Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Gemis
Hier was mijn moeder ongeveer 32, is ze niet práchtig!!Gestorven
Overleden
Je bent er niet meer
 
Maar ik voel je
Ik voel je
Keer op keer
 
Lang geleden
Zo lang geleden
Dat ik je zag
 
En ik mis je
Ik mis je
Nog iedere dag
 
 
 

 
                                                                                Mama
9 oktober 1941 - 29 maart 2002
Lente, ik omarm je!
Een gewone doordeweekse donderdag. We hadden net gegeten en het was bijna zes uur. Nog twee hele uren voor het bedtijd was, we konden nog van alles doen! We namen de bal mee, en reden naar het strand. Het is zo heerlijk dichtbij dat je ook als je slechts een uurtje hebt, je meer dan voldoende tijd hebt om lekker te ravotten. Aron maakte twee teams. Een goed kind met een slechte volwassene tegen een slecht kind met een goede volwassene. Ik begreep pas later dat ik, door uitverkoren te zijn als zijn partner, de 'slechte' volwassene was. Ik had natuurlijk een scène kunnen schoppen, maar daarvoor in de plaats besloot ik de discussie niet aan te gaan. Ik maakte geen schijn van kans.
 
Auto's en vrouwen...
Ik rijd auto sinds mijn 20e. Sommige mensen verwijten me wel eens dat ik mijn rijbewijs bij twee flessen Dreft moet hebben gekregen, maar ik heb er toch echt hard voor moeten werken. En ik doe alles zoals het hoort hoor, ik rijd niet door rood, geef richting aan en parkeer in de daarvoor bestemde vakken.
Alleen me aan de snelheid houden is een vreselijke opgave. Als je s avonds laat de enige bent op een vierbaans snelweg en je moet 100 rijden, dan is dat hetzelfde als mijn favoriete lichaamsdeel in de warme chocoladesaus dompelen en dan zeggen dat je er niet aan mag likken.
Suriname, here I come!
Zojuist belde Leontine met een wel heel bijzondere vraag: Of ik eind mei met haar en Kinderen/Memisa mee zou willen naar Suriname om een project tienermoeders te bezoeken?
 
Aaarghh!! Ja!!!
 
Vorig jaar zijn we samen met Jacqueline (Memisa), Monique (Kinderen) en Wilco van Dijen naar India gegaan om daar een reportage te maken over de Millenniumdoelstellingen. Het was een zeer indrukwekkende reis waarbij ik nog altijd beelden op mijn netvlies heb staan die er nooit meer afgaan. Leontine is gevraagd opnieuw een reis te maken, en tot mijn grote vreugde mag ik opnieuw mee!
Een geheugen als een...
... als een, als een... hmm.. zo'n ding met gaatjes...
 
Waarom kan ik nou niet, als je de hele avond buldert van het lachen, gewoon de leukste grappen onthouden? Theo vertelde dat zijn moeder overleden was. En maakte er vervolgens een grap over. Een hele leuke grap! En daarna zei hij dat hij wel wist dat hij ooit nog een grap kon halen uit haar dood. Vervolgens zei hij bloedserieus:
"Mijn moeder is wel echt veel te vroeg overleden... en ik ben gewoon geen ochtendmens!"
(En stak twee vingers op, grap nummer twéé!)
 
Geef toe, die is léuk! Ik mag die grap ook gewoon maken, want mijn moeder is ook dood. Ik heb recht op die grap. Marijke en Marlies zijn ook in het bezit van een overleden exemplaar, dus die lachten hartelijk met me mee. Jammer dat ik die eerste grap niet meer weet. Maar het zij zo. Ik weet verrassend weinig nog, al weet ik dat het anale gehalte erg hoog was. Triest ook eigenlijk dat je met de hele zaal in een deuk kan liggen om een scheetkussen. Wij hebben er thuis ook eentje, maar dat is toch minder leuk hoor... Maar we hebben het superleuk gehad en kijken terug op een heerlijke avond. Vooral Arno, hij zat dicht tegen Marlies, hihi. Voor de foto's klik je op lees meer, al zijn dat de huis-, tuin- en keukenplaatjes weer.
Chaos...
Vorig jaar, nog voor de zomer volgens mij, wees Bennie me er op de voorverkoop van de nieuwe voorstelling van Theo Maassen bijna zou beginnen. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, want Bennie weet dat ik een groot liefhebber en bewonderaar van Theo's werk ben.
 
Beiden reserveerden we kaarten, waarbij Bennie dankzij zijn dovemansoren (hij wel) op de eerste rij terecht kon (Bennie moet het ook van het liplezen hebben natuurlijk) maar ik ook ontzettend blij was met de kaartjes op rij 20. Maanden gingen voorbij.
 
 
Uit het diepste dal!
Trouwe bezoekers van mijn log of de bezoekers van mijn echte leven weten dat Arno al maanden niet lekker gaat. Juni vorig jaar ging het mis en sinds juli 2005 zit hij thuis.
 
Veel klachten, waaronder extreme vermoeidheid, misselijkheid, duizelig, geen verschillende geluiden en prikkels kunnen verdragen, ernstige slaapstoornissen, het is maar een voorbeeldje van het rijtje verschijnselen waar hij last van had.
 
 
 
De grootste familie van Nederland!
De Tros TV Show... Het lijkt me niet makkelijk om een programma wat zoveel naamsbekendheid en credits heeft opgebouwd de afgelopen jaren, over te nemen van een icoon als Ivo Niehe.
Reinout Oerlemans durfde het aan en samen met een aantal Borsato-vriendinnetjes wilden wij daar wel getuige van zijn. Niet vanwege Reinout overigens, ook niet vanwege Wilco of Robert en zelfs niet vanwege Tooske. Wel voor Marco natuurlijk, die samen met John Ewbank bij Reinout aan tafel zat.

Shit!
Hij gaat me deze log niet in dank afnemen, maar hij surft gelukkig nog niet zelfstandig op het wijde web. En als je een gevoelige maag hebt, dingen snel smerig vindt en poep in het bijzonder, sla deze log dan gerust over!
 
Aron heeft vanaf dat hij een baby was al moeite met zijn ontlasting. Zodra ik met de borstvoeding stopte, ging het mis. En nu hij 8 is, gaat het nog steeds zeer moeizaam. Hij gaat ongeveer één keer per week, en dat het dan niet makkelijk gaat laat zich raden. Het is niet buitengewoon hard, maar wel enorm dik. Zo'n beetje de grootte van mijn pols...
 
 
Stroomstoring!?
Vrijdag was er een stroomstoring in Almere. Iets voor tien uur 's morgens begonnen de lampen te knipperen en niet veel later ploefte alles eruit. Geen paniek natuurlijk, gewoon even naar de meterkast de knoppen omzetten... dacht ik. Toen ik zag dat er geen enkele stop om gesprongen was en ook in de rest van de straat geen licht brandde, wist ik dat het meer aan de hand was. Na eerst even hartgrondig binnensmonds gevloekt te hebben, legde ik me er bij neer. Werken was geen optie. Wat zou ik dan eens gaan doen? Star Trekje kijken? Oh nee, daar heb ik stroom voor nodig. Muziek luisteren? Oh nee, daar heb ik stroom voor nodig. Misschien een omeletje bakken dan? Oh nee, daar heb ik stroom voor nodig. Zonnehemeltje? Oh nee, daar heb ik stroom voor nodig. Lekker in bad? Oh nee, voor warm water heb ik stroom nodig...
"Hé Joh!
Wees wie je bent!"