Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Zindelijkheidstraining

Ik kijk naar de hond.
Ik kijk naar de hond.
Ik kijk naar de hond.
Ik kijk naar de hond.

Ik houd de hond in de gaten.
Ik houd de hond in de gaten.
Ik houd de hond in de gaten.
Ik houd de hond in de gaten.

Ik kijk naar de hond.
Ik kijk naar de hond.
Ik kijk naar de hond.
Ik kijk naar de hond.

Ik let op de hond.
Ik let op de hond.
Ik let op de hond.
Ik let op de hond.

Ik kijk naar de hond.
Ik kijk naar de hond.
Ik kijk naar de hond.
Ik kijk naar de hond.

Ik neem een slok van mijn thee.

Een plas op de grond.



Leslie
(c) Fotostudio Jan & Olaf - De MeernEven een snel logje van mij, want zoals jullie aan de hoeveelheid logjes kunnen zien, heb ik het erg druk... Ik heb nog niet eens over de verjaardag van Asmara gelogd, en het was zo leuk!

 In sneltreinvaart:


Het kinderfeestje hielden we bij Fotostudio Jan en Olaf in De Meern.  De twee fotografen (Jan en Olaf, hoe raad je het zo!) stelden de meiden meteen op hun gemak en visagist Diana voelde haarfijn aan wat ik met de make up bedoelde. Ik ben allergisch voor jonge meiden met make up, kan ik echt heel slecht tegen. Maar wanneer je een photoshoot hebt... 

Ze maakte de meisjes prachtig op, zonder dat het er goedkoop uit zag en het bleven echte meisjes! Heel knap! Asmara genoot enorm en vindt het haar leukste feestje ooit! Ik log later nog een keer over deze studio want ik wil er nog meer over kwijt!

Ze zitten overigens ook op twitter: http://twitter.com/FotostudioJenO/

Asmara is 11 :-)
Wat is ze mooi... en wat staat de tijd haar goed!

Feliciteren jullie Asmara ook even?





xx N. (trotse mama)
Woef!
Ken je dat gevoel, je wilt zo graag wat meer voor je medemens doen, maar het komt er eigenlijk nooit van? Ik loop al jaren met dat gevoel. Ik doneer aan diverse goede doelen, ik collecteer zelf voor de Kankerbestrijding, in mijn werk doe ik voor mensen meer dan redelijkerwijs van me verwacht mag en kan worden. Maar het is niet genoeg. Laatst heb ik enorm genoten van Brigitte Kaandorp. En ze had een anekdote waarin ze vertelde dat als je een bejaardentehuis in loopt, je gewoon een bejaarde uit kan zoeken. ?Gaat U mee? vraag je dan. En ze gaan altijd mee. Voor een wandelingetje. Al jaren neem ik me voor me daar eens in te verdiepen. Er zijn zo ontzettend veel eenzame mensen in ons land. Mensen die in een instelling zitten en nooit bezoek krijgen. Maar het komt er niet van. Ik weet niet hoe ik het aan moet pakken en ik weet niet hoe dat dan gaat. Een drempel van niks die ik toch niet schijn te kunnen nemen. Je zou eigenlijk online op postcode moeten kunnen zoeken op eenzame mensen en dat je er dan eentje kan reserveren waar je af en toe eens op de koffie kan. Of de #koffie, zoals Marco zou zeggen. Maar dan thee, want ik lust helemaal geen koffie, ook geen #koffie trouwens. Maar ik dwaal af.

Nou wil driekwart van mijn gezin een hond. Ik zie massa?s voordelen en slechts één nadeel. Ik neem ze even met je door.

Asmara
Asmara wil al heel erg lang een huisdier. Eentje die je kan knuffelen, die een vriendje voor je is. Niet zoals onze killer-hamster die echt superleuk en schattig is zolang je je vingers uit de buurt van de tralies houdt. Niet zoals een cavia of een konijn die niet op of om kijkt al je in de buurt komt terwijl je niks eetbaars bij je hebt. Ze wil een poesje of een hondje. Arno is vreselijk allergisch, dus een kat is sowieso uit den boze... Maar ik herken de behoefte van een kind om een dier te hebben, om van te houden, voor te zorgen, die je beste vriend is.



