Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ga je ook naar de workshop op 20 mei nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Vakantie...
 
Naakte Marlies
Het is gewoon niet eerlijk om al dat moois alleen voor mij te houden.
Daarom, de negen meest pikante naaktfoto's van Marlies, uit de sauna ...


'Lees' vooral verder!


Marc-Marie
Ik heb jullie verwaarloosd, waarvoor mijn oprechte verontschuldigingen. Het was erg hectisch en druk de laatste tijd en als ik niet aan mijn computer zat om te werken, zat ik er liever niet. Ik heb veel slaap ingehaald, maar had ook veel buitenwerkse activiteiten.
Waar ik allemaal niet over gelogd heb, maar wel hele leuke logjes hadden kunnen zijn:

Kevin vierde zijn verjaardag, hij werd tien jaar!
Asmara deed mee aan een musical op school, ze speelde Sophietje!
Ik ben bijna van het paard gedonderd toen Pasca midden in een galop een enorme niesbui kreeg!
Buurjongetje Ralph was jarig en vierde dat net als twee jaar geleden op de dag van de voorverkoop!
Ik ben begonnen met lijnen. Dat was trouwens met geen mogelijkheid een leuk logje geworden.
Asmara deed mee aan de wedstrijd ?Pony Versieren?. Haar pony werd een bruid en ze kreeg een lintje!
Heb een hele verdrietige ruzie met Arno gehad en weer helemaal goedgemaakt!
Eloy vierde zijn verjaardag na deze ruzie, gelukkig zijn daar geen foto?s van!
Ik heb een opslag in Almere gehuurd en daar staan nu alle fanclubspullen. Dat was een hele dag sjouwen met Daniëlle!
Ik heb mijn maandelijkse massage weer gehad en voelde me daarna als herboren.

Oké, zijn we weer helemaal bij? Mocht er ergens toch dringende behoefte zijn voor meer opheldering, dan hoor ik dat graag! Dan kan ik nu weer in het heden beginnen!

Dinsdag 27 mei. Kaartjes voor Marc-Marie Huybrechts. Vier maar liefst, dus mijn populariteit groeide want tja, iedereen wil wel met mij naar Marc-Marie.
Uiteindelijk, na zorgvuldig overwegen, diverse audities, tests, voorrondes, kwalificatierondes en na een zinderende finale gingen Marlies (ja, duhhh), Manon en Daantje mee.




























Daantje was om half zes bij mij. We stapten in de auto en reden naar Amsterdam, waar Manon ook rechtstreeks heen zou gaan vanuit haar werk. Marlies bleef wat langer doorwerken in de hoop die ene leuke collega zodat ze niet op en neer naar huis hoefde.
Tegen zessen belde Manon, ze stond in vak C in de garage. Daan en ik reden ook net de garage in en parkeerden voor het gemak ook maar in vak C. Boven gekomen belde ik naar Marlies, waar ze uithing. Ik draaide me een halve slag om en met wat aanwijzingen van Marlies zag ik opeens een roze shirtje zwaaien. Hier is er een foto van, al is Marlies onzichtbaar omdat die ene leuke collega ze al naar beneden gegaan was.

Uiteindelijk waren we compleet. We liepen langs de Kleine Komedie met als voornamelijk doel de route te oefenen, voor als we straks weer zouden moeten rennen, en dat ging goed. Toen zochten we een pizzeria uit. Daar had ik al eens met Marlies gegeten maar ik heb zoveel ontzettend leuke Marlies-herinneringen dat ik de details niet meer wist. Dus elke keer als ik iets boeiends zei (?Wat een heerlijke broodjes!?) zuchtte Marlies dramatisch: ?Dat zei je vorige keer ook al??

