Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Heerlijke dag!
Vandaag gebeurde er iets bijzonders, vond ik.
Vandaag heb ik voor de allereerste keer - maar zéker niet de laatste keer - paardgereden sámen met Asmara!

Een hele middag poetsen, kneuteren, lachen, rijden en genieten!

Het verslag volgt nog, misschien zijn Daantje en Mimi wel sneller, maar ik ben helemaal gaar! Ik red het echt niet meer! Warme douche en op tijd naar bed, dat is mijn voornemen.

Eén foto wil ik wel alvast geven. Eentje waarop je kan zien dat Asmara al prima kan rijden, een stevige zit heeft, en controle over haar rijdier...

De rest volgt nog!



Verpoppen...
Even snel een logje, want er staat een leuk uitstapje in de agenda! Maar toch wil ik het nog even met jullie delen, want er is elke dag zoveel moois te zien!
Van de zes poppen zijn er nu vier uitgekomen. Eentje is wel enorm verkleurd en ik denk dat die het niet redt, de ander gaat binnen nu en enkele uren zijn jasje verlaten denk ik.
Nadat de eerste vlinders uitgekomen waren had ik ze, samen met de poppen, in een aparte bak gezet. Zo kon ik ze makkelijk loslaten.
Ook nu ga ik straks weer een vlinder in de tuin loslaten, eens zien of ze net als haar soortgenoten meteen naar de vlinderstruik vliegt!

Het leuke is echter dat twee rupsen al aan het verpoppen zijn!
Gelukkig maar, want die grote hoeveelheden met poep begonnen me de keel uit te hangen
Eigenlijk is elke dag schoonmaken wel nodig, maar dan zie ik die verrekte kleintjes weer niet allemaal terug. Ik beken: er zijn er ongetwijfeld een paar in de kliko terecht gekomen.

Maar de rupsen verpoppen ook een aantal keer, begreep ik. De huls blijft dan zacht tot dat de definitieve versie er is, dan wordt hij hard.
Het leuke is dat ze eerst een soort spinrag maken, dus je ziet het aankomen. Ze kiezen er graag een hoog plekje voor, waardoor twee rupsen zo vriendelijk zijn geweest het gewoon tegen het glas te doen.

Bij de eerste is er sprake van een echte pop, je ziet de rups niet meer.
Bij de tweede is het onderlijf aan het verpoppen, maar het koppie nog goed zichtbaar.
Zó leuk!

Als de rechte rups krom blijft zitten, is het zo ver...Eerst een webje spinnen...












Vlinders!
Ongelofelijk wat een prachtig gezicht! We zagen door de pop heen de kleuren van het koolwitje al, maar het zag er niet uit alsof het elk moment kon gebeuren. Maar opeens hing er een half vlindertje uit de pop. En uit een ander ook! Het was alsof er een ritssluiting open ging, en de vlinders wurmden zich er uit. Het zag er uit als heel zwaar werk en ik moest me beheersen niet te gaan helpen. Het duurde alles bij elkaar ook best lang, uren, voordat ze helemaal los waren. Toen bleven ze een tijdje zitten, uitgeput vermoed ik. Daarna klom één vlinder langs het takje omhoog (die had de gebruiksaanwijzing gelezen) en de ander tegen het glas. De vleugels zaten nog aan elkaar geplakt dus vliegen lukte nog niet. Inmiddels heeft één vlinder een vliegpoging gedaan, een beetje onbeholpen maar het lukte. De ander zit nog altijd stil.
Ik ben helemaal hyper, ik vind het superleuk!

Straks laat ik ze los, maar hoe vang je een vlinder zonder ze te beschadigen?
Want dat de bak schoongemaakt moet worden mag duidelijk zijn, wat schijten die beestjes veel!

Ook zag ik wat roodgekleurde poepjes, dat betekent dat er rupsen klaar zijn om te gaan verpoppen. Ik ben ontzettend enthousiast, wat een geweldige cyclus dit!
Ik zie het boek RUPSJE NOOITGENOEG nu in een heel ander daglicht, haha!
De foto is niet zo mooi, maar door glas genomen.
Later meer!




























