Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Lui & druk
Meer dan tien dagen geleden dat ik mijn laatste update plaatste. Ik begon klachten te krijgen. Van andere punters, van familieleden, maar ook van mensen als vriend Daan, die zelf niet eens loggen maar wel elke dag op mijn logje komen gluren.
 
Ik ben natuurlijk als de dood dat ze een andere favoriete weblog vinden, dus ik moest nu toch echt met die luie kont van me in beweging komen. Lui, dat was ik afgelopen week. De kids hadden vakantie en dus kan ook mama opstaan als ze wakker wordt, niet omdat de wekker een mooie droom verwoest.
 
 
 
Lieve mensen...
Na een onrustig weekje, te veel te laat naar bed, emotioneel gezien wat ups en downs, had ik zin om met de kinderen iets leuks te gaan doen. Zondag hadden we gelukkig al gezwommen, dus de kinderen wilden wel graag naar de bioscoop. Dat was nog een heel geneuzel, want Asmara wilde naar Kabouter Plop (Aron: 'Dat is voor kleuters?!') en Aron naar de kronieken of Narnia (Asmara: 'Dat is toch veel te eng voor mij?!') Gelukkig hebben ze nog de leeftijd dat ze goed te manipuleren zijn, want Nanny McPhee leek mij een leuke film! Zodoende zaten we, na eerst nog even de Helpdesk van Almere te hebben gebeld met de vraag welke parkeergarage het beste genomen kon worden, met een schaamteloos grote beker popcorn op schoot in de fijne stoelen van zaal 6 van Utopolis.
 
Oud? Stokoud?
Twee weken terug werd ik 37. Omdat ik in de veronderstelling was dat dat een heuglijk feit is, heb ik dat gevierd.
Het was een zeer gezellig feestje en tot zover is het goed gegaan. Alles onder controle, het jaar 37 staat klaar om ontdekt te worden, verkend, geleefd.
 
Ik voel me ook niet oud. Ik vind wel dat 37 jaar oud klinkt, maar ik voel me nog altijd ergens achter in de twintig. Dat bewijst dat ouderdom dus met gebreken komt, je raakt alle gevoel voor tijd kwijt.
 
 
Trivia...
Vraagje: Hoe vaak kun je de song 'We didn't start the fire' van Billy Joel luisteren tussen Heerhugowaard en Almere als je kinderen hem elke keer opnieuw willen horen, er geen files zijn en je je redelijk aan de maximale snelheden houdt?
 
Antwoord: Veertien keer!!!
 
Maar erger is nog, bijna thuis zegt Aron doodleuk:
"Ik vind dit mooier dan Marco!"
 

 
 
 
 
Opvoeden is een moeilijke, zeer moeilijke taak...
Gelukt!
Soms heb je iets in je hoofd en wil je het precies zó hebben. Niet kleiner, niet groter. Niet eerder, niet later. Niet roder, niet blauwer.
Je weet natuurlijk wel dat je wensen niet realistisch zijn. Zoals jij het wilt is eigenlijk onmogelijk. Het is te perfect.
Naar zoiets verlangen is eigenlijk jezelf kwellen. Weten dat je teleurgesteld gaat worden.
Waarom zou je je al die ellende op de hals halen, kun je niet beter je doelstelling bijschaven?
Minder hoge eisen stellen?
 
Nou... toevallig ging het vandaag hé-lé-máál goed!
Hij is precies zoals ik hem hebben wilde!
En weet je? Hij smaakte net zo heerlijk als hij eruit ziet!
 
*trots*
 
 
Nog heel even...
Elke avond voor het slapen gaan gluur ik even in de kinderkamers.
Liggen ze wel onder hun dekbedden en is hun kussen niet gevallen?
 
Vandaag ben ik ontzettend moe en het is nog maar half elf als ik al naar boven ga.
Tot mijn verbazing ligt Aron gewoon op de grond te slapen!
 