Aron

Is echt een millenniumkind. Verslingerd aan zijn computer, Playstation, Wii en Nintendo DS. Ohja, en de Mi2. Als er een stekker aan zit of oplaadbare batterijen in kunnen, is hij tevreden. Buitenspelen doet hij ook. Soms. Vijf minuten. En dan staat hij alweer bij de achterdeur en meldt dat hij klaar is met buitenspelen. Hij heeft al vier honden. Op zijn DS. En hij leert ze kunstjes en ze herkennen hun naam. En hij voert ze, borstelt ze en laat ze uit. Op zijn DS. Een echte hond zou hij echt uit kunnen laten. Buiten, daar waar de zuurstof is. Moeten uitlaten zelfs, elke dag. Hij wil het zo graag dat hij de vakantie wel af wil zeggen. Want dat is zielig, voor de hond die hij niet heeft.

Arno
Komt alleen met lekker weer buiten en is dan vaak in de tuin te vinden. Harkt en schoffelt, knipt en maait, maar timmert en verft en schuurt en zaagt ook van alles. Laatst nog een vogelvilla. Ja, ik wilde wel een vogelhuisje. Dat hoef je Arno maar een keer te zeggen! We hebben een vogelvilla waar een adelaar in past, zelf gemaakt. Wandelen en fietsen vindt hij ook leuk. Is ook heel gezond, zeker als je een depressie hebt. Maar alleen is maar alleen hè?

Je ziet, alle huisgenoten hebben wel een goede reden om een hond aan te schaffen. Alleen ik lig een beetje dwars. Want ik realiseer me heel goed dat het werk, het echte werk wat een hond met zich meebrengt, op mijn schouders komt.Maar we hebben een compromis gesloten. Er mag een hond komen, ik ben bereid mijn deel van de verantwoordelijkheid (opvoeden, cursus, uitlaten...) op me te nemen maar... dan wel voor één jaar. Een adoptie-puppie dus. Een Golden Doodle (kruising Golden Retriever en Poedel 3e generatie ofzo), een ras dat speciaal gefokt is om mensen met een allergie én een visuele handicap te kunnen helpen. Een jaar lang zullen we dan een kameraadje hebben, opvoeden tot een gehoorzame hond en dan mag hij de training volgen die hem tot een goede blindengeleidehond zal maken. Valt het erg tegen, dan is het voor een jaar, en niet een heel hondenleven. Bevalt het erg goed dan kunnen we na een jaar misschien voor een nieuwe adoptiepup kiezen of een eigen hond. Ik neig een beetje naar het eerste. Het afscheid zal zwaar vallen, maar het idee dat je iemand met een visuele handicap zo kunt helpen vind ik het dan weer helemaal waard!

Het gaat niet meevallen. Een hond is veel werk. Een adoptie hond is nog veel meer werk. De opvoeding is strenger, hij moet leren in de bus, in de trein, in grote massa?s mensen te vertoeven zonder een krimp te geven. Hij mag niet tegen iemand opspringen, niet blaffen, moet zitten zodra je stilhoudt.

Ik heb me er lang tegen verzet en heb ik er ontzettend veel zin in. Gek hè, ik houd niet eens van honden. Niet van andermans honden tenminste. Ik heb met Arno een hond gehad en die vond ik wel het einde. Maar ja, die voedde ik zelf op en dus was ze gehoorzaam haha. Ik heb zo?n hekel aan honden die tegen je op springen of lang en hard (blijven) blaffen terwijl ze al lang door hebben dat je niet met het plasmascherm onder je arm weer weg gaat. Maar goed, eerst maar eens zien wat ik ervan bak :-)

Zaterdag de 23e mogen we haar ophalen! Een naam heeft ze al, alleen weten we nog niet welke... spannend!

Xx N.
Dynamisch bureaublad
In Abcoude had ik een leuke collage van foto's gemaakt met daarop allemaal mensen waar ik graag naar kijk. Arno en de kids dus, mezelf, mijn papa, Rob, mijn zussen, Marco... Leuke gezellige, vrolijke plaatjes van uitstapjes, thuis, vakantie en lekker buiten. Zo'n collage waar je wel blij van moet worden! Die collage had ik als bureaublad gemaakt, en hem laten herhalen, zodat mijn hele scherm gevuld is met leuke, vrolijke, gezellige plaatjes, waar je wel blij van moet worden. En natuurlijk zie je hem nauwelijks, want ik werk nu eenmaal heel erg hard en dus staan altijd Entourage, Safari, Photoshop, Excel, Word en MSN open. Maar mijn scherm is dus wel even 24 inch en dat is geen kinderachtige afmeting. Dus aan de zijkant gluurden altijd wel een paar leuke fotootjes naar me, fotootjes waar je wel blij van moet worden! Okay, het was ietsje lastiger om de icoontjes en mappen op het bureaublad te zien, maar ik weet precies waar alles staat en ik zie liever leuke fotootjes waar je wel blij van moet worden dan saaie mappen. Sjonge jonge, wat een goed idee was dat. Iedereen die aan mijn bureau zou komen zou zeggen 'Zo hee, wat heb jij daar een leuke foto's zeg, daar moet je gewoon wel blij van worden!
En dan zou ik vriendelijk lachen, zodat ik meteen bevestigde dat ik echt heel erg blij was. Door die fotootjes. Soms zijn mijn ideeën zo briljant dat ik me wel eens afvraag of ik niet geniaal ben. Blij en geniaal in dit geval.

