Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Het gaat om de binnenkant...


We†hebben Leslie, onze Golden Doodle nu ruim vier maanden en ze groeit als kool. Ze is niet alleen lief en grappig, interessant en actief, ze is ook beeldschoon, vind ik. We worden heel vaak aangesproken door mensen die willen weten tot welk ras ze behoort. Ze lijkt op een Golden Retriever (wat haar vader ook is) maar dan met langer haar met een slag. Ze heeft een superlieve oogopslag en bijbehorend karakter.

Afgelopen zondag brachten we haar voor een paar uurtjes naar de kennel, want ze moest getrimd worden. Het lange haar is zo lang dat het moeilijk is te borstelen tot op de huid en er veel klitten kunnen komen, maar vooral had ze zelf veel last van de warmte. Ze lag het liefst de hele dag op het koele gras en ze hijgde meer dan een anonieme beller.

'Niet te kort, hŤ?' vroeg ik nog zachtjes. Maar ja, Leslie is niet onze eigen hond maar een adoptiehond, we trainen haar in de hoop dat ze een blindegeleidehond kan worden dus de kennel mag beslissen hoe kort het wordt. Maar ze zouden proberen haar een slag langer te laten.




Maar oh gruwel! Bij het ophalen herkende ik haar aan haar halsbandje en het feit dat ze zo blij was me te zien. Maar ik durf te zweren dat ik een andere hond heb meegekregen. Ieeuwww! Een Alien-dog. Een engerd die onze mooie Leslie heeft opgegeten. Ze is echt een gekke hond nu, niets meer van de prachtige hond die ze was. We noemen haar voor het gemak nu 'Lelijkerd', en doen dat zo liefdevol dat ze ook al op die naam reageert...

Ik weet het, het gaat om de binnenkant. Maar wat was ze mooi...
Hopelijk trekt het na een paar weekjes bij. Of anders ik, hihi!




xx N.
Even bijpraten!
Het is stil hier, maar het gaat heel goed met me! Er is een drukke periode aangebroken die heel erg leuk is, maar gewoon veel tijd kost. En ik ben er nog niet achter waar ik extra tijd kan kopen, dus het is weer lekker rennen en vliegen!†

Drie Dolle Dagen Dommelsch! Wat was het leuk! Marco zat heel erg goed in zijn vel en dat werkt zoals altijd besmettelijk! Het zijn wel hele lange dagen. De eerste avond wilde Marco graag meteen naar huis zodra de show afgelopen was, maar Armando was zijn sleutels een klein ietsiepietsie kwijt. Hij had de auto opengedaan om de spullen in te leggen maar kon ze vervolgens niet meer vinden. Bijna een uur hebben we alles overhoop gehaald en uiteindelijk vond ik ze toevallig, onder het zitje voor de Maxi-Cosi. Waarschijnlijk gevallen tijdens het in de auto gooien van wat tassen. Ik ben een kei in dingen kwijt raken, het zou zomaar kunnen dat ik daar een record in zou kunnen vestigen. Maar iets vinden wat een ander, een man nota bene, al heel lang zoekt, dat gebeurt me niet vaak. Ik liep dus stralend rond, dat begrijp je. Toen ik het thuis vertelde geloofde Arno het trouwens niet eens...††De andere twee dagen nam Marco alle tijd om met bijna iedere fan op de foto te gaan. De meesten hebben hun foto inmiddels gevonden op de site van Marco.







Verder had ik een aantal Meet & Greets waarvan twee met 'bekenden'. Kimberley Vaessen had de vakantieprijsvraag gewonnen. Er waren maar heel weinig mensen, echt heel weinig mensen, die alle vragen goed hadden. En de winnaar die getrokken was, bleek zowel een bruiloft als een kapotgetrapte enkel te hebben, maar ik noem verder geen namen †Ze kon dus niet (komt ooit nog wel eens goed denk ik).
Kimberley bofte dus enorm want daardoor mocht de computer een nieuwe poging wagen en zo kwam Kim uit de bus. Die stuiterde haar mailbox uit en kwam door de glasvezel bijna mijn kantoor in, zo enthousiast was ze. Haar Meet & Greet was overigens enorm leuk. Vooral omdat Kimberley zo lekker zichzelf is, alles durft te vragen maar nooit respectloos zal zijn en weliswaar hyper is, maar niet dichtklapt. Marco genoot dus net zoals Kimberley en haar vriendin en bleef er heel lang gezellig bij zitten. Hij nam niet alleen alle tijd, maar trok ook zonder aarzelen haar Dennis Bergkamp shirt aan en poseerde heel geduldig.†



