Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Vakantie!
Ik ben aan vakantie toe. Mán wat ben ik aan vakantie toe! En we gáán, voor een korte vakantie! Hoe heerlijk! De afgelopen twee jaar zijn voor ons gezin niet makkelijk geweest en nog zoeken we af en toe naar manieren om het elkaar naar de zin te maken. Maar over de gehele linie gaat het steeds een beetje beter. Een paar weken terug stuurde Arno me een link waar vakantiehuisjes op stonden, of 'Rosemarie' mij leuk leek? Tien minuten later had ik geboekt en betaald. En morgen is het zover, we gaan een weekje naar Duitsland met zijn viertjes. Ik kan, en ik ben schrijfster, niet onder woorden brengen hoe blij me dat maakt! Maar de keerzijde van vakantie is voor mij altijd dat ik de periode ervóór dubbel zo hard moet werken om alles voor te bereiden. Nou werk ik al niet weinig. Ik zit aan bijna 50 uur per week en dat is gewoon heel erg veel. Gelukkig heb ik ontzettend veel plezier in mijn werk, waardoor het vaak niet als werk vóelt, maar het voelt wel als werk op het moment dat het moet. En ja, nu moest het. Maar 100 uur in een week stoppen, dat red ik niet. Dat wil ik ook niet redden!
 
Ik heb verschillende opdrachtgevers en ik moest ervoor zorgen dat ze allemaal hun natje en hun droogje zouden hebben voor ik naar het land van onze Oosterburen zou vertrekken. Op dinsdag had ik nog 13 dingen op mijn lijstje staan, en dat waren geen kleine dingen. Maar één voor één streepte ik de dingen af. Met Marco nam ik de updates door, de vakantiepuzzels, en zette dingen klaar zodat hij alleen nog maar een tekstje of fotootje hoefde toe te voegen. Eigenlijk moest ik nog drie filmpjes opnemen, waarvan we er eentje op uiterlijk 12 mei op de plaats van bestemming moesten hebben. Handig zou zijn dat voor mijn vakantie nog te doen, maar toen bleek dat Marco onverwachts woensdag een vergadering had, liet ik het plan maar varen. Dan maar meteen na de vakantie!
 
Ik maakte het voor de zoveelste keer deze week te laat die dag. Het was bijna half drie toen ik mijn bedje op zocht, en dat was niet de eerste keer. De kids waren gelukkig al vrij, dus het schoolritueel zou me bespaard blijven. Ik zette dapper mijn wekker op 9.00 maar nam me voor om me nog een keertje om te draaien als ik me nog moe zou voelen. Om tien over half negen kwam Asmara zachtjes de slaapkamer binnen. "Je telefoon ging mama, en ik hoorde van 'hoe vertel ik jou' dus dan is het Marco toch?" Ze gaf me mijn toestel aan. Ik knuffelde haar en kwam langzaam overeind. Het voelde als vijf uur in de ochtend. Ik bekeek mijn beeldscherm, inderdaad, twee oproepen gemist, beiden van Marco. Ik belde terug.
"Je moet wel opnemen als de baas belt!" klonk het streng aan de andere kant van de lijn. Ik grinnikte en zei dat ik tot half drie voor de baas gewerkt had en dat die slavendrijver moest begrijpen dat ik mijn slaap nodig had.
"Je hebt dus geen koffie voor me?" En dat ene zinnetje zorgde voor paniek.
"Hoeveel tijd heb ik nog?" piepte ik met een zielig stemmetje.
"Zo'n veertien minuten, denk ik."
"Dan hang ik nú op!"
 
Arno zat bij de tandarts. Ik rende naar beneden waar de kinderen waren. "Aron, Asmara," hijgde ik. "Over veertien minuten is Marco hier."
Aron keek me aan, en zijn hele gezicht zei: "Nou en?"
Asmara, acht jaar oud, begreep onmiddellijk de ernst van de situatie. "Oh nee!" riep ze terwijl ze naar haar scheve vlechtjes greep en naar haar pyjama keek.
Snel gaf ik duidelijke instructies. Aron: Kleren aan, doe maar die je gisteren aan had. Drinkbekers en chipsbakjes van gisteren moeten naar de keuken. Die 354 Donald Duckjes die over de hele vloer verspreid liggen moeten binnen 14 minuten één stapel zijn. Aron knikte. Hij vond het weliswaar onzin, maar wist instinctief dat dit niet het moment was om de discussie aan te gaan. Hij rende naar boven.
 
