Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 3 vrienden ;
en 3 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Filmpje Dolly Dots :-)
Zoals je in mijn vorige logje kon lezen, zijn we naar de dvd-première van de Dolly Dots geweest. Ze liepen vlak langs ons (*gilllll*) en ik heb een stukje gefilmd. Ik wilde het bij de update doen maar helaas had You Tube net een snipperdagje genomen.
Nu is het dan toch nog gelukt, het stelt niet veel voor maar voor mij is het een leuke herinnering, kijk maar eens! 


DVD presentatie Dolly Dots!
Paar weken terug was ik samen met mijn mede-Dotjes (Dian, Marlies, Danielle, Marijke & Mimi) in een overvol Ahoy te vinden om een van de Reünie concerten van de Dolly Dots mee te maken. Het was een heerlijke avond en ik heb genoten van de muziek & de meiden. Gisteren was de DVD presentatie en daar kon je je voor opgeven. Natuurlijk probeerden we dat, waardoor Dian een kaartje had, Marlies drie, en ik maar liefst zes. Had gewoon gezegd dat we met zijn zessen waren geweest, leuk fotootje meegezonden en het als een eer zouden beschouwen als we deze leuke reünie konden afsluiten met de dvd-presentatie. Ze vonden het goed!
Brandkont
Hopelijk geheel ten overvloede: ik ben schrijfster en ik gebruik soms mijn ervaringen en soms mijn fantasie om dingen te beschrijven. En dit is er weer eentje die regelrecht uit mijn fantasie komt en niet  (geheel ) op waarheid is berust !




Ik moet er helemaal niet van hebben, van die hele sportschool niet. Het gehalte mooie mensen is me te hoog, de muziek veel te modern, en de heren zijn me te gespierd. Een beetje conditie is natuurlijk gezond, maar als ik die mannen aan de apparaten zie trekken en de meisjes zie skiën of steppen in de meest moderne roze outfitjes, mp3 spelers om de nek en het bidonnetje bronwater binnen handbereik, ben ik al klaar. Ik hoor daar niet bij. Het liefste sta ik tussen de mollige moeders en de dikke huisvrouwen, de gewone, normale mens dus. Maar die zijn schaars. Je ziet ze op straat en bij de Albert Heijn, je ziet ze op het schoolplein en in de HEMA. Maar niet in de sportschool.
Jurre!
Mijn zusje Karen, nou ja zusje... ze is eigenlijk al een grote meid, heeft vorig jaar een zoon gekregen. Jurre heet het fantastische kereltje en hij lijkt als twee druppels water op zijn papa Roland. Haar ongelofelijke bevallingsverhaal (en het ongeluk wat we op dezelfde dag kregen) kun je hier nalezen! Inmiddels is Jurre een heerlijke manneke van 9 maanden en hoewel ik kleine baby's ook ontroerend lief vind, zijn ze met 9 maanden wel superlekker hoor! Die verrukkelijke spekbeentjes, dat net kunnen kruipen, draaien, optrekken, ik vind het fantastisch!
Zo, die zit!
Ik zit. Jazeker. Ik zit op mijn stoel. Hiervoor zat ik op de bank. De nieuwe Tina was op de mat beland en die heb ik zittend op onze comfortabele bank gelezen. Leuke verhalen, grappige strips, even tien minuutjes voor mezelf. En toen bedacht ik me dat ik wilde kijken of er iets spannends gebeurd was op de Borsatoweblogjes.