De andere Meet & Greet met een BF'er (Bekende Fan) ging om Tessa Spijkerman. Ik ken haar al veertien jaar (oh God, ik word echt oud) want ik herinner me nog hoe ze vaak belde tijdens het telefonisch spreekuur wat ik vroeger elke dinsdagavond had. Een paar jaar later woonde ze bij me in de buurt en trokken we geregeld samen op. Sinds ik naar Almere verhuisde en zij in Alkmaar bleef verwaterde dat contact weer wat. Kelly†Turenhout kwam met het verzoekje of Marco en ik niet eens langs konden gaan bij de acht maanden zwangere†Tess als we weer eens in Alkmaar zouden zijn. Daar waren we inderdaad de afgelopen maanden geregeld geweest maar nu stond er net niks in de agenda. En aangezien het vooral om haar bolle buikje ging, was enige haast wel geboden. Geloof me, ik weet echt wel wat er onder de fans gezegd wordt als ik een fan die ik goed ken mee neem naar een Meet & Greet. Alleen om die reden al zal ik daar niet snel voor kiezen. Maar ik overlegde met Marco, en hij vond het alleen maar leuk, we hadden al een M & G staan dus het zou een kleine moeite zijn Tessa daar tussen te schuiven. En hij was zelf ook wel nieuwsgierig naar haar buik natuurlijk. Het was supergezellig, Marco was lief en betrokken zoals altijd en Tessa glunderde aan alle kanten. Die baby kan nu komen, dat is duidelijk!†



Drie prachtige dagen dus, maar wel elke keer laat naar bed (na drieŽn) en vroeg er weer uit (rond zeven uur). Zaterdagochtend spijbelde ik dus gewoon. Marco en Guus zouden bij Paul de Leeuw zijn, dat is toch gauw 400 meter van mijn huis. Alleen de reistijd dus al††Hij moest er om half twaalf zijn en het zou tot half vier duren. Het is in die studio altijd een drukte van belang. Ook niet zo gek, want er zijn altijd veel gasten die allemaal wel een paar mensen bij zich hebben. Marco had Armando mee, mijn collega Xander was mee en er waren twee mensen van de platenmaatschappij. Ook Guus had zijn mensen mee. Ik vond zelf dat ik daar dus alleen maar in de weg zou lopen en zodoende kon ik ook niet alleen even uitslapen, maar ook een spelletje met Asmara en Aron doen. Ik ging tenslotte steeds weg voor zij uit school kwamen, dat moest wel even ingehaald worden.

Zondag had ik twee verjaardagen staan. Buurjongen Ralph was jarig maar vierde het op de camping. Aangezien ik Leslie naar de hondenkapper moest brengen (en later op de dag weer halen) en Kevin zijn verjaardag exact op hetzelfde tijdstip vierde, besloot ik Ralph te laten schieten. Na al die drukke dagen kon ik het niet opbrengen om voor een half uurtje naar de camping te rijden...†
Kevin vond het echter heel erg leuk dat we er waren. Marlies had voor ons het kadootje geregeld en het spelletje voor de DS wat hij kreeg was duidelijk een schot in de roos. Kevin, Jeroen en Aron hebben de hele dag met zijn drietjes gespeeld en volgens mij vonden ze het heel gezellig. Marlies en ik pakten het anders aan.
Wij kozen een luxe ligbed uit en settelden ons in het zonnetje terwijl Peter en DaniŽlle de benen uit hun lijf liepen met chips, nootjes, worst en kaas en bijbehorende drankjes. Na de patatjes moesten we toch echt gaan, we zaten vol.†



Mijn vader kwam die zondag van vakantie terug, hij was samen met zijn Lieke twee weken naar de Canarische Eilanden geweest en had het heerlijk gehad. Alleen diezelfde ochtend bleek zijn moeder te zijn gevallen en haar heup te hebben gebroken. Nou is het voor niemand fijn om te vallen natuurlijk, maar zeker als je al 96 bent is dat niet het meest verstandige om te doen. De artsen zaten dan ook met hun handen in het haar, want een narcose op die leeftijd is erg riskant. Veroorzaakt ook vaak dementie. Maar er was geen andere oplossing dus gisteren is ze geopereerd. Tegen de verwachting van mijn vader en zijn broer en zussen in, is Oma goed uit de operatie gekomen en mocht ze na een tijdje op de medium care te hebben gelegen terug naar zaal. Ze was nog wel heel suf, dus hoe ze er precies uitgekomen is weten we nog niet. Revalideren op die leeftijd is echter geen fijne toestand en ze woont nog altijd redelijk zelfstandig (ze woont zelfstandig bij mijn oom en tante) en een verpleeghuis zou voor haar waarschijnlijk niet bevorderlijk zijn.

Ik ben er nog niet achter wat ik precies voel. Mijn oma heeft een fantastisch leven gehad, en vooral de laatste jaren vertelde ze vaak hoe gelukkig ze zich voelt. Ze woont middenin de bossen van Schoorl, heeft haar kinderen nog die vaak op bezoek komen. Heeft tien kleinkinderen en een stuk of twaalf achterkleinkinderen. Ze was altijd redelijk gezond, op de gewone ouderdomskwaaltjes na. Wat ik haar gun is een pijnloze hartaanval. Tevreden in slaap vallen en niet meer wakker worden. Niet met een gebroken heup moeten revalideren in een verpleeghuis ver van iedereen waar ze van houdt. Maar het leven mooi afsluiten, op een waardige, ontspannen manier.
De andere kant is echter dat ik nog helemaal niet wil dat ze dood gaat. Ze is nog veel te jong. Ze is mijn eigen enige oma en ik houd van d'r. Ik wil haar nog niet los laten, maar nog heel even houden. Paar jaartjes nog. Omdat ze zo lief is. En zo grappig. En zo warm en leuk. En zo gezellig. Ik wil haar nog niet missen. Bah.