Ik moet een beetje lachen en probeer hem voorzichtig op te tillen en in bed te leggen.
 
"Ah mama..." klinkt het smekend vanuit mijn armen. "Nog héél even..."
 

Moe maar... precies!
Eigenlijk moet je een logje over je verjaardag van te voren schrijven. Als je nog energie hebt. Want als je zoals ik al 37 bent geworden (hóeveel?), een huis vol mensen ontvangt en vervolgens pas na vieren gaat slapen, dan is dat vragen om moeilijkheden...
 
En dus zit ik hier. Kapot. Gesloopt. Uitgeput. Maar wel 'moe maar voldaan' zoals Wendy in een reactie op een vorig logje reeds had voorspeld. Ze zal wel paranormale gaven bezitten!
 
Zaterdag heb ik eerst uitgeslapen. Voorslapen werkt niet, is wetenschappelijk aangetoond, maar als je zoals ik erg van slapen houdt en dan met name 's morgens en niet 's nachts, is het altijd een goed excuus. Daarna ben ik boodschappen gaan doen.
 
Bij thuiskomst kwam vriendinnetje Barbra, zeven maanden zwanger van haar tweede kindje, ook net aan. Barbra kwam doordat haar man onverwachts toch die avond moest werken, liever overdag om me te helpen. Superlief! En dus rulde ik gehakt terwijl zij eieren aan het koken was en meer van dat soort gezellig klusjes.
Na het eten ruimde ze een beetje op, hield de kids bezig terwijl ik mijn rits stuk trok van de rok die ik aanwilde.
 
Dan maar een andere rok. Was die niet stom en kon die blouse nog wel? Asmara sloeg haar hand voor haar mond toen ze me zag omdat ze me zo verschrikkelijk prachtig vond en Arno liet me niet meer los. Dat was voor mij goed genoeg!
 
Tegen achten vertrok Barbra en nog geen kwartier later kwamen de eerste gasten. De meesten hadden mijn wens om geen cadeautje mee te nemen gerespecteerd. Anderen hadden sneaky trucjes toegepast. Zo kreeg Arno van Marijke79, Inge, Nienke en Erik een badverwenset, inclusief champagne en massage-olie. Hmmm... volgens mij ga ik daar ook van profiteren! Céline was ook uitgekookt, die nam iets eetbaars mee, namelijk haar overheerlijke tonijnsalade. Ze wist zelf ook wel dat ik haar dan niet buiten zou laten. Rob was ook erg slim. Hij en Kiki gaven een cadeautje toen ze hun jas al aan hadden om weer naar huis te gaan! En zo waren er nog een paar slimmeriken. Ik ben vooral heel blij dat ik geen serviesgoed uit de verkeerde winkel, fotolijstjes in de verkeerde stijl, kaarsen in de verkeerde kleur en lelijke plantjes die ik vervolgens weer een lange en pijnlijke dood laat sterven heb gekregen.
Dank U allen heel hartelijk!
 
De komende uren omschrijven valt niet mee. Er werd gedronken. Niet alleen door mij. Er werd gegeten. Niet alleen door mij. Er werd gelachen. Niet alleen door mij.
Er waren mensen uit o.a. Heerhugowaard, Helmond, Oss, St. Anthonis, Alkmaar, Haarlem, Zoetermeer, Schoonhoven, Noordwijk, Den Haag, Bergen, Schoorl, Almere, Krommenie, Berlicum, Bovenkarspel, Amsterdam, Arnhem en zelfs twee bloedmooie meiden uit Vlaanderen!
 