Mini-rupsjes!
Gisteren kregen de gele eitjes opeens zwarte puntjes. "Ik denk dat ze binnenkort uitkomen!' zei ik tegen de kinderen. Een uurtje later waren de eitjes verdwenen. Spoorloos. Dat betekende dat er kleine rupsjes zouden moeten zijn. Maar hoe ik ook keek, geen kleine rups te zien.

Wel enorme hoeveelheden poep. Op zich niet zo gek, want het enige wat rupsen doen is eten, poepen en slapen. De tweede dag sliepen ze trouwens zo veel en zo lang dat ik dacht dat ze het loodje aan het leggen waren. Bleken ze te vervellen. Ja, dat moet ook gebeuren, want de vel van een rups groeit niet mee en als je zulke hoeveelheden kool verstouwt dan groei je natuurlijk wel.

Het was een machtig mooi gezicht, om te zien hoe de rups zijn oude jasje uit deed en langzaam
(l a n g z a a m) zijn velletje achter zich liet. Als het goed is doen ze dat een keer of vijf voor ze zich gaan verpoppen. We hebben inmiddels spitskool, rode kool en chinese kool in huis. Elke dag chinees gaat vervelen tenslotte, dus we variëren wat.


Niet te zien toch... dat rondje is trouwens een poepje!




















In de gebruiksaanwijzing (ik ben een vrouw, ik heb 'm gelezen) staat dat je om de dag de bak moet verschonen. Nou ben ik geen poetser, mij talent ligt daar ook niet, maar ik wil ook geen zieke rupsen die in hun eigen poep ronddolen. Ik pakte eerst wat blaadjes waar rupsen op zaten en legde die in de leenbak van Jacqueline. Toen pakte ik de blaadjes waar niks op zat, keek goed of daar geen verdwaald rupsje op zat en legde die in een doosje. Die zouden zo weg mogen.

De poppen pakte ik heel voorzichtig, maar kreeg meteen de kriebels. Die krengen bewegen gewoon! En niet een beetje wiebelen met het puntje, zoals in de gebruiksaanwijzing stond, welnee, ze maakten gewoon salto's! Ik schrok me wild! Maar goed, alle zes even aan de kant. Toen moest ik tussen het keukenpapier en de grote hoeveelheid minidrollen de kleine rupsjes zien te ontdekken. We hadden meer dan 20 eieren gehad en dus ongeveer 20 rupsjes is dan geen gekke berekening dacht ik zo.

Wat een scharminkeltje hè...






















Ik telde er nul. Geen één. Ik heb een bril nodig, dat mag duidelijk zijn. Ik keek en keek en keek. Ik begon dubbel te zien, dus zag twee keer nul rupsjes. Ik haalde het lege schaaltje waar de eitjes op hadden gezeten er uit en toen zag ik het. Een zwart kopje, een geel lijfje en nog geen 2 mm groot! Dat was geen rups, dat was een... nou ja, dat was een microscopisch klein gevalletje wat geen naam mocht hebben! Ik liet hem Aron zien die diep onder de indruk was. Toen wees hij me de blaadjes in de doos aan, die ik zorgvuldig gecontroleerd had voor ik ze apart had gelegd. Zes mini rupsjes op de één. Twee mini rupsjes op de ander. De drollen van de gewone rupsen waren gewoon drie keer zo groot als een mini rups!

Ik heb me geen moment bedacht en alle blaadjes, takjes, rupsen en poppen weer teruggelegd. Nu zitten ze dus gewoon weer in hun eigen poep, maar ze zitten er tenminste! Bijna had ik ze gewoon weggegooid! Ik zei al, schoonmaken is niet één van mijn talenten!

Wat ik pas later zag, was dat er ook op dit blad zo'n mini rupsje zit!




























Als ik zie hoe snel ze groeien, weet ik dat binnen enkele dagen de rupsen een waarneembare grootte hebben en ik de bak weer kan verschonen. Vooralsnog moeten ze het maar met verse blaadjes doen en de oude blaadjes negeren.
Vanavond eten ze chinees.

