Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ik kijk zo uit naar de warme, gezellige en liefdevolle dagen die komen gaan. Ik wil jullie dan ook hele fijne kerstdagen toe wensen en een gelukkig, muzikaal en vooral gezond 2018. Groetjes, Marco xxx
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Contract
 
Mijn pensioen, het wao-gat en de annuleringsverzekering voor de zomervakantie, er zijn nog voldoende zaken die ik moet regelen. Maar sommige dingen kun je maar beter zo snel mogelijk zwart op wit vastleggen. Dit is zo iets. Ik hoop dat het rechtsgeldig is...
 


 
Druk... druk... druk...
Zaterdagochtend reis ik af naar India. Voor meer info, zie vooral een van de kleurige artikeltjes onder deze
Vrijdag zijn de TMF-awards. Ik rijd 's morgens in alle vroegte naar Marco (spittttsssss) omdat we al vroeg in Rotterdam moeten zijn voor de soundchecks en repetities. Het zal flink nachtwerk worden voor ik weer thuis ben, dus vrijdag is een dag die ik eigenlijk niet meer mee kan tellen. Het is nu dinsdagnacht, woensdagochtend dus eigenlijk.
Dat betekent dat ik woensdag en donderdag nog heb om lopende zaken af te handelen, eventuele updates voor Marco voor te bereiden, en het werk van volgende week aan mijn freelancer over te dragen.
 
Ik zou nog graag naar de kapper wil, alleen de dooie puntjes dus laten we zeggen tien cm   Ik zoek nog een makkelijk slippertje en een petje of zonneklep. Nieuwe zonnebril zou leuk zijn en ik moet even controleren of ik voldoende zonnebrand etc heb.
Maar ook wil ik de carnavalsfoto's voor de school van de kids nabestellen, hulpmoeder zijn bij het niveaulezen, en naar het Open Huis van mijn zus in Den Haag.
 
Ik voel stress. Ik merk dat ik steekjes laat vallen, dingen vergeet. Mijn schouders doen pijn, voel letterlijk de druk. En de dagen lijken als zand tussen mijn vingers door te glippen. Ik ben in de gelukkige omstandigheden dat ik Marco bijna dagelijks spreek. Hij is zo energiek dat ik daar altijd wat van meekrijg. Maar ook inspireren we elkaar blijkbaar zo, dat er allerlei goede ideeën ontstaan voor de website. Echt te gek! Maar ook: nog meer werk.
 
En vandaag kwam ik tot de ontdekking dat ik de kaarten voor de Kleine Komedie die ik al maanden in huis heb, volkomen was vergeten. Op 12 maart zouden we naar Erik van Muiswinkel gaan, afgelopen zaterdag naar Jaap Mulder. Vergeten.
 
Druk druk druk. Theo Maassen zegt: "Als je het echt zo druk hebt verspil je geen tijd door drie keer achter elkaar 'druk' te zeggen." Of iets in die trant. Fantastische grap! Maar het blijft druk.
 
Vandaag was sowieso mijn dag niet. Vandaag is de sterfdag van mijn moeder. Drie jaar geleden. Zucht. Ik had voorzichtig bij mijn vader gepolst of hij met ons uit eten zou willen, maar hij gaat op dinsdag naar Spaanse les. Niet alleen vind ik het leuk dat hij iets onderneemt, ook was mijn moeder een Spaanse en maakt dat het extra leuk, vind ik.
 
Arno was vergeten dat vandaag 'die dag' was. Ik maak er ook niet zoveel ophef over. Maar vriendin Barbra, die vanmorgen even langswipte, herinnerde zich het nog wel. En nadat ze de deur uit was gegaan, belde ze Arno op zijn werk. Of hij er misschien aan gedacht had?
Meteen daarna kreeg ik een lieve mail van Arno en de vraag of ik misschien met hem wilde eten? Snel Amber een sms gestuurd die gelukkig wilde oppassen.
 
En zo zaten we om 19.00 opeens gezellig met zijn tweetjes bij de Mexicaan. Te smullen van al het lekkers, te genieten van elkaar. Geweldig!
 
Mochten er volgende week minder updates zijn, of met minder foto's... dan kan ik je vertellen dat de tortilla's zalig smaakten!!
 
