Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Geen verdriet!
'Now I can't keep you mama
but I know you're always there
you listen, you teach me mama
and I know inside you care'


MAMA - Tony Banks/Phil Collins/Mike Rutherford

 
Vijf jaar geleden is het, dat mijn moeder overleed. Vijf jaar is een lustrum, de viering van een vijfjarig bestaan. Nou is het afscheid van je moeder niet bepaald een feestje, maar nu vijf jaar later, kan ik oprecht zeggen dat de ergste scherpe randjes eraf zijn en ik er vrede mee heb. Doodeng om te zeggen, want het maakt me een vreselijke dochter, maar het is de waarheid. Mijn moeder en ik hebben veel gebotst, maar de laatste jaren samen waren ronduit goed te noemen. Weinig stress, weinig ruzie, veel wederzijds begrip en acceptatie.
 
Die laatste jaren koester ik. Ik kan wel wensen dat het er geen drie waren maar dertig, maar ik heb liever deze drie jaren in harmonie gehad, dan nog dertig jaar zonder.
 
En met het verlies van mijn moeder, kreeg ik mijn vader terug. De relatie met mijn vader was altijd al goed te noemen, maar de afgelopen vijf jaar is deze alleen maar mooier, dieper, warmer geworden. Er is niets wat ik niet met hem kan bespreken en hij hoort gewoon bij mijn gezin. Mocht het nodig zijn, dan is er niet alleen in mijn hart maar ook in mijn huis een plekje voor hem om oud te worden. Ik heb hem gewoon graag bij me. Vandaag is het dus vijf jaar geleden en ik neem papa dan ook mee uit eten vanavond. Toch voel ik me niet naar of verdrietig.
 
Vandaag is een dag als alle andere dagen. Ze is nog steeds overleden en ze zit nog steeds in mijn hart. Vorig jaar vond ik het een nare dag en misschien dat ik er volgend jaar weer zo over denk. Maar dit jaar niet. Dit jaar stond ik op, constateerde dat het regende en moest er een beetje om lachen. Natuurlijk, bij verdriet en rouw doet een regenbui met grijze wolken het altijd goed. Maar in mijn hart scheen de zon.
 
 
Oma in 1969 met mij :-LGisteren ben ik bij mijn oma op bezoek gegaan. De moeder van mijn vader wordt deze zomer 94 en is nog een pittig dametje. Tot vorige week althans, toen ze met diverse klachten in het ziekenhuis terecht kwam en een slecht functionerende hartklep bleek te hebben.
 
Opereren op haar leeftijd, en zeker aan het het hart, is een riskante onderneming dus daar wilde oma niet aan beginnen. Pillen nemen was prima, maar na een paar dagen ziekenhuis was ze het allemaal al zat en wilde ze gewoon naar huis.
 
Daar zat ze, op een stoel in het zonnetje met een breiwerkje (geitenwollen sokken...) en een puzzelboekje. Pet op haar bruingrijze krullen met 'Ik zie ze vliegen' erop. Ik werd zo ontzettend blij van die aanblik. Ze vertelde dat ze toen ze zo ziek in het ziekenhuis terecht kwam, zich zó beroerd voelde dat ze dacht dat dood gaan nog niet zo'n gek idee was. Maar toen de medicijnen aansloegen en ze een beetje opknapte besloot ze er nog een paar jaar aan te plakken. Ik grapte dat ze dan wel haar klep moest houden en we lachten daar hartelijk om. We hebben drie uur in haar tuintje gezeten, wat een paradijs op aarde is, want ze woont met Oom Leo en Marjan middenin het Schoorlse Bos.
 
En toen ben ik met papa en zijn vriendin Lieke uit eten gegaan. Het was aan de ene kant een beetje gek, want ik wist dat ik de dag erna weer met papa zou gaan eten, maar dan vanwege het lustrum van mama. En nu zat ik daar met zijn vriendin.  Een lief mens en ik kan erg om haar lachen.  Ze zat papa een beetje te betuttelen (je kunt beter die groente eten dan die patat hoor/zou je dat nou wel doen, een sorbet/afstoffen moet je met een nátte doek doen) maar ik kon ook daar om lachen. Ze heeft zelf ook haar gekkigheidjes en die kwamen ook uitgebreid aan bod. Papa heeft veel van mama gehouden, en wat hij voor Lieke voelt zal heel anders zijn, maar hij bloeit helemaal op en dat maakt me intens gelukkig.
 