Vandaag weer een dagje kantoor gehad. Eerst gezellig 19 kilometer file gehad waar ik twee uur en vijf minuten over deed. Maar ik had geen stress omdat A) Marco in de studio was en niet heel leuk, lekker en aantrekkelijk op kantoor zat te zijn zonder mij en B) K3lly in diezelfde file stond maar dan een serie kilometerpaaltjes achter me en je met een snelheid variŽrend van 0-3 km per uur heel makkelijk kunt Whatsappen.

Over K3lly gesproken, ik ken haar nu ruim een jaar. Ik zag haar voor de eerste keer tijdens de door haar gewonnen Meet & Greet in maart in Antwerpen. Ze was toen al een hele week lid van de fanclub, bleek later! Daarna bij de opnamen van de commercial voor Univť die nooit uitgezonden is maar we lekker veel Marco hadden en eigenlijk weet ik niet eens maar waar ik haar daarna tegen kwam. Ik augustus kwam ze op de verjaardag van Daantje en afgelopen najaar ging ze mee met de meiden naar Vlieland. Vanaf dat moment zag ik haar vaker en het was altijd gezellig. Zeker toen ze in januari haar knie de vernieling in hielp door een stomme sport te gaan doen in een heel lelijk pak. Toen mocht ze niet meer lopen of werken of fietsen en verveelde ze zich kapot. Ik besloot haar op therapeutische basis te helpen met haar knie en regelde het zo dat ze een paar keer per week thee voor me zette, mijn afwasmachine leegde, Asmara naar paardrijden bracht of gezellig met mij een Sie-es-aaitje kijken wat trouwens eigenlijke een Law & Order is. Het ging heel geleidelijk aan, heel onopvallend en heel subtiel. Maar opeens wist ik het. Kelly was geen Borsato-vriendinnetje meer maar een echt grote mensen vriendinnetje.

Ja, we schelen veel in leeftijd. Dat vind ik ook rot voor haar, maar ze kan wel veel van me leren.



Ik heb vaker (veel) jongere vriendinnen gehad, ook oudere trouwens. Ik vind het belangrijk om een aantal overeenkomsten te hebben met de mensen waar ik mee omga. Sommige dingen tellen zwaar mee, zoals de liefde voor Borsato, mijn gezin en mijn hobbies. Sommige dingen tellen niet mee, zoals huidskleur, geloofsovertuiging of leeftijd.†
Nu merk ik dat mensen toch een beetje vreemd naar onze vriendschap kijken, zeker nu blijkt dat Kelly mee op vakantie gaat deze zomer. De afgelopen jaren ging ik altijd alleen met mijn kinderen omdat Arno het nu eenmaal niet trekt. Maar na een paar dagen wil je ook wel eens over iets anders praten dan Huis Anubis of Star Wars. Ik miste een volwassene om me heen, eentje die meedenkt en af en toe de kar kan trekken. Toen Kelly op mijn pad kwam heb ik ook echt wel even geaarzeld. Niet alleen vanwege het leeftijdsverschil, maar hoe goed ken je elkaar nu eigenlijk? Inmiddels zijn we bijna een half jaar verder sinds we geboekt hebben en ik tel de nachtjes al! Ik weet zeker dat we het heel erg leuk gaan hebben, ook al heeft ze al aangegeven dat ik dan dus wel mijn eigen thee moet zetten. Maar daar verzin ik nog wel wat op.

Ik vind het heel erg jammer dat er blijkbaar mensen zijn die onze vriendschap raar en vreemd vinden en twijfels hebben aan de oprechtheid ervan. Ik doe dat zelf in ieder geval niet. Ik weet heus wel dat er een dag komt dat Kelly verkering krijgt en aan de rest van haar leven begint en onze vriendschap zal veranderen omdat ze bijvoorbeeld dan opeens, heel raar, met haar eigen vriendje op vakantie zal willen. Maar dat geeft helemaal niet, vriendschap hoeft niet in alle gevallen voor altijd zijn, je kunt ook genieten van wat er nu speelt en nu leeft. Ze is een welkome aanvulling in mijn hectisch leven en we hebben erg veel plezier samen. Het is heerlijk om na die donkere winter weer te kunnen lachen. Ze heeft Arno goed leren kennen en weet hoe ze met hem en ons vreemde gezinnetje om moet gaan. Ze is een verademing voor me. En mensen die daarover oordelen, tja, ik vind het jammer en ik vind dat Kelly dat niet verdient. Maar ik wil ook graag een lange neus maken. Want ik ben blij met haar. Mijn kinderen zijn blij met haar. Mijn man is blij met haar. En zelfs Marco is blij met haar omdat ze zo duidelijk mijn lasten thuis verlicht door in te springen waar nodig is en ik dus meer energie voor hem heb. Kortom, een win-win-win-win situatie zeg maar. Zo. Ik heb gezegd.