Manon vond de broodjes ook heerlijk, maar daar zei Marlies niets van. Daantje nam helemaal geen broodjes, daar hadden we alledrie wel commentaar op. Na het voorgerecht (?Vier keer carpaccio alstublieft!?) duurde het een eeuwigheid voor het hoofdgerecht kwam. We vroegen ons af of de vier kazen van Marlies nog uit Frankrijk moesten komen, mijn kip nog geplukt moest worden en/of de lasagne van Daantje nog? eh? geslacht moest worden. Maar uiteindelijk kwam ons eten. We aten gezellig door, maar tijd voor thee was er niet meer. We rekenden af en kwamen gewoon vijf minuten te vroeg bij de Kleine Komedie.















Tenminste, dat vonden Marlies en ik. Manon en Daantje zochten meteen het toilet alweer op, dus hun tijd werd goed gebruikt. Manon kan goed zeiken, maar Daantje, mán, die moet echt elke vijf minuten. Ik verdenk haar ervan dat ze haar territorium afbakent door overal te gaan wateren. Uiteindelijk gingen we naar binnen. We hadden prachtige plekjes vooraan en Marlies vertelde dat Marc-Marie nog wel eens mensen aanspreekt. Hmm, hopelijk vroeg hij dan iets waar we antwoord op hadden. Nou is Marc-Marie erg homo en ik had een prachtig, adembenemend decolleté dus ik nam aan dat hij mij niet zou zien. Marlies had een roze topje aan, veel meer kans dus.

De show was héél erg leuk. Tante Annie, Tante Wil en Ome Harry van de vorige show kwamen nog even langs om te sterven, hij had het over stewardessen, kaarsjes opsteken voor een overledene, en zong met zijn prachtige stem twee hele mooie liedjes. Na Angelique die haar telefoon niet uit had gezet, Lisa die naar Amerika was gevlogen, Annetje die over haar crisis tijdens een vlucht vertelde, sprak hij met mij over onze Koningin. Ik gaf aan haar ontmoet te hebben tijdens het Zilveren Jubileum van de Koningin en hij vroeg in welke hoedanigheid ik daar was. Daarop zei ik dat ik voor Marco werkte en hij daar optrad. ?Wat doe je voor Marco?? was de logische vraag die kwam. Ik voelde niets voor een ingewikkelde uitleg over werkzaamheden en vertelde dat ik zijn rechterhand was. Daar maakte hij uiteraard een paar hele leuke grapjes over, want hij vond het verbazingwekkend dat Marco me zomaar liet gaan, hij had vanavond zijn rechterhand zeker niet nodig?
Toen vroeg hij me over de ontmoeting van Marco met de Koningin en ik vertelde dat ze elkaar een hand gaven. Ik was me van geen kwaad bewust dat dat natuurlijk een hele leuke opmerking opleverde. ?Dus de Koningin stak haar hand uit en Marco schoof jou naar voren: Hier is mijn rechterhand!?

Ik hoorde Manon ?Genâââânt!? fluisteren naar me, maar ik deed natuurlijk of ik het niet hoorde. Af en toe sprak hij me nog aan (of ik een kinderwens had bijvoorbeeld) en na de laatste staande ovatie kreeg ik nog een vette knipoog. Daantje was daar getuige van, wilde me nog opzij duwen om die knipoog te vangen, maar toen had ik hem al te pakken.
We bleven nog een tijdje napraten, maakten foto?s van elkaar en toen iedereen de zaal uit was en de technici verdacht veel begonnen te kuchen, vertrokken we ook maar.




























Aangezien we nog thee te goed hadden, gingen we naar Dantzig, waar we lekker wat dronken. Toen kwamen ook de echte gesprekken.
Na een uitgebreid onderzoek kan ik de volgende belangrijke feiten vaststellen:

- Een kleintje is voor Marlies geen optie en Manon is het daar mee eens.
- Daantje doet het rustig achter een heuveltje dus kijk uit waar je loopt.
- Manon heeft haar seksuele what-to-do-list nog niet volledig afgevinkt, dus de man die haar treft is one lucky bastard.
- Ik heb buitengewoon goede herinneringen aan de trampoline.
- En we vinden alle vier op zijn hondjes toch wel erg prettig.


Zo, dan zijn jullie ook weer op de hoogte!
Ik moet echt vaker loggen!


