Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Even terugblikken naar Wit Licht!
In de 'Hospitality ruimte' in het Sportpaleis in Antwerpen konden de bandleden als ze dat wilden, zich even terugtrekken als ze rust wilden. In principe is er een kleedkamer voor de Jay-Horns, eentje voor de dames Tessa en Sandra, een kleedkamer voor de rest van de band en daar tegenover is een ruimte met zitzakken, een bank, een TV, en tafels en stoelen waaraan gegeten kan worden. Maar wanneer je gasten wilt ontvangen of een potje wil tafeltennissen, dan kan dat in de Hospitality-ruimte. Dat wil zeggen, niet tussen 17.00-18.00 want dan hadden we daar de Meet & Greets en een enkele keer ook na de show. Maar de rest van de dag was die ruimte helemaal van de band.
Vrouw zijn
Er zitten leuke kanten aan het vrouw zijn. Heel veel leuke kanten, zowel aan de voor- als de achterkant. En jawel, ook aan de binnenkant zitten eigenschappen en trekjes die typisch vrouwelijk zijn en die ik waardeer. Maar eentje stoort me vandaag mateloos.

Gisteren heb ik ruzie met Arno gehad. Het voorval was kort, stom, werd een vette ruzie, met flink schreeuwen en een glas cola overleefde mijn uitgebreide argumenten niet.

Dan het goedmaken. Dat duurde veel langer. Uitgebreid gesproken, ruimte voor elkaar gevoelens, begrip, spijt, verontschuldigingen. Klaar dus.

Maar het is niet klaar. En ik vind dat zo stom van me. Want het is gebeurd, en het is uitgepraat. Mannen zijn dan ook klaar. Arno is lief vandaag, niks aan de hand.

Maar ik ben verdrietig.
Ik blijf maar verdrietig. Zo typisch 'vrouwen'. Wil ik niet!

Bah.



Groetjes van Asmara...
... ze is namelijk op ruiterkamp. Jawel, een hele week. Naar de Hazelhorst.
Weg. Foetsie. Ze is op kamp. Zonder mij. Op bijna twee uur rijden hier vandaan. 
Een koffer vol kleren mee, dekbed en kussen mee, paardrijd-spullen mee.

Dat kan ze best. Want ze is al tien. Ze gaat me heus niet missen en als dat wel is, nou, dan stuurt ze gewoon een smsje. Want ze weet hoe dat moet. 
Vanmiddag heb ik haar gebracht. Ze heeft een bed uitgezocht op de slaapzaal, spullen geïnstalleerd en toen gingen ze rijden. Dus of ik wilde gaan want het ging nu beginnen.

"Dag mam, ja daaaaaag!"

"Dag Asmara, heel veel plezier!"




(...Snik...)


 







 
Fotograaf Marco...
Ik dacht dat ik niet hoefde te loggen na het geweldige verslag van Judith. Zeker toen ook Marijke haar log online zette dacht ik mooi weg te komen, hihi. Maar blijkbaar wordt er meer van me verwacht dan alleen een opwindende mooie foto. En stiekem vind ik het natuurlijk ook hartstikke leuk om er over te vertellen, want het was een heerlijke dag!

Judith won haar photoshoot nadat ze na de fanclubdag een Borsatoweblogje was begonnen. En Marco zei dat ik me maar 'even' moest oriënteren wat betreft locaties. Ojee, kan ik dat? We wilden zoveel mogelijk variatie, vooral veel buiten, maar ook geen dure fotolocatie huren, want dan zit je zo vast aan één plek. Ik ben geboren en getogen in Schoorl en weet daar de weg goed. Ik ken het klimduin als mijn broekzak, ken de kerk die op loopafstand staat, weet de leuke paadjes etc. En daarnaast is het strand natuurlijk altijd fantastisch. Zeker op een doordeweekse donderdag in het voorseizoen heb je goed kans op een zo goed als verlaten strand een schitterende plek om mooie plaatjes te schieten...
Geen straf!
Dat ZIJ een leuke dag heeft gehad, was wel een beetje te verwachten. Ze hypert al in een eerste logje, maar het verslag moet nog komen, we wachten vol ongeduld.