De afstand van de bank naar mijn burostoel is hemelsbreed misschien 5 meter. Maar de route is wat onhandig. Eerst moet ik richting het Noorden lopen, daar via de deur richting het Zuiden lopen, daar weer een deur openen en vervolgens moet ik in mijn kantoor me weer naar het Noorden verplaatsen, want mijn buro staat in de hoek. Die afstand is grofweg geschat een meter of 14, vermoed ik.
Nathalie van Grunsven
Ik begin dit logje met een wel heel onbescheiden titel, maar toch voelde ik me vandaag een beetje zo! Kijk, ik weet best dat er verschillen zijn. Zo heb ik een heel ander gebit dan Anky, en iets minder talent en souplesse. Maar verder... wat ging het goed vandaag!
Rond 9.00 belde Marco. Hij wilde ons veel plezier wensen, want ik had per sms laten weten dat ik vandaag niet beschikbaar was. Hij had inmiddels mijn logje gelezen en zei heel lief dat die foto fantastisch was, dat ik daar hartstikke goed op stond. Heel lief bedoeld natuurlijk, maar de foto in de vorige log was gewoon mijn koppie op een andere dame. Maar lieve Marco, op de foto's in deze log sta ik wél. Ik sta volledig open voor complimenten...
Paardje in galop!
Zo. Gewoon een update onder de rubriek SPORT! Dat is even schrikken natuurlijk! Maar ik wil heel graag dat je het volgende beeld even voor ogen ziet.
Nathalie. Met joggingsboek en vest, laarzen en cap. Misschien zelfs wel een zweepje, ja, doe maar met zweepje, dat voelt wel vertrouwd. Ze zit op een paard. Een groot, sterk, stoer en stevig paard. We gaan het niet hebben over hóe ze op dat paard is gekomen, want vermoedelijk is daar een trapje aan vooraf gegaan. Of een krukje. Of zes stevige mannen. Maar nogmaals, daar hebben we het niet over.

Het paard is bruin. Of zwart. Of wit. Of een kleurencombinatie van die kleuren. Het heeft een hoofdstel in, en een zadel op. En Nathalie zit er boven op, rug recht, hakken naar beneden, teugel in handen en een vastbesloten trek om haar lippen. Ze gaat paardrijden.
Dat heeft ze al ongelofelijk vaak gedaan. Vijfentwintig jaar en dito kilo geleden was dat aan de orde van de dag. Alle meisjes, bijna alle meisjes houden van paarden. Het zijn meisjes die van zorgen houden, die willen vertroetelen. Het paard is hun eerste vriend, hun eerste man, hun eerste liefde. Ze poetsen en schrobben, ze vegen stront en vlechten in. Geen moeite teveel voor hun maatje.

Nathalie is met vier andere waaghalzen. Ze gaan naar buiten, om een mooie rit te maken. De natuur verkennen. De wereld te ontdekken. Ze gaan één zijn met de natuur, mens en dier in het ongerepte Zeister Bos (of iets wat daar op lijkt). Nathalie gaat eerst gewoon in stap, net als de anderen. Maar als het hebben van een paard tussen haar benen weer als vanouds voelt, wil ze wel wat meer. Ze drukt haar hakken in de zij van haar edele dier en spoort hem aan het tempo te versnellen. Hij gaat gewillig over in een licht drafje. Eerst gaat Nathalie zogenaamd licht rijden. Dat betekent dat ze meebeweegt op de draf, zitten-staan-zitten-staan. Dat gaat goed. Dat probeert ze het doorzitten. Dat houdt in dat je blijft zitten, ondanks de heuvelachtige pas van het paard. Dan komt het aan op je dijspieren, die moet je aanspannen om het paard tussen je benen vast te klemmen. Of eigenlijk jezelf erop. Het kost veel energie en doorzettingsvermogen, maar gelukkig zijn haar dijen uitstekend getraind door, eh... andere sporten. Het ziet er natuurlijk en soepel uit en Nathalie wil meer, veel meer. Ze spoort haar ros aan om over te stappen naar een versnellinkje hoger, de galop. Haar paard weet wie er de baas is en gehoorzaamt onmiddellijk. Kijk Nathalie eens gallopperen! Ze beweegt met soepele gang mee in het paard zijn tred, haar haren wapperen in de wind, ze rijdt alsof ze nooit anders heeft gedaan. Opeens wordt het beeld sepia, en het tempo vertraagt tot in slowmotion. Kijkend naar dit tafereel weet je meteen dat je iets bijzonders ziet, dat hier geschiedenis wordt geschreven.

Wat een souplesse, wat een finesse, wat een uitstraling. Nathalie en haar paard zijn één, Nathalie straalt, Nathalie is de nieuwe Anky. Na een enerverende rit van een uur komen de meiden vol enthousiasme weer terug op de manege. Ze praten honderduit!
Wat was het leuk en wat ging het goed en dit moeten ze beslist nog een keertje doen.
Iedereen is gelukkig, iedereen is blij.



Nathalie in aktie!
























Als er (over)morgen geen update komt van het buitenritje wat ik met Ine, Danielle, Mimi en Kelly ga maken, houd dan alsjeblieft bovengenoemd scenario vast.
Dan hoef ik de krukken, het angstige gegil, de blaren en blauwe plekken, de opengeschuurde huid, de valpartijen, het naar de manege terugstrompelen en de rolstoel niet te noemen.