Dames voor na achten...
Kaartjes voor de Kleine Komedie, ik bestel er elk seizoen wel een aantal. Meestal vijf of zes voorstellingen, verspreid over een jaar. Eerder ging ik meestal met Arno, de laatste tijd steeds vaker met Marlies. En ook nu had ik weer kaartjes, voor een voorstelling van ?Dames voor na vieren?. Ik had er nog nooit van gehoord maar de recensie klonk leuk en de prijs was ook leuk dus ik had ze op de gok gekocht. Marlies wilde wel mee, Marlies is gewoon erg makkelijk, dat weet iedereen. Marlies had een 7.2 voor haar examen en dus iets te vieren. Ze had geen idee waar we heen gingen maar wilde toch mee, en toen ik zei waar we heen gingen had ze nog steeds geen idee en wilde ze nog steeds mee. Wat ik zeg, makkelijk.
Eerste piek voorbij!
We wisten dat het druk zou worden. Twee jaar geleden kon ik het allemaal maar nauwelijks aan maar inmiddels waren we vijf man sterk. Twee jaar geleden kwamen alle mailtjes bij mij en stuurde ik door als ik het niet redde. Dit jaar ontvingen we samen alle mail welke op 'info' komt. Dus we waren voorbereid. De Q & A's geschreven.
Maar ben je op zo'n overweldigende hoos aan mail ooit echt voorbereid?
Ik weet wel: 2006 verbleekte bij wat er vorige week gebeurde!

We draaiden een soort van ploegendiensten. Spraken af wie welke mail deed, bijvoorbeeld van J. de Vries tot en met Anita en Willem doe ik! Of alles verzonden voor 21.00 doe jij! Gastenboek en prikbord hadden ook flink wat tijd nodig. Mensen die volkomen in paniek al hun gegevens in het gastenboek zetten in de hoop dat iemand kaarten voor ze wilden bestellen.

Woensdag zat ik om 8.00 aan de computer. We wisten dat we 'dé' mail met de code die dag mochten versturen, maar nog niet precies hoe laat. De mailtjes stroomden echter binnen. Aangezien men wist dat de mail zou komen en het al bijna 10.00 was en men nog niets gehad had, toch maar even mailen. En gelijk hebben ze, begrijp me niet verkeerd! We hebben het over Marco Borsato, iedereen weet hoe hard zijn shows gaan! Geen risico nemen dus!

Uit school smeerde Asmara een broodje voor mij, want ik was niet uit mijn bureaustoel te branden en voor 's avonds bestelde ik pizza, welke ik aan mijn buro op at.
Even na 18.00 kreeg ik accoord om te verzenden, maar ik wilde het toch eerst nog even testen. Alles werkte, alleen de rolstoelers nog niet, terwijl dat wel de bedoeling was. Een kleine aanpassing werd gemaakt waardoor om iets voor half zeven ik eindelijk op SEND kon drukken. Binnen twintig minuten hadden alle fans hun nieuwsbrief binnen. Binnen een half uur waren alle beschikbare Gold-plekken weg!

Sommige mensen die later bestelden, hadden geluk. Klikte je namelijk Gold aan, dan werden die kaarten meteen als niet-beschikbaar gemarkeerd. Een ander kon dan de melding krijgen dat het uitverkocht was. Ging de betaling echter niet meteen goed, dan werden die bewuste kaarten weer vrijgegeven, waardoor sommigen om zeven uur niets konden bestellen en anderen na zeven uur weer wel.

De leden van de fanclub hebben met elkaar alleen die bewuste woensdagavond al, zo'n 12.000 kaarten gekocht! Twaalfduizend! Dat is ongelofelijk veel en het maakt me ontzettend blij dat al deze mensen niet in hun slaapzak voor het postkantoor hebben hoeven liggen! Natuurlijk kun je niet iedereen blij maken. Voor de zeventiende en achttiende gingen de goede plekken supersnel en op ieder staan- en zitplaatsje past nu eenmaal maar één persoon. Vooral de mensen die zich op Gold verheugt hadden maar misgrepen moesten even slikken. Logisch! Gelukkig komen er nog shows bij en de ervaring leert ons dat als je extra kaarten koopt je ze altijd wel weer kwijt raakt naderhand.