Jannie reed ondanks haar Tom-Tom zowel heen als terug verkeerd. Dymphna wilde omdraaien omdat ze dacht dat ik geen wijn had, ik had wijselijk besloten niets over kurken te zeggen. Erika had razendsnel haar trui uit. Connie bleef verdacht dicht in de buurt van de blender waar 3 flessen pinacolada werden gemixed. Een groot deel van de familie hing de hele avond aan de bar. Er kwamen klachten dat er teveel mensen hapjes maakten, waardoor sommigen zich niet nuttig genoeg konden maken. De postbode bezorgde tot mijn hoofdkussen. De kinderen konden alleen slapen als ze een kus van Manon kregen en een groot deel van de mannelijke gasten dacht er net zo over. Ine lust vloeibare chocola als er 17% alcohol in zit en vond een maatje in Arno.
 
Oper@tors saampjes en Connie bewaakt de blender...Na de nodige duo- en groepsfoto's vertrok iedereen die iets met Borsato heeft, op de gitarist, de opper@@p  en de voorzitter na, naar de tuin. Bleven vermoedelijk bij de backstage-ingang wachten voor een handtekening. Jannie had haar borsten in haar beha zitten, maar nadat ze met Bennie naar de wc was geweest was wel de knoop van haar broek. Nee, ik kan er verder ook niets over uitleggen, ik snapte het zelf ook niet helemaal. Lida dacht te weten wie mijn favoriete man was, maar toen ik even aarzelde nam ze halsoverkop haar eigen man mee naar huis.
 
Pierre weet dat er binnenkort een vriendelijke uitnodiging komt voor een 'spelletje ofzo' nadat hij gezien had hoe de thermostaatknop van de verwarming afgebroken werd door het aquariumkastje. Pierre weet waar de hoofdkraan zit. Mijn vader moest met lede ogen toezien hoe anderen de afwasmachine aan het legen waren, terwijl dat toch echt altijd zijn taak is. En verder kan ik nog vertellen dat het eind van de Blairwitch Project heel eng is.
 
Vriendinnetje Lida!Isabel, Nathalie, Marijke, Ine en Daniëlle waren de echte volhouders. Toen er echt geen carpaccio meer was, geen druppel bier meer te vinden was en ik geen twee zinnen meer kon zeggen zonder te gapen, vonden ze dat het tijd was om te gaan.
 
De eerste twee meiden gingen naar Vlaanderen terug, de laatste drie bleven in Almere, waar Marijke en Ine bij de papa van Marijke een logeeradresje hadden gevonden. Daantje bracht hen er 'even' heen. Daniëlle is nachtblind, ze was alleen vergeten dat het om half vier 's nachts meestal nacht is.
 
Maar dat kan de beste overkomen, Marlies wilde de dag ervoor mij ook over het fietspad in Soesterberg naar huis rijden. En niet op de fiets.
 
We ruimden de tafels even af, zodat de kids de volgende dag konden spelen (lees: ons uit zouden laten slapen), deden de lichten uit en na een swingende afterparty in het echtelijke bed viel ik in een heerlijke slaap.
 
Het was een verukkelijke verjaardag!
Over hoeveel nachtjes word ik 38?
 
Heb ik alles?
Vanavond vier ik mijn verjaardag met een leuke club mensen...
Even kijken, heb ik aan alles gedacht?
 
Modder voor het worstelen...
De taart om uit te springen...
Een dak om uit te gaan...
Bloemetjes om buiten te zetten...
Een band om uit te springen...
Kurken om te knallen...
En een paal om voor te staan!
 
Ik ben er klaar voor!
Grote meid!
Jarig was ik. Ontzéttend jarig. Ik heb de laatste jaren weinig aan mijn verjaardag gedaan. Vorig jaar, toen op dinsdag, kwamen er een aantal vrienden langs wat heel gezellig was, maar meestal heb ik weinig zin in mijn verjaardag en laat ik dat iedereen ook weten. Ik zit ook als laatste in de rij, Arno en Aron zijn in november jarig en daarna Sint en Kerst en Oud en Nieuw en dan Asmara en als laatste kom ik nog eens aanzetten.
Meestal ben ik dan alweer genezen van de feestjes.
 
Dit jaar ga ik het anders doen, dit jaar ga ik het echt vieren!
Ik heb er zin in!
 
