Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Puur
Soms gebeurt er iets in je leven dat zo indrukwekkend en bijzonder is, dat je gewoon wil dat de hele wereld het weet. Maar tegelijkertijd is het zo mooi en heftig júist omdat niemand het weet. Als ik het voor me houd, blijft het een ervaring die ik nooit zal vergeten en die puur en echt zal zijn omdat het niet gedeeld wordt. Dat is mooi, heel mooi. Maar als ik het wel deel, voelen jullie een stukje mee van dat hele mooie moment, van die kostbare minuten die zoveel impact in een leven kunnen hebben. En ik vind het zonde om al dat moois voor mezelf te houden. Dus ik waag een poging en neem jullie mee naar afgelopen woensdag in de hoop dat jullie het voelen zoals het bedoeld is. Oprecht en uit het hart.

Al jaren neem ik de post met Marco door. Sommige brieven hebben dat niet nodig, iemand die informatie wil over optredens, lidmaatschap of voor een werkstuk kan door de fanclub beantwoord worden zonder dat we Marco daar in consulteren. Maar sommige brieven gaan wel via Marco. Dat valt niet altijd mee omdat wanneer je liedjes maakt als Afscheid Nemen Bestaat Niet en Niemand Weet, om maar een voorbeeld te noemen, je te maken krijgt met zoveel gevoel en emotie dat veel brieven erg zwaar zijn. Muziek kan je vreugde versterken en je steunen in verdrietige tijden. Dat merken we allemaal wel eens en door het lezen van de post die aan Marco gericht is word ik zeer geregeld met mijn neus op de feiten gedrukt. Als Marco aan alle brieven gehoor zou geven had hij elke dag een afspraak voor kraamvisite, een bruiloft en een afscheid. En natuurlijk jubilea, een pensioen en alle andere live events die men allemaal mee kan maken in een mensenleven. Het is niet te doen, het is gewoonweg niet te doen. Wel krijgt iedereen vanzelfsprekend een reactie.
Tikkie 'over the top'!
Maar wel leuk 

Men was op zoek naar Marco's grootste fan. Ik ben met mijn 1.67 zeker niet de grootste, maar qua omvang ben ik wel goed op weg...
 

Hoe dan ook, er werden vragen gesteld, ik gaf antwoorden en nu sta ik op de website van RTVNH. Eigenlijk vind ik het vooral heel grappig. Er worden vragen gesteld als: Hoe kijk je tegen Marco aan? Mijn antwoord is echter achter de vraag 'Stiekem een beetje verliefd?' geplakt. Dat heeft ze me helemaal niet gevraagd. Helaas. Want ik ben niet stiekem een beetje verliefd. Ik ben stiekem heel erg verliefd. Of niet zo stiekem
Hihi, allemaal onzin. Liefde, verliefdheid, houden van... ik ben gek op Marco en zijn muziek (maar ik ben blij dat ik voor hem werk want  anders kan ik niet meer naar de sauna lees ik).

Ik ben trots op mijn fan zijn. 
En als je daar vraagtekens bij zet heb ik maar één antwoord:

KOM MAAR OP! KOM MAAR OP!


*Klik hier om mijn diepzinnig interview te lezen*



xx N.
Baas boven baas
Ik heb een aantal overeenkomsten met Marco en eentje daarvan is dat we allebei graag leuke spulletjes kopen. De iPhone en iPad bijvoorbeeld is niet meer uit ons bestaan weg te denken. We willen elkaar daarin ook nogal eens opstoken.

Nu heb ik, net als Marco, al een aantal jaar de Canon G10. Een heerlijke camera die me al heel wat fijne plaatjes heeft opgeleverd. Maar inmiddels was de G11 natuurlijk alweer uit. Zo gaat dat met die dingen. Ik liet die info quasi moeiteloos langs me heen glijden en deed gewoon net alsof het niet waar was. Dat was voor mij de beste manier. Tot dat verschillende mensen om mij heen de G11 opeens hadden. En daar foto's mee maakten. Mooie foto's. Fijne foto's. En ik had gewoon de G10 nog. Zó 2009. 

Het probleem was dat die G10 het prima deed. Had me nog nooit in de steek gelaten. Ik kon met goed fatsoen dus geen G11 aanschaffen, niet in deze tijden van economische crisis, van gekapte regenwouden, gat in de ozonlaag en een België zonder regering. Toen kwam de G12. Dan is er dus wel echt een probleem. Dan heb je niet het vorige model, dan heb je gewoon een oud model. Eentje die niet eens meer te bestellen is, niet meer te koop, gewoon omdat ie al zo oud is. Dat deed pijn. Maar hoe ik ook met mijn dwingende blik naar mijn G10 keek, hij bleef het gewoon doen. Het werd helemaal een dingetje tussen mij en Marco. Stuurde hij een vakantiekiekje, stuurde ik terug dat dat er mooi uitzag, maar vast veel mooier was met de G12. Gewoon even omdat gedeelde pijn dubbele vreugd is, of iets wat daar op lijkt.

