Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 3 vrienden ;
en 3 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ik kijk zo uit naar de warme, gezellige en liefdevolle dagen die komen gaan. Ik wil jullie dan ook hele fijne kerstdagen toe wensen en een gelukkig, muzikaal en vooral gezond 2018. Groetjes, Marco xxx
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Laat mij maar droooomen...
Laatst reden we van Schoorl waar mijn vader woont, weer naar huis. Het is maar een kilometertje of twintig, nog niet eens, maar Arno had last van zijn rug en dan is in de auto zitten (of ergens anders zitten, staan of liggen) geen pretje. Nu weet ik uit ervaring dat als ik dan ergens over begin wat Arno's interesse heeft, hij snel afgeleid is en niet meer aan zijn rug denkt.

Snel nam ik voor mezelf de opties door. Zijn favoriete onderwerp was niet mogelijk, want de kinderen zaten achterin
Sport werkt ook altijd, dus ik peinigde mijn hersens of ik nog iets wist over PSV (zijn cluppie) of AZ (waar hij een seizoenskaart van heeft) maar er kwam zo snel niets op. Dan kan ik nog over de formule 1 beginnen, wielrennen, schaatsen, nou ja, eigenlijk zijn alle sporten wel geschikt. Maar er kwam niets zinnigs bij me boven.

We reden langs een boerderijtje waar ik een jongetje met een hond zag spelen. Zondagmiddag, heel fris buiten maar wel een zonnetje, en dat jongetje zat met zijn klompjes aan met de hond te spelen op het erf. Het kan heel goed zo zijn dat dat klerejongetje thuis net met zijn vieze modderklompen over het schone zeil had gestampt en hij voor straf naar buiten moest. Of dat hij de hond net daarvoor gruwelijk had getreiterd en hij nu moest leren leuk te spelen met zijn viervoeter. Of... nou ja, mogelijkheden genoeg. Maar het zag er idyllisch uit en hij leek zo uit een kinderboek te zijn gekomen. Een jongensheld met zijn beste vriend, de enige die echt van hem houdt. Snik.
 
Hoe dan ook, veel beter dan sport! En dus zei ik: "Je krijgt vandaag een miljoen om je ideale huis te kopen. Wat moet je huis hebben, waar staat het en mag ik mee?" Arno fantaseerde er lustig met mij op los en we speculeerden over ons huisje in de bossen met veel grond maar wel een supermarkt op korte afstand.

We bleken veel overeenkomsten te hebben, wat betreft ons ideale huis. En zo heel veel hadden we niet eens nodig. Nou ja, wel natuurlijk, want het huis is ideaal, maar er zaten veel haalbare zaken tussen. En zo kwam het dat we thuis meteen de Makelaarskrant uit het oud papier visten.

Hij moest vrijstaand zijn. Een tuin hebben met mogelijkheden. Rustige ligging. En ik wilde eigenlijk 5 (!) kamers.
Een ouderlijke slaapkamer voor mij en Arno, de kids ieder een eigen kamer, een kamer wat als kantoorruimte voor mij kon fungeren en het liefst een hobby/eigen plekje voor Arno.
Geen vereisten maar pluspunten waren: tweede toilet, ligbad, openhaard. En een kookeiland lijkt me ook tof!
We hebben een rijtjes huis. Een zes-onder-één-kap. Van buiten enorm lelijk. We hebben destijds alleen de woning bekeken zodat we de waarde van andere huizen goed in konden schatten. Maar eenmaal binnen waren we verkocht. De woonkamer is uitgebouwd, geen schuine wanden op de eerste verdieping, en een grote zolder, wat nu dan ook onze slaapkamer is. Het huis is, ondanks de nieuwe keuken, de nieuwe badkamer en alle verfjes en behangetjes, nog altijd lelijk van buiten. Maar ik woon gelukkig binnen.

Arno en ik verdienen allebei redelijk. En volgens de uitrekenrubriekjes op internet, konden we meer dan een half miljoen lenen! Waaat? Opeens leken al die droomhuizen veel meer binnen handbereik. We surfden langs leuke huizen (garage is omgebouwd tot kantoor, met slaapverdieping erop...), oh zo ideaal (tuin op het zuiden en uiteraard aan het water en geen inkijk)

Onze maandlasten zouden verdriedubbelen, maar als we een beetje zouden opletten, zou dat moeten lukken.De volgende dag had Arno alle spiegeltjes van onze tussendeur gehaald. Dat was veeeel te lelijk en als we het huis wilden verkopen moest dat er allemaal af. En het stopcontact in de gang, dat kon ook echt niet langer. Het plafond in de badkamer zat een beetje scheef, dat moest even hersteld worden...

Eigenlijk wilde ik helemaal onze lasten niet verhogen. We hebben best lang krap gezeten de eerste jaren van onze relatie. En ik geniet enorm van het feit dat ik niet meer zo hoef na te denken als ik iets wil. Niet dat we roekeloos met geld om kunnen gaan, maar als ik met de kids naar de bioscoop wil en ze willen een vriendje mee, dan kan dat. Geen zin om te koken, dan is de Chinees een optie. En ik kan voor mijn vriendinnen ook af en toe wat leuks doen. Straks woon ik in een prachtig huis en dan moeten we weer terug naar opletten & uitrekenen. Dat wilde ik eigenlijk helemaal niet...
 
Arno werkte zich ondertussen helemaal uit de naad. Kapot was-ie. En hij kreeg last van zijn rug.
Auw. Opeens wist ik weer waar deze actie vandaan kwam.
We waren ons huis verkoopbaar aan het maken om een huis te kopen wat ter sprake was gekomen omdat Arno last had van zijn rug en ik niet meer wist wat AZ de laatste wedstrijd had gedaan.

Na een goed gesprek met Arno, bleek hij ook geen haast te hebben om te verhuizen.
En dus hebben we het plan drie jaar uitgesteld. Dan gaan we weer eens verder kijken.
Maar één ding heb ik wel geleerd!
Elke dag even naar www.az.nl surfen. Zojuist hebben ze gewonnen met 2-1 en ze kunnen zich voorbereiden op een reisje naar de Oekraïne. Wat ze daar gaan doen?
Huizen kijken, vermoed ik.
 
 
 
 
Welkom, welkom...
Leuk dat je hier bent!
 
Tenminste, dat is aardig van mij om te zeggen, zo in mijn welkomstwoordje.
Maar of het écht zo leuk is dat je hier bent, dat valt nog even te bezien.
 
Voor een weblog heb je discipline nodig, doorzettingsvermogen, geduld en tijd.
Ik bezit geen van genoemde zaken en/of talenten...
 
Wel heb ik dat vroegere vriendinnetje van me met een hotmailaccount, nu de gelegenheid gegeven die foto's te laten zien die ik wilde laten zien. Haar hotmail bonjourde mijn foto's met dezelfde vaart als ik ze stuurde, weer terug.
 
Dat is zo in ieder geval gelukt!
 
En of hier ooit weer wat komt te staan? Geen idee.
Laten we maar gewoon rustig afwachten!
 
xx N.
 

 
 
 
 
 
 
 
 
Schattig!!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Created by Crazyprofile.com
"En waar mijn blik ook reikt
Zie ik haar naast me staan"