Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Ik kijk zo uit naar de warme, gezellige en liefdevolle dagen die komen gaan. Ik wil jullie dan ook hele fijne kerstdagen toe wensen en een gelukkig, muzikaal en vooral gezond 2018. Groetjes, Marco xxx
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Twee druppels water?
Ik ben gezegend met twee lieve, hele lieve, kinderen. Aron is 7 en Asmara is 6. Persoonlijk vind ik ze allebei goed gelukt. Mijn man Arno†is nogal donker. Arno heeft donker haar, donker ogen, maar ook een lekker gekleurd velletje. Ze vragen hem dan ook regelmatig of hij misschien uit het zuiden komt, Spanje of ItaliŽ, maar hij komt echt uit Brabant. Ook het zuiden trouwens.

Aron is ook donker. Bruine ogen, bruin haar, bruin velletje. Asmara is echt blank, groene ogen net als ik, bruine haren net als ik, maar niet zo donkerbruin als Aron. Veel mensen die Aron zien, zeggen dat hij echt een kloon van Arno is. Ik zie de gelijkenis ook, maar dan met name in de genoemde kleurtjes en ook wel het karakter. Als ik kijk naar de vormen, vind ik Aron niet zo op Arno lijken. Van Asmara hoor ik vaak dat ze op me lijkt. Soms zie ik het zelf ook, vooral ook in haar doen en laten. Ook mijn vader zegt dat ze een kopie van mij is.
Leuk om te horen!
















Van mijn broer Rob kreeg ik echter een foto van mij van vroeger, waar ik wel Aron duidelijk in zag. Ik was aangenaam verrast om te zien dat we hetzelfde ronde koppie hebben, dezelfde neus, dezelfde mond.


Of zie ik gewoon wat ik wil zien?

Fans, ik heb ze!
††††††††††
What's bugging you?
Ik heb respect voor de natuur. Ik zie hoe we elkaar nodig hebben om in balans te blijven, hoe de natuur zichzelf in balans houdt. Ik begrijp de voedselketen, de cirkel van het leven. Dat we allemaal een klein, maar waardevol onderdeel van deze keten zijn.
Ik houd van het leven, gun een ieder zijn of haar leven vol respect, harmonie, liefde en geluk.

Maar er is een grens.
Mķggen! Ze zoemen irritant, ze steken, stelen onrechtmatig en zonder toestemming†mijn bloed, ze zitten op mijn naakte lichaam waar en wanneer ze maar willen, ook al geef ik herhaaldelijk aan geen prijs te stellen op deze ongewenste intimiteit. Ze veroorzaken ziekten, slapeloze nachten en onrust. Ze brengen het slechtste in me boven. Ze maken dat ik een brute, gewetenloze moordenaar word.

Euro Disney
Woorden kunnen†poŽtisch zijn.
Ze kunnen duidelijk of vaag zijn.
Ze kunnen prikkelen en vervelen.
Woorden kunnen vertellen wat je voelt, benadrukken wat je denkt, vertalen wat je ervaart.
Woorden kunnen alles zeggen.
Of helemaal niets.
Zonder woorden zou ik me incompleet voelen.
Toch is dit zo'n moment waarop woorden... volkomen overbodig zijn!







Liefdesverdriet
"Mama, hoe weet je of een grap leuk is?"
"Als mensen beginnen te lachen vonden ze hem leuk."
"Maar hoe weet je van te voren of je grap leuk zal zijn?"
"Dat weet je nooit zeker. Wat de ťťn leuk vindt, kan de ander niet leuk vinden. Het is net als met eten of kleren. Soms vind je iets lekker, en sommige kleren vind je mooi. Maar niet iedereen lust wat jij lekker vindt en niet iedereen zal jouw broek mooi vinden. Dat geeft toch niets?"

"Nou, ik vind het wel erg."
"Wat is er dan gebeurd?"

"Nou ik was in de speeltuin, en toen kwam†Max naar me toe en die zei 'Ben jij verliefd?' en toen zei ik dat ik dat was. En toen wilde hij weten op wie maar dat wilde ik niet zeggen en toen zei hij dat Romy verliefd op mij was en toen zei ik dat ik ook op Romy was want ik ben op Romy begrijp je.
Artis
Vandaag ben ik samen met Aron en Asmara naar Amsterdam gereden, naar Mies en Jeroen voor een uitstapje naar Artis. Vanaf Mies zijn we met de metro gegaan, de voornaamste reden waarom de kinderen graag naar Artis wilden. De metro gaat namelijk onder de grond, spannend! In de auto hoorde ik Aron zeggen dat hij erg benieuwd was hoe het er onder de grond uit zag, en dat hij dacht dat er vast vooral veel wormen waren.
Inderdaad, wij wonen in een dorp...