Dat HIJ een leuke dag heeft gehad, bewijst het feit dat hij in plaats van twee uurtjes een hele dag in deze shoot stopte en meer dan 1000 foto's maakte, plus vandaag al aan mijn bureautje zat om een eerste selectie te maken.

Maar dat IK ook een hele leuke dag heb gehad, dat bewijst onderstaande foto volgens mij wel...
Nee, het is geen straf, absoluut geen straf om met Marco op stap te gaan!



Net als Hellen...
Elke dinsdag rijd ik op Manege Pampushout in Almere en ik heb het daar erg naar mijn zin. Ik ben geen geweldige ruiter, maar geniet wel geweldig en dat is ook belangrijk.

Met het mooie weer van de laatste dagen mochten we vandaag voor het eerst weer in het bos rijden. Normaal rijd ik om 21.00 maar de les was samengevoegd met die van 20.00 zodat we om 20.30 al konden vertrekken, want het wordt wel donker natuurlijk...
Even zoeken...
...maar dan vind je me in dit filmpje terug! Mijn Belgische collega Kurt werd een dag gevolgd in het Sportpaleis en het werd een leuk filmpje moet ik zeggen. En nee, dat komt niet alleen omdat ik er ook in een flits in zit. Hoewel ik de boel natuurlijk wel erg opleuk.

We hebben geweldig samengewerkt in die periode en nog natuurlijk, leuk om deze reportage dus terug te zien!

En jawel, naast Kurt, naast jullie voorzitter, naast de kandidaten van Zo Is Er Maar Eén en naast Minister Turtelboom is ook Marco nog even in beeld 

Poets, poets....
Aron:    "Mam, waar is jouw tandenborstel?"
Ik:        "Waarschijnlijk in mijn toilettas, ik had hem meegenomen."
Aron:    "Oh. Nou, dan gebruik ik dit keer wel mijn eigen." 
HUHHH???
Maastricht Machtig Mooi!
De A2 is afgesloten, hoorde ik enkele dagen voor ons tripje naar Maastricht waar de Nationale Sportweek geopend zou worden. Ik vind in mijn eentje reizen niet erg, maar de laatste keer dat ik dat deed en ?s avonds naar de garage liep, werd ik een soort van lastig gevallen. Er is verder niets gebeurd en ik leef nog, maar de angst zit er nog goed in. Misschien dat ik daar een andere keer nog over log. Dit keer was alles gewoon overdag, maar wel een enorm end weg. En tja, ik zie er dan tegenop om mijn zaakjes ter plekke voor elkaar te krijgen. In de callsheet las ik dat Marco inmiddels zijn parkeerkaart en alles had ontvangen en dan denk ik meteen: Ohoh, waar moet ik parkeren dan? Vaak maak ik me druk om niets en ik kan altijd mijn collega ter plaatse Xander bellen die dan uitlegt waar ik precies moet zijn. Maar het afsluiten van de A2 was eigenlijk de druppel. Waar ik eerst geregeld had met Xander mee te mogen rijden, besloot Xander toch nog met de trein te gaan en toen zei Marco vriendelijk dat ik met hen mee mocht rijden. Ik was blij. Ik was opgelucht. En opeens had ik zin in Maastricht.
Zo makkelijk kan het gaan.
De N is van...
Een moeilijke letter, die N. Hoewel Nathalie natuurlijk voor de hand ligt en ik er ook een prettig werkwoord mee weet, was dat niet helemaal wat ik in gedachten had. Maar uiteindelijk kwam het enige woord wat geschikt is voor dit alfabetje in me boven.


De N is van Niets!



"Steek de handen in elkaar, want dan staan we sterk
Nee, we kijken niet, we gaan aan het werk"