Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Ga je ook naar de workshop op 20 mei nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Naar Sierra Leone!
Vier jaar geleden vroeg Leontine me of ik mee wilde naar India, voor de hulporganisatie Cordaid Memisa. Ze zou daar een aantal moeder-kind projecten bezoeken en ze mocht een vriendinnetje meenemen.
Ik vond het ontzettend leuk dat ze me vroeg en keek of ik het thuis geregeld kreeg. Dat lukte gelukkig, waardoor we met een fotograaf, een redactrice van Kinderen en Jacqueline van Memisa naar New Delhi vlogen...





L... van even Letterloos!
Sorry vrienden! Ik red het even niet! Woensdag ben ik een paar dagen de hort op en de voorbereidingen voor die periode vragen veel tijd en energie. Zo moet de Tifosi helemaal klaar zijn voor woensdag, net als alle artikelen voor de weekbladen waar ik voor werk. Ook heb ik nog wat interviews die gecontroleerd moeten worden en foto's die uitgezocht moeten worden en doorgestuurd. Maesta vermoedde dat de L van LAAT zou zijn. Ik had een ander woord in mijn hoofd, maar ik vind hem erg goed gevonden!

Ik moet mijn koffer nog inpakken, bepaalde dingen aanschaffen zoals diverse medicijnen die ik graag mee wil en ik heb nog afspraken staan morgen die niet afgezegd kunnen worden.




Stomme dokter!
Ik loop niet vaak bij mijn huisarts binnen. Mijn kinderen mankeren eigenlijk nooit wat. Geen ontstekingen, geen botbreuken, geen rare rode vlekjes. Het meeste kunnen we zelf oplossen. De mannen in mijn gezin hebben beiden wat last van psychische klachten en daar hebben we een psychiater voor. Onze huisarts, ik woon nu drie jaar in Almere, heb ik zelf nog maar n keer bezocht. Maar nu had ik klachten. Stekende pijnen in mijn buik, buitensporig misselijk de hele tijd. Kokhalzen maar niet overgeven. Eigenlijk vrij gewone, vage klachten maar die wel mijn dagen beheersten. Van pure ellende had ik al een zwangerschapstest gedaan (niks aan de hand gelukkig). Werken was moeilijk, sporten onmogelijk, slapen onrustig. Ik maakte een afspraak, maar mijn huisarts was met vakantie. Geen punt, iedere arts die me kon helpen was welkom. Ik strompelde na een halve nacht wakker liggen naar het gezondheidscentrum en vertelde mijn verhaal. Vertelde erbij dat mijn darmen sowieso wel mijn zwakke plek zijn, maar dat het dit keer heel anders voelde.
Dagje Isabel & Nathalie!
Het is best een stukje fietsen, dat wel! Mijn navigatie gaf aan dat het 222 kilometer naar het huisje van Isabel was, en die afstand zou ik ook weer terug moeten afleggen.

Ooit, want daar wilde ik op de heenweg nog even niet over nadenken. Twee uur en twintig minuten rijden later, was ik hees van het meezingen maar helemaal klaar om het appartement van Isabel te bewonderen.

Isabel en Nathalie begroetten me enthousiast maar Isabel dekte zich al meteen in: "Het is wel klein hoor," begon ze.
Veldkaartje 13 maart? *Geregeld!*
Wie heeft er een veldkaartje over voor 13 maart die ik over mag nemen voor een zacht redelijk prijsje?

Ik wil er iemand een plezier mee doen, hij is niet voor mij bedoeld.
Inmiddels heb ik een kaartje!

Wilma bedankt!

De K is van...
Iets zegt me dat deze specifieke K niet veel op de logjes terug te vinden zal zijn en na een hele avond stressen kan ik me daar alles bij voorstellen!

De bedoeling van dit alfabet is elkaar een beetje beter te leren kennen en toen ik gisteren bij de jarige Marlies allemaal mogelijke K?s de revue liet passeren, ontdekten we een K die goed bij me past aangezien het tot n van mijn hobbies behoort.

De keuze voor deze K was makkelijk. De uitvoering, die was een ramp...

De K is van... KARAOKE!

Pauw en Witteman
Pauw en Witteman, het is alweer een paar dagen terug, maar alles gaat nog wat langzamer hier, hihi. Onder het mom, wie bewaart heeft wat vertel ik toch graag nog even hoe ik deze avond ervaren heb!