Het blijft natuurlijk wel een 'oude man', hahaha, want ik moest zijn horloge een uur verder zetten, de klok van zijn mobieltje aanpassen, hij had zeven ongelezen sms-berichten staan, de boxen van zijn stereo deden het niet meer nadat hij de stereo had verplaatst en hij kreeg de cd-rom van Norton niet geinstalleerd. Ik heb me dus goed nuttig gemaakt want wonder boven wonder, het was me allemaal gelukt!
 
Mama, mocht je dit lezen, trek het je niet aan dat ik vandaag niet overstuur, depressief of verdrietig ben. Als jouw doelen wat betreft je kinderen overeenkomen met die van mij, dan ben je in je opzet
geslaagd:
 
Ik ben een gelukkig mens!
 
Telefoon kwijt
Ik zucht. Ik heb er van alles aan gedaan, maar ik kom er niet uit. Ik ben mijn telefoon gewoon weer kwijt. Voor de derde keer vandaag pak ik mijn vaste telefoon om mezelf op mijn mobiel te bellen. Het is treurig. Ik heb in de keuken gekeken, ik heb mijn bureau geïnspecteerd en mijn linkerborst betast. Ook op het veilige plekje in mijn beha zit hij niet. Ik heb op tafel gekeken en in mijn jaszak gevoeld. Maar het is duidelijk. Hij is wederom kwijt. Om je rot te schamen.
 
Ik toets mijn eigen nummer in, hoor het wachtmuziekje en ik spits mijn oren. Heel in de verte hoor ik zachtjes Madonna zingen. Ik sprint de trap op met twee treden tegelijk, het klinkt zo ver, ik heb hem vast weer in de badkamer laten liggen. Maar boven aangekomen hoor ik niets meer en enkele seconden later hoor ik mijn eigen stem in de vaste lijn vertellen dat als ik na de pieptoon iets inspreek ik vast wel terug zal bellen. Yeah right, ik heb geen eens een mobiel om dat te doen.
 
Ik bel mezelf opnieuw. Er zit vast een re-dial knop op, maar geen idee welke dat is. Gelukkig ken ik mijn nulzes uit mijn hoofd en in rap tempo toets ik de cijfers in. Niets. Ik sta nog steeds boven en houd mijn adem in, maar ik hoor niets. Ik ren naar beneden en hoe dichter ik bij de begane grond kom, hoe meer ik van Madonna denk te horen. Met een grote zwaai open ik de deur van het toilet. Het is niet de eerste keer dat ik daar mijn telefoon terug vind. Maar niks. Geen Madonna. Ondertussen is de voicemail weer aangesprongen en nu ben ik gewoon echt geïrriteerd. Ik toets opnieuw de cijfers in en sta als een jachtluipaard in de houding om aan te vallen.
 
Waar is mijn prooi, waar is mijn slachtoffer? Ergens hoor ik het weer. 'I don't wanna hear, I don't wanna know, please don't say you're sorry...' zingt Madonna vol overtuiging. Ik loop de kamer weer in en probeer het geluid te lokaliseren. De keuken, het komt uit de keuken maar het klinkt zo ver. Ik trek de koelkast open. Als ie daar zou liggen val ik echt achterover want dat kán gewoon niet. Dat kan niet omdat ik daar al twee keer gekeken heb en ik ben dan misschien slordig en stom, maar niet blind, toch... Mijn voicemail is voor de derde keer aangesprongen maar ik bekijk nu de koelkast schapje voor schapje. Behalve dat ik zie dat ik de uiterste houdbaarheidsdata van sommige producten misschien eens moet bekijken, zie ik niets vreemds. Geen telefoon, geen Madonna.
 