En alles wat je leest op de logjes van deze meiden, ontken ik nu alvast!
Er is niets van waar en de foto's zijn gemanipuleerd.

Há!

Eigen schuld?
Mijn schatje Arno zit nu twee jaar thuis met een ernstige depressie. Het gaat stap voor stap steeds een beetje beter, maar er zijn momenten geweest dat hij er het liefste uit wilde stappen zo ziek en doodongelukkig als hij zich voelde. Hij werd vorige week beoordeeld door een arts die moet bepalen of hij nog een uitkering krijgt, aangezien het twee jaar geleden is dat hij zich ziek meldde en hij inmiddels ontslagen is...

Ver-Boodschappen
Een paar keer per jaar laat ik mijn vrienden van Albert Heijn mijn boodschappen brengen. In ieder geval rondom de feestjes hier in huis, maar soms ook als ik het even niet zie zitten en veel nodig heb. Afgelopen week ging ik niet helemaal lekker. Ik vergat alles, liet alles uit mijn tengels vallen, liep vele malen voor niks ergens heen en tot overmaat van ramp won Bennie met badminton. Hij vroeg me zelfs serieus of ik niet aan bril toe was, aangezien ik wel op tijd bij de shuttle was, maar er vervolgens geen actie mee uitvoerde. 

Nouja, die dagen heb je soms. Ik vond dat ik mezelf op een Albert mocht trakteren. Ik koos zaterdag als bezorgdag en ging lekker shoppen. 
Klik - klik -  klik.

Twintig flessen houdbare yogidrink bijvoorbeeld. Wasmiddel, schoonmaakmiddel, toiletpapier. Shampoo en cremespoeling, batterijen ook handig, en dan natuurlijk de levensmiddelen. Kip en bladerdeeg met boursain leek me lekker, een keertje sperziebonen en meteen maar een portie voor in de vriezer. Een kilo bananen, Optimel, melk en toetje. Plotseling werd ik overmand door een vreselijke hoofdpijn. Het was nog geen half zeven en ik ging naar bed, ik zou mijn lijstje later wel afmaken. Opslaan dus en wegwezen bij de pc.

Later, toen ik mijn boodschappenlijst compleet wilde maken, ontdekte ik dat ik geen bevestigingsmail had ontvangen en toen ik online zocht, ook mijn boodschappenlijstje was verdwenen. Ships, alles voor niks en de bezorgmomenten op zaterdag waren inmiddels ook verdwenen. Dan maar voor maandag! Gaan we weer! Yogidrink, sperziebonen en ook meteen voor de vriezer. Brood natuurlijk. Melk en Optimel. Bladerdeeg met kip. Shampoo, cremespoeling en batterijen. Wel balen want een aantal dingen was echt op, zoals shampoo en wcpapier. Wel bestellen maar, maar tot die tijd moet ik ook nog even wat in huis halen.

Zaterdag had ik, toen ik opstond, er nog steeds flink de smoor in. Ik had zo verschrikkelijk géén zin om boodschappen te doen! Maar ja, even doorbijten,  Asmara wilde wel gezellig mee en zij is een hele grote hulp. Ze krijgt vaak haar eigen briefje en al die dingen haalt ze, ze zet alles op de band in de goede volgorde (hard -> zacht) en pakt ook alles vaak keurig netjes in. Daarbij is ze erg gezellig dus dat ze meewilde was een troost. Ik vertelde haar dat ik psychisch voorbereid was op Albert en dat het nu zo tegenviel om toch de winkel in te moeten. Ze sprak me meteen oppeppend toe. 

"Waar heb je trek in, mama?"
 
Ik vertelde dat ik eigenlijk kip in bladerdeeg in de planning had staan, maar dat dat nu maandag werd gebracht. Toen vroeg ze of dat bewaard kon worden, en ik zei dat het in de vriezer best een tijdje kan blijven liggen. "Dan maken we vanavond kip in bladerdeeg!' besloot mijn schatje liefdevol. Ik vond het een uitstekend argument en legde alles in mijn kar. Toen we het boodschappenkrat helemaal vol hadden en ook nog zo'n stevige boodschappentas waren we het erover eens dat we voldoende hadden. Thuisgekomen laadden we samen alles uit waarbij ze ook nog heel goed meehielp. Ik heb echt geluk met zo'n sociale meid!