 
Ik ben het haasje!
Eind vorig jaar, vlakvoor het kersttoernooi van badmintonvereniging Zuidwester waar ik elke maandagavond speel, bedacht ik me hoe leuk het zou zijn als ik met een kerstmuts op naar het toernooi zou gaan. Helaas ben ik een enorme sloddervos, en dat betekende heel wat stapelbare blauwe bakken doorworstelen voor ik de bewuste muts vond. Hij zat in de bak met het etiket 'Kerstspullen'. Dat verzin je toch niet?
Hoe dan ook, ik had de muts. Toen bedacht ik me dat ik ook een leuk kerstjurkje had. Beetje erg laag van boven en beetje erg kort van onderen, ooit aangeschaft met de bedoeling mijn wederhelft te plezieren en niet de hele badmintonvereniging, maar met een topje en rokje eronder zou het jurkje bijna fatsoenlijk lijken.
 
 

Zou ik dat durven? Zo verschijnen? Inmiddels was ons buurmeisje Amber gearriveerd, zij past elke maandag op omdat Arno dan naar bridgen gaat. De kinderen zijn stapelgek op haar, dus dat is een prima oplossing wil je elkaar af en toe 's avonds ook nog zien. Nu is ons avondje buiten de deur op dezelfde avond, ideaal. Toen ik beneden kwam, reageerde Amber erg enthousiast.
 
Niet zo raar, want ze wordt betaald om op te passen en ze vindt haar baantje volgens mij best leuk. Amber bleek haar vriend mee te hebben, die minstens zo enthousiast was (heel verdacht, hij was vast beleefd). Dus ik hield het handeltje maar aan.
 
 

Op de vereniging was het een groot succes. Er waren verschillende mutsen, maar ook een heuse Kerstman! Fred was in passend tenue gekomen en het lot besloot ook nog eens dat we samen een partijtje moesten spelen.
 
Dat was erg leuk, omdat in plaats van 'LOS!' of 'Neem jij die!' naar elkaar brullen, er gesprekken ontstonden als 'Deze neem ik wel lieverd!' en 'Voor jou, schat!' Dat Kerstman Fred uit zijn broek scheurde heeft, voor zover ik weet en kan
beoordelen, weinig tot niets te maken met mijn
onweerstaanbare outfit.
 
En afgelopen maandag was het Paastoernooi. Hier en daar werd al lacherig gesuggereerd dat ik vast als Paashaas zou komen. En toen ik laatst in Alkmaar was besloot ik toch even in de fopwinkel te kijken of er een passend stel oren te koop was. Willen ze een haas, dan krijgen ze een haas!
 
Oren op mijn hoofd, een staartje aan mijn rokje gespeld, passende schmink op, ik was er helemaal klaar voor. Asmara was wildenthousiast en wilde meteen ook de volgende zo naar school. Vriendin Audrey zou me ophalen, maar toen ik de deur opendeed hoorde ik een gil: "Neeee!!!!" Audrey was iets minder enthousiast. Ze had rekening gehouden met oren, maar dit was te veel voor haar. "We gaan niet tegelijk naar binnen hoor..." waarschuwde ze me. "Ik schaam me dood!" Bij binnenkomst in de zaal riep ik dan ook meteen. "Hallo allemaal, ik hoor bij Audrey!" Zo, dat was geregeld.
 
De reacties waren erg leuk. Ik ben nog nooit zo vaak op één avond aan mijn staartje betast. Misschien komt het wel omdat dit mijn eerste staartje was.
Ik heb gedurende de avond een paar keer enthousiast vanaf mijn baan 6 naar Audrey op baan 1 gewuifd, en ze leek er vrede mee te hebben. Jammer, dan is de lol er al snel af...
De prijsuitreiking kreeg ik spontaan in mijn hazenschoenen geschoven, maar dat vond ik alleen maar leuk. Iedereen die bij de laatste twee uit zijn poule was geEIndigd, kreeg een prachtig paasei gevuld met bonbons.
"Gefeliciteerd, wel je tandjes poetsen hè!" sliste ik naar de winnaars. Af en toe werd er gekust, maar dat is logisch, want zo vaak kun je geen haasjes kussen.
 
Helaas was ik eerste geEIndigd in mijn poule, dus ik zou zelf weer eieren moeten verven. Gelukkig vond voorzitter Frank dat ik er eentje verdiende voor het uitrEIken.
Het was in ieder geval een heel erg leuk toernooi. Frank denkt nog hard na over het volgende toernooi, want aan het Krasse Knarren toernooi mag ik gezien mijn leeftijd voorlopig nog niet meedoen. Jammer, ik was graag met krulspelden en rollator op het veld verschenen...
 
