Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Dromen...
Wat zou ik graag nog één keer naast je wakker worden.
Op zondagochtend met zijn viertjes in het grote bed...
Nu word ik alleen wakker. Niet met jou in mijn armen, maar met jou voor altijd in mijn hart. 


Afscheid
Tot mijn intense verdriet is mijn man Arno, mijn grote liefde, de papa van Aron en Asmara, plotseling overleden. We zijn ongelofelijk verdrietig en missen hem nu al enorm.
We koesteren de liefdevolle jaren die we met hem mochten delen.

Aron, Asmara en Nathalie


Stap voor stap
Ik heb een heel emotioneel en best wel ingewikkeld weekend achter de rug. Ik heb me alleen en verdrietig gevoeld, maar ook gesteund en daardoor sterk. Ik ben er nog niet, maar de weg die ik ingeslagen ben bevalt me.
Er zijn momenten dat het echt goed gaat. Dat ik blij ben, tevreden en kan genieten. Maar ook voel ik me vaak down en verdrietig. Ik ben iets kostbaars verloren, zo voel ik dat. Mijn huwelijk, een compleet gezin. Ik wilde zo graag dat het zou werken en het doet me verdriet dat het niet is gelukt. Ik heb altijd rotsvast in de liefde geloofd, helaas bleek het niet genoeg. 
Twee weken geleden had ik een heel fijn weekend. Ik voelde me sterk en energiek. 
Afgelopen weekend voelde ik me klein en kwetsbaar. Ik was angstig en op mijn hoede. 
Het is verleidelijk om dan in vertrouwd gedrag terug te vallen. Doen wat bekend is. 
Maar een lieve vriend sprak me ernstig toe. Als ik wilde dat er iets zou veranderen, moest ik dat zelf doen. En jemig ja, wat wil ik graag dat er iets verandert!!
Ik heb het advies ter harte genomen en anders gereageerd dan normaal. 
Ik werd niet vrolijk van het eerste resultaat, maar sta er wel achter. En eigenlijk voelt het heel goed. Ik doe wat ik denk dat goed is voor mij, voor mijn gezin. 
Het is best even wennen om je eigen belang voorop te zetten maar hee, iemand moet het doen :-)

Nu lig ik al een tijdje in bed. Ik kan niet slapen. 
Ik pieker en maal. En daarom schrijf ik dit nu op. 
Om mezelf eraan te blijven helpen herinneren dat de weg die ik ingeslagen ben, de goede is. 
Ik weet niet waar de weg precies heen leidt. Maar ik weet waar ik vandaan kom, en daar wil ik niet meer heen. Ik ga me laten verrassen door wat ik onderweg tegenkom. Ik ga genieten van de reis. Ook van de hobbels en kuilen. 
En dat gezegd hebbende, ga ik nu slapen ❤

xx N. 
"De rijken worden rijker
De armen worden alsmaar armer"