"Asmara, kom maar met mij mee!" Ik pakte kleren voor haar, ze had zelf haar vlechtjes inmiddels uitgedaan en ik borstelde haar haar. Snel één speldje in en klaar. Dan mezelf. Ik pakte een beha, een willekeurig jurkje en kamde mijn haar. Snel tandenpoetsen, mascara op en naar beneden. Mijn kantoor was een puinhoop, dat was wel balen. Maar toen ik mijn kantoor binnen liep zag het er keurig uit. Alle rondslingerende papieren lagen keurig op één stapel en mijn verzameling melkbekers, theekopjes en colaglazen was naar de keuken gebracht. Asmara keek me stralend aan. "Ik heb opgeruimd!" riep ze trots. Mijn schat!
 
Ik liep de woonkamer weer in toen ik me bedacht dat ik toch nog een kledingstuk vergeten was, maar toen hoorde ik Asmara vanaf de bank juichen. "Hij is er! Oh mám, hij ís er!" Bijna tegelijkertijd keken we naar de salontafel, waar een hele reeks chipskruimels in alle kleuren en maten lag. We keken elkaar aan en ik haalde mijn schouders op. Jammer dan! Toen trok Asmara het laatje voor de afstandsbediening open en schoof hoppekee, zo alle kruimels erin. Ik kreeg de slappe lach. Dit was toch niet normaal! Dit sloeg echt nergens op.
Ja, ik weet het wel, maar ja, er naar handelen hè?
 
Aron deed de deur open en kroop weer achter zijn computer. Asmara sprong in Marco's armen en liet hem maar met moeite los. Marco knuffelde haar uitgebreid en zei dat hij haar veel te lang niet had gezien. "We zien elkaar nu toch!" straalde Asmara. Wat een lekker weerzien, ik werd bijna jaloers op mijn meisje. 
 
Lief koppel...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"Ik had je niet verwacht," zei ik, alsof mijn slaapogen, de kreukels van het kussen in mijn wang en mijn chaotische huis dat niet al zeiden.
"Ja maar, we zouden die filmpjes toch nog even doen?" zei Marco verbaasd.
"Ja, gisteren. Want je hebt om tien uur toch een afspraak bij de kapper?" vroeg ik.
Marco schrok en keek op zijn horloge. Hij kon de afspraak halen als hij nu meteen weer weg zou gaan. "Je haar zit fantastisch..." begon ik. En dat was genoeg, hij bleef! Ik maakte koffie en we gingen mijn kantoor in. Drie filmpjes sprak hij in en het ging supergoed. Daarna gingen we even naar de kamer voor nieuwe koffie en inmiddels was Arno ook thuisgekomen. Alle kansen, statistieken en berekeningen voor de voetbalwedstrijden van dit weekend werden besproken en ik zag Asmara ongeduldig naast Marco staan, huppend van het ene been op het ander. Het was duidelijk dat ze hem iets wilde vragen maar ze wilde ook op haar beurt wachten. Toen de mannen het er over eens waren dat het wel heel gek moest lopen als AZ er niet met de overwinning vandoor ging, mocht Asmara haar vraag stellen. "Marco, wil je me sponsoren voor de sponsorloop?" Een gekreukt A4tje vol namen en bedragen werd onder zijn neus gedrukt. Tuurlijk wilde Marco dat en hij vulde het netjes in. Asmara gaf bijna licht van vreugde, zo schattig.
 