Ik zou eigenlijk over twee weken met Leontine weer op reis gaan naar AziŽ voor Cordaid Memisa, maar ik hoor net dat het begin september gaat worden. Stiekem ben ik een beetje opgelucht, want het werd allemaal wel heel krap anders met de concerten van Guus. Inderdaad ja, daar is Marco natuurlijk bij, hij staat Schouder aan Schouder met Guus in zowel Heerenveen als Eindhoven. Vorig jaar dacht ik ťťn show mee te pikken in Eindhoven en na Marco's deel naar huis te gaan en bleek ik toch langer gewenst te zijn waardoor ik drie dagen dezelfde kleren aan had. Stond ik 's avonds mijn ondergoed te fŲhnen en mijn kleding te drogen te hangen. Leuk detail is dat het bij Guus natuurlijk ook nog eens altijd meters bier regent en je het met een beetje luchten ook niet redt. Leve de hotelshampoo! Dit jaar kan ik er dus gewoon bij zijn en hoef ik mijn kids niet te vertellen dat ik een weekje naar de andere kant van de wereld ga.†

Gisteravond zijn we nog even naar de kermis geweest in de stad. Ik heb gelukkig veel zelfbeheersing dus het is echt niet zo dat ik volledig los ga op de grijpautomaatjes of muntjes in dingen blijf gooien om een vreselijk lelijke thermometer te winnen. Maar de kinderen hebben genoten en ik eigenlijk ook! Buurmeisje Iris was ook mee, altijd gezellig. Gelukkig is de kermis nu weer afgelopen, want ik hou het nooit lang vol. We gingen dan ook naar huis toen de eigenaren hun kramen af begonnen te breken...







We zijn weer een beetje bij, †volgens mij!†

xx N.

Walibi!


Als je nog jong bent, en dan laat ik gewoon achterwege tot welke leeftijd dat ongeveer is, vind je pretparken geweldig. Vanwege de pret enzo. Als je wat ouder bent, en dan laat ik gewoon achterwege vanaf welke leeftijd dat ongeveer is, kun je er ook nog genieten, maar komt er een extra emotie om de hoek kijken. Angst. Jonge mensen kennen geen angst. Hele jonge mensen dan. De gewone jonge mensen wel. Mensen zoals ik.



Dinsdag gingen we naar Walibi. De kinderen hadden er al langer om gevraagd en vooral Asmara wilde heel graag. Ze gaat volgende maand op schoolreisje naar Walibi en dan mogen ze in tweetallen zelf rondlopen. Ze wilde dus graag wat vooronderzoek doen en kijken welke attracties ze zou aandurven. We zouden heel vroeg weggaan, zodat als het park open zou gaan we er meteen waren, maar helaas kwam er wat werk tussen en konden we pas bijna anderhalf uur later weg. Maar toen konden we wel alles lekker los laten en genieten!



Ik vind de achtbanen echt heel leuk. Vanaf de grond. En als ik er in geweest ben, dan achteraf ook. Ik vind mezelf vervolgens echt heel stoer. Terecht natuurlijk. Maar als ik nog in de rij sta voel ik toch wel een onbehaaglijk gevoel in mijn maag. Bij binnenkomst in het park besloten we daarom meteen de eerste de beste attractie in te gaan. Dat was de Express (of iets wat daar op lijkt). Het was de eerste keer dat Asmara over de kop zou gaan en ze vonden het reuze spannend! Toen we in de karretjes zaten werden we bijna als een katapult afgeschoten en onmiddellijk begon Asmara keihard te huilen. Ze vond het helemaal niks en dan duurt ruim een minuut wel heel erg lang! Later zei ze dat ze last had van haar vinger, daar zat een microscopisch groot wondje namelijk, en het had he-le-maal niks met de achtbaan te maken...


Toen we verder liepen kwamen we Walibi tegen, de blije Kangaroe. Daar wilden we natuurlijk wel mee op de foto! De Flying Dutchman vonden de kinderen geweldig. Dat was het trouwens helemaal niet. Die karretjes deden steeds net alsof ze van de rails af wilden floepen. Maar op het laatste moment gingen ze dan de bocht om. Ik kwam een paar keer los uit mijn stoeltje, zo hard ging het. De kids waren echter zo enthousiast en heel druk was het niet, dus we besloten meteen nog een keer te gaan. De karretjes stonden echter stil. We moesten wachten op de technische dienst, hoorden we. Op de een of andere manier boezemde me dat niet echt vertrouwen in. Maar er bleek een sjaaltje op de rails te liggen, die moest verwijderd worden. We probeerden in te schatten of het de moeite van het wachten waard was of dat we ons ritje zouden laten schieten door die sukkel die zijn sjaal verloren was. En opeens zagen we het sjaaltje hangen. Ik werd onmiddellijk vuurrood, want daar aan de gele rails, hing mijn paarse sjaaltje... We hebben dus keurig gewacht en nadat ik de sjaal diep in mijn tas had gestoken konden we nog een keer!







Aron ging met Kelly in de Goliath en wilde daarna echt heel heel graag ook met mij. Ik vond het heel heel eng, maar zette door. Toen we in de wagentjes zaten, duurde het een eeuwigheid voor we konden vertrekken omdat er een karretje schoongemaakt moest worden, iemand had overgegeven. Ja, dat geeft de burger moed! Het jongetje achter ons probeerde aan zijn moeder bij het hek uit te leggen dat we even moesten wachten omdat er een wieltje stuk was. Zijn moeder trok wit weg en het jongetje kwam niet meer bij. ?Er zitten geen eens wieltjes aan die karretjes!!?