Ik vind het nog steeds ontzettend leuk! Wel heb ik, ondanks dat ik de kieren met gevouwen stukjes papier heb gedicht, al vier keer een rups in mijn kantoor ontdekt die ik daarna voorzichtig weer in de bak heb gezet. Ik heb geen idee waar ze er uit gaan!
Grappig is het wel!

Wil je ook zo'n project bestellen?
Kijk dan eens op
www.vlinderstichting.nl en kijk bij 'Koolwitjes in de klas'. De rest van de website is ook zeer de moeite waard trouwens, snuffel dus gewoon lekker rond!

Van dichtbij stiekem wel een beetje eng eigenlijk...























Niks nieuws dus...
We hadden om half elf afgesproken. Marco is altijd aan de vroege kant, dus ik nam me voor op tijd klaar te staan. Nadat de kinderen naar school waren gegaan, dook ik de badkamer in. Ik kleedde me aan, maakte me op en ging naar beneden. Daar hoorde ik Marco op de oprit staan bellen! Hallucineerde ik nou echt al zo erg?
Ik deed open, en daar stond hij. Bellend. Het was net na negen uur. Hij sloot zijn gesprek af en begroette me. Ik zag hier en daar nog wat kleine spoortjes van vermoeidheid, maar eigenlijk was hij vooral gewoon heel erg lekker. Niks nieuws dus.

Ik zocht mijn oud papier bij elkaar. Niet de eerste stap die je doet als je Marco op bezoek hebt, maar mijn papiercontainer zit elke keer helemaal vol en zou vanmorgen geleegd worden. Nadat ik alles aan de weg gezet had, zette ik thee. Ondertussen had Marco de foto?s die er maandag tijdens de photoshoot voor het nieuwe album gemaakt waren, al op mijn computer gezet. De shoot had in Amsterdam plaatsgevonden en ik moet zeggen, het sfeertje was ook erg relaxed. Marco was ontspannen, hij had hele leuke setjes met kleding aan en het licht was ook prachtig. Die foto?s, dat zag ik meteen, waren echt fantastisch! Hij zag er op de foto?s, nou ja, heel erg lekker uit. Niks nieuws dus.















We namen wat filmpjes op voor de Weblogjes van de Week. Hij had zelf al een lijstje met voorkeuren gemaakt, en die wist hij uit zijn hoofd. Dacht hij. Dat werd een opsomming van layouts en omschrijvingen van logjes? maar we kwamen er uit! Voor de rozen, een wit muurtje, de schutting. Hij vertelde enthousiast over de logjes met een bizar geheugen voor leuke details. Hij was scherp, hij was grappig, hij was charmant. Hij was ook, nou ja, buitengewoon lekker. Niks nieuws dus.

Er waren wat verzoekjes tot interviews gekomen via de mail. We namen wat vragen door die ik opnam met mijn memorecorder. Marco zit niet graag stil, zelfs niet als het in mijn bureaustoel is die hem zo goed staat. Dus hij liep heen en weer en heen en weer en heen en weer. Ik zat in de bureaustoel en keek. Ik luisterde voor geen meter naar wat hij zei, maar trok mijn geconcentreerde luistergezicht en bekeek hem. Ik keek gewoon alleen maar. Hij zag er bijzonder lekker uit. Niks nieuws dus.