We gingen weer naar het kantoor voor de laatste puntjes op de i. Ik liet zien wat ik voorbereid had, hoe en waar ik wat van hem verwachtte en liet een overzichtje zien van de dingen die hij niet mocht vergeten. Marco zat er helemaal in en kreeg nog meer leuke ideeën. "Ik wil eigenlijk even een lans breken voor Edwin!" bedacht hij zich en begon meteen te dicteren wat hij wilde zeggen en ik schreef snel mee. "Oh ja, en Paul de Leeuw heeft zijn single uit!" En weer kwam er een waterval aan woorden en mijn vingers ratelden over het toetsenbord. "Laten we het Borsato-botje ook even updaten!" zei hij en opende de admin. "Dan de mailing..."
Mijn lijstje van 13 dingen die ik had weten te halveren de laatste twee dagen begon weer aardig vol te raken. Maar ik moest mijn koffer nog inpakken, de schone was uitzoeken, speelgoed van de kinderen sorteren, ik moest nog op vakantie!
 
Misschien liep mijn gezicht paars aan, misschien was het de rook die uit mijn oren kwam, misschien keek ik ook wel wat benauwd. Maar opeens was hij klaar. We liepen de kamer weer in en aten een worstenbroodje en toen was het tijd om te gaan. Asmara en ik liepen samen mee, Aron zwaaide ongeïnteresseerd vanaf zijn stoel. Asmara knuffelde en kuste hem in zijn auto en sloeg de deur voor hem dicht.
"Ik wens jullie een heerlijke vakantie!" zei hij gemeend.
"We gaan ons best doen," lachte ik, "en ik ga gewoon een hele week niet aan je denken!"
"Ik wel hoor, Marco!" riep Asmara beledigd en zwaaide nog een keertje.
 
We liepen weer naar binnen. Asmara ging op de bank liggen en staarde dromerige voor zich uit. En ik kroop weer achter mijn computer om aan het werk te gaan.
Ik zuchtte. Ik heb echt superleuk werk maar soms is het gewoon zoveel!
Daar knipperde wat msn berichtjes. Annemarie. Marijke. Anneke.
Of ze me konden helpen?
Nadat ik een rondedansje had gemaakt heb ik ze alledrie wat klusjes gegeven en zo kwam het dat alles toch nog afkwam. Wat een fantastische vriendinnen!
En nu, nu is het alweer 1.00 geweest. En eigenlijk, eigenlijk moeten er nog wat dingen gebeuren. Maar ik heb net bedacht dat dat volgende week ook best kan.
Ik ga op vakantie!
Nee, WIJ gaan op vakantie!
We gaan op VAKANTIE!!
 
Flieft!
Als ik de klep van mijn fietstas open om de boodschappen in te doen, zie ik opeens een papiertje onderin zitten. Snel kijk ik of het belangrijk is, voor er aardbeien op gaan lekken. Ik ontdek een kunstzinnige tekening met verborgen harten en de gedenkwaardige woorden: 'Ik ben flieft op je!'
Mijn hart maakt een sprongetje! Eindelijk! Dat is lang geleden!
Hooien
Vroeger werd gras met een zeis gemaaid. Enorm zwaar handwerk was dat. Om goed en snel te kunnen maaien, was het noodzakelijk een vlijmscherpe zeis te hebben. Een scherpe zeis verkrijgen was ook een enorme klus. Je moest het 'haren' 'haargerei'. Het haargerei was een tweedelige set: hamer en spit. De hamerkop was een naar twee kanten toelopende slagpunt, enigszins afgerond, ongeveer 5 cm breed. Het spit was een klein aambeeldje, een stalen pen met een vierkante kop, iets bollend, 5 x 5 cm, met 12 cm onder de kop een oog waardoor een pennetje kon, om het wegzakken tijdens het haren te voorkomen.


 
 
 



Pff... Pasen!






Ik heb niks met Pasen. Helemaal niks. Ik vond Jezus een leuke vent hoor, begrijp me niet verkeerd. Hij was aardig en vriendelijk, hij schuwde geweld en gaf mensen de kracht om het goede te doen. Keurig. We kunnen wel meer van dat soort mensen gebruiken! En die zijn er in de loop der jaren ook geweest. Zonder Jezus tekort te willen doen, was zijn kunstje nu niet bepaald uniek. Over de hele wereld zijn er veel heiligen geboren uit maagden en na een hoop goeds te hebben gedaan zijn ze na hun sterven toch maar weer opgestaan. Dat heb je met die mensen die graag anderen helpen, ze kunnen gewoon niet stilzitten.
In India had je Krishna, die dezelfde wonderen verrichtte als Jezus, nog voor hij geboren werd. In Griekenland vinden we o.a. Apollo en in Egypte doen we het met Osiris. En zo zijn er nog talloze personages die door de mensheid als Goddelijk ontvangen en vereerd werden. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er niets op tegen. Zolang we niet in de naam van God de ander de hersens inslaan vind ik een geloof hebben prima.
 
