Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Rouwen
Volgende week is het een jaar geleden dat Arno stierf. Het afgelopen jaar heb ik me dan ook door ontelbaar veel moeilijke eerste keren geworsteld. Vaderdag, verjaardagen, onze trouwdag en de vroeger zo fijne decembermaand. Allemaal zonder Arno. Sommige momenten vielen tegen, andere momenten vielen mee. Maar makkelijk was het nergens. Ik heb gehuild en geschreeuwd, was stilletjes of teruggetrokken, was overdreven aan het 'doorgaan' en lag soms dagen in bed. Een plattegrond om het 'een plekje' te geven kreeg ik niet, volgens mij heb ik dat plekje dus ook nog niet gevonden.

Na het overleven van al die eerste keren, kom ik nu in een andere fase: de laatste keren. Vandaag een jaar geleden, om kwart over zes, was het de laatste keer dat we knuffelden. Ik weet nog wat ik zei. Wat hij zei. Wat ik dacht en voelde. En wat ben ik blij dat ik ook 'Ik hou van je' heb gezegd.



Daarna braken moeilijke dagen aan voor Arno. En ik gaf niet thuis.
Hij leunde zo zwaar op me dat ik zelf dreigde om te vallen. Ik vroeg hem naar zijn vriend te gaan. Naar zijn broers. Ik moest even op adem kunnen komen. Ik schreef in die periode dit op mijn logje:

Afgelopen weekend voelde ik me klein en kwetsbaar. Ik was angstig en op mijn hoede.
Het is verleidelijk om dan in vertrouwd gedrag terug te vallen. Doen wat bekend is.
Maar een lieve vriend sprak me ernstig toe. Als ik wilde dat er iets zou veranderen, moest ik dat zelf doen. En jemig ja, wat wil ik graag dat er iets verandert!!
Ik heb het advies ter harte genomen en anders gereageerd dan normaal.
Ik werd niet vrolijk van het eerste resultaat, maar sta er wel achter. En eigenlijk voelt het heel goed. Ik doe wat ik denk dat goed is voor mij, voor mijn gezin.
Het is best even wennen om je eigen belang voorop te zetten maar hee, iemand moet het
doen :-)


Twee dagen later beëindigde Arno zijn leven. Nee, niet mijn schuld. Niemand heeft schuld. Maar wat was het moeilijk! Gelukkig heb ik hem nog gesproken voor die tijd. En het gesprek was fijn. Maar kiezen voor mijn kinderen en natuurlijk mezelf, moest ik betalen met een hele hoge prijs.

Het afgelopen jaar heb ik ontzettend met mezelf in de knoop gezeten. Eigenlijk nog steeds. Ik droom vaak heel wreed, mijn onderbewustzijn heeft akelig valse trekjes.



In ons gevoel, ook in onze taal trouwens, wordt 'missen' vaak gelijk gezien aan 'verlangen'. In de meeste gevallen is dat natuurlijk ook zo. God, wat mis ik Arno. Zijn liefde, zijn geur, zijn sterke lijf. Ik mis de manier waarop hij naar me keek en ik mis het gevoel wat hij me gaf als ik thuis kwam. Niet de drempel over stappen maar zijn aanwezigheid was 'thuis'.
Home is where the heart is
Mijn hart behoorde aan hem.

Maar ik verlang niet terug naar hoe het was. Ik kon de situatie eigenlijk al een paar jaar niet aan. Ik was me alleen zo scherp bewust van de risico's en consequenties die een verandering met zich meebrachten, en hield zo grenzeloos veel van hem, dat ik doorging tot ik er bijna bij neerviel. En toen ik echt, echt geen andere oplossing zag en de boel weer escaleerde, moest ik wel. Het houdt niet op, niet vanzelf.
Het zijn zaken, gevoelens, keuzes die ik, naast het verdriet om het overlijden van Arno, dat overbekende plekje moet geven.

De vijf fases van rouw verlopen voor iedereen anders. Niet iedere fase is even heftig of lang, maar ze komen allemaal aan de beurt.
Ik zit niet in de ontkenning, ik ben me pijnlijk bewust van het gemis. Maar nog altijd sta ik zachtjes op om hem niet wakker te maken.
Ik ben niet boos geweest. Vorige week had ik even een vleugje boosheid, niet om zijn dood maar om de escalatie eraan vooraf. Het duurde maar kort en ik vrees dat het niet telt als volledige fase.

Ik ben wel gaan bouwen, projectjes, gaan knokken. Bewijzen dat ik leef, me richten op de toekomst. Tuin opknappen, zolder aanpakken, behangen, verven, weggooien, kopen. In de rouwverwerking is het de onderhandelen en vechtfase. Duw je me een stapje naar achteren? Ik zet er drie naar voren! Ik kan het, het lukt me. Ik vecht voor mijn geluk.

De stomste fase is de depressieve. Waar ik eigenlijk al een burn-out had voor zijn dood (relatie gerelateerd, niet werk), was Arno's verlies een extra klap. De depressie die dat tot gevolg heeft is zo naar. Ik doe alles wat je van me mag verwachten, ik zorg, regel, doe. Maar het blijft bewolkt en ik voel de zon nauwelijks.  Ik had altijd zo weinig nodig om gelukkig te zijn. Nu is een momentje van oprecht geluk zeldzaam. Ze komen wel weer hoor, steeds vaker, steeds langer. Maar het onbezorgde is er af. De kleuren zijn verbleekt. Het smaakt lekker, maar niet zo verrukkelijk als eerst.

Ik kijk reikhalzend uit naar de laatste fase. Acceptatie. Soms denk ik dat ik die fase wel bereikt heb, want ik denk vrede te hebben met de situatie. Accepteren betekent ook niet dat het gemis of verdriet over is natuurlijk. Maar als ik dan droom dat Arno zegt dat ik wel erg vrolijk was op mijn verjaardag en het er niet uit zag alsof ik hem erg mis (wat hij nooit zou zeggen!) dan weet ik dat ik mezelf nog niet helemaal vergeven heb.

Rouwen.
Het is bijzonder ingewikkeld.



Wat ben ik blij dat we zoveel gelachen hebben samen...
"Ik zit elke nacht gevangen
In de draden van jouw web"