En toen kwam Marco naast me staan. Hij wilde iets vragen en ik had het antwoord op mijn bureaublad staan. Aangezien ik mijn hoeken van het scherm zo geactiveerd heb dat er een handeling aan vast zit, schoof ik mijn muis naar linksboven waardoor alle geopende programma's meteen opzij schoven en ik zicht had op mijn bureaublad. Spontaan werd ik blij. Al is dat in dit specifieke geval niet helemaal eerlijk, want Marco stond naast mijn bureau en nou ja, dan is het echt verrekte lastig om niet blij te zijn. Dus ik zat daar dubbelblij te zijn en te wachten op de ongetwijfeld buitengewoon lieve opmerking die nu zou komen over al die leuke fotootjes, toen Marco ineens naar zijn hoofd greep.
Ik schrok. Wat? Wat?
Je zou denken dat ik, immers blij en geniaal, wel een intelligentere reactie zou hebben gegeven, iets meer in de trant van 'Gaat het niet helemaal goed Marco? Is er wellicht een probleem wat ik kan verhelpen? Is het misschien wijsheid als ik 112 even voor je consulteer?' Maar ik zei Wat? Wat?
En ik dacht: Wat? Wat?

'Ik word echt stapelgek van je achtergrond!' kreunde Marco.
Kijk, over dat kreunen valt te praten. Het is niet zo dat ik daar echt last van had. Ik moest meteen ook aan Anitastess denken. Aan Patricia78. En niet in de laatste plaats aan Marlies. Kortom, aan een ieder die dat geluid naar waarde in kon schatten. Het duurde dan ook even voor ik het geluid verwerkt en geplaatst had en de harde waarheid van de betekenis van zijn woorden tot me doordrong. Hij zei niet 'gek' in de zin van 'Ik ben gek op chocola' of 'Wat ben je toch een gek mens!' 
Hij zei 'stapelgek' in de zin van 'Als je me dwingt nog langer naar die achtergrond te kijken kun je me in een dwangbuis afvoeren'.
En, daar hoef je niet persé geniaal voor te zijn, dat betekent niet per definitie dat hij heel blij van mijn achtergrond werd.
'Oh' zei ik dus. En ik klikte gauw mijn programma's weer tevoorschijn zodat al mijn leuke, vrolijke en blijmakende fotootjes weer uit beeld waren. Marco ging naar zijn eigen kantoor cq. fotoloze computer en ik zat als een zak aardappelen stil in mijn stoel en dacht na. Voor de trein kan niet, dat is lullig voor de machinist. Ik hou niet van bloed en geweld. Ik kan niet goed in bomen klimmen en waar vind ik zo gauw een dik touw. Maar ik werd wreed uit mijn gedachten verstoord door Marco die me zijn kantoor in riep.



'Aha!' dacht ik. Nu zouden de verontschuldigingen komen. Hij was gewoon overdonderd geweest door al die leuke, vrolijke foto's en zou zich nu met terugwerkende kracht realiseren dat hij eigenlijk opeens toch wel erg blij was en dat dat gewoon wel van mijn collage leuke fotootjes moest komen en nu zou hij me vragen, nee smeken, diezelfde plaatjes op zijn computer te installeren. 

'Volgens mij is dit echt iets voor jou!' zei hij. En liet me een website zien met dynamische achtergronden. Een soort wallpapers dus, maar dan met beweging. Ik knikte. Ja hoor, echt heel leuk. Ik liep naar mijn computer terwijl Marco de url nog nariep en klikte op de site. Downloadde de achtergronden. Installeerde het programma. Haalde de updates op. 
Thuis deed ik vervolgens hetzelfde. Ik mocht het op drie computers installeren dus deed het thuis ook. Macht der gewoonte denk ik, je bent Nederlander, je hebt er recht op en dus doe je het.