Afgelopen week kregen we twee extra vrije dagen. Goede Vrijdag hoefden de kids niet naar school. Die vrijdag doet zijn naam eer aan, goede zaak vonden wij dat hier. Hopelijk doen niet alle vrijdagen zo consequent waar ze voor staan, want deze vrijdag is het vrijdag de 13e...
Ook maandag, 2e Paasdag, mochten we blijven luieren. Je hoorde me opnieuw niet klagen, lekker weertje en op de Kemphaan werd weer van alles georganiseerd waardoor we een heerlijk dagje hebben gehad. Maar eigenlijk, eigenlijk heeft Pasen natuurlijk een betekenis. Eentje die verder gaat dan eieren zoeken en van de zon genieten. We herdenken ('vieren' is niet op zijn plaats) de lijdensweg van Jezus.
 






Aron vroeg het me deze week nog. Wat was dat ook alweer met Pasen. Ik dacht na. Op Witte Donderdag denken we aan het laatste Avondmaal, het afscheidsetentje dus zeg maar.  Goede Vrijdag stierf Jezus, achteraf misschien dus niet zo'n hele Goede Vrijdag, maar hij deed het voor ons, de mensheid, dus het was Goed Bedoeld, moeten we maar denken. Zondag hield Jezus het dood zijn weer voor gezien. Hij stond waarlijk op. Ik zou me ook doodvervelen, denk ik, dus ik begrijp hem wel. Maandag, tweede Paasdag, krijgen we er gratis bij. Religieus gezien heeft het geen enkele betekenis. Ik probeerde het uit te leggen, maar voor een kind is het erg moeilijk te begrijpen dat een vader, vooral een God die dus almachtig is, zijn kind kan opofferen. Uit liefde nog wel. Ik verzekerde hem snel dat we niet genoeg van hem houden om hem te doden.
 
Maar hoe zat het dan met de Paashaas? Daar moest ik even voor surfen. Ik wist alleen dat het uit Duitsland is overgewaaid, dat de eieren voor de lente staan, nieuw leven dus, en dat het snelle voorplanten van de konijn-en haasachtigen hier iets mee te maken had. Maar dat zei ik wel zo vrolijk, ik kon nergens op het Internet een waterdichte verklaring, een passend bewijs voor deze stelling vinden.
Aron stond naast me, het duurde allemaal te lang. Toen wist hij zelf wel waarom het ging zoals het ging. 'Mensen vinden al die zielige verhalen over doodgaan niet leuk. Een Paashaas die eieren verstopt is leuk. Daar houden de mensen meer van.'
 
Ik vind het een waterdichte verklaring.
Ik zal Wikipedia even op de hoogte brengen.



Trrrrring... Telefoon!
Sinds enkele maanden heb ik een nieuwe telefoon, dit tot grote vreugde van sommigen. Met de oude was niks mis, nou ja, hij was wat belachelijk groot voor een telefoon en nam wat erg veel plek in mijn beha in. Maar ik had hem al twee jaar en aangezien mijn abonnement dus ook alweer bijna zijn verjaardag vierde mocht ik een nieuw toestelletje uitzoeken. Het werd de V1605 van Vodafone. Bij T-Mobile heet hetzelfde apparaatje opeens Vario2 en zo zijn er meer varianten te verzinnen voor dit toestel, maar dat verandert helemaal niets aan het feit dat ik het een heerlijk toestel vind. Lekker groot scherm waar mijn fotootjes en filmpjes goed op te zien zijn, sms-en, mms-en, mailen en surfen doet hij zonder problemen, en ook zit er gewoon Word en Excel op, en inmiddels MSN zelfs...
 