Die woensdag ging ik om 2.00 naar bed. Ik had achttien uur achter elkaar gewerkt en voelde me moe maar zeer voldaan. De volgende dag liep ik de kantjes er al weer van af, ik maakte maar vijftien uur. Vrijdag was helemaal treurig, ik geloof dat ik slechts elf uur gewerkt heb... Gelukkig heb ik dat in het weekend met twee keer vijf uurtjes een beetje kunnen compenseren, maar gisteren was ik niet vooruit te branden!
Ik heb nog andere opdrachtgevers ook en er waren twee verzoekjes tot een offerte binnen gekomen. Een offerte? Je bedoelt... nog meer werk? Haha, maar ik heb gisteren deels Borsato en deels andere klanten gedaan. Alleen in een tempo waar ik niet trots op ben.

Vandaag gaat er anders uitzien. Ik moet naar de Mediamarkt omdat ik een leuke deal voor de canvasdoeken heb kunnen sluiten, de jas van Asmara moet worden geruild en mijn mascara is op. Daarbij is er buiten licht. In mijn kantoor nog altijd niet. Dus ik ga me onder de gewone mensen buiten begeven, het zal een prachtige ervaring worden vermoed ik!

Morgen gaat er weer een algemene nieuwsbrief uit, donderdag gaat er nog eentje naar de achterban van een sponsor en zaterdag start de gewone voorverkoop.
Al weken staat er een groot kruis op die dag, want andere afspraken zijn onmogelijk. Het betekent opnieuw een hele dag aan de computer, waarbij we hopelijk in een razende vaart kunnen melden dat er weer shows uitverkocht zijn.

Angelique heeft deze dag ook vrijgehouden, maar Mimi heeft een kinderfeestje thuis. Eloy wordt alweer zes! Van Anneke en Marijke weet ik nog niet hoe hun dag eruit ziet.
Maar ik ben er klaar voor. Ik heb er zelfs zin in! Het gaat een gedenkwaardige dag worden.
Zou het niet leuk zijn als door de voorverkoop mensen ook Wit Licht weer zouden kopen en Marco weer op 1 zou komen?



Ik heb hem net nog maar een keertje gedownload. Die ene euro... wie weet helpt het!
De verkoopverschillen tussen Marco en Madonna zijn minimaal en Madonna had de voorverkoop voor haar concerten afgelopen zaterdag. Nu mogen wij weer, toch?

Van de week sprak ik Marco. Er waren een hoop mensen op de set. Mensen van The Entertainment Group, maar ook Armando en veel journalisten. Ik hoor het altijd aan hem als er mensen in de buurt zitten en hij niet volledig zichzelf kan zijn. Dat wil zeggen, je kan best ongegeneerd in je neus peuteren maar het wodt wel meteen vastgelegd en geregistreerd. Als je de hele dag gevolgd wordt, ben je aan het eind van de dag uitgeput.
Gisteren zei hij dat iedereen weer weg was. Rust in de tent.
De laatste loodjes komen nu. Er is nog zeer beperkt tijd om de laatste stukken te filmen en er moet nog veel gebeuren. Er is weinig ruimte voor pech, tegenvallers of minder acteerwerk. De druk loopt op en het verlangen naar huis ook.

Terwijl ik hem hoor praten schiet ik bijna vol. Het lijkt me zo moeilijk om lange tijd van huis te zijn en door de zware dagen die ik zelf heb gehad de laatste week ben ik erg emotioneel. Ik vind het prettig om te weten dat Marco op een kwartiertje rijden zit. Ook als ik niet naar hem toe kan, wil of hoef. Ik heb hem graag in mijn buurt. Afrika is zo'n belachelijk stuk fietsen! En ik mis 'm. Nog een paar weken, en dan is hij er weer.