En nu zit ik hier. Aan mijn 24 inch scherm en luister naar het knapperen van het haardvuurtje wat op mijn achtergrond bezig is. Net hoorde ik nog kinderen lachen in het ruisende bos, daarvoor hoorde ik meeuwen en kabbelende golven. Er zijn ook nog bergen, op- en ondergaande zonnen, roze rozen, gele lelies en groen gras. Er is teveel om op te noemen en ik word er stiekem gewoon heel erg blij van. Heel erg blij.

xx N.


Marco's pizza!
Tijdens de fanclubdag van 2009 won Patricia het samen met Marco uit eten mogen, waarbij Marco de pizza?s helemaal zelf zou maken! Het idee kwam destijds van Lunarda en toen ik het Marco voorlegde vond hij het meteen een leuk idee. Een unieke prijs waarbij je Marco toch weer een beetje beter leert kennen. We hadden dit nog niet eerder gedaan en het is altijd even afwachten hoe zoiets uitpakt. Marco had aangegeven welke Italiaan hij graag zou willen (als ik mag aangeven welke Italiaan ik wil dan... maar daar hebben we het nu niet over...) en een paar telefoontjes later was het restaurant gereserveerd en de kok op de hoogte van het feit dat hij zijn plekje gedurende een korte tijd aan Marco af moest staan.





Marco had een drukke agenda en ik heb de gewoonte om, als hij afspraken heeft waarbij ik betrokken ben of iets mee te maken heb, kleine reminders te sms?en. Zoals hoe laat hij ergens moet zijn, het volledige adres, of hoe laat hij uiterlijk weer moet vertrekken om op tijd op de volgende afspraak te zijn. Nu had hij voor onze afspraak een meeting bij War Child en ik maakte me stiekem een beetje ongerust. De kans dat die meeting uit zou lopen was behoorlijk groot, het was ook geen gewone vergadering maar echt wel een ding en je kan er natuurlijk niet zomaar uit weglopen. Dat kon Marco echter blijkbaar wel, want hij verliet exact op tijd Amsterdam om tot op de minuut nauwkeurig bij ons aan tafel te schuiven. Het inschatten van de files is lastig, dus ik was zelf ook iets te vroeg in Laren, maar dook nog even de plaatselijke boekhandel in. Heerlijk snuffelen tussen de boeken en drie boekjes rijker verliet ik de zaak. Het restaurant zat precies waar ik dacht dat het zat, alleen aan de andere kant van de weg. Ik was volledig gedesoriënteerd door de boekhandel. Het maakte niet uit en ik stapte naar binnen waar ik warm ontvangen werd. Ik hing mijn jas op, maakte een praatje met de man waarmee ik de afspraak had gemaakt, maakte kennis met de eigenaresse en stelde een paar korte vragen. Was er een wellicht een koksvest wat Marco kon dragen, waren de prijswinnaars er al? Niet veel later schoof ik aan bij Patricia en Steve die al aan een glaasje Prosecco zaten.



Ik bestelde een cassis (zonder ijs) en overwoog even om het in het mooie Prosecco glas te kieperen, maar de ober nam mijn glas helaas mee. Via de mail had ik al kennis gemaakt met Patricia en alles wat ik nog wist probeerde ik weer boven te halen. Dat lukte verrassend goed en al snel zaten we in een geanimeerd gesprek over al het moois wat uit Italië komt. Eén van die mooie dingen kwam meteen de zaak binnen wandelen. Hij liep even naar achteren om kennis te maken en schoof toen snel bij ons aan. Hij kuste Patricia, gaf Steve een warme hand en mij een lieve knipoog. Er viel een seconde stilte en toen begonnen we alle vier tegelijk te praten en dat bleef eigenlijk de hele avond zo. Het is een erg leuk stel, wat duidelijk al lang heel gek op elkaar is. Ze zijn maar liefst 23 jaar samen, en Patricia moet nog veertig worden!

De menukaarten werden door Marco gehaald en wij bestudeerden de pizza?s. Marco zelf wierp een korte blik in de kaart maar keek niet verder, hij zou ter plekke wel beslissen wat hij op zijn pizza wilde. Toen we een keuze hadden gemaakt en doorgegeven hadden aan de meesterkok aan ons tafeltje, liep Marco richting de keuken, kreeg zijn vest aan en maakte kennis met de man die tot nu toe de kok was geweest.