Stadsmies en Dorpsgek...
Twee aapjes kijken aapjes...Asmara, Jeroen en Aron











Artis was leuk! Het was er niet geweldig druk, de dieren zaten zo goed als allemaal buiten op een fotogeniek plekje op onze komst te wachten, en ik had het erg naar mijn zin. Mies is, zie mijn vorige log, ťťn van die mensen die niet van vogels houdt, maar gelukkig is ze erg dapper dus ze liep netjes mee toen ik foto's aan het maken was van Flamingo's, Pelikanen en Ooievaars met jongen. Ik kan er niks aan doen, ik vind het leuk.
Ook zag ik een reiger. Nou stikt het in Heerhugowaard van de reigers, en ze waren ook geheel vrijwillig in Artis en niet in een gastenverblijf, maar ze waren zo brutaal en dichtbij, dat ik daar toch ook wel graag een foto van wilde maken.

Tot er eentje met een indrukwekkende schreeuw uit de lucht kwam vallen en in de bosjes dook. Verbaasd keek ik op naar de reden van al die herrie en onrust op mijn vrije ontspannende zondag. Toen zag ik het. Hij had een jong eendje te pakken, een pulletje. Hij had het kleintje in zijn scherpe bek, met aan de ene kan het lijfje en de spartelende pootjes, en aan de andere kant het kleine kopje, zacht piepend.

Hoewel het dus een jong eendje was, klonk zijn kreet om hulp ongetwijfeld universeel in de vogelwereld, want alle vogels in het verblijf vielen de reiger aan. Ik kreeg de rillingen. Als ik ergens niet tegen kan is het (kinderleed en) dierenleed en dan kan het in dit geval honderd keer de natuur zijn, ik vond het verschrikkelijk om dat weerloze kleintje in die bek te zien spartelen, wetende dat het kansloos was.

Asmara is ook gek op dieren. Waar Aron er nog genoegen in kan scheppen onverwachts 'Boehhh...' te gillen naar een verdwaalde kraai, redt Asmara vliegen en andere beestjes die in haar opblaasbadje zijn gedonderd. Met een blaadje vist ze ze eruit, en laat ze liefdevol opdrogen in de zon.

Hoe eng ze ook zijn, hoe ze ook kriebelen, wiebelen, prikkelen of kruipen, zij houdt van ze. Het beeld van dat kleine, geelgevlekte eendje in die grote reigersbek moest voor haar dramatisch zijn. Ik keek naar haar, ze zag het voorval net als ik van een meter afstand gebeuren.

Ik was er klaar voor. Het verhaal van de voedselketen van onze aardbol stoof in sneltreinvaart door mijn hersenen, in luttele seconden had ik het beeld compleet, de voorbeelden van leven en overleven paraat. Ik hoorde me al zeggen hoe deze reiger misschien ůůk wel een moeder was, die haar kindjes wilde voeren.

En dat terwijl ik zeker wist dat het gewoon een koelbloedige moordenaar was die te lui was om bij de sloot te gaan staan om vissen en kikkers te vangen, zoals ze horen te doen. Stomme kut-reiger. Maar dat zou ik Asmara natuurlijk niet vertellen, ik had een prachtig verhaal met happy end, weliswaar niet voor de eend, stand by.

"Mama!" schreeuwde ze. Daar had je het al. Hopelijk zou ze niet al te zeer overstuur raken...

"Die reiger heeft een jong eendje te pakken!"

Ik haalde diep adem. Later zou ze zich dit nog exact kunnen herinneren, dus ik moest het tactvol aanpakken om geen trauma's te veroorzaken.
En toen bleek maar weer hoeveel ze op haar moeder lijkt.
Er klonk geen snik, er viel geen traan. Ze schudde aan mijn mouw.

"Mama! Maak snel een foto!"

Shit
Sinds kort weet ik dat er veel mensen echt panisch voor vogeltjes zijn. Ik heb er nooit bij stil gestaan dat mensen dit soort angsten kunnen hebben, maar me vooral niet gerealiseerd dat er best veel mensen zijn die het hebben. Angsten kun je natuurlijk voor van alles ontwikkelen, dus waarom geen vogels, maar zoals ik al zei: ik had er nooit bij stil gestaan.

Ik ben alles behalve bang voor vogels. Okay, ik zal geen imitatie van een woeste gorilla in de buurt van een broedende zwaan geven, want dat is vragen om moeilijkheden. Maar verder vind ik vogels vooral leuk. Vroeger had ik tientallen duiven, waar ik heel graag samen met mijn vader voor zorgde. Sinds negen jaar heb ik een voliŤre, en ben daar erg blij mee.

Uniek...
Het regende. Ik voelde de regen op mijn haar belanden, zag mijn jas nat worden. Ik was moe, omdat het gisteren zo laat geworden was en ik vanmorgen niet kon wachten om uit het hotelbed te springen om naar huis te gaan. Naar mijn schatjes, naar mijn thuis.

