Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ga je ook naar de workshop op 20 mei nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Fotootje scoren!
We hebben het hier vaker gezegd en ik ga er nu ook niet te diep op in, maar ik heb natuurlijk een geweldige baan. Er zijn verschillende benamingen voor. Voorzitter. Content Manager. Endredactie. Rechterhand. Allemaal heel leuk en aardig, maar de belangrijkste benaming is natuurlijk wel die van FAN!

Ik vind het heerlijk om Meet & Greets te organiseren. Al die blije mensen die Marco mogen ontmoeten. Maar ondertussen sta ik er zelf ook lekker met mijn neus bovenop. Ik zie die leuke Marco lopen. Ik hoor die leuke Marco praten. Ik luister hoe die leuke Marco lacht. Niks mis mee.
Afsluitend filmpje Wit Licht!
Op het geluid moet je natuurlijk niet letten, want zoveel decibel kan zo'n compact-cameraatje natuurlijk niet zorgvuldig verwerken. Maar wat was het heerlijk!




Wit Licht voorbij...
Het is voorbij! Als ik er aan denk dat deze fantastische concertreeks nu echt, ťcht helemaal over is, kan ik er gewoon een beetje verdrietig van worden. Net zoals ik altijd baal als de vakantie over is, het schoolreisje afgelopen was, of wanneer we nu echt het pretpark moeten verlaten. Aan alle mooie dingen komt een eind, en zo hoort het ook. Je kunt pas genieten van iets, echt genieten tot in je kleine teen, als je je realiseert hoe bijzonder het is.
Wanneer Marco elke week drie, vier keer op zou treden, zou de magie er vermoedelijk vanaf gaan. Nu leven we maanden naar een periode toe en persoonlijk beleef ik hem dan ook heel intens...



Gelukt!
Ik lag er om half drie in, om kwart over zeven ging de wekker, om kwart over acht zwaaide ik de kids uit en drie seconden later lag ik terug in bed!
Om kwart over twaalf (!) stonden er twee hevig verontwaardigde kinderen in de slaapkamer.
"Zeg, zou je niet eens brood voor ons maken?"

Uiteindelijk kreeg ik een tosti op bed, met een beker melk (Ūn bed, dat dan weer wel).
En toen bleek ook nog dat de ta... tan... tanda... de dame waar we een afspraak mee hadden, een aanrijding had gehad en de afspraak dus niet door kon gaan.

It's my lucky day!






Klein kijkje...
...achter de schermen!

In het Sportpaleis is eigenlijk geen dag hetzelfde! En dat komt vooral omdat we hier met mensen werken. Mensen op het podium, mensen achter het podium, mensen in de zaal. En ieder mens heeft zijn eigen persoonlijkheid, zijn eigen trekjes, eigenaardigheidjes en stemmingen. En de sfeer in de zaal is elke avond goed, maar ook iedere avond anders. Want, inderdaad, mensen!

Woensdag reed ik voor twaalf uur weg, maar omdat het hard regende, waaide en zelfs hagelde waren er behoorlijk wat files waardoor ik er twee uur over deed. Iets na twee uur parkeerde ik mijn auto. Eigenlijk heb ik een parkeerkaart voor de crew, schuin achter het Sportpaleis dus, maar aangezien Kees zijn parkeerkaart niet gebruikt en af en toe van en naar het hotel met mij meerijdt, mocht ik zijn kaart hebben. Zodoende kan ik toch gewoon lekker direct achter het Sportpaleis mijn auto parkeren. Dat is erg fijn, want ik heb redelijk wat spulletjes bij me en zeker op een dag als vandaag waarop het regent, loop ik liever niet met mijn laptop buiten!

Groupie!
Een groupie (afstammend van het Engelse groups, oftewel bands) is een zeer trouwe fan (meestal een vrouw) van een groep of bekend persoon. Een groupie is een fan (maar hoeft dit niet te zijn) van een bekend persoon waar hij/zij intimiteit bij zoekt (fysiek of emotioneel).

Groupies zoeken vaak toenadering tot de persoonlijke levenssfeer van hun idool en volgen deze personen overal waar zij optreden. Sommige groupies gaan zover dat ze hun idolen overal ter wereld volgen en alle concerten bijwonen, etc. Er zijn zelfs groupies die, als ze eenmaal toegang hebben tot de persoonlijke vriendenkring van hun idool, ook hun levensstijl gaan aannemen.

Vaak leidt dit tot (seksuele) relaties met hun idolen, waarbij deze personen hun idolen begeleiden bij officiŽle gelegenheden zoals persconferenties, prijsuitreikingen en privťfeesten.


Bron: Wikipedia
Terug
Elke ochtend als mijn wekker me wreed uit mijn slaap haalt en ik de maximale snoozetijd verbruikt heb, sleep ik me uit bed met de troostende gedachte dat als ik de kids uitgezwaaid heb om kwart over acht, ik best nog even terug naar bed kan. Een uurtje misschien. Of wellicht twee.

Het troost me, geeft me kracht, maakt dat ik mijn warme bed kan verlaten voor de koude laminaatvloer in de gang.†

Maar waarom lukt het me dan niet?