Middenin een zin zegt Marco opeens iets heel anders: ?Wat zit je haar leuk!?
Ik schrok er bijna van. Nou is Marco erg complimenteus als het om mijn prestaties of talenten gaat, maar niet alleen was dit het vijfde compliment qua uiterlijk in veertien jaar, ook had ik hem helemaal niet zien aankomen. Overigens zat mijn haar, zeker vergeleken die ene keer dat ik al zwiepend de dag doorbracht omdat ik mijn haar toen nog niet gedaan had, best wel leuk. Er is een stukje af (minimaal eigenlijk) en ik heb een nieuwe wax die mijn krullen langer in leven kan houden. Maar dat haar had ik zaterdag tijdens het etentje ook en maandag tijdens de photoshoot ook. Toen waren er geen opmerkingen over gemaakt, dus ik had het naast me neergelegd. En daar was het dan opeens, het compliment! Ik voelde me al zo goed, dit maakte me nog blijer.
Ik zocht snel naar een wedercompliment. ?Dank je!? straalde ik. ?Jij ziet er ook, ehh? nou ja, je ziet er gewoon heel lekker uit!? Ik werd rood en stotterde. Niks nieuws dus.













Inmiddels was Job ook gearriveerd. We brainstormden, overlegden, bespraken. Job had taart mee. Ik ben aan de lijn maar ik schotelde de heren graag een stukje voor. Job was veel aan het woord en kon maar kleine hapjes nemen. Marco at tevreden door. Toen zijn schoteltje leeg was, zat er nog een stukje slagroom aan zijn mondhoek. Daar had ik wat van kunnen zeggen natuurlijk. Bij een vriendin had ik dat gedaan. Maar dit stukje slagroom ging een eigen leven leiden. Stel je voor dat je een stukje slagroom was! Of nog beter, stel dat ik dat stukje slagroom mocht hebben! Ondanks mijn lijnen dus. Ik zou het er met liefde afgelikt hebben. Ik ben de moeilijkste niet. Maar toen, oh hemel, toen veegde hij het af! Met zijn hand! Wat een verspilling van slagroom! Wat eeuwig zonde! Nadat hij het stukje slagroom met zijn hand weggehaald had, likte hij nog één keer over het slagroomloze plekje. En dat, dat zag er, nou ja, onvoorstelbaar lekker uit. Niks nieuws dus.

Daar was het afscheid. Job was al weg en ook Marco moest nu echt gaan. Knuffel. Kus. Napraten bij de auto. Zwaaien. Ik liep snuivend mijn kantoor weer in, waar zijn geur nog hing. Ik plofte op mijn burostoel en liet mijn hoofd tegen de leuning hangen. Wat een ochtend. Wat een heerlijke ochtend. En toen voelde ik het. Tegen mijn hoofd. Zijn vest! Hij had zijn vest laten liggen! Zijn vest vol Marco-geur!
Jongens, jongens, dit was echt een geweldige ontdekking. Ik heb hem héél even aangedaan natuurlijk, maar niet te lang want anders zou mijn geur er nog intrekken?
Ik zie een gouden handeltje hier. Voor vijf euro mag je een paar minuutjes komen ruiken, bijvoorbeeld. Nee, toch maar niet. Ik laat hem hier tot ik uitgesnoven ben en dan breng ik hem wel terug. Het ruikt gewoon té lekker om te delen.  (Marlies, jij mag natuurlijk wel.)
Niks nieuws dus.













Vlinders in mijn kantoor
Zo'n 25 eitjes, vermomd als gele vlek...Door Ine kwam ik op het idee om via de Vlinderstichting eitjes, rupsen en poppen te bestellen. Een geweldig project! Vorige week kreeg ik al bericht dat ze er nu echt aan zaten te komen en ik haalde mijn aquariumbak van zolder. Er zitten toch geen vissen in nu, dus het kan wel, dacht ik...
Geweldig nieuws!
Mijn splinter is onder mijn nagel vandaan!

Tip: Bijt je nagel zo kort mogelijk af. Dat doet zo ontzettend zeer dat je je pijnlijke splinter al bijna niet meer voelt. Ga dan met je vinger zitten soppen in een glas met zout water (ik heb geen soda in huis, zoals goede moeders).
Als alles week en zacht is, pak dan een pincent en trek je velletje, je restantje nagel én de splinter eruit. Het werkt! Echt waar!

Tip2: Laat het niet door Marlies doen. Word een bloedbad.

