Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Alles went
Grappig, zoals dingen wennen. Je hebt iets al heel lang in bezit en je weet zeker dat je niet zonder kan. Of je hebt je nooit zo gerealiseerd dat je het had, laat staan gewaardeerd, maar als het wegvalt ben je helemaal ontregeld.

Sommige dingen zijn gewoon zoals ze zijn, we nemen ze voor vanzelfspekend aan. Zelfs als dat niet terecht is. Je weet immers niet zeker of hij niet ooit bij je weg zal gaan. En je kunt niet voorspellen of die vriendschap altijd zal blijven bestaan.

Hoe zeker je van sommige dingen ook bent, zo onzeker kan het  opeens allemaal worden als de dingen je had, je afgenomen worden...

Auw. Ik voel 'm...
Ze was dertig geworden zei ze. Maar ze voelde er niets van.

Twee dingen kloppen er niet helemaal in deze zinnetjes. Het eerste is dat ze nadrukkelijk ontkende dertig te zijn geworden. (Dertig!) Ze hield het op 28 en nog een griezelig hoog aantal dagen waardoor je meteen dacht dat ze minstens 33 was geworden. Of 40, zoals sommigen oprecht dachten. Ik was die ?sommigen? trouwens niet. Ik zag de jeugdige schoonheid van een dertiger nog in haar dronken oogjes. Of het was het bier, wat ik daar zag, daar wil ik vanaf wezen.
Bij de tijd!
Ik heb even in het boekje gekeken.
Naar de knopjes gestaard.
Met een oorbel zitten poeren.

Maar ik heb me er inmiddels alweer bij neergelegd. 



Over negenentwintig weken en zes dagen staat het klokje van mijn auto weer goed...
Vierentwintig uur
Ik moet een column schrijven. Ik moet badminton afzeggen. Ik moet meedoen aan een wedstrijd uit de supermarkt. Daar moet ik ook een klantenkaart aanvragen. Ik moet naar de mondhygiëniste. Ik moet een klein lampje met een grote fitting kopen. Ik moet de sportschool afzeggen. Wereld Natuurfonds ook. Ik moet een wasje draaien. Ik moet de schone was in de droger gooien. Ik moet mijn internetverbinding controleren want het gaat erg traag. Ik moet mijn virusscanner updaten.
Billen
Samen met Kalief!Billen. Ik heb ze. Twee stuks. Een linker en een rechter. Het is een setje, ze horen bij elkaar. En ze doen hun werk uitstekend. Want eerlijk is eerlijk, ze zitten heerlijk. Zalig!
En mijn liefhebbende echtgenoot is er ook blij mee, ook niet geheel onbelangrijk.

Kortom, het is een lichaamsdeel wat ik aan mezelf kan waarderen. Het zijn trouwens geen kleine jongens. Maar van mij hoeft dat ook niet. Mijn billen nemen een prominente plaats in op mijn lichaam en vragen nogal de aandacht. Maar dat doen eigenlijk veel van mijn lichaamsdelen wel. Ze proberen allemaal op te vallen, grootser te zijn dan de ander. Ik bekijk het altijd glimlachend. Mijn lichaamsdelen zijn me bijna allemaal erg lief.
Vakantie plannen!
Op 10 juli vertrekken we! Twee heerlijke, zalige, vrije weken op de Canarische Eilanden. Ik heb mijn hart verloren aan Griekenland, maar de eisen die ik had (drie kamer appartement, zwembad, all inclusive) was nog heel lastig te vinden.
Op Fuerteventura vond ik een leuke accomodatie, prima beoordelingen, betaalbaar geprijsd en heel kindvriendelijk. Ik ga namelijk opnieuw met de kinderen maar zonder Arno naar het buitenland op vakantie en dat is al verdrietig genoeg. De vakantie moet dus vooral leuk zijn voor ons alledrie en volgens mij gaat dat hier goed lukken.