Waarom zit ik nu, in ochtendjas weliswaar, gewoon weer achter mijn computer? Ik beantwoord mail, surf over de logjes, check hoe de mailing loopt, kijk Shownieuws van gisteren. Maar ik wil slapen, slapen, slapen! En het kan ook best, want ik weet nu al dat ik tot ver na middernacht ga werken vannacht. Een uurtje extra in bed is echt geen luiheid. En zelfs al was het dat wel, nou en! Mijn leven! Mijn keuze! Mijn slaap!

Maar het lukt me niet, ik heb gewoon niet voldoende discipline. Geen doorzettingsvermogen. En dus zit ik hier, heel laf, te werken in plaats van te dromen over vakanties, concerten, paardrijden, lekkere Italianen, uitstapjes. Bah. Ben moe. En ik moet nog tot half elf wachten voor DaniŽlle thee voor me komt zetten. Wedden dat ik om kwart over tien opeens toch heel even ga liggen?

Ohoh. De telefoon gaat. De dag is begonnen.
Maar morgen, morgen kruip ik terug in bed.
Een uurtje. Of misschien twee.



Marco wint twee Edisons!

Details volgen nog, maar ik moet het snel even kwijt!
Beide publieksprijzen bij de Edisons
(Beste Single Dochters en Beste Album Wit Licht)
zijn door Marco gewonnen!
Ik ben zo blij voor hem!
En het zegt zoveel over deze prijs en de nominaties!

Ik vind het zeer, zeer verdiend en ben euforisch!

Ik ben me daar even een potje retetrots haha!

Twaalf Edisons inmiddels, wat een vreugde!



BLIJ! BLIJ! BLIJ! BLIJ! BLIJ!




Meest prestigieus...
?Laten we een Wereld Kampioenschappen Schaatsen organiseren!
?Ja, leuk, doen we!
?Alleen dan laten we Sven Kramer niet mee doen hoor, anders is het niet spannend. Hij heeft al zo vaak gewonnen!


Dit is precies wat de Edisons dit jaar bij me oproepen. De Edison, een prachtig beeldje van Pieter D?Hont, is de oudste en meest prestigieuze muziekprijs van Nederland. De juryleden, onder andere Daniel Dekker, Jeroen Nieuwenhuize en Leo Blokhuis, nomineren de artiesten die dit jaar in aanmerking komen voor een Edison. Onder de mannelijke artiesten zie ik Jan Smit, Armin van Buuren en Alain Clark. Drie mannen die hun strepen in de Nederlandse muziekscŤne meer dan verdiend hebben. Toch verbaast het me dat Marco Borsato in dit rijtje ontbreekt.

Marco heeft het afgelopen jaar het album Wit Licht uitgebracht dat Triple Platina werd. Er kwamen drie singles (Wit Licht, Stop De Tijd en Dochters) van het album, die alle drie de nummer 1 positie bekleedden in de diverse muzieklijsten. Daarnaast heeft Marco acht uitverkochte concerten gegeven in het Arnhemse Gelredome en als klapper op de vuurpijl kwam er een film uit met de titel Wit Licht, die in zeer korte tijd de status Gouden Film kreeg.

Niets ten nadele van Jan, Armin of Alain, laten we dat voorop stellen. Maar wat had Marco nu eigenlijk precies moeten doen om door de vakjury genomineerd te worden in de categorie ?Beste Artiest?? Blijkbaar is het best verkochte Nederlandse album van 2008, de drie best verkochte Nederlandse singles van 2008 en acht concerten in een groot voetbalstadion in 2008 niet voldoende om genomineerd te worden in de categorie Beste Artiest.



Ik kan me niet aan het gevoel onttrekken dat de jury gedacht heeft dat Borsato al zo vaak gewonnen heeft. Dat Borsato nomineren een stukje spanning wegneemt, het mysterieuze rondom een prijsuitreiking teveel beÔnvloedt. Marco heeft ook al tien Edisons op zijn schoorsteenmantel staan. Maar na een jaar als 2008 Marco niet nomineren, zegt mijns inziens ook iets over de geloofwaardigheid van deze hoogaangeschreven muziekprijs.

Het publiek denkt er gelukkig anders over. In beide categorieŽn (beste single en beste album) prijkt Borsato tussen de genomineerden.

Nathalie Thielen
Marco gaat lekker!
Ik kreeg een aantal verontruste mailtjes van verschillende mensen. Eťn iemand had gehoord dat Marco aan de antibiotica zat, want hij zou heel erg ziek zijn. De kans zou aanwezig zijn dat er shows afgelast zouden worden.

Een ander had gehoord dat Marco?s beveiliging verdubbeld zou zijn omdat er dreigementen geuit waren.

En een derde relaas kreeg ik zelfs vier keer binnen, Marco en Leontine zouden ruzie hebben en Marco was er met zijn hoofd daardoor niet helemaal bij.

Of dat allemaal nog wel goed zou komen?


"O ja ik weet wel dat jij niet vrij bent
Maar ik heb geduld en ik zal wachten tot jij van mij bent"