24 lijken gevonden...
... tussen het zwembad in Almere-Buiten en mijn huis in Almere-Stad-West.
Soms waren ze harteloos achter gelaten, zoals 'mensen' (dat zijn geen mensen!) met hun hond doen voor ze op vakantie gaan.
Soms waren ze weggelopen en hadden ze het niet gered. Soms waren ze gevallen, en hadden ze wat gebroken.
Altijd zat hun haar vreselijk in de war en allemaal keken ze buitengewoon treurig.

Arme Welpies...



Zeer, zeer smakelijk!
Na het harde werken rondom de presale, waarbij de fanclubmedewerkers samen duizenden mailtjes hebben weggewerkt in een zeer kort tijdsbestek, waarin veel van ons regelmatig het klokje rond werkten en aan onze bureautjes aten, kwam The Entertainment Group met een lief voorstel: uit dank dat we ons zo ingezet hadden voor de fans, kregen we een etentje cadeau! Dat was natuurlijk een geweldig cadeau want zo vaak zijn we niet allemaal bij elkaar!








































Gisteren was het zover. We hadden diverse plekken om te gaan eten de revue laten passeren want we wonen niet bepaald dichtbij elkaar allemaal, Annemarie en ik uitgezonderd. Vorige keer was iedereen naar mij gekomen, dit keer wilde ik wel wat verder rijden dan de anderen. Den Bosch, Breda, Tilburg, misschien waren dat topografisch gezien wel gunstigere plaatsen voor de meiden? Maar uiteindelijk reden Annemarie en ik toch het minst ver van allen, want we besloten te gaan eten -echt louter toevallig-  op zo'n 150 meter van Marco huis. Zoiets verzin je toch niet? Wij wel, het was een uitgekookt, sneaky plan waarbij vijf fanclubharten gespannen klopten in de hoop dat er nog een zesde gast aan tafel zou verschijnen.

Eerder deze week had ik Marco al op de hoogte gebracht dat we daar zouden gaan eten en het allemaal erg leuk aangekleed. We zouden er op ons paasbest uitzien, Angelique zou een nieuwe jurk dragen, Marijke en Anneke een bezoekje aan de kapper brengen... we zouden dus echt de moeite waard zijn. Marco was snel overtuigd dat hij al dat fraais niet mocht missen. In de loop van de week voelde Marco zich echter steeds minder goed. Zijn stem was te vermoeid, zijn lichaam trouwens ook. Zijn lichaam kon hij sturen op pure wilskracht, maar zijn stem is met alleen wilskracht niet te overtuigen. Wil je de emotie kunnen overbrengen die je voelt, dan moet niet alleen je lichaam maar ook je stem in conditie zijn. Na een aantal maanden Afrika bleek zijn stem meer oefening en training nodig te hebben om het album op de manier in te kunnen zingen zoals hij het wilde.
Training kost tijd. Tijd heeft hij niet. Training kost energie. Energie heeft hij niet. De afspraken van vorige week werden dus uitgesteld naar komende week. En dan staat de agenda dus alweer erg vol. Photoshoots voor het nieuwe album, liedjes inzingen, interviews voor het Open Disc gebeuren... er is gewoon nog veel te doen!

Ik had Marco verteld dat we het allemaal volkomen zouden begrijpen als hij niet langs zou wippen. Maar hij zei steeds dat het echt wel zou lukken. 's Middags stuurde ik een reminder, dat we die avond samen zouden komen. Om half zeven, toen we compleet waren aan tafel, smste ik dat zijn harem er was ;-)
Het was al na achten, we hadden nog steeds niets gehoord en we zaten al aan het nagerecht toen we begonnen te fantaseren over hoe het ook had kunnen zijn. Marijke, Mimi en Anneke zaten op een bankje, als Marco zo moe was had hij best even op dat bankje kunnen liggen met zijn hoofd in de schoot van één van de dames. Het was alsof hij het hoorde, want hij kwam meteen binnen. Wat zal ik zeggen, het is toch een Italiaan!