Ik zucht. Ik heb mezelf drie keer gebeld en nog steeds geen telefoon. Ik bekijk het aanrecht nog een keertje goed. Ik zie een tosti-ijzer. Een blender. Een pot pindakaas. Afwasborstel en zeep. Keukendoekje. Waterkoker. Senseo. Pot met pollepels. Kookboekhouder. Messenblok. Dingetje om een gebruikt mes op te leggen. In de hoek staat nog een pot gel en ligt een Marco Borsato pen. Een elastiekje en een watervaste stift. Geen telefoon.
Nog één keer dan. Nul-zes-één-één-drie... mijn telefoon begint te zingen. 'I've heard it all before and I can take care of myself...' Yeah right.
Ik hoor het nu duidelijker dan ik het tot nu toe heb gehoord maar nog steeds een beetje dof. Ik open de keukenkastjes en bij het derde kastje zie ik mijn telefoon. Keurig op de plek waar de pindakaas hoort te staan.
 
Ik voel niet eens blijdschap of opluchting dat ik hem weer heb. Ik erger me dood aan mezelf en mijn chaotische manier van doen. Ik ben altijd alles kwijt en verspil veel te veel tijd aan zoeken.
Dit was de laatste keer dat ik Madonna liet zingen omdat ik mijn telefoon kwijt ben! Het is gewoon belachelijk. Die arme meid moet elke keer haar stembanden aan het werk zetten en dan die tekst 'I'm sorry...' Tuurlijk! Maar het is afgelopen. Ik ga maatregelen nemen. No way dat ik mijn telefoon weer kwijt raak en me opnieuw moet laten irriteren. Als je iets echt wil, dan lukt het ook!
 
De eerste stap is gezet. Als ik nu mezelf bel, hoor je Aerosmith met 'Crazy'.
Zo. Actie. Dat noem ik nou drastisch handelen!
 

 
Wat ik nou toch vond...
Geen klavertje vier. Geen konijnenpootje en ook geen pot met goud aan het eind van de regenboog. En voor velen van jullie is dit vast vanzelfsprekend, maar ik ben er tóch blij mee.
 
Hoe vaak het me wel niet is gebeurd dat ik lekker zit te tikken aan een logje, plaatjes toevoegen, randjes geven, mouse-over tekstjes invoeren en dan komt er opeens een mailtje binnen. Marijke heeft een update. Wehkamp een aanbieding. Zylom een nieuw spel. Het kan allemaal. "Leuk!" denk ik nietsvermoedend en klik op de bijbehorende link. En nadat ik Marijke haar update heb gelezen, een nieuw rokje heb besteld of het nieuwe spel heb gespeeld, wil ik verder gaan met mijn update en... foetsie! Aaarghh!!
De link waar ik op klikte opende zich in het venster waar ik aan het werk was.
NEE!
 
Uren werk, of soms maar een kwartiertje maar dat voelt ook als uren, naar de knoppen en mijn humeur zoeft er achteraan. Niet leuk!
 
En nu, jawel dames en heren, nu heb ik de oplossing!
Zo eenvoudig, zo simpel en zo verfrissend!
 
Ga naar EXTRA -> INTERNETOPTIES -> GEAVANCEERD -> en vink UIT onder SURFEN:
Venster opnieuw gebruiken bij het activeren van een snelkoppeling.
 
Nooit meer Marijke haar logje over mijn bloed, zweet en tranen. Nooit meer Wehkamp over mijn leuke fotootjes. En nooit meer Zylom over de hoogtepunten van mijn dag. Eerlijk is eerlijk, ik zal wel weer wat anders ontdekken om mijn logjes toch nog spoorloos te laten verdwijnen, maar wat een heerlijkheid dat ik deze optie heb gevonden! Halleluja! Driewerf Halleluja!
 
 
Goed nieuws & minder goed nieuws!
Nou ja, eigenlijk is het helemaal geen minder goed nieuws. Maar dat leg ik straks wel uit, eerst het goede nieuws! Het goede nieuws is dat Euro Disney geweldig was! Het was net zo betoverend, magisch en sprookjesachtig als in mijn herinnering en we hebben allevier enorm genoten! De reis was lang, maar niet heel zwaar. We hadden een tafeltje voor ons, wat maakt dat je je boek neer kan leggen, maar ook je hoofd. Ideaal! De kinderen waren lief, Manon gedroeg zich, kortom, goed te doen! Toen we het eindstation naderde bekeek ik de papieren nog eens goed...
 
Manon wordt rustig wakker, Asmara zit al aan de GameboyWe hebben er zin in!Lekker puzzelen in de trein!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"Iedereen loopt met een boog om me heen
Bang om zijn ziel te bezeren"