Op een Duitse site kwam ik meer info over dit complex tegen, maar mijn Duits is nogal slecht. Veel informatie begreep ik niet, maar de foto's spraken boekdelen!
Samen met Aron keek ik naar de plaatjes en we verlekkerden ons vooral aan het zwembad. Toen kwam ik op het idee om op Google naar de Maps te kijken, dus satelietfoto's te zien van het eiland waar we naar toe gaan. Ik zoomde in op het eiland en Aron was verrukt dat dit een foto vanuit de lucht was en hoe cool was het wel niet om te kunnen inzoomen. Aangezien ik het exacte adres niet precies wist was het niet mogelijk om het complex zelf op te zoeken, maar zo was het ook al tof. We zagen het vulkaanlandschap, de zee, de stranden, de straatjes.


















Ik zoomde nog een beetje meer in en opeens riep Aron:
"Daar gaan we heen, dat is ons complex, mama!"
Ik wilde zijn enthousiasme al temperen, zoiets kan je echt niet zomaar zien, al die complexen lijken immers op elkaar. Maar ik heb een slim kereltje dus ik gaf hem het voordeel van de twijfel. En toen wees hij het aan, de zwembaden, het parasolletje ertussen, net zoals op die foto op die Duitse site. Ik ging naar het andere tabblad, en verrek, hij had gelijk! Ik werd helemaal blij! Opeens is het appartementen complex niet meer zo vreemd en onbekend! Ik weet precies waar het ligt!



































Op de Duitse site zag ik ook nog een button met 'Buchen'. Handig, dacht ik. Even kijken wat voor boeken er zoals geschreven zijn. Maar dat was natuurlijk de button waarmee je de reis kon boeken, lekker slim. Aron heeft het duidelijk niet van mij.
Ik surfde even naar Marktplaats en zocht op Fuerteventura. De reisgidsjes vlogen meteen om mijn oren. Ik deed er op een aantal een bod en vanmiddag kreeg ik de eerste gegevens al binnen. Als ik nou dat en dat bedrag overmaakte op die en die rekening, dan kreeg ik dat en dat boekje. Bij eentje bestelde ik twee boekjes zelf. De eigenaar zei me dat als hij ze apart verzond, ze door de brievenbus pasten, en dat als ze samen verzonden werden het pakketpost werd.

Hij zal wel gedacht hebben dat ik écht aan vakantie toe ben, want ik verzekerde hem dat ze samen mochten, ook al was dat anderhalve euro duurder.
Kortom, ik ga 10 juli op vakantie, ik heb straks leuke reisgidsjes en... mijn favoriete postbode komt ze me brengen!!



















Zondagmiddag recept!
Benodigdheden voor een heerlijke citroentaart:

6 plakjes bladerdeeg
3 citroenen
4 eieren
100 gram witte basterdsuiker 
4 eetlepels bloem
4 deciliter melk
0,5 eetlepel boter om in te vetten
1 taartvorm
bakpapier
3 pakken spliterwten

Sp...spo...spor... Paardrijden!
Sporten is niet mijn ding. Dat wil zeggen, die kick, die rush, die ken ik niet. Het door het verzuren heen bijten en die thrill, nooit gehad. Ik heb wel gesport. Vanaf mijn 7e zat ik op turnen, tot mijn 12e. Van mijn 8e ook nog op paardrijden. Van mijn 13e tot mijn 20e heb ik diverse dans/jazz/streetdance lessen gevolgd. Vroeger een jaartje gebadmintond. Tijdens mijn studiejaren wel wat dans/jazz dingen, geen echte sport verder gedaan. Twee jaar terug met Bennie badminton geprobeerd, we hebben alleen niet voldoende karakter om het vol te houden op een stomme vereniging.