De hele rit had ik mijn ogen dicht, net zoals in de El Condor, die ook echt vreselijk was. Maar Aron was ontzettend trots op me, kuste me spontaan en zei dat ik een held was. Ik lachte een beetje schamper. Maar Aron meende het: ?Iets doen wat niet eng is, maakt je nog geen held hoor mama! Je bent een held als je iets doet terwijl je het heel eng vindt!? *snik*





We aten patatjes, dronken wat, liepen over de kinderboerderij, werden zeiknat in de Crazy River, twee keer zelfs want het was zo rustig dat we mochten blijven zitten.

We banjerden de hele dag door het park, gingen nog even met Walibelle op de foto, gingen nog een keer in de Express om te bewijzen dat Asmara echt niet bang was en heus wel over de kop durfde, kochten een souvenirtje in het winkeltje waar ons buurmeisje blijkbaar werkt en gingen toen weer richting huis. Moe, koud, voldaan. Een warm bad later waren we weer aanspreekbaar! Klaar om de rest van de vakantie te verslinden!

Xx N.
Judith (bijna) 19!
Eerst kon ze niet wachten om achttien te worden. Achttien, dat was het helemaal! Achttien was zo volwassen, zo rijp, zo verstandig. Als je achttien bent word je serieus genomen, mag je stemmen, autorijden. Het leven zou beginnen bij achttien. En in het begin was het allemaal geweldig. Dan ben je nog verliefd en zie je alles door een roze bril. Want oh oh oh wat was achttien zijn leuk. Maar de eerste gloed ging eraf. Achttien was eigenlijk toch nog wel erg jong. Net volwassen maar eigenlijk ook net niet. Nee, dan negentien. Negentien zei eigenlijk alles. 1-2-3-4-5-6-7-8-negentien. Negentien was de kers op de taart, negentien was alles wat haar hartje begeerde. En dus werden de maanden, weken, dagen geteld tot ze het niet meer volhield. Bijna negentien, maar het gewoon al vieren op haar achttiende, dat was het plan. Er vond een strenge selectie plaats en ik kwalificeerde me tot de laatste vijftien. En opeens mocht ik op haar verjaardag komen. Dť verjaardag. De verjaardag waarop ze negentien werd en niets meer te wensen over zou hebben. Behalve mijn komst dan. En satť. Maar verder niets.



Het was ongeveer tegen half twee toen Kelly en ik aankwamen met Marcha op onze bumper. Die zat daar omdat ik me beheerste met rijden want hoewel ze niet haar eigen bolide mee had leek deze ook niet al te hard te kunnen. Maar na snelwegen, fastfoodketens, zeven heuvels en een karrenspoor kwamen we toch bij het paradijs aan wat Judith haar thuis mag noemen. Ik parkeerde express aan de kant van de stallen, in de hoop Thijs tegen te komen. En ja daar was hij! Wat was hij leuk! Hij sprong echter op de trekker en reed de horizon tegemoet, mij ontgoocheld en eenzaam achter latend. Nou ja, met Kelly en Marcha. Dus erg alleen.

Bij het huis van Juudje aangekomen bleken we bijna allemaal net te arriveren want van alle kanten kwamen vrouwen vol tassen met eten aanzetten en vergrepen zich aan Judith. Kuskuskus hier en knufknufknuf daar en vervolgens moesten we elkaar begroeten want jeeeeetje wat hadden we elkaar lang niet gezien! Na bijna een half uur begroeten zaten we dan eindelijk aan de grote tafel. Gelukkig konden Daantje en Patries niet, anders had het nog langer geduurd. Korte tijd later sloten de laatste drie zich ook aan en waren we compleet. We dekten met elkaar de tafel. Nou ja, zonder Martine. Die ging gewoon meteen zitten en had zelfs twee stoelen nodig.



Gelukkig had Kelly het kado in de auto laten liggen dus ik bood spontaan aan deze op te halen. Onderweg zat ik met een uiterste precisie uit te rekenen dat als trekker A een snelheid had van B terwijl hij naar C en terug moest, Thijs nu wel zo ongeveer aan zou moeten komen. Terwijl ik langs de buitenste stallen liep hoorde ik nog niets, dus knoopte ik een gesprekje aan met een meisje met een wel heel lief hondje. Het hondje was zo klein dat mijn hamster groter leek, zei ik. Na een kort gesprekje kwam er een trekker aan rijden en meteen negeerde ik het meisje en haar oninteressante hond en jawel, Thijs kwam de trekker af. Achteraf waarschijnlijk omdat hij zijn grote liefde in de armen wilde sluiten, want die liet blijkbaar net hun gezamenlijke hondje uit, grrr. Maar ik was me van geen kwaad bewust, sprong er soepeltjes tussen en begroette Thijs vrolijk met drie zoenen. Zo. Dat was geregeld. Nu kon ik aan de dag beginnen. Ik pakte het kado uit de auto en sprintte snel terug naar de tafel waar de hapjes inmiddels op gedrapeerd stonden. Martine had zich nog niet bewogen.

