Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Enge man...
Het is alweer een paar jaar geleden, wij woonden hier nog niet eens dus het verhaal is niet bepaald actueel, toen een gezin wat bij ons om de hoek woont, overvallen werd. De vader was thuis met zijn twee dochters, aangezien de moeder van het gezin tijdelijk bij hr moeder verbleef die toen ernstig ziek was.

Het was een uur of elf 's avonds toen bij het gezin aangebeld werd. Om elf uur 's avonds schrik je toch even, het is in onze cultuur niet bepaald gebruikelijk om dan spontaan even langs te komen. De heer des huizes keek door het raampje naast de deur en zag een vrouw staan. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar als er bij mij zo 's avonds laat een vrouw aan de deur staat, denk ik dat ze in de problemen zit. De man deed open. De vrouw zat echter niet in de problemen, de vrouw ws het probleem. Zodra de deur opengedaan was drong ze naar binnen, onmiddellijk gevolgd door een gewapende man die zich verstopt had.
Ze overvielen de man, bonden hem aan de stoel, doorzochten de woonkamer op geld en waardevolle spullen. Toen de man hoorde dat de overvallers naar boven gingen kreeg hij bijna een hartaanval van ellende, want daar sliepen zijn twee dochters. Gelukkig sliepen zij als door een wonder gewoon door, ook al betraden ze hun slaapkamers.
Nadat ze alles mee hadden genomen wat ze interessant vonden, en dat was niet veel, verlieten ze het huis. Na een uur had de man zich losgeworsteld en belde hij 112.

Zoals ik al zei is het jaren geleden gebeurd en heb ik het verhaal uit tweede hand want wij woonden hier nog helemaal niet. Maar ik denk er heel vaak aan, vooral omdat ik ook zonder aarzelen de deur zou hebben opengemaakt. Vooral als hier 's avonds de bel gaat moet ik er aan denken. Ik kijk namelijk ook altijd door het raampje. En als er een onbekende staat, doe ik gewoon open. Waarom kijk ik dan eigenlijk?

Vanavond, het was bijna acht uur, ging de bel. En meteen dacht ik aan de buurman uit de straat. Het was al donker buiten en ik keek door het raampje. Daar stond een jongeman, begin twintig vermoed ik. Een zwart/wit/grijze camouflage broek aan. Stoere zwarte jas. Pet op. Kort blond haar. Ik kende hem niet en hij straalde niet bepaald veiligheid, betrouwbaarheid of wat dan ook uit. Er stond dus een onbekende aan mijn deur, in voor mij griezelige kleding, ik denk aan wat de buurman heeft meegemaakt en... doe de deur gewoon open.

Ik voel mijn knien een beetje trillen, ik merk dat ik nerveus ben. Maar ik vind het onbeleefd om de deur niet open te maken, merk ik. Daar moet ik straks maar aan denken vind ik, boos op mezelf, als ik straks neergestoken ben door deze volkomen onbetrouwbare jongeman die het vast op mijn TV, paspoort of geld heeft voorzien. En leven natuurlijk. Dan lig ik weliswaar dood te bloeden in mijn eigen gang, maar was ik wel heel beleefd. Ik merk dat ik heel langzaam de deur open doe om hem extra goed te kunnen observeren. Mocht ik heel traag dood bloeden, ik ben tenslotte nogal lui, dan kan ik nog een signalement geven.

Als ik de deur open, zeg ik met een piepend stemmetje welke ik helemaal niet als de mijne herken: 'Goedenavond'.
Die hele enge jongen houdt een collectebus omhoog en zegt met een grote glimlach: "Ik collecteer voor Jantje Beton!"
Je begrijpt, ik heb in de collectebus van die eigenlijk toch helemaal niet zo'n enge jongen een heel mooi bedrag gestoken.

xx N.
"Zonder jou kan ik niet
Eten, slapen, lopen, dansen, leven"