En gisteren was een leuke start! Ik kreeg vele e-cards voorzien van muziekjes, ik kreeg echte kaarten, gebracht door de postbode, jaja. Ik kreeg tientallen sms-jes, ik werd gebeld, ik kreeg vele prachtige bossen bloemen, elk uur kwam er wel eentje!
 
Schitterende witte tulpen van Anneke, een prachtig roze boeket van The Entertainment Group en een boeket waar geen afzender bij stond omdat de gulle gevers anders bang waren er zaterdag niet in te mogen komen wegens het cadeautjes verbod! Van de @-penstraartjes kreeg ik zelfs een chocolade telegram. Heerlijk! Dank jullie wel!
 
Op op het prikbord van Marco stonden vele felicitaties, wel zeven pagina's lang en Rianne had zelfs een logje aan mijn verjaardag gewijd!
 
's Morgens kwamen mijn nieuwe vriendinnen uit Almere (Desiree, Joyce en Wendelien) op de koffie en 's middags heb ik gewoon gerelaxed. Ik vertikte het om te gaan werken, hihi, en de kinderen waren boven aan het spelen. Arno voelde zich niet lekker en was ook boven en ik? Ik keek een beetje tv, rommelde wat in mijn spulletjes, belde nog wat, at een koekje, keek een dvd'tje... het leek wel vakantie!
 
Er zijn jaren geweest dat Marco mijn verjaardag vergat. Best veel jaren, haha. In 2002 belde hij precies om 0.00 en ik was helemaal onder de indruk.
 
Maar toen belde hij omdat die dag het Nationaal Huwelijksfeest was waar hij voor Prins Willem Alexander en Prinses Máxima mocht zingen. Hij wilde weten of ik er ook zo'n zin in had. Pas na tien minuten ontdekte hij dat ik jarig was, wat ik erg grappig vond. In 2003 vergat hij het weer gewoon, in 2004 belde hij op de valreep. In 2005 kreeg ik een heerlijk ontbijt 's morgens thuisbezorgd! Dit jaar vroeg hij me hem vooral te helpen onthouden. Dus vijf dagen lang stuurde ik smsjes waarin het aantal nachtjes zorgvuldig uit de doeken werden gedaan. En het hielp!
 
Marco smste nog voor ik wakker was, belde in de loop van de ochtend én kwam 's avonds met Leontine nog op visite ook. Ik kan me ergere stalkers voorstellen, hahaha. Hij heeft al die jaren goed gemaakt waar niet eens iets goed te maken viel, want ik geef weinig om dergelijke data. Ik weet toch wel dat hij van me houdt!
 
Het was heel gezellig en ik heb ongegeneerd zitten opscheppen over mijn huis. Asmara was net in slaap gevallen en toen we zachtjes haar kamer in kwamen vloog ze overeind: "Is hij er al?"
En toen, bijna verlegen: "Hoi Marco! Hallo Leontine!" Asmara ervaarde hoe de droom van vele fans bij haar uitkwam.
 
 
Want terwijl ze in haar mooie roze kamer op haar Winxkussen lag, dook Marco naar haar toe en gaf haar een kus en een knuffel. Aron was minder onder de indruk. "Hoi!" zei hij, en las verder in het Donald Duckje wat hij nog mocht lezen.
We hebben gezellig gekletst, hapjes gegeten, drankjes gedronken en ja, de mannen keken voetbal. Sommige vrouwen trouwens ook, ik noem geen naam maar ze is voor Ajax.
 
Pas toen ik officiëel echt niet meer jarig was gingen we naar bed. Het was een heerlijke dag!
 
Morgen ga ik met Marlies, die er gisteren ook gezellig bij was, een dagje naar de sauna.
Ik heb immers weer een ouder lijf, dat moet verwend worden, hihi!
En zaterdag gaan we echt feesten! Ik heb er ontzettend veel zin in!
 
 
 
"Het leven gaat voorbij
maar je leeft door in mij"