Voor een telefoon is hij misschien nog steeds wat aan de grote kant, maar voor een computer is hij toch wel weer erg klein. Mijn beha's zijn echter ook wat aan de grote kant, dus onze relatie is goed te noemen. Er zit een cool pennetje bij wat ik van hem niet mag gebruiken maar waar ik lak aan heb, zodat ik ook nog eens heel interessant met het pennetje op de touchscreen kan tikken. Staat erg hip. Zelfs als je niet weet wat je aan het doen bent. Natuurlijk hebben mijn contacten een fotootje bij hun naam, wat vriendelijk oplicht als ze de moeite nemen me te bellen en ook krijgt iedereen een gepaste ringtone. Als Arno belt hoor je bijvoorbeeld de Bolero... Je merkt het al, ik doe net of ik weet hoe het toestel werkt.
 
Van de week was ik in de Vomar, de supermarkt die dichtbij ons huis ligt en waar we onze dagelijkse boodschapjes
doen. Ik kom er niet meer zo vaak als een paar maanden terug, want met het steeds een beetje beter worden van mijn echtgenoot is de taak van de boodschappen tactisch zijn kant op gerold. Maar van de week was ik er weer even. Ik hou niet van boodschappen doen, maar des te meer van eten dus ik kieperde allerlei dingen in mijn karretje die Arno niet snel mee zou nemen maar waar mijn speekselklieren op reageerden. Eindelijk stond ik bij de kassa, en legde alles op de band.
 
Toen ging mijn telefoon. Ik viste hem uit mijn beha en zei mijn naam op mijn allervriendelijkst. Want ik had al snel gezien dat het fotootje van Marco me op zijn liefst toelachte. Marco had over een half uurtje een interview en wilde wat korte info over zichzelf weten. Ik moet daar altijd erg om lachen, maar met zoveel info, cijfers, prijzen en statistieken is het ook niet meer bij te houden. Maar ja, als ik 100% zeker wilde zijn van mijn antwoord, moest ik toch echt even aan de pc. Ik vertelde dat ik aan de kassa stond, maar over vijf minuutjes thuis zou zijn en zodra ik de benodigde info had hem terug zou bellen. Dat was prima dus ik hing op. De cassière keek me aan. "Mag ik je iets vragen? Was dat nou Marco Borsato?"
 
*schrik* Ik herhaalde in gedachten het hele gesprek in sneltreinvaart. Ik had geen namen genoemd als Marco of Leontine, (wel 'schatje', ook zeer herkenbaar natuurlijk), ik had geen woonplaats genoemd, geen titel van een liedje, ik had geen radio of Tv station ter sprake gebracht, niets van dat al. En dat maakte dat ik me hoogst ongemakkelijk voelde. Zou je als derde het gesprek kunnen horen met mijn leuke, mooie, schattige en fijne nieuwe telefoon? Ik dacht aan al die gesprekken met verschillende personen die ik gevoerd had in de veronderstelling dat niemand ze kon verstaan! Dacht ook aan de mensen die vlakbij me waren toen en wat die ervan verstaan konden hebben. En aan de plekken waar ik me nu dus niet meer kon vertonen.
 
Maar ik deed uiteraard bijzonder luchtig. Als een volleerd, ervaren en driemaal Oscar-genomineerde actrice wierp ik mijn boodschappen ongecontroleerd in de kar. Ik zou niets van mijn onrust laten merken, gewoon doorgaan zoals altijd. Ik haalde diep adem en vroeg toen, bijna in paniek: "Jemig, hoe wéét je dat? Kon je het horen? Herkende je zijn stem? Zei ik iets over awards? Vertel het me, hoe weet je nou dat het Marco Borsato was, ik begrijp het gewoon niet, leg het me uit!"
 
Ze keek me verschrikt aan. 
Schraapte haar keel. 
Kleurde langzaam rood. 
En zei toen verlegen: 

"Ik bedoelde die ringtone... Was dat niet 
'De Waarheid?"

"Als koning ontwaken en baden in weelde
Alles was goud wat je zag"