(Foto rechts: Karim)
Gouden tip!
Ik heb een fantastische tip voor je!
 
Als je besluit om wat gezonder te willen gaan eten, en je dus elke dag de juiste portie groente en fruit tot je wilt nemen, maar je te lui bent om een echte appel te pakken en je je tegoed wilt doen aan een Hero Fruit2day met ananas en banaan en je wilt goed schudden om de stukjes ananas niet op een bergje onderin je flesje te treffen maar ze lekker door het hele drankje heen wilt proeven, als dat is wat je wilt, als dat is wat je écht wilt... zorg dan dat het dopje er goed op zit!!!!!
India
Hoewel dit mijn persoonlijke log is en ik het Borsato-gebeuren er niet in wilde betrekken, speelt er nu iets wat zo mega is, dat ik het wel móet vertellen. Leontine werkt voor het maandblad Kinderen, waar ze elke maand een column in heeft. In september maakt Kinderen een speciale uitgave, Het Grote Leontine Borsato nummer!
Leontine is dan voor één keertje hoofdredactrice en mag bepalen wat er in dat nummer komt. We hadden al heel gezellig samen zitten brainstormen over de mogelijke onderwerpen.
Kikker

Bewegingloos hangt hij daar

Nonchalant leunend op een grasspriet

Hij lijkt met zijn gedachten zo ver weg

Maar iets missen doet hij niet

  Hij ziet me voor het vensterglas
Grijnzend naar zijn perfecte pootjes

Zou hij dromen over vrijheid?

Groene jungles en kleine slootjes?
 
 
 
 
Dan maakt hij een flinke duik
Raakt de bodem en sprint weer terug
En gaat vervolgens heel relaxed
Zitten op een steen haar rug

Zo zijn de dagen voor hem gevuld
Beetje zwemmen, beetje eten

Maar hoe mijn aquarium zónder hem was

Dat ben ik al lang vergeten
 
Scherven brengen geluk...
* Kedeng*
 
Daar brak iets, dat kon je van mijlenver horen. Meteen na de
*kedeng* klonk er een sip 'oh-oh' waardoor we wisten dat het Aron was die de *kedeng* op zijn geweten had.
En toen aarzelende voetjes op de trap, en tot slot een beteuterd gezicht en de bekentenis:
"Ik heb een bord laten vallen, mama..."
 
 
Mama

  Mama Vandaag ben ik naar de crematie van Ad geweest. Ad was 33 jaar lang de partner van Piet, en Piet de beste vriend van mijn vader. Ad is maandag op 63-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van kanker. Het afscheid was in Den Haag, waar ik in september ook was om de plechtigheid van Debby bij te wonen. Zo stralend als de zon toen scheen, zo hard sneeuwde het nu. Ad was zeer spiritueel en op de rouwkaart stond dan ook dan hij naar een andere dimensie was gegaan. Hoewel het verdriet van de duidelijk aangeslagen mensen me raakte en met name de tranen van mijn maatje Piet, voelde ik zelf niet zo heel erg veel. Ik was op Ad gesteld, maar kende hem niet goed genoeg om diep getroffen te worden door zijn overlijden. Vooral ook omdat hij niet tegen de dood op zag, maar het als een nieuwe start zag. Ik vond het voor Piet heel, heel erg.

Ik moest veel terugdenken aan het afscheid van moeder. Eind deze maand is het drie jaar geleden dat ze overleed, en ik mis haar nog elke dag. Voor mijn gevoel hebben we maar drie mooie jaren gehad, en dat kwam omdat we toen ik jonger was, niet vaak op één lijn zaten. Pas in het najaar van 1998 hadden we, na een radiostilte van drie jaar, een goed contact. Toch ben ik blij met die drie mooie jaren. Ze hebben een deel van de verdrietige herinneringen verzacht. Mijn moeder was een trotse vrouw, en toen ze ziek werd wilde ze geen thuiszorg, maar ook geen bezoek meer. Mijn zus Céline en ik hebben haar samen met mijn vader tot haar dood verzorgd, en haar laatste wens gerespecteerd: ze wilde een afscheid in zeer besloten kring, waardoor we met een gezelschap van 11 mensen waren in de aula.
Ze stierf op 29 maart 2002, vijf maanden na haar 60e verjaardag.

Mijn vader nam het woord, er volgde een stuk muziek, mijn zus zei een woordje, er volgde een stukje muziek, en ik droeg mijn gedicht voor.
 
