Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ga je ook naar de workshop op 20 mei nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Mannen en hun gelijk...
In mijn hand had ik een breezer. Aan mijn voeten prachtige sandaaltjes die niet knelden. Om mijn middel hing een zwarte rok met strassversiering. Om mijn heupen hing een grote roze riem met een doodshoofdgesp. Erboven had ik een roze topje aan. In mijn oren hingen grote ringen. Mijn haar had ik deels opgestoken maar overal hingen speelse sprietjes uit. 

Ik had mascara op en wat roze lipgloss. In mijn hals en decolleté rook het naar Eternity van Calvin Klein. Op de achtergrond hoorde ik Robbie Williams ?Angels? voor me zingen. Er kwam een schaal voorbij met knakworstjes in bladerdeeg. 

U leest het al, alle ingrediënten voor een prima feestje. Maar ik had het niet naar mijn zin, geheel niet.
Nathalie is dolletjes!
Wat een heerlijkheid!  Na maanden voorpret was het vandaag eindelijk zover, we zouden naar de Dolly Dots gaan! Toen duidelijk was dat er een concert zou komen, informeerde ik meteen bij de grootste DD-fan die ik ken, Dian van Delft (let op: initialen DD!) of zij ook wilde gaan. Stomme vraag natuurlijk, ik bedoelde dan ook met wíe ze zou gaan. Toen bleek dat ze nog geen date had, vroeg ik haar of ze zin had om met een hele groep te gaan. Dat leek haar ook wel leuk en uiteindelijk kocht ze zes kaartjes voor zes dotjes van meiden. Naarmate de avond naderde werden er meer afspraken gemaakt. Waar we niet zouden gaan eten bijvoorbeeld. En wat we wel aan zouden doen. Toevállig hadden we allemaal wel iets roods in de kast...

Dotje Dian, Dotje Mimi, Dotje Daan, Dotje Marlies, Dotje Marijke, Dotje Naat
Traag Trendy
Ik ben nooit een trendvolger geweest. Ik heb niks met merken en niks met modetrends. Maar het is natuurlijk wel zo dat als iets mode is, je het veel en vaak ziet. Dus als lage heupbroeken mode zijn betekent dat twee dingen:

1) Bijna iedereen draagt lage heupbroeken.
2) Een ander model broek is bijna niet te koop.

Nou hoef je geen styliste te zijn om te beseffen dat mijn figuur niet echt ideaal is voor het dragen van heupbroeken. Aan mijn heupen ligt het niet, ik heb genoeg heupen, zát heupen, voldoende voor twee vrouwen zelfs als het moet.
Soms moet je jezelf verwennen...
Ik ben iemand die graag iets voor een ander doet. Dat klinkt heel sociaal, maar het is natuurlijk ook een vorm van egoïsme. Ik vind het immers léuk om iets voor een ander te betekenen en dus doe ik het net zo zeer voor mezelf als voor de ander.
Ik kan echt genieten van het beantwoorden van mailtjes, van het zoeken naar mogelijke oplossingen voor problemen en het bieden van een luisterend oor wanneer iemand zijn ei kwijt wil. 

Hoewel ik het niet makkelijk vind om 'nee' te zeggen, gaat het me wel steeds beter af, en dat is een belangrijk leerpunt voor mij. Niet het echte 'nee-zeggen' maar wel het bewustworden van wat ik belangrijk vind, wat ik zelf graag wil. Het denken aan wat de ander wil is namelijk een tweede natuur geworden. Zeker met een gezin staan je kinderen altijd op de eerste plek, in mijn geval op de hielen gezeten door de liefde voor mijn man. Mijn werk is ook erg belangrijk voor me en neemt ook veel tijd in beslag. Als ik mijn kinderen hoor lachen, ben ik blij. Als mijn man gelukkig is, ben ik blij. En als ik het gevoel heb dat ik mijn werk goed heb gedaan, ben ik blij.

Tranen om een sponsorloop...
Bacteriën en anderen vuiligheden maken geen kans in mijn leuke groene oogjes, kan ik je vertellen. Want voor dat ze de kans krijgen gezellig ergens te gaan nestelen, spoelen mijn traanbuisjes zich weer schoon met een verse lading zoute tranen. En daar hoef ik heus niet persé een zielige film voor te kijken die slecht dreigt af te lopen maar dan volkomen onverwachts toch nog goed eindigt. Je hoeft je bevallingsverhaal niet in detail aan me te vertellen, geen grafieken van kindersterfte in Afrika te demonstreren. Ik doe het al voor minder. Eerder vertelde ik al dat de KPN reclame (altijd dichtbij) waarin dat jongetje in het ziekenhuis toch nog op de klassenfoto kan door middel van een webcam en een laptop me keer op keer kan ontroeren. 'Merci dat jij er bent', ook zo'n tear-jerker. Maar soms heb ik dat soort dingen niet nodig. De juiste verhouding slaaptekort, een kleine dosis hormonen en wat leuke kinderen zorgen voor een complete waterval. En vandaag waren deze drie factoren in ruime mate aanwezig. 

Hoera! Tien stempels!Mijn bed zocht ik op om 4.00 's nachts. Dat was onverstandig maar zo ben ik.
Mijn hormonen doen altijd al wat ze willen, daar heb ik geen invloed op.
En vandaag was de sponsorloop van onze school.