En dan begint de drukte voor hem opnieuw, want de laatste weken voor de zomervakantie zijn tot op het kwartier toe vastgelegd. Album inzingen is pioriteit 1.
Ik ben ontzettend benieuwd naar de andere liedjes, ik heb er nog maar twee gehoord.

Ik ben trouwens ook ontzettend benieuwd naar de concerten, de film. Ik ben naar alles zo benieuwd. Maar nu ga ik douchen. Het daglicht roept me en ik ga de stad in!
Het voelt als spijbelen en weet je? Dat voelt heerlijk!

xx N.



Alle hens aan dek!
Gisteren ben ik naar de sauna geweest. Hierover later meer want Marlies was erg naakt.
Het was niet alleen een lekker dagje, ook had ik een geweldige timing, want gisteren stuurden we ook de info brief de deur uit naar alle leden van de fanclub.
En dat roept vaak extra mail op, dus het was mooi dat ik er stiekem tussenuit was gepiept.

Tegen middernacht keek ik nog heel even hoe het was gegaan. Of mijn collega's de mail een beetje aangekund hadden. Anneke en Marijke hadden samen honderden mailtjes weggewerkt terwijl ik aan het bubbelen was met Marlies. Die bloot was.
Dus dat was mooi.

Sommige mensen kennen mij echter al zo lang, dat als ze een vraag hebben ze meteen naar mij mailen, ook al stond er in de nieuwsbrief dat je het beste info@borsato-fanclub.nl kon gebruiken (die komt bij ons allemaal aan).

Dat betekende dat mijn inbox toch nog helemaal vol met mailtjes stond. Ruim 300 vette koppen keken me verwachtingsvol aan. Geen probleem, ik was zo relaxed en ontspannen na het dagje met Marlies zonder enige vorm van kleding, dat ik me erin vastbijtte. Veel dezelfde vragen, dus dat was met een beetje netjes knippen en plakken goed te doen. Veel adressen controleren maar als je daar eenmaal mee bezig bent gaat dat ook lekker.
Het was bijna half twee toen ik apetrots concludeerde dat ik alles weggewerkt had. Geen presale vragen meer in mijn inbox, joehoe!

Toen zag ik opeens een ander mapje. Eentje die ik niet zo vaak gebruik. De nieuwsbrief is verzonden vanaf nieuwsbrief@borsato-fanclub.nl en logischerwijs hebben heel veel mensen een reply gegeven. Ik had daar expres juist niet het info-adres gezet omdat er zoveel automatische replies opkomen. Out of Office, Zwangerschapsverlof, Vakantie. Ze komen allemaal met een sneltreinvaart terug als je mailt, en dat wilde ik mijn collega's niet aan doen. Stom natuurlijk. Ze kunnen het best hebben....

Maar goed. Vierhonderdenelf mailtjes. Hebben we er wel zoveel verzonden dat er zoveel reacties komen? Gelukkig waren er een paar zwanger, op vakantie of werkten ze nooit op dinsdag en kreeg ik dat via een automatisch antwoord. Klik-klik-klik en weggesmeten!
Er waren ook hele lieve mailtjes bij, van mensen die het zo waardeerden dat dit mogelijk was omdat ze zich nog goed herinnerden hoe ze uren in de rij stonden voor kaartjes voor de Kuip en toen met lege handen naar huis moesten. Lief!

En dan heb je nog wat mensen die niet zo goed nadenken. Ze vergeten dat er aan de andere kant van hun wireless verbinding een mens zit. Geen computer. En vergeten even de normale beleefdheidsvormen te hanteren. Ze vragen hoe laat de link komt omdat ze ook nog boodschappen moeten doen want de schoonouders komen eten. Begrijp me niet verkeerd, heel veel mensen willen weten hoe laat hij komt en ik vertel iedereen dat het vanaf 18.00 mogelijk is. En een boterhammetje met je schoonouders is ook niet alles. (Al denk ik dat ze nu niet eens aan tafel met ze gaat, hihi).