Marco ging meteen aan de slag en ik moet zeggen: het zag er heel echt uit! Hij stond zelfverzekerd op zijn nieuwe werkplek en alle gebaren en handelingen zagen eruit alsof hij het al jaren doet. Hij werd geregeld aangesproken door mensen die ook wel een pizzaatje van zijn hand wilden, door een bekende of door iemand die zich afvroeg of Marco er een bijbaantje bij had.
Oei oei oei wat ziet mijn pizza er lekker uit!

Af en toe gaf de kok wat tips, op verzoek van Marco, maar het liep allemaal heel soepel. De pizza?s op de schep krijgen was nog wel een klusje, maar ook dat lukte gelukkig prima. Na enkele minuten in de gloeiendhete oven kwamen de pizza?s er alweer uit. Eerst de mijne, toen die van onze gasten en als laatste die van Marco zelf. Hij bracht ze netjes naar onze tafel, ontdeed zich van zijn koksvest en schoof aan. We spraken over lekker eten en drinken, sport, vakanties, het werk van Patricia en Steve en nog veel meer. Toen de pizza?s op waren kregen we de kaart nog een keertje voor een lekker toetje. Ook daar smulden we van. Het was heel bijzonder om met dit clubje aan tafel te zitten, maar eigenlijk ook weer niet. Ik denk dat dat het meest opvallende aan zo?n avond is. Je verstand zegt je: ?Het is Marco Borsato die aan tafel zit! En je weet, dat is bijzonder, dat maak je niet elke dag mee! Maar aan de andere kant wijst geen enkel signaal erop dat er iets heel speciaals bezig is. Je eet met iemand die je al jaren kent, waar je veel van weet en die vriendelijk, aardig en leuk gezelschap is. Je moet jezelf er aan helpen herinneren hoe bijzonder het is, want aan Marco merk je het niet.


We waren alweer twee uur verder toen het tijd was om te gaan. Patricia en Steve zouden nog een koffietje doen, maar Marco wilde zijn kids nog even zelf instoppen en ik wilde de mijne ook graag nog even zien voor ze naar bed gingen. Binnen namen we afscheid van de winnaars, buiten op de stoep namen we afscheid van elkaar. Drie warme zoenen en we liepen allebei een andere kant op. ?Tot donderdag! zei ik blij. Even was het stil en toen zei Marco bijna verlegen: ?Sorry, ik heb geen flauw idee, wat is er donderdag ook alweer?
Ik grijnsde. ?Dan werk ik op je zaak in Abcoude!
We moesten er allebei om lachen. Paar minuten later realiseerde ik me opeens dat het restaurant door de boekhandel aan de andere kant van de weg lag en ik nu voorzichtig lopend om niet uit te glijden precies de verkeerde kant op liep. Mijn auto bleek niet ver van die van Marco te staan en toen hij wegreed stapte ik ook in. Het was een hele leuke avond, een hele leuke prijs. En ik heb zomaar het vermoeden dat dit niet de laatste keer is dat we deze prijs hebben uitgereikt.
Tenzij Lunarda met een nieuw, net zo briljant idee komt!

Xx N.


Aan de overkant...
Het ging een tijdje niet zoals ik het wilde. Ik weet uit ervaring inmiddels dat dit de meest lastige periode van het jaar is voor mensen met een depressie, maar ook als je voorbereid bent, het aan ziet komen, is een dergelijke periode zwaar. In het begin van zo?n periode ga ik goed. Ik zie dat hij het moeilijker krijgt, maar ik red het wel, trek het prima. Maar als de dagen donkerder worden, hij meer moeite met de dagen krijgt en zwaarder op mij leunt, heb ik moeite om mijn energie te verdelen. Mijn kids, de feestdagen, visite, mijn man, het is dan druk. En dan bezuinig is als eerste op mezelf. En dus op jullie. Er speelden nog een paar dingen die me bezig hielden, me uit het veld hadden geslagen, maar die te persoonlijk zijn voor sommige mensen om hier neer te zetten. Jammer, want ik schrijf dingen graag van me af. Maar het was dus stil aan de overkant. Vandaag weer een teken van leven.

"Ik word gek van die onzekerheid
Ik laat het los, ja ik maak me nu vrij"