Ik weet hoe het is om tot je uiterste kunnen te gaan. Ik herken de kick van een overwinning. Ik weet hoe het voelt om door te zetten als je eigenlijk al kapot bent. Die kick ken ik wel. Maar de fysieke energie die sommige mensen ná het sporten voelen, die heb ik nooit gehad. Ik ben alleen maar moe. Voldaan soms wel, maar nooit energiek.

*Verboden Woord*
Vanmiddag, als de kinderen uit school zijn, moeten we naar het *Verboden Woord*.
En ik daar hou ik niet zo van. Eigenlijk vind ik het ronduit eng.
Het is een irrationele angst, dat weet ik. Het is zelfs alleen controle. Als er al iets mis is, dan moet ik terugkomen. Dus vandaag gaat er niets gebeuren. Nou ja, niets. Ze gaat kijken. Ze gaat porren. Ze gaat prikken, krabben, duwen en priegelen...

En ik moet dan huilen. Om niks. Want het doet geen pijn, wat ze doet. Dat weet ik wel. Ik ben gewoon bang. Onterecht heel erg bang. Ik heb als achttienjarige mijn verstandskiezen laten trekken en heel af en toe heb ik een gaatje. Verder heb ik nooit iets aan mijn gebit gemankeerd. Alles zit waar het moet zitten. Geen enkele reden om te stressen. En toch...

Ik dacht altijd vrij 'cool' te zijn naar de kids toe. Maar Asmara is zo mogelijk nog banger dan ik. De *Verboden Woord* zegt dat we niet met zijn allen naar binnen mogen, gewoon om de beurt. En daar ben ik stiekem blij om. Want wat een marteling was dat!
Asmara werd de afgelopen nachten steeds wakker, huilend en zwetend. Had ze gedroomd. Over de *Verboden Woord*. En dan ging ik haar troosten, om vervolgens zelf in bed naar het plafond te liggen staren, denkend aan de *Verboden Woord*. Bah.

Maar goed, over een paar uurtjes is het voorbij. Hoop ik. En dan lach ik er vast om.
Als een boer met... auw, nee dat weiger ik!



Afrika!
Marco kan zich heel erg goed concentreren op dat waar hij mee bezig is. Een eigenschap waar ik wel eens jaloers op ben, want ik merk en zie altijd nog van alles om me heen, ook als ik me op één ding wil focussen.

Dat betekent dat als Marco op reis is voor War Child, middenin een concerttour zit of zoals nu, een film opneemt, het een stuk rustiger is wat betreft ons contact. Ergens is dat wel even lekker, we zijn met een groot project bezig waarvan de deadline rap nadert, en ik kan zo goed doorwerken. Marco kan soms heel vroeg bellen en dan een aantal opdrachten hebben waardoor het schema wat ik had volledig overhoop ligt. Dat is helemaal niet erg, het is vaak ook Marco's eerdere opdracht die dan opgeschoven wordt, maar het vraagt wel een stukje flexibiliteit. Dat is nu allemaal niet aan de orde, want mijn dagen verlopen nu zoals ik ze zelf indeel. Dat is lekker.

Maar elke ochtend check ik dwangmatig of ik nog wel bereik heb, smsjes kan ontvangen, of mijn verzonden berichtjes wel echt aankomen. Onzin, alles werkt. Maar ik mis 'm gewoon.

























Van de week kwam het verlossende berichtje gelukkig dan eindelijk binnen. Alles is okay met hem en hij geniet! Het is er warm, droog, stoffig. De omstandigheden zijn primitief en eenvoudig. De draaidagen zijn erg lang, om half vijf staat hij op en om acht uur 's avonds stoppen ze met draaien. Het smsje kwam om kwart over drie 's nachts aan, het is in Oeganda drie uur later dus hij was al ruim een uur aan het werk toen het berichtje verzonden werd.

Mijn hart maakte een sprongetje! Hij is blij! Hij maakt een film en hij geniet!
En als hij blij is, dan ben ik het ook!

Voor mij is die film dus nu al een succes!
"Lentesneeuw
Je ziet lentesneeuw"