Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 3 vrienden ;
en 3 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ga je ook naar de workshop op 20 mei nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
India... ingrijpend!

Ik heb al bijna duizend fotos gemaakt, maar geen enkele vertelt het verhaal zoals ik het wil. Op de fotos van de kinderen in de sloppenwijken zie je het afval, de woningen van palen en plastic, kinderen spelend rondom het vuilnis. Je ziet de grote ogen en de vieze lijfjes. Je ziet veel kinderen met bijna blonde haren. Geen coupe de soleil, maar een teken van ondervoeding. Maar je voelt hun verdriet niet op de foto. Je hoort niet hoe er overal kinderen huilen. Van de honger, van pijn, van ellende. Je ruikt het afval niet, de doordringende pislucht die in deze sloppenwijk waar maar liefst 20.000 mensen wonen, blijft hangen. Kleine kinderen, niet ouder dan de mijne, hebben de zorg voor hun broertjes en zusjes terwijl hun ouders weg zijn. Het is moeilijk om mijn meest stralende glimlach op mijn lippen te toveren, maar ik doe het wel. Ik word beloond met een net zon stralende glimlach terug, en dat is me meer waard dan ze te overladen met medelijden en hun gevoelens van schaamte te voeden.

Toch hebben deze mensen het veel en veel beter dan twee jaar geleden. Er is een vorm van kinderopvang waar een groot deel van de kinderen naar toe kunnen als hun ouders gaan werken. In het project waar we zondag waren, is inmiddels een primitieve vorm van riolering aangebracht, een gootje langs het voetpad waar de uitwerpselen en urine door stromen, in plaats van ieder een eigen berg met uitwerpselen naast de woning.

Kinderen leren door middel van liedjes zingen over hygiene (tanden poetsen, handen wassen) en leren dat weer aan hun ouders. Er is een spreekuur voor zwangere vrouwen en  kinderen. Zij gaan namelijk niet naar de dokter, en dus komt de dokter regelmatig naar het plein. De omstandigheden zijn bar, maar de toekomst is een stuk zonniger.

Memisa heeft nog een lange weg te gaan.
Ik loop graag een stukje met ze mee.

"Maar ik moet je wel laten gaan
Want de tijd zal niet stil blijven staan"