Het was dinsdagmiddag rond half vijf toen ik benaderd werd door de Vara. Marco zou samen met Minister Koenders in hun uitzending Pauw en Witteman zitten om over hun reis naar Bolivia te praten. Goh, ze hadden het wel druk, naast Colombia ook nog naar Bolivia? Een slordige 2441 kilometertjes verder? Ach nee, ze bedoelde natuurlijk Colombia, maar aangezien ik zo goed op de hoogte was had ze een voorstel. Er waren nog wat plekjes vrij in het publiek. Of ik misschien de fanclub kon vertellen dat ze de uitzending bij konden wonen? Er zou plek zijn voor ongeveer 15-20 mensen, dus dat was een heel leuk voorstel! Ik belde Marlies, die woont in Amsterdam en kan er zelfs dronken heen als het zou moeten. Ik benaderde de meiden van de fanclub, waarbij Marijke de tijd en mogelijkheid had, de andere meiden helaas niet. Ik belde Marianne, die is altijd enthousiast. Ik keek in de ledenadministratie, zocht op korte afstand van Amsterdam, en realiseerde me opeens dat afstand niet zoveel zegt. De een kan makkelijker en sneller weg dan de ander, en heeft er ook meer voor over dan de ander. Daarom zette ik een fanclublogje snel online en hoopte dat er mensen zouden zijn die van de gelegenheid gebruik zouden maken. Voor de fans leuk, maar voor Marco ook leuk! En natuurlijk voor de Vara ook leuk, het ziet er nu eenmaal gezelliger uit met een volle zaal. Zelf zou ik in eerste instantie niet gaan, maar aangezien Minister Koenders er zou zijn en een fotootje van hem met Marco nog ontbrak, was het toch wel handig als ik ook even naar De Plantage zou gaan.



Tegen half tien, ik was op nog geen drie minuten afstand van De Plantage, kwam ik de ene wegomlegging na de ander tegen. Toen ik opnieuw in een weg reed die afgesloten was aan het eind besloot ik het laatste stukje te lopen. Ik parkeerde mijn auto onder het bordje ?Wegsleepregeling van Kracht? en liep naar de studio. Ik belde ondertussen Marco, die zat met War Child op korte afstand in een restaurantje en zou ook zo naar de studio komen want hij moest ook nog wat opnamen doen voor de docu die ze al bijna twee jaar aan het maken zijn. Ik zei dat ik gewoon in het publiek zou gaan zitten en dat hij me maar mee moest loodsen als het zover was. Dat was een goede deal.

Daar in de kantine was het heel sfeervol met gezellige kaarsjes en nog meer gezellige mensen. Ik herkende de fans meteen en sloot dus gezellig aan. Ik kreeg een kopje thee en praatte met Marlies, Marianne, Helga, en Eric en Tamara die in mijn omgeving stonden. Dat laatste was een vruchtbaar gesprek want Eric vroeg me of ik al een nieuwe telefoon had uitgekozen. Eerder had ik op een logje aangegeven dat ik dat op korte termijn moest doen. Lichte paniek kwam in me op, nee, dat had ik niet en het moest voor 18 februari. Hij liet zijn nieuwe telefoon zien en die zag er mooi uit. Touchscreen, net als de mijne. Toetsenbordje, net als de mijne. Ik weet niets van cilinders, GB?s, GPS, bougies, PK, of glimmende velgen en besloot ter plekke dat ik die wel wilde. X1 moest ik onthouden, hoe moeilijk kan het zijn? Heel moeilijk, bleek wel. Gelukkig mailde Eric de volgende dag weer, zodat ik niet veel later Vodafone aan de telefoon had en ik binnenkort mijn nieuwe telefoon zal ontvangen. Dat was dus geregeld!



De avond vloog voorbij en voor we het wisten mochten we de zaal in. Voor de Borsatofans waren stoelen neergezet, zodat Marco ze kon zien en niet onbelangrijk, zij Marco ook. Ik kan helemaal niet ontspannen als ik weet dat er een camera op me gericht staat en dan gaat de hele avond aan me voorbij, dus ik vroeg Marlies of ze het bankje ook goed vond. Die stond naast een camera dus daar zat ik behoorlijk veilig, bedacht ik me. Ik zat op het hoekje, daarnaast Marlies en daarnaast een koppel, iets ouder dan ons. Het was hun eerste keer in een TV studio en ze waren helemaal een beetje nerveus. Toen ze ontdekten dat ze tussen de fans zaten werd dat nog erger. Ze vroeg hoe dat nu kwam en alles en Marlies vertelde dat ze bij de fanclub aangesloten was, en ik voegde toe dat de Vara ons zelf benaderd had. ?Oh, zei ze opgelucht, ?jullie zijn dus geen groupies ofzo?
Marlies keek haar diep beledigd aan. ?Tuurlijk zijn we dat wel! zei Marlies. En toen was het gesprek zo?n beetje afgelopen, heel gek.
De minister, Marco, Veldhuis en Kemper, Andrea en Jeroen en Paul kwamen binnen. Marco zwaaide vriendelijk naar iedereen en toen hij Marlies zag kwam daar een zeer vette knipoog voor haar tevoorschijn. De vrouw naast Marlies werd een beetje onrustig volgens mij.



