan mijn eigen haar vast en wel zo dat mijn eigen haar er niet los tussen hing. Super techniek! Ondertussen zat ik aan mijn pc te werken. Hoezo werkverslaafd? En Sophie is een paar uur geleden weer richting huis gereden nadat ze mijn kop wederom vol met dreads heeft gezet.
Uit ervaring weet ik dat ik een slapeloos nachtje tegemoet ga, misschien wel twee, maar daarna ben ik weer gewend en kan het grote genieten beginnen. Een hele zomer zit mijn haar goed! Zwembad, strand, zeewater, niets kan me nog deren, mijn haar zit toppie!

En? Hoe vinden jullie het?
Te koop!
Afgelopen woensdag hebben we ons huis in de verkoop gezet. Groot bord in de tuin, en we staan op www.funda.nl†Toen ik daar ging kijken en de foto's van ons huis zag dacht ik zelf ook:
Zooooo... mooi huis!

Zojuist werd ik gebeld door onze makelaar. Morgen komen er al vier mensen kijken!
Of we van 11.00 tot 13.15 elders willen vertoeven! Ook zij dachten waarschijnlijk:
Zooooo... mooi huis!

Onze woonkamer!
Vanaf de eethoek gezien...














Zo netjes ziet onze keuken er normaal niet uit...Zonnige tuin op het zuiden... als de zon schijnt!














We hebben ons oog inmiddels ook al op een ander huis laten vallen. Een ruime twee-onder-ťťn-kap met een inpandig kantoortje. Yes! We hebben inmiddels een bod gedaan, maar moeten de hypotheek nog wel rond zien te krijgen. Als je puur naar het inkomen kijkt is dat haalbaar, maar ik heb een eigen zaak en nog geen drie volledige boekjaren. Ben dus vanmiddag naar een boekhouder geweest die een jaarverslag en officiŽle prognose wil maken. En dat voor slechts ťťn rib uit mijn lijf. Gelukkig heb ik er meer...
Hopelijk durft een geldverstrekker/bank het dan met ons aan.

We blijven niet in Heerhugowaard, hoewel het me hier uitstekend bevalt. Arno wil graag wat centraler wonen, ik wil graag wat ruimer wonen. Almere zou het dus moeten worden.

Hopelijk overleeft Daantje dat!

"Mijn grootste liefde dank ik als laatste
Zonder jou stond ik hier niet"