We kregen allemaal een kus en een knuffel, daarmee was onze avond eigenlijk al compleet! Maar we mochten nog wat langer van hem genieten! Heerlijk! Ik schoof een stoeltje op zodat Marco lekker in het midden kon zitten, de jurk van Angelique van dichtbij kon bekijken,  en Marijke, Mimi en Anneke in de poppetjes van zijn ogen konden verdrinken. Ik keek naar de duidelijk zo vermoeide man naast me en werd bijna emotioneel. Jezus, wat houd ik toch van die man! En wat fantastisch dat hij hier nu zit! 'Mijn meiden' gaven bijna licht van vreugde en ik gloeide net zo hard mee, ondanks dat ik hem vaker zie en spreek.














Marco had de dag ervoor 'Daddies Camp' gehad, vertelde hij. Vlotten bouwen, vuurtjes stoken, sloten oversteken... niet bepaald een rustige dag dus. En daarna ook nog in een tentje op een klein matje slapen. Luca had buitengewoon genoten, lekker met zijn vader kamperen en hoewel Marco het heel gezellig vond om aan dit terugkerende evenement mee te doen, staat in een tentje slapen niet erg hoog op zijn verlanglijstje Zeker niet na drie maanden in de bush, wanneer je eindelijk weer eens in je eigen bed kan slapen!

Het was gezellig, absoluut. Maar wat had hij het zwaar! Hij maakte zijn zinnen regelmatig niet af, wist niet meer wat hij aan het vertellen was. Het drong niet tot hem door waar wij het over hadden en zijn ogen vielen bijna dicht.














Wat ik dan toch wel buitengewoon vreemd vind en wat zeer jaloersmakend is, is dat deze man zich zo belabberd kan voelen, en er dan toch zo verrekte lekker uit kan zien!
Zijn haar, zijn ogen, zijn heerlijke lach, alles ziet er even goed zo verrukkelijk uit.

Eerder vertelde ik al dat ik aan het lijnen ben. Lijnen is stom. Maar áls je dan mag eten, is eten wel ontzéttend lekker. Ik heb genoten van de carpaccio, de heerlijke bruine broodjes, de tapenade. Ik heb gesmuld van de tournedos en de groenten. Alles smaakte heerlijk!

Maar het meest smakelijke van deze avond, het meest lekkere en het meest verrukkelijke, dat was toch echt Marco! Om zó je tanden in te zetten!
























Nadat Marco weer vertrokken was hebben we nog even nagenoten. Ik ben gauw weer met mijn kont op de stoel gaan zitten waar Marco net nog op zat, om even in het gevoel te blijven. We waren wel een stuk stiller meteen... allemaal hadden we die bekende, beetje stompzinnige grijns op ons gezicht zitten! Hè, wat fijn was dit!

Dat TEG ons dit cadeau gedaan had, was een lief compliment.
Dat Marco langskwam, zeker gezien zijn conditie, een heel, heel groot compliment.
In dat bezoekje zat waardering, dankbaarheid en respect.

Marco, dank je wel! Voor alles!

Bedoel ik!
Albert Heijn kwam vandaag alles brengen voor de Indiase mosselen die ik wil gaan maken. Alles behalve de mosselen dan. Is het geen seizoen ofzo. Stom.

De enveloppen zijn op. Vincent krijgt zijn mousepad in een kartonnen creatieve uitspatting thuis.

Ik heb een splinter onder mijn nagel en die zit er al een week. Doet zeer.

Lijnen is stom. Heel erg stom.
Stommer dan stom.


Ik keek de samenvatting van Rusland-Zweden en ik schoot vol.

Raampje van de auto is ingeslagen. Hele zitting onder het glas. Stomme vandalen.

Die kl#te ekster heeft mijn vuilniszak gesloopt en nu ligt mijn tuin vol oneetbaar afval. Het eetbare is verdwenen. Niet door mij uiteraard.

Ik denk een typisch gevalletje PMS te kunnen constateren hier.

M a r l i e s   k o m t   v a n a v o n d.   A r m e   m e i d.

Let op! Levensgevaarlijke situatie!





















"Wat is mijn hart
Als het leeg, als het oud, als het koud en bevroren is"