Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ga je ook naar de workshop op 20 mei nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
De I is van...
Morgen word ik veertig. Vandaag vier ik mijn verjaardag. En ik voel me eigenlijk gewoon nogal klote. Psychisch niet hoor, ik vind het hele jarig zijn geweldig en ik verheug me enorm op vanavond! Maar ik lig al dagen in mijn bed of bivakkeer in de directe omgeving van mijn bed. Ik snuit, slik, proest en hoest en kan geen paracetamol meer zien. En ik baal ervan. Ik erger me. Het stoort me mateloos dat ik nu, net nu, uitgerekend nu, ziek ben. Ik heb dus geen andere keus.

De I is van... IRRITANT!

Ik wil het niet!
Gisteren heb ik een geweldige dag gehad. We hadden het feestje van Jada en die kleine meid liep zo te stralen de hele dag dat ze iedereen aanstak! Het was een feeënfeestje en voor die feestelijke gebeurtenis hadden Leontine en ik ons ook verkleed. We hebben geschminkt, geknutseld, gedansd en kregen bezoek van de Goede Fee. Het was in één woord geweldig! Ik heb echt van het begin tot het eind genoten en daar bovenop kwam dan de dankbaarheid van Marco en Leontine. Leontine bleef me bedanken en Marco werd een beetje emotioneel zelfs, waardoor mijn feeënschmink het ook zwaar kreeg. Het is voor kids natuurlijk heel naar wanneer hun opaatje overlijd, maar als je je al weken verheugd op je partijtje, is het extra zuur als die ook niet door kan gaan. Voor Jada was het zelfs haar eerste partijtje en ze telde de nachtjes tot het eindelijk zover was. Leontine zei dat als ik er niet was geweest ze het afgeblazen hadden, want ze kwamen pas dinsdagavond terug uit Italië. Ik had toen alle boodschappen al gedaan, een verkleedkist gehuurd, onze kleding geregeld, uitdeelzakjes gemaakt en voorbeeldjes geknutseld voor de toverstafjes en fotolijstjes die we zouden gaan maken.
Even...
...door mijn weekend fietsen! Vrijdag was een dag die geheel in het teken stond van het overlijden van Roberto. Ik heb persoonlijk niet van hem gehouden, maar houd veel van de personen die wel van hem houden en dan voel je dat verdriet toch je hart insijpelen. Marco vertrok diezelfde dag nog naar Italië met Armando, en ik sprak hem af en toe. Dat vond ik erg fijn.

Zaterdag vierde Luca zijn partijtje. Luca is eind november jarig maar die periode is altijd extreem druk bij de familie Borsato, en zeker dit jaar met een Koninklijke Première in het vooruitzicht. Om Luca's partijtje alle aandacht te kunnen geven werd hij dus verplaatst naar januari. Ik vind het leuk om Leontine daarbij te helpen, dus de uitnodigingen knutselde ik in elkaar en ook nam ik contact op met Henry die het filmfeestje zou filmen. Zowel mijn kinderen als Luca zelf hebben al eerder een filmfeestje gehad, dus dat was niet zo moeilijk. Luca heeft een geweldige dag gehad en ook ik heb genoten! De acteurtjes in spé waren bloedserieus in hun spel en het leverde een geweldige film op. Luca is een buitengewoon lief kereltje. Gevoelig, betrokken, sociaal, soms een tikkie onzeker. Eigenlijk is het gewoon wat karakter betreft een kopie van zijn vader. De 7-jarige Senna was bij een vriendje gaan spelen en werd vlakvoor de première thuisgebracht. Leontine vertelde dat de film bijna af was, en dat Luca het lijk speelde. "Oh," vroeg Senna. "Op wie LIJKT ie dan?"  We moesten erg hard lachen en Senna begreep er niets van.

Arno en Asmara hadden een minder leuke dag gehad. Aron had de hele dag zijn pyjama aangehouden en was zo'n beetje aan de Wii versmolten, maar Arno had een hele zware, nare dag achter de rug. Asmara is een meisje wat aandacht nodig heeft, en daar ook recht op heeft. Maar Aron wilde dat niet geven (het is geen schooldag en dus is het Wiikend!) en Arno kon het niet. Arno had gekookt, maar Asmara lustte het niet en had toen zelf macaroni gekookt en met ketchup gegeten. Ook was ze zelf naar bed gegaan, omdat Arno haar niet kon instoppen en voorlezen. Ik werd erg verdrietig toen ik dat hoorde en kroop snel bij haar in bed. Of eigenlijk in mijn bed, want daar lag ze onder haar Petshop-dekbedje. Ik schoof haar een beetje op en ze werd wakker. Ze kroop dicht tegen me aan en ik voelde meteen: ze was te warm. Na wat spugen en een zetpil dacht ik eerst dat ze griep te pakken had.

Maar zondag knapte ze weer op en realiseerde ik me: ze was de hele dag alleen geweest met twee anderen en daar was ze letterlijk ziek van. Ik voelde me heel, heel erg schuldig en heel erg rot. Eigenlijk had ik een afspraak met Ine staan die zondag, maar die hadden we onder voorbehoud van onze mannen gemaakt. In dit geval vond ik een man die alleen op zolder kon zitten en een meisje van tien die daar ziek van werd een hele goede reden om de afspraak af te zeggen. Ik heb de hele dag met Asmara doorgebracht en we hebben er allebei van genoten. We deden elkaars haar, we hebben gekleurd, wat gewinkeld, we hebben gips gegoten, we hebben gezellig gegeten, geverfd en tv gekeken. Ik was kapot aan het eind van de dag haha, maar het was een goede keuze geweest.

Arno ging de laatste tijd wat beter, leek wel, maar, en ik weet: ik val in herhaling, met een aanpassing van zijn medicijnen gebeurden er twee dingen.
Hij kon zich beter concentreren, ideeën kregen weer ruimte in zijn hoofd, hij had meer energie en was minder moe overdag. Goede resultaten dus!
Maar de bijwerkingen... die waren minder. Hoofdpijn en misselijk is erg vervelend, vooral als je geen hap meer wegkrijgt, dan voel je je door te weinig eten al snel slap. Maar het meest nare was dat de depressie weer de kop op stak. Hij kreeg meer ideeën zei ik net, en dat is positief en fijn, maar hij kreeg ook weer veel sombere gedachten. Op deze manier hoeft het allemaal niet meer. Als het zo moet, laat dan maar.

Gelukkig had hij naast deze vreselijke gevoelens nog wel het besef dat dit deels de bijwerkingen van het medicijn zijn, en deze emoties niet allemaal op werkelijkheid berusten. Met ingang van vandaag gaat de dosis dus weer wat omlaag, en hopen we dat de voordelen blijven en de nadelen verminderen. Zaterdag vier ik mijn 40e verjaardag en Arno wil daar graag bij zijn. Ook voelt hij druk. Hij vindt dat hij daar bij MOET zijn, hij MOET zich goed voelen, hij MOET er voor me zijn deze dag en hij MOET gezellig zijn. Ik hoop uiteraard dat hij er zal zijn en ook kan genieten. Maar hij MOET niets. Hij MOET vooral doen waar hij zich het meest prettig bij voelt.

Over mijn verjaardag gesproken