We mochten wat vragen aan de gasten stellen, mits ze niet vermoedelijk ook aan tafel straks gesteld zouden worden en een van de vragen was wie nu Veldhuis en wie Kemper was. Ik ken deze jongens al best lang en ik moet ook elkaar keer weer even denken. Dan weet ik het wel, want ik vind Remco leuker haha, maar het gaat nog altijd niet vanzelf. Ze hadden een mooi ezelsbruggetje: Kemper is Kalend. Kijk, daar heb ik wat aan. Pauw en Witteman vertelden dat het henzelf kortgeleden ook was overkomen, dat een gast vroeg wie nu Pauw en wie nu Witteman was. Dat weet ik dan gelukkig weer wel. Pauw is die lange man in dat veel te lage stoeltje...

Ik vond de uitzending erg leuk, aangezien alle onderwerpen me aanspraken. Ben dus ook blij dat ik niet in beeld zat, want als ik echt luister kijk ik vaak heel boos, dat willen we natuurlijk niet op het breedbeeldplasmascherm terug zien in miljoenen huishoudens! Marco en Bert vulden elkaar goed aan. Wat stiekem wel grappig was, was dat Bert zei dat de gemiddelde leeftijd van een kindsoldaat in Colombia 13 jaar was, en Marco later zei dat het cijfer gevaarlijk snel zakte en het nu ongeveer 12,5 jaar was. Dat gaat echt snel! In tien minuutjes! Maar het was een goed gesprek, interessant met goede sprekers. Ik genoot in ieder geval! Na de uitzending kwam Marco naar ons toe en kustte ons allebei. De dame naast ons werd gek geloof ik...

Marco vroeg of ik meeliep en toen ik niet snel genoeg kwam riep hij nog een keer. Ik was dwangmatig mijn telefoon weer aan het aanzetten, voor het geval, nou ja Marco dus, zou bellen. Niet zo slim, kleinigheidje houd je. Ik trippelde er achter aan en we stonden in de kantine nog even na te praten. Er werd voor iedereen drinken gehaald, maar de man die drinken voor ons gezelschap haalde sloeg mij doodleuk over. Hij vroeg het wel aan de persoon rechts van me, en ook aan de persoon links van me. En niet aan mij. Te hoog groupie gehalte denk ik. Minister Koenders stelde zich aan me voor, hij is van dichtbij toch ook wel erg leuk, vooral als hij lacht. Marco kwam meteen in actie, vertelde hoe onmisbaar ik ben voor de website en hoe ik het korte lijntje tussen hem en zijn fans ben. Hij deed, het zoals altijd, heel oprecht en respectvol. Ik werd er verlegen van. Ook van Andrea kreeg ik een hand. Het gesprek ging al snel over Itali, aangezien zowel Andrea als Marco en Bert hun hart daar hebben zitten.


Eigenlijk zat ik me een beetje op te lopen winden dat ik zo duidelijk overgeslagen werd met de drankjes. Er werd verdorie aan de persoon rechts en links van me gevraagd of ik wat wilde drinken maar niet aan mij. Ik vond het onbeleefd. Belachelijk. Ik had ook erge dorst. Ik had ook een uur zitten luisteren en lachen op de juiste momenten. Ik had zelfs mijn telefoon helemaal uitgezet. Ik had recht op drinken. Klaar!
?Hee, heb jij niets te drinken? vroeg de minister. ?Wat wil je drinken, dan haal ik het even voor je!
?Oh, nee hoor, dank U wel, heel vriendelijk!
?Het is geen probleem hoor, weet je het zeker? Ik haal zo wat, echt!
?Nee hoor, dank U wel, dank U wel, nee hoor.

Het zijn van die momenten waarop je zo?n gruwelijke hekel aan jezelf kunt hebben.


We werden op de hoogte gebracht dat de cameraploeg klaar was en liepen naar een ander deel van het complex waar Nathalie en Robin, de cameraman die ook op de fanclubdag werkzaam was, al klaar stonden. Ook Willemijn Verloop was er bij, net als Mark van War Child. Marco en Bert gingen op de gereedstaande stoelen zitten en ik knipte snel een fotootje. Hoewel Robin aangaf de heren redelijk close in beeld te hebben, vond ik het toch storend om te zien dat de broekspijp van Bert dubbel gevouwen zat. Ik wilde daar eigenlijk iets aan doen, maar zoiets moet je wel voorzichtig brengen.

Ten eerste: zeg ik ?Bert?, net zoals Ernie Marco? Of meneer Koenders of Minister Koenders? Of gewoon kortweg minister? Maar nog veel lastiger is je niet te verspreken met de zin die je daarna wilt stellen.
?Minister Koenders, mag ik u pijpen? Ik bedoel, mag ik uw pijpen even goed doen?
Horen jullie het verschil?