Asmara mocht om 15.45 aantreden. Samen met een kleine honderd andere leerlingen kreeg ze een a-viertje waar ze stempels op mocht verzamelen. 



Laat maar los...
Veel liedjes van Marco passen bij specifieke situaties, doen je denken aan speciale momenten of geven je een bepaald gevoel wanneer je ze luistert. Ze kunnen steun bieden, troosten, ze kunnen je oppeppen en je door de dag heen trekken. Ze kunnen ook het gevoel van blijdschap versterken, je vrolijk en enthousiast maken.
Voor elk moment is wel een liedje!

Zojuist heb ik een gifje in mijn linker menu toegevoegd. Ik word ontzettend blij van dat minifilmpje. Want hoeveel het gewoon drie foto's zijn die je versneld achter elkaar ziet, lijkt het een eeuwigdurende knuffel zo. Handig als je een keer te kort geslapen hebt. Of als de kids vervelend zijn en we geen behang meer hebben om ze achter te plakken. Prettig ook als iemand anders een slecht humeur heeft en dat op jou af reageert. Ik kijk even naar het filmpje en ik kan er weer tegen. 

En wat zijn er veel (zinnen uit) liedjes die nu toepasselijk zijn!
Kom maar bij mij...
Waar ik ben, daar ben jij...
It always turns out good...
Laat mij maar dromen...
Ik ben tevreden met helemaal niets...
'k Schreeuw van de roodbedekte daken dat ik van je hou...

Ik weet niet of jullie dezelfde associaties hebben bij het gifje, en of jullie ook de behoefte voelen om keihard te gaan zingen. Maar één liedje mogen jullie nu dus écht niet zingen! Beloof het me plechtig, met je hand op je hart!

Want vanaf nu is 'Laat maar los' verboden goed!

Welkom op mijn nieuwe stekkie!
De meubels zijn hetzelfde, het behang, de gordijnen en de vloer is identiek. Aan de inrichting is weinig veranderd en aan de inhoud al helemaal niet. Ik ben dezelfde, ik schrijf hetzelfde en ik deel hetzelfde. Alleen vanuit een mooier kantoortje!

Bij .punt.nl was het prima. Alles werkte, alles ging zoals ik het wilde. Ik had geen klachten.
Maar bij .borsatoweblog.nl vind ik het gezelliger. Het voelt als een grote woonkamer waarbij je op verschillende plekjes vrienden ziet waar je een kopje thee kunt drinken. 
Het voelt vertrouwd, bijna als thuiskomen.

Ik heb de neiging mijn schoenen uit te schoppen, mijn joggingpak aan. 
Ik ben klaar voor de laatste nieuwtjes, de heetste roddeltjes, de leukste plaatjes.
Net alsof ik heel veel vrienden tegelijk op bezoek heb! En ik vind het beregezellig!
Dus blijf nog even en vertel me, hoe gaat het nu met je?

Kom binnen, doe je jas uit, en maak het jezelf gemakkelijk! Kopje thee?
Shame on you!
"Wat moet men daar nu niet van denken?" Het was een geliefd zinnetje dat mijn moeder regelmatig met een lichte paniek in haar stem uitsprak. Ik had vieze kleren terwijl we naar een verjaardag zouden gaan. Ik was te laat gekomen omdat ik onderweg was blijven kletsen. Ik was betrapt tijdens het zoenen achter de fietsenstalling. "Wat moet men daar nu niet van denken?" En niet alleen mijn moeder, zo ontdekte ik naarmate ik ouder werd, sprak deze woorden.. Ook moeders van vriendinnetjes zeiden het...
Badminton
Het komt nooit gelegen en altijd als je het niet verwacht. Het kost ook nog eens handen vol geld. Maar ik denk dat we een nieuwe droger nodig hebben. Hij is nog maar bijna acht jaar, dus hij zou nog een tijdje mee moeten kunnen. 

Of de wasmachine moet stuk zijn, dat kan ook. Die is nog ouder, ik denk tien of elf jaar. Maar zoiets moet het zijn, een andere verklaring kan ik namelijk niet bedenken voor het feit dat al mijn kleren opeens te klein worden...
Lekker weg geweest!
Een week lang waren we bijna van de aardbodem verdwenen. We hadden ons teruggetrokken in de Eiffel, waar ik een week lang niet met mijn werk bezig was. Geen mailtjes beantwoord, geen mensen teruggebeld, geen updates gedaan. Geen gebroken harten getroost, geen felicitaties uitgesproken, geen opbeurende woorden gesproken.
 
Ik lag in de zon, ik las, ik lachte, ik voetbalde, ik keek naar heksen, ik zat in de auto, ik won een spel, ik keek naar een kameel, ik huilde, ik ging uit eten, ik maakte foto's, ik dweilde, ik kreeg een mooie jurk aan en ik ging naar huis.
 
Dit is de korte versie van het vakantieverslag. Daarmee heb je de hoogtepunten echt wel gehad. Is het niet genoeg voor je? Dan kun je op LEES MEER => klikken. Maar een kleine waarschuwing is wel op zijn plaats!
 
1) Ik was ontspannen, deed de dingen die ik leuk vind.
2) Ik ben tekstschrijfster.
 
Een kort en bondig verslag, tja, dat lukte me nét niet.
 
"Zo ver weg van mijn handen
Maar met mijn ogen raak ik je aan"