De koelkast zat goed vol, de vriezer zo goed als vol en het krat en de tas was helemaal leeg, toen er een auto stopte. 'Er wordt een pakje bezorgd denk ik!' riep Asmara en rende naar de deur. Er werd inderdaad iets bezorgd, maar niet echt een pakje. Wel vier kratten vol boodschappen! Aaarrggghhh! Albert! Blijkbaar was mijn bestelling toch goed doorgekomen! Asmara had de grootste pret en ik de grootste moeite om de kip in bladerdeeg, de sperziebonen en het brood een plekje te geven!
Het was ergens ook wel weer grappig, maar een gewoonte moest ik er maar niet van maken.

Dat wil zeggen, vandaag is het maandag. En daar stonden mijn vrienden weer voor de deur. Ohja, dat is ook zo! Wederom met vier kratten boodschappen. Dat betekent dat ik nu de hele week sperziebonen kan eten, drie doosjes champignons heb, vier salades, drie zakken aardappels, 44 flessen yogidrink en een zo goed als lege bankrekening.
De koelkast zit zo vol, dat ik de buurvrouw heb gevraagd of ze een plankje voor me vrij had, aangezien zij in de garage ook nog een koelkast heeft staan. Verder heb ik gevraagd of ze alsjeblieft sperziebonen met gehakt en champignons wil eten van de week, want het is allemaal niet eeuwig houdbaar...

De komende maanden heb ik voldoende shampoo (9 flesjes) en cremespoeling (5 flesjes). Ik kan even voort met de pijnboompitten (4 doosjes) en de croutons (4 zakjes) en ik kan drie keer per week soep eten en toch deze maand geen soep hoeven kopen.
Verder kan ik het beste elke dag ham of kipfilet op brood doen en liefst ook nog met kaas. Tosti's maken is een goed idee, want anders krijgen we die drie broden niet op.

Iemand zou een programmaatje voor me moeten ontwikkelen met een hormoon-alert.
Als mijn hormonen hysterisch doen: lichtsignalen en sirens -> vooral níet winkelen!
Iets zegt me dat Albert Heijn in dat programmaatje niet wil investeren...


Kleding weg...
Ik kan erg aan kleding hechten. Ik heb nog altijd de jurk waarin ik mijn diploma in ontvangst nam, het jasje wat van mijn moeder is geweest en ik op de bruiloft van mijn zusje droeg, en mijn eerste sjieke jurk. Het slaat nergens op, ik weet het. Mijn kast puilt dan ook uit. Er zitten ook veel kleding stukken bij in maat 38-40 en hoewel ik stiekem een beetje aan het lijnen ben, maak ik me geen illusies over die maat. Die komt gewoon niet meer terug. Dat hoeft van mij ook niet persé, slank zijn is geen droom van me. Maar ik vind sommige kledingstukken gewoon nog zo leuk. Dat ene topje of dat schattige shirtje en de print op die ene jurk...

Vandaag is het vaderdag en omdat Arno het al tijdens een doorn in het oog is dat mijn kleding uit mijn kast probeert te ontsnappen, heb ik álles eruit gegooid en uitgezocht. 
Rokken (wijd) en rokken (strak) en rokken (kort) op verschillende stapeltjes. 
Shirtjes (met spaghettibandjes) en shirtjes (met korte mouw) en shirtjes (zonder mouw) op verschillende stapeltjes. 
Jurken (netjes) en jurken (zomers) en jurken (voor over broek) op verschillende stapeltjes.

Dat werden veel stapeltjes, kan ik je vertellen. Maar de grootste stapel werd de weggooistapel. Alles wat (veel) te klein is, verkleurd of vervormd, alles wat de eerste 17 jaar geen mode meer dreigt te worden en te extreem is, werd op die stapel gegooid. Het werd een enorme berg. En trots dat ik ben! Dat moest op de foto vastgelegd worden!
Asmara stelde voor een filmpje te maken, voor papa. Ik vond het een beetje onzin maar ze wilde het zó graag dat ik het toch maar deed. Moet je nou toch eens kijken... 
Heel Afrika is weer aangekleed!



"De kabouters en de paashaas zij hebben een alibi
Zij hebben een alibi"