Maar sommige toontjes begrijp ik dan niet zo. 'Ik heb wel wat beters te doen dan de hele dag mijn mail controleren...'

Nou, dat kan ik begrijpen. Er zijn weinig mensen die acht uur per dag in hun outlook op send en receive aan het drukken zijn. Maar toch... wees gewoon lekker blij met de mogelijkheden? En vraag het een beetje anders... 
Zoals Mariska: Mijn hond moet uitgelaten worden, wat denk je, kan ik even snel een blokje om of zal ik hem stiekem in de tuin van de buren loslaten?
Dat vind ik dan gewoon weer grappig en leuk!

Maar goed. Vanmorgen vol goede moed aan de computer gekropen en als we stevig doormailen houden we het nét bij. Alles wat er aan de onderkant af gaat, komt er aan de bovenkant bij. Volgende week gebeurt dat ook, maar dan in een tempo wat we niet meer bij kunnen houden, vermoed ik!

Maar hee, ik was gisteren in de sauna. Had ik al verteld wat Marlies aan had?

Denk erom: Vanaf 18.00 alle hens aan dek!

Bloemen voor Oma!
Het is bijna moederdag. Zoals altijd gaan we even naar de bloemenwinkel om een mooie bos uit te zoeken voor mijn moeder.
Ik wijs een bos rozen aan en vraag aan Asmara of ze ze mooi vindt. Ze knikt.
"Zal Oma ze mooi vinden?" vraagt ze me.
Ik haal mijn schouders op.
"Tja," zeg ik luchtig. "Ik dénk het wel. En als ze ze niet mooi vindt heeft ze pech, want ze is immers dood. En ze staan bij ons op tafel, dus wij moeten ze óók mooi vinden!"

Asmara is het met me eens en we zijn aan beurt. Ze wijst de rozen aan die we willen hebben en zegt er bij: "Ze zijn voor Oma Elena!"
"Je oma vindt ze vast prachtig!"
zegt de bloemiste.
"Ja." zegt Asmara. Haalt dan haar schouders op zoals ik dat net nog deed en zegt:
'"En anders maar niet. Want Oma heeft pech, ze is dood."

*hihi*


Prachtige rozen, van een prachtig meisje met een prachtig hartje!
























Eerlijk gejat!
Ik heb ze niet geschreven.
Ik heb ze niet bedacht.
Ik heb ze zelfs niets eens bij elkaar gesurfd op het rijke internet.


Ik kreeg ze via de Moerstaal-mailing zo mijn mailbox in.
Volkomen onvoorbereid las ik de diverse citaten uit brieven die mensen naar verzekeringsmaatschappijen stuurden.

En ik moest lachen.
Ik moest héél erg lachen!
Hou op, wat moest ík lachen!
Dikke tranen rolden over mijn wangen, ik kon niet meer stoppen met lachen!

Dus of ze zijn echt leuk, of ik moet verdorie gewoon weer ongesteld worden...

Pakje...
*Tring*
De bel gaat en ik wandel net in geboortekostuum de badkamer in om te gaan douchen.
"Doe jij even open, Aron?" roep ik via de trap naar beneden.
"Oke!" brult Aron terug en hij loopt naar de deur.
Meteen daarna: "Mám! Kom gauw! Het is je postbode!"
Ai! Wat nu! Ik heb hem al een tijdje niet gezien maar waar liggen mijn kleren en kijk eens naar mijn haar en... "Ik kan niet komen Aron," zeg ik. "Ik ben bloot!"

Aron dribbelt snel terug naar de voordeur, ik hoor wat gemopper en dan roept Aron dat hij de knip er niet af krijgt.
Onze gang/trap/hal is inmiddels veranderd is een soort Albert Cuyp waarin om het hardst geschreeuwd wordt en ik heb daar een enorme hekel aan. Honderd keer per dag zeg ik: "Kom naar me toe als je me iets wilt vertellen!" Met name Asmara begint halverwege de keuken al aan haar verhaal om in mijn kantoor pas te merken dat ik hevig 'Ssstt' gebarend aan de telefoon zit. En nu brul ik alles wat ik wil zeggen van de trap naar beneden, foei.