Ook was ik emotioneel. Deels vermoeidheid, maar deels ook het missen van thuis al die weken, en nu zou ik blijvend naar huis gaan. Heerlijk.
Ik rende van de parkeerplaats naar het tankstation waar ik een broodje wilde kopen.
Maar in het tankstation zag ik niets waar ik trek in had. Alle soorten broodjes, koeken en drinken, en niets zag er aantrekkelijk uit. Ik sloot mijn ogen, als ik aan eten dacht, waar dacht ik dan aan? Maar ik zag geen eten. Ik zag Aron in zijn pyjama aan de Playstation en Asmara in haar nachtjapon van K3 met haar kraaltjes. Niks eten, ik wilde naar huis!
Mies
Mies is leuk. Eigenlijk heet ze Marlies, maar daar kan ik doorheen kijken. Mies laat me lachen en ik kan bij Mies mezelf zijn. Fijne combinatie!

Van de week kwam ik Mies ophalen om naar de verjaardag van Luuk te gaan. Luuk werd zeven, en hoe vaak word je zeven? Precies. Bram, mijn vriend in de Tom Tom, vertelde me dat ik richting A7 moest. De routebeschrijving van Mies stuurde me naar de A9. Ik twijfelde. "Links!" zei Bram met zijn zwoele stem. Ik keek aarzelend op Mies haar printje.†Daar stond "Rechts." Aron zag het, en zei†iets minder zwoel: "Doe nu maar gewoon wat Bram zegt, mam..." En dus ging ik links. En dus reed ik fout.

De afslag†naar Mies zat dicht. Werk aan de weg. We zijn de weg kwijt.
Bram liet me de volgende afslag nemen, en weer de snelweg op rijden. Hij wilde me de afslag die dicht zat gewoon toch laten nemen. Ik trapte er nog in ook. Ik nam aan dat Bram heel lief wel een alternatieve route voor me zou uitstippelen, zodra hij merkte dat ik de door hem verkozen afslag doelbewust negeerde. Maar niks hoor. Bram is namelijk een man, en als een man overtuigd is van zijn gelijk... precies.

Mies loodste me gelukkig telefonisch naar binnen. Het is dat ze niet in mijn dashboardkastje past. Maar het echte verhaal komt nog...

Luuk was dus jarig, erg jarig. Met een hoed en taart en kado's en vuurrode wangen.
Mies zat lekker in de zon met een kopje thee en een buik vol appeltaart, toen Luuk achter haar kwam staan. Ik zag Luuk naar Mies kijken en zijn goedkeuring sprak uit zijn blik. Luuk vindt Mies leuk, dat was duidelijk. Ik dacht eerst nog dat Jeroen, de leuke zoon van de leuke Mies, misschien de oorzaak was. Of toch de Ninja Turtle die een salto achterover kon maken en uit het kadopapier van Mies en Jeroen kwam. Maar toen begon het spel...




























Mies kreeg een massage. Ja heus, een massage! Niet veel later klauterde Luuk bij Mies op schoot. Inderdaad, het is weliswaar een kleine man, het is ook een man. Voor wat, hoort wat, en hij bood zijn schouders gewillig aan. Mies begon dapper te kneden maar Luuk kreeg al gauw de slappe lach. Daarop liet Luuk zijn spierballen zien. Want tja, hij is geen zes meer. De zevenjarige spierballen van Luuk werden bewonderd en Mies sprak haar 'oooh's' en 'aaah's' duidelijk uit. Ik keek Luuk nog eens aan. Zat hij nou te flirten? Kijk, Mies is leuk. Ik snap het heus wel. Mies heeft geen man. Ik zie ook de mogelijkheden. Maar Luuk is zeven?!† De volgende stap in zijn draaiboek was de actie 'Voel de spierballen van Mies'. Ze werden betast en bekeken, gecontroleerd en goedgekeurd.




























En toen kwam de aap uit de mouw. "Mies," zei Luuk allerliefst. "Moet je eens aan de spierballen van mijn opa voelen joh!" Mies begon te lachen maar bedankte voor de eer.†Luuk drong aan. "Het mag van mijn opa hoor!" vertrouwde Luuk haar toe.
Mies lachte nog harder en weigerde nog steeds.

Mies is leuk. Erg leuk. Dat vond de opa van Luuk vast ook.
Hoeveel zou hij Luuk geboden hebben?


Vriendschap
Sommige vrienden zijn als een schaduw...
je ziet ze als het zonnetje schijnt.
Sommige vrienden zijn als de zon zelf...
ze komen op als het donker is.

Een echte vriend†blijft een vriend, ongeacht wat voor weer het is...

Veel verdrietige mensen op het Borsato-prikbord. Vrienden zijn gekwetst, relaties verstoord.
En dat in een†periode waarin ik veel met mijn eigen vrienden heb gesproken, gezien, gedaan.
Het doet me koesteren wat ik heb, al doet dit voorval me weer even beseffen dat soms niets is wat het lijkt, en dingen in een oogwenk weer volkomen anders kunnen zijn...
"Ik voel nog steeds
Verlang nog steeds"