Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Moeilijke tijden...
Het was donderdag 14 maart toen ik vanuit mijn ooghoek een politieauto zag rijden. Ik sloot mijn ogen en maakte een schietgebedje. Niet voor mij, niet voor mij, fluisterde ik.
Maar de auto stopte en er stapten twee agenten uit.

Acht jaar lang heb ik me zorgen gemaakt. Acht jaar lang heb ik in angst geleefd. Acht jaar ben ik bang geweest voor deze dag. Dus toen de bel ging en ik de agenten voor de deur zag staan, hoopte ik tegen beter weten in dat er iets gruwelijks in de buurt gebeurd was en ze getuigen zochten. Maar ik wist beter. De dag waar ik zo bang voor was geweest, was aangebroken. Ze vroegen of ze binnen mochten komen.
Mijn keel sloot zich van angst en ik kon alleen nog maar fluisteren. 'Zeg me dat het niet is wat ik denk!' smeekte ik. Maar de agenten keken slechts serieus en volgden me naar de huiskamer. 'Ik ben bang dat we daar wel voor komen,' zei de een. En hij liet een kopie van het rijbewijs van Arno zien. Dat zwart witte vodje papier was als het zwaard van Damocles. Er was geen ontkomen aan. Deze mannen zouden me nu gaan vertellen dat mijn Arno, mijn echtgenoot, mijn grote liefde, de vader van mijn kinderen, niet meer leefde.
En dat deden ze.
"Met een diepe buiging neem ik afscheid
Bedank nog één keer mijn publiek"