Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Afscheid nemen bestaat niet...
...maar zo voelt het nu wel even.
Velen van jullie hebben haar op de Fanclubdag van 2010 gezien, waarin Marco haar het podium op riep en vervolgens even mee naar achter nam voor een warme knuffel en lieve woorden. Natuurlijk heb ik het over Josje, (echte naam Josť) en ze logde onder de naam 'femaffairs'.

Josje was ernstig ziek, heel ernstig ziek en de prognose was niet gunstig. Toch liet ze zich niet uit het veld slaan, probeerde altijd optimistisch te zijn, stond met raad en daad voor een ieder klaar en was ze een inspiratiebron voor velen.

Op 8 april jl. bezocht ik haar in het ziekenhuis. Hoewel we afgesproken hadden dat ik een keertje een kopje thee zou komen drinken, had ze me die ochtend niet verwacht (ik had haar man Jan gesproken en hij had gezegd dat ze het vast heel erg fijn zou vinden). Josje begon spontaan te huilen toen ze me zag. Ik zal de verraste maar vooral verrukte blik nooit meer vergeten. Ze schreef er een lief logje over, haar laatste logje, blijkt nu.



De dame in het bed naast haar, groot fan van Frans Bauer, was minstens zo verrast als Josje toen ik Josje op mijn iPad een filmpje van Marco liet zien. Hij wilde haar laten weten dat hij aan haar dacht, trots op haar was en... nou ja, kijk zelf maar. Ik had Josje aangeboden hem op haar logje te plaatsen maar het heeft niet meer zo mogen zijn. Maar omdat Josje zelf ook zo trots en blij met haar filmpje was, wil ik hem toch heel erg graag met jullie delen.




Josje huilde onafgebroken tijdens het kijken, van puur geluk en emotie. Toen we een half uurtje later nog eens keken, glunderde ze aan alle kanten. En nu, twee en een halve week na dat bezoekje, is Josje overleden.

Ze zal enorm worden gemist. Door haar geliefde man Jan en haar trots en zoon Danny, door iedereen die haar liefhad, maar zeker ook door de honderden fans op deze website, die ongetwijfeld allemaal wel eens een van haar lieve logjes of reacties gelezen hebben.



Josje bracht overal een beetje licht.


Dio disse: "Sia la luce!" E la luce fu.




†20-05-1962††- †27-04-2011†



Dank je wel voor alles, lieve Josje!
We zullen je niet vergeten.


xx N.
Wat een mijlpaal: 21 jaar!
Weet jij nog wat je wilde worden toen je klein was? Ik wist het wel. Moeder zou ik worden. En ik zou daar ook een beetje bij werken. Ik zou juf worden. Of dokter voor zieke kindjes. Ik zou naar Afrika gaan om de mensen te eten te geven. Of andere zielige mensen verzorgen. Maar misschien zou ik ook nog prinses worden. Willem Alexander was wel veel ouder (twee hele jaren!) maar als ik een jongetje was geweest zou ik Alexander hebben geheten. Dat was geen toeval. En misschien wel het lot.

Het pakte ?gek genoeg- net iets anders uit. Ik werd gelukkig wel moeder. Van een kanjer en een prinsesje. Ik trouwde mijn eigen prins. En als je het heel zwart-wit ziet help ik soms best zielige mensjes. Ook niet-zielige mensjes trouwens, maar de strekking is dat ik soms iets kan betekenen voor een ander. En dat is fijn. In Afrika ben ik inmiddels ook geweest. Eigenlijk is mijn jeugddroom dus gewoon uitgekomen. Ik formuleer nog dagelijks nieuwe dromen en kan zo nu en dan wat afvinken. Heerlijk gevoel.
Dit is mijn verhaal. Een mooi verhaal!

Maar ik heb nog een verhaal.

Zo leuk, die HYVES actie!
Dat Marco nooit stil zit en al zeker digitaal niet, is al langere tijd volkomen duidelijk. Maar wat een superleuke actie weer! Je kunt nu mensen waarvan jij vindt dat ze iets bijzonders voor je hebben gedaan of hebben betekend, via Marco in het zonnetje zetten.

Mensen die lief voor je zijn geweest toen je het moeilijk had, de juiste woorden kozen toen jij het even niet meer wist, je een knuffel of een pannetje soep kwamen brengen toen jij het niet zag zitten. Ken je zo iemand en zitten jij en die persoon op Hyves? Dan kun je ze als HELD aanmelden bij Marco!†

DOEN!!!!!



xx N.
"Ik kan jou nu niet meer geven
Dan de vrijheid in je leven"