Ik koos voor ?Meneer Koenders? en zei zorgvuldig ?broekspijpen?. En toen deed ik ze even goed. Het kwam dan wel niet in beeld, maar je weet maar nooit. Stel dat een van de twee zo hard moet lachen dat ie van zijn stoel valt, dan zul je zien dat er snel uitgezoomed wordt. En dan een dubbelgevouwen broekspijp, bij een minister, dat kan echt niet.

Dezelfde man als eerder die avond (ik noem liever geen namen, dat snap je) kwam weer aan en had voor iedereen een biertje of wat fris mee. Nou ja, bijna iedereen. En iemand werd opnieuw volkomen genegeerd. Tssss.

Het gesprek verliep heel goed. Opnieuw goede wisselwerking tussen de heren, ze vulden elkaar aan, er was ruimte voor een grapje, er was een serieuze noot en ze gingen goed op de materie in. Ik weet niet wanneer de documentaire af moet zijn en er zijn ook nog geen concrete plannen wat er vervolgens mee gedaan gaat worden, maar dat ik niet kan wachten om hem te zien, dat weet ik wel!

Het liep al tegen enen toen we klaar waren en we wandelden terug naar de kantine. Mijn telefoon had ik weer even uitgezet, dus ik hoopte dat Marlies er nog zou zijn. Er reden geen metro?s meer nu, en ik breng haar met alle liefde thuis, maar ja, dan moet ik natuurlijk niet weggesleept zijn. Mijn onzekerheid was uiteraard geheel onterecht, als een volleerd groupie stond Marlies nog op mij Marco te wachten. Annette wilde graag met Marco op de foto en ik vroeg of Marco misschien een keer met mijn vriendinnetje Marlies op de foto wilde want dat was nog nooit gebeurd... Dan moest het er dus zeker van komen, vond Marco ook. Het werd een leuk plaatje. Normaal grijpt Marco Marlies stevig vast en ik ben ik Marlies een beetje kwijt in het Borsato-geweld. Nu zag ik twee mooie mensen op een mooie foto. Leuk!



Ik zette nog wat andere mensen op de foto en Marco werd even weggeroepen om hier en daar afscheid te nemen. Hij liep nog naar ons terug om gedag te zeggen en meldde dat hij de volgende ochtend bij Goedemorgen Nederland zou zijn. Het was inmiddels na 1.00 ?s nachts en ik bedacht me meteen dat Marco dat dus zonder mij zou moeten doen.
Gelukkig redde hij dat! Ik heb het wel bekeken en ook die uitzending was erg goed.
Erg kort ook, dat helaas wel. Kortom: het was een leuke avond en ik vond het erg gezellig!

Borsato-Bloopers
Vanmiddag was ik bij Marco. Ja, het valt niet mee, eerst zo ziek zijn en dan ook nog... haha nee, het was heerlijk hem weer te zien! We hebben alleen maar gewerkt, er was te weinig tijd om ook onze privelevens te bespreken zeg maar, maar het was meer dan genoeg. Nee, dat is ook weer niet waar, het was goed genoeg. Niet meer dan genoeg. Nooit genoeg Borsato, moet je maar denken. Maar ik heb genoten en hij deed onwijs zijn best alles af te krijgen binnen de beperkte tijd die we hadden. We hebben ook weer wat Weblogjes van de Week opgenomen. Om die zo aktueel mogelijk te maken doen we dat heel vaak, maar dan ook een paar tegelijk voor het geval het de week erna niet kan. Nu hadden we een achterstandje, dus we maakten er snel vier om weer bij te zijn. En tijdens een filmpje versprak hij zich een beetje en zei er achter aan: leuk voor de Bloopers!

De J is van...
Ik heb lang over deze letter nagedacht en met veel mogelijkheden geworsteld. Na de irritaties en het huilen van de I en de H wilde ik graag een positief getint onderwerp en eigenlijk ook niet te ingewikkeld. Een beetje luchtig, een beetje grappig. Een logje wat je snel kunt maken, ook als je nog niet helemaal hersteld bent van een griep... Jaloezie vond ik te negatief, Jezelf vond ik te veel werk op dit moment. Maar toen wist ik het. Iets waar de meesten denk ik wel iets mee kunnen.


De J is van....
JE HOEFT NIET NAAR HUIS VANNACHT!

Like a Virgin!
Oh wat had ik het zwaar. Ziek. Gewoon gevloerd. Belachelijk. Ik ben wel eens vaker een paar dagen niet lekker, maar dit was gewoon echt ziek. Ik ben een paar dagen ?kwijt? en ik heb dagen gehad dat ik 20 uur per dag sliep. Ik was volledig van de wereld. Marco wie? Kortom, ouderdom komt met gebreken.

Maar ook met een heel leuk feestje!


"Het maakt niet uit waar of ik ben
Ik niemand om me heen herken"