De enige manier om twaalf mensen waarvan elf er van het vrouwelijke geslacht zijn stil te krijgen, is om er eten in te stoppen. Gedurende enkele minuten viel er dus af en toe een stilte. We kreunden rondom de chocoladetaart, vergrepen ons aan de pizza, stortten ons op de sateetjes en aten kwijlend de worstenbroodjes en carpaccio. Wat een vreugde, wat een heerlijkheid! Judith liep stralend rond, schonk cola, cassis en sap, als je niet beter wist zou je denken dat ze negentien was, echt waar. Het boek wat we gaven viel in goede aarde, maar het spel was er helaas nog niet, die houdt Juudje te goed.


Maar een alternatief was zo gemaakt. Van een aantal oude kranten vouwde ik papieren hoedjes en schreef overal een naam op. Kelly maakte er eentje voor mij en zonder dat we onze eigen naam zagen kreeg iedereen een hoedje op, zodat we ?Wie Ben Ik? zouden kunnen spelen. ?Let op, niets zeggen! waarschuwde ik. ?Zelfs als je lacht of fronst zeg je al iets wat een hint kan zijn! Maar er werd plechtig beloofd niets te laten merken. Twaalf lachsalvo?s later had iedereen zijn muts op en keek Marietta naar de muts van Hellen. Daar stond in zwarte stift ?John Ewbank? opgeschreven. ?Niets zeggen hŤ, herhaalde ik nog even. Nee, ze zou echt niets verraden. Maar toen herinnerde ze zich ineens dat nieuwtje bij RTL Boulevard en begon ze een heel gesprek over dat ?hij? ? ze noemde geen naam- vreemd zou zijn gegaan. Hellen kreeg een brede grijns om haar lippen en ik kon een nieuwe naam voor haar muts bedenken. Na een paar rondjes, ik had mijn naam natuurlijk al lŠng geraden, gaven we mensen er hints bij. Het bleek voor veel mensen toch erg moeilijk te zijn. Tegen Marietta, die Calimero op haar muts had staan, zeiden we dat ze de eerste was met een Ei-Pet. Maar op de een of andere manier hielp haar dat niet. Zo gek. Kelly begreep niet dat de zanger op haar muts niet echt zong, maar nadat ze ergens twee vingers moest steken wist ze opeens dat ze Ali B was. Eric vroeg zich af of hij golf speelde, maar voor zover wij wisten doet Beatrix daar niet aan. Toen Martine door had dat bijna de gehele tafel wel een beschuitje wilde eten met haar partner, wist ze dat ze Leontine moest zijn. Angelique kreeg te horen dat de naam op haar muts in een liedje van Marco voor kwam. ?Wie? vroeg Marietta. ?Klopt, zeiden wij.
Het was zo leuk dat we zelfs een tweede ronde deden. Mijn personage had nooit in de Playboy gestaan en dat was ook niet erg wenselijk, zeiden mijn tafelgenoten. Dat lag niet aan mijn lichaam maar aan mijn hoofd. Vervolgens kreeg ik te horen dat ik een overeenkomst had met de naam op mijn muts. Nou lekker dan, niet echt een subtiele manier om te laten weten dat ze je niet in de Playboy willen zien staan...



Na een heleboel plezier en hilariteit gingen we naar buiten. Elf van ons stonden al snel buiten te stralen in het waterige zonnetje, maar Martine nam weer alle tijd en liep op haar gemakje naar de tuin. Wij deden allemaal leuke dingen zoals trampolinespringen, maar Martine wilde niet meedoen. Allemaal aandacht denk ik. Want tijdens het maken van de foto?s riep Martine ook steeds tegen de persoon die met haar poseerde heel paniekerig: HOU ME VAST! Ik denk toch een soort verlatingsangst. Misschien iets uit haar jeugd. Een onverwerkt trauma. Ze kwam er kortgeleden achter dat Sponge Bob niet echt bestaat maar getekend is, misschien heeft ze daarom steeds het gevoel dat niets zeker is in het leven. Zoiets. Of het kwam doordat ik haar krukken vast had en haar enkel een beetje volledig verwoest is, dat kan ook. Maar dat denk ik niet. Ik denk toch dat kleine gele mannetje met zijn korte strakke bruine broek.




Toen we weer naar binnen gingen, Marcha had ons inmiddels verlaten omdat ze een paar uur later naar het zonnige Kos zou vliegen, zeiden we tegen elkaar dat we nu toch echt allemaal bijna weggingen. Want we zaten vol. We bleken dus alleen nog niet helemaal uitgepraat te zijn. Dus we babbelden nog heel even. Heel even maar. En toen was het opeens tegen half elf. Uiteraard hebben we de keuken weer in dezelfde staat teruggebracht als waar we hem in vonden. Als je goed kijkt zie je dat ik gewoon poseer met een stukje theedoek.



Het was een hele leuke dag. Een leuke avond. Leuke mensen. Fantastisch eten. Veel humor. Leuke verhalen. Plechtige beloften. Gezelligheid.
Zo zou ik ook wel negentien willen worden. Misschien zelfs wel tweeŽnveertig.
Nadat we de rit van een uurtje met bijna anderhalf uur verlengden door Martine vanuit Gelderland eventjes naar Noord Brabant te brengen (ze kon niet fietsen ofzo) en we via Utrecht weer naar Flevoland reden, viel ik moe maar voldaan middenin de nacht mijn warme bedje in...