Ik geef instructies over de knip ('Eérst helemaal dicht doen, dan knopje indrukken en dan openmaken!') vanaf de gang, ik erger me vanaf de gang (Wat nou als er brand is, zo'n knip moet je echt open kunnen krijgen!) en ik twijfel vreselijk vanaf de gang (Zal ik me nog even snel aankleden of red ik dat niet meer?).

Aron geeft het op. De deur is nu door hem officiëel verklaard tot ROT-DEUR en hij rent de gang uit. Verbijsterd sta ik boven. Niks voor Aron om zonder wat te zeggen te stoppen maar er staat nog altijd een geweldige leuke postbode pakje op mij te wachten. Ik trek het elastiekje uit mijn haar en schud mijn slordige krullen los. Ik trek het zomerjurkje wat aan het rekje hangt aan en negeer het feit dat ik geen beha aan hem en dat dat echt niet meer kan. Dat sprint ik de trap af. Bij de deur aangekomen hoor ik een gesprek. Aron heeft blijkbaar de achterdeur genomen en is naar voren gelopen om het pakje in ontvangst te nemen! Hij staat voor de gesloten voordeur met mijn postbode te praten.

"Wilde je moeder niet helpen met de deur open maken?"
"Nee, ze was bloot."
"Ja, dat hoorde ik. Nou, hier is het pakje. Volgens mij komt het wel van pas, er zitten kleren in..."




Wist ik heus wel...
... dat Marcel in Raalte woont.
Maar ik weet nu pas waar dat hele Raalte ligt!
En ook dat het voor Marcel in zijn Tifosi-lid zijn wat eenzaam vertoeven is in Raalte.

Ik weet nu ook dat Ellen het meest Oostelijk logt van ons allemaal, en dat Gerda (Zo Blauw Als De Oceaan) het meest Noordelijk logt. En dat terwijl Kelly van Middel het Westen pakt en Linda het Zuiden. Dat laatste wist ik overigens écht wel, want daar ben ik een keer geweest en volgens mij was het vijf dagen rijden ofzo... Marjon zit haar op de hielen, één klein aardverschuivinkje en is zij de meest Zuidelijke logger!

Almere is drukbevolkt wat betreft Borsato-fans. We zijn een inktvlek en spreiden ons uit, jawel! Oss kan er trouwens ook wat van, en Schoonhoven begint aan zijn opmars. Rotterdam, grote stad, en alleen Stefan die een Borsatoweblogje heeft!

Dat Benjamin in Poeldijk woonde wist ik dan weer niet. En al helemaal niet dat er zoiets als Poeldijk bestond. Ogen als poelen ken ik. Poel des verderfs ken ik. Poolbiljarten, zelfs daar weet ik wat van. Maar Poeldijk? Nooit van gehoord!

En dat Triemen (nooit van gehoord, maar daar zit Gerda dus...) zo dicht op Kollumerzwaag (waar Sjoukje zich gesettled heeft) ligt dat ze bijna twee overlappende pijltjes zijn, dat wist ik ook niet. Komt waarschijnlijk ook omdat ik dacht dat Kollumerzwaag in Noord Holland lag. En ik dus een slordige 200 kilometer fout zat.
(Dat heb ik anders nooit!)

Maar goed dat de Borsatoweblogjes er dus zijn... je leert nog eens wat!
Hoe je Kollumerzwaag schrijft bijvoorbeeld (ik had overal dubbel M staan, foei!)!








































P.S. Klopt niks meer van, van dit leuke logje... Jennefer heeft het Oosten veroverd, Isabel is naar het Zuiden verhuisd en Lyndsay heeft het Westen ingepikt. Alleen Gerda staat nog stevig in het Noorden, hihi!

"Je lijf is aangeraakt door vreemde handen
Er zaten vreemde lippen aan je mond"