[...]
 
We waren als magneetjes
stootten elkaar af en trokken weer aan
Zo zijn we jaren

 berg op en berg af gegaan
 
[...]
 
Ik pakte je hand, streelde je haar 
soms leek het wel een eeuwigheid 
We konden elkaar niet meer kwetsen
ik voelde niet eerder zoveel intimiteit   

En toen jouw koude hand in mijn warme
oh, ik wilde dat ik jou kon geven 
Het dierbaarste geschenk wat jij mij ooit gaf: 
het leven...
  Nog een liedje. En dat was het. Geen koffie, geen cake. In een lunchroom in Bergen hebben we met elkaar nog wat gegeten.
Bij Ad kwam er geen eind aan de speeches. Ik hoorde een kant van hem die ik nog niet kende. Voelde de liefde, hoe iedereen van hem gehouden heeft. Er werd uitgesproken hoe liefhebbend Piet voor hem gezorgd had. En opeens, na drie jaar, voelde ik een gemis.

Ik vond opeens het afscheid van mijn moeder niet waardig genoeg. Onzin natuurlijk, want het ging precies zoals zij het wilde. Maar opeens verlangde ik naar woorden van andere mensen, die vertelden hoe zij haar hadden gekend, hoe zij met haar geleefd hadden, hoe zij van haar gehouden hebben. Ik had spijt dat ik papa niet in mijn woordje had verteld hoe trots ik op hem was, en vooral die laatste maanden die zo ontzettend zwaar waren voor ons, maar zeker voor hem.


Een paar maanden na het overlijden van mijn moeder vroeg Asmara (toen 3) aan mijn vader:


Opa, is oma nog steeds dood?

Ja, kindje, oma is nog steeds dood.

Duurt wel lang, hè Opa? Ik ben het met haar eens. Het duurt heel, heel lang.

Lang weekend naar Landal in Overloon
Mijn schoonmoeder vierde zaterdag 26 februari haar verjaardag. Ik vind het altijd heel erg gezellig om naar mijn schoonfamilie te gaan, maar ze wonen wel best ver weg. We zitten 2,5 uur in de auto voor we er zijn, en als we een paar uur later weer naar huis willen dus opnieuw. En vijf uur in de auto zitten op een dag, is zelfs met een fijne auto, geen pretje.
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Prompt kreeg ik een aanbieding van Landal in mijn mailbox. Ik was vast wel toe aan een weekendje ontspanning, dachten ze bij Landal. Vrijdag aankomen, maandag weer vertrekken, en dat voor een zacht prijsje en nog geen kwartier rijden van mijn schoonouders. Klonk niet gek! En toen ik zag dat de huisjes schattige luikjes hadden, middenin de bossen lagen, een open haard, zonnehemel en privésauna hadden, was ik verkocht! Thuisblijven was bijna duurder, hihi.
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
En wat was het een heerlijk weekend! Ik had twee boeken mee, de nieuwe van Nicci French en een boek van Dean Koontz en heb ze allebei gewoon compleet uitgelezen. Het was heel gezellig samen, we hebben een dierentuin in Overloon bezocht (een kleine, geen grote dieren maar wel heel open, weinig hekken en je loopt dus tussen de herten enzo!), zijn naar Toverland geweest (een klein attractiepark in de buurt) maar ik zat ook zo volkomen gelukkig te zijn toen Arno voetbal keek, Asmara aan het kleuren was, Aron aan het borduren en ik aan het lezen. Gewoon onze eigen dingetjes maar dan samen.
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Toen we vrijdag in een lunchroom zaten, zag Asmara dat ze softijs verkochten. Ik ben niet zo gek op ijsjes eten in de winter, dus ik zag Asmara haar blik via het ijs door het raam naar buiten gaan, en ik kon aan haar zien dat ze wist dat ik het te koud vond voor ijs.
"Mama..." begon ze. "Weet jij wel dat ik al heel goed zélf ijs kan bestellen?"
Ik vind dat dergelijke creativiteit en zeker in een korte vakantie, beloond moet worden, en dus kreeg ze een euro en liep ze trots en zelfverzekerd naar de balie.
Met luide stem, om zeker te weten dat wij het ook konden horen, zei ze:
"Mag ik één neushoorntje met discodip. Alstublíeft."
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"Je hebt gekozen voor een leven zonder mij
Je trok de deur dicht en het sprookje was voorbij"