Laatst was ik in de dierentuin. Ik  wilde een leuke foto van de jongens maken toen mijn camera gek deed. Het beeldscherm begon te knipperen. Ik voelde een rilling over mijn rug glijden en de eerste vlaag van pure paniek naar de oppervlakte sijpelen. Mijn camera! Die heb ik nodig! Maar meteen na die eerste paniek voelde ik langzaam een grote grijns om mijn mond verschijnen. Mijn G10 was stervende. Och wat jammer zeg, nou moest ik wel de G12 kopen. Er zat niks anders op.

Je begrijpt dat ik dit vreselijke feit met Marco moest delen. Ik pakte mijn telefoon en filmde mijn niet-functionerende camera en zei vol drama dat mijn camera het niet meer deed. En dat er niets anders op zat dan de G12 dan maar te bestellen. Ik liet een snikje in mijn stem doorklinken, hoewel ik niet met zekerheid durf te zeggen of die juist geïnterpreteerd werd, want bij terugluisteren moest ik toegeven dat er een vleugje pure vreugde te horen was.



Marco reageerde door me meteen te bellen en te zeggen dat dit alles behalve eerlijk was en ik die camera die avond maar mee moest nemen, hij zou hem persoonlijk repareren. Jaja. Diezelfde avond heb ik online de G12 besteld. Spoedbestelling. Want tja, er zou maar eens iets gebeuren wat vastgelegd moest worden. Dinsdag zou hij bezorgd worden. En ik, ik zou er dinsdag klaar voor zijn.

Maandag was ik op kantoor. Werken enzo. Geen idee wat ik die dag precies deed, maar in ieder geval kan het best zo zijn dat ik wat kleine speldenprikjes rondom de Canon liet vallen. Los van het feit dat ik me erg verheugde op die camera, was het idee dat ik straks die G12 had en iemand anders, ik noem geen namen, nog niet een extra prettige dimensie.

Nou maakte ik me geen illusies hoor. Het was natuurlijk een kwestie van tijd voor de G12 ook in Marco's fototas een vaste plek zou hebben.  Maar voor nu was ik de eerste. De pionier. De ontdekkingsreiziger. Heerlijk, heerlijk, heerlijk.
Die maandag ging Marco in de loop van de middag na een dag vol besprekingen naar huis. Bijna drie kwartier laten stak ik mijn autosleutel in het contact. Toen ik op de A1 reed zag ik opeens een bekende auto in mijn spiegel. Mijn eerste reactie was, vanzelfsprekend, dat ik aannam weer eens te hallucineren. Ik zie in iedere etalageruit Marco dus zo gek is dat niet. Toen de auto me echter passeerde zag ik dat het Marco was. Marco, die al lang geleden op kantoor vertrokken was. Vreemd. Uiterst curieus. Het liefst wilde ik bellen: Waar kom jij vandaan, wat heb je gedaan en waarom dan wel?
Maar de meeste mannen waarderen die aanpak niet zo. Deze vrouw overigens ook niet.



Dus ik stuurde een audionote. Daarin vertelde ik op nonchalante toon hoe grappig het was dat hij me net inhaalde en of het goed met hem ging? Er kwam direct een berichtje terug.

'Je vroeg of het goed met me ging? Ik kan je vertellen, het gaat héél goed met me. Ik heb net de G12 gekocht.' En daar achteraan kwam een lach die vergelijkbaar was met die van de Joker uit Batman. Hij sneed door merg en been. Bezorgde me kippenvel en het klamme zweet brak me uit. Het was een naar, naar, naar lachje.

Maar erger was gewoon dat ik nog 17, 5 uur gescheiden was van mijn G12 en hij de zijne al had. Eerder dan ik. Niks pionier. Niks ontdekkingsreiziger. Van ons twee was ik gewoon de aller-állerlaatste die de G12 had. Ik denk dan ook dat de G13 al bijna te koop is.

Maar goed. Ik heb 'm. De G12. En wat ligt hij lekker in mijn hand. En wat staat hij me goed. En wat maakt hij een mooie plaatjes. 
Dus ik ben blij. En het fijne is, ik ken iemand die er net zo blij mee is, iemand waar ik dat gezellig mee kan delen. Zeventien-en-een-half uur later, maar toch.


xx N.
"Het leven gaat al veel te snel voorbij
Dus blijf bij mij"