Bedankt voor de uitnodiging, lieve Juud!

Heel veel liefs en ůůk van Marco, ?voor zijn eigen Juudje?!

Xx N.
En niemand vond hem leuk...
Gisteren werd het War Child concert herhaald en ik heb opnieuw kleine stukjes vanuit mijn bed gezien. Ik vind het een van de meest spectaculaire War Child-uitzendingen ooit en het heeft veel indruk op me gemaakt.
Gisteren zag ik tussen de flarden ook 'Niemand' van JURK! weer langskomen. Ik heb een heel dubbel gevoel bij dat liedje... Iedereen zingt mee en springt en danst op 'Niemand' maar het is een heel triest nummer eigenlijk. Ik zag vrolijke koppies en enthousiaste mensen en kreeg de indruk dat mensen niet echt geluisterd hebben naar de tekst. Zoals de mensen om de hoofdpersoon in het liedje, dat jongetje met zijn houtje-touwtje jas, ook niet gehoord werd.

Natuurlijk moet je je ook weer niet teveel laten meeslepen door een tekst tijdens een concert. Genieten is het allerbelangrijkste. Maar toch, dat arme jochie.

En niemand vond hem leuk...

Besmettelijk!
?Het begint met een G en is besmettelijk? vraagt Asmara.
Ik kijk of ze een puzzel aan het maken is, maar blijkbaar is het een raadseltje.
?Griep! raadt Aron. Ik knik, ik had ook net ?griep? bedacht. Maar het is niet goed. Een paar minuten lang roepen we de meest nare ziekten die we kunnen verzinnen met een G (Gordelroos! Galbulten! Gasvorming! Geelzucht! Gekkekoeienziekte!) maar hoewel de meeste niet eens besmettelijk zijn, zijn ze wel zonder uitzondering allemaal fout.
Aron en ik zijn allebei geen dappere verliezers en al gauw geven we het op.
?Geluk! roept Asmara dan enthousiast.
En ze kijkt er bovendien heel erg gelukkig bij.
?Hhmpff! zegt Aron. Hij is het er duidelijk niet erg mee eens.
Maar ik geef Asmara een compliment. Het is goed gevonden en helemaal waar. Iedereen zou er goed aan doen een bovengemiddeld gelukkig persoon in zijn leven te hebben, want onderzoek heeft uitgewezen dat niet alleen de vrienden van deze gelukkige persoon daar baat bij heeft, ook de vrienden van deze vrienden. Het gaat dus verder dan je zou denken.

Arno en ik hebben onze eigen emoties altijd al laten beÔnvloeden door de gemoedstoestand van de ander. Wanneer je elkaar net gevonden hebt en je tot over je oren verliefd bent, is dat heel fijn. Had ik een minder leuke dag op mijn werk, dan was Arno daar altijd met zijn blije lach om me weer vrolijk te maken. Had hij net weer een afwijzing ontvangen op zijn sollicitatiebrief, dan riep ik meteen dat dat kwam omdat er een veel leukere baan ergens op hem lag te wachten en dat het dus maar goed was dat hij deze baan niet gekregen had. Helaas werkte het ook wel eens andersom. Wanneer ik echt verdrietig was nam ik Arno daar wel eens in mee en als hij geÔrriteerd was kon ik zomaar ook opeens een rothumeur hebben. Gelukkig duurden die momenten nooit lang. Tot Arno zijn depressie kreeg. Dat was een zware tijd.

Ik heb moeten leren mijn gevoelens niet te laten beÔnvloeden door hoe hij zich voelt. In het begin deed ik erg mijn best hem op te vrolijken. Al gauw ontdekte ik dat dat niet hielp. Ten eerste kun je iemand met een depressie niet opvrolijken omdat de oorzaak dieper zit dan dat, maar ook gaf ik op die manier aan dat ik hem eigenlijk niet serieus nam. Volgens mij is niets zo erg als tegen iemand met een depressie zeggen dat het allemaal wel meevalt. Hup schouders er onder, schop tegen je kont en niet zeuren maar doorgaan! Zo werkt het niet. Maar toen het opvrolijken niet hielp moest ik wel een manier vinden om met zijn depressie om te gaan zonder er in meegezogen te worden. Dat kostte me veel energie en moeite, veel zelfreflectie en ook veel tijd. Zoiets leer je ook niet in een paar weken.

Inmiddels werkt Arno al vijf jaar niet meer. We denken ook allebei dat dat niet meer gaat gebeuren. Hij voelt zich niet meer zo vreselijk als vijf jaar geleden door de medicijnen die hij slikt, maar zijn situatie is nog altijd verre van ideaal. Ik zeg altijd dat mijn huwelijk niet makkelijk, maar wel liefdevol is. En ik vind liefde ook belangrijker dan ?makkelijk?, ik vind het niet erg om voor mijn relatie te knokken, want het houdt je ook alert en bewust van elkaar. Onze relatie zal niet snel indutten, vermoed ik. Maar het vraagt natuurlijk wel veel van me. Afgelopen winter was behoorlijk heftig voor me. De winter was langer en kouder dan eerdere jaren en Arno had het erg zwaar. Mensen zonder depressie hebben in de donkere maanden vaak al last van hun gemoedstoestand, mensen met een depressie hebben daar nog meer last van. Maar het had ook effect op mij. Mijn angsten en zorgen namen toe en toen de lente zo lang op zich liet wachten werd ook van mij meer geduld gevraagd. Ik denk eigenlijk dat het me niet zo goed af ging. Ik kwam energie tekort.
Dat betekende dat ik moest bezuinigen op dingen die me energie kostten (en soms ook opleverden) maar die niet direct met mijn gezin te maken hadden. Familie en vrienden werden naar een lager pitje geschoven. Paardrijden deed ik niet meer. Dansen niet meer. Veel uitstapjes annuleerde ik, nam geen initiatief. Dingen als een Tifosi kwamen dus (veel) later. Mijn gezin stond bovenaan de prioriteitenlijst. Ik was bezig met overleven en had niet genoeg kracht om dat op een andere manier te doen. Het klinkt allemaal heel zwaar en zo bedoel ik het niet. Nou ja, eigenlijk bedoel ik het wel zo. Ik wilde alleen dat het niet zo was, denk ik. Ook kwamen er mailtjes binnen. Mensen maakten zich zorgen. Ik realiseerde me niet hoeveel mensen mijn logje lezen, want veel reacties kwamen uit onverwachte hoek.


†En nu is de lente hier. Helaas heeft het niet het effect op Arno zoals ik had gehoopt. Maar gelukkig wel op mij. Ik slaap weer wat beter, maak me minder zorgen, verheug me weer op dingen. Wat betreft werk is het enorm druk nu, ik maak korte nachtjes maar kan daar beter mee omgaan dan een paar maanden terug. Ik kan wat vaker dingen van Arno overnemen zonder dat dat ten koste gaat van iets anders. Helaas ging hij niet mee naar het weekend Vlieland, wat eigenlijk Asmara's verjaardagskadootje was. Hij trok het niet, we zijn met zijn drietjes gegaan. We hebben gelukkig een heerlijk weekend gehad. En Asmara heeft nu een eigen mobieltje, tja, we moesten een manier vinden om het leed te verzachten...

Langzaam begon het gewone leven weer. De opnamen van KRO?s De Wandeling waren uniek! Bij de 3FM Awards heb ik enorm kunnen lachen! Ik heb genoten van het bezoekje aan Bianca! De Nationale Sportweek was heel erg leuk! Het War Child Peace Concert was geweldig! Vorige week heb ik uren in de studio gezien hoe Marco bezig was en dat was fantastisch! En zo waren er een heleboel leuke, fijne, heerlijke momenten!
Momenten die er eerder ook waren, maar waar ik nu weer gewoon van kon genieten ook!



Geluk is besmettelijk. Asmara had het niet zelf bedacht, maar thuis gelezen in een tijdschrift op het toilet. Ik koester Marco daarom nog meer, ik ken niemand die positiever in het leven staat dan hij, terwijl hij genoeg redenen heeft om zijn hoofd af en toe te laten hangen. Toch is hij ook heel realistisch, hij is niet positief op een naÔeve manier. Hij pakt aan wat niet goed gaat en waardeert wat wel goed gaat. Ik haal veel energie uit hem. En hij uit mij, als hij een dipje heeft duik ik nooit mee naar beneden. Daar hoef ik geen moeite voor te doen, dat gaat vanzelf. Als hij op vakantie gaat ben ik wat betreft werk altijd een beetje opgelucht. Mijn schema?s blijven in stand, er komen geen ?spoedjes? tussen. (En terwijl ik dit schrijf komt er een spoedje vanuit Universal hihi). Maar als mens voel ik me een beetje incompleet. Er is constant dat besef dat iets belangrijks er niet is.

Toen we bij Bianca waren geweest, waren we er letterlijk stil van. Je staat even bewust stil bij je eigen kwetsbaarheid. Ik sprak mijn angst uit dat er iets met mij zou gebeuren, aangezien Arno de zorg voor ons gezin niet kan dragen zonder mij. Marco beloofde ter plekke voor mijn gezin te zorgen. Hij zou Arno helpen en ondersteunen waar hij kon, hem regelmatig vragen waar hij bij kon springen of wat hij kon doen om het Arno makkelijker te maken. En dat had hij ook gedaan als dit gesprek niet plaatsgevonden had, zei hij. Hoewel dat me natuurlijk heel erg blij maakte, betekende het een enorme huilbui, dat snappen jullie wel.



En dit weekend vertrok hij voor een welverdiende vakantie. Eentje waar hij aan toe was, die hij verdiend heeft en die ik hem meer dan gun. Maar ook zou ik een beetje incompleet zijn dus.
Maar niets is minder waar. Dankzij sms en programmaatjes als Whatsapp en Knocking Video hoef ik niks van hem te missen. Ik werk in standje ?relax?, maak meer uurtjes slaap en wordt ondertussen op de hoogte gehouden van zijn heerlijke vakantie.En terwijl ik zijn zonnige plaatjes en lieve berichtjes bekijk weet ik: Geluk is ťcht besmettelijk!


Xx N.
"Gevangen in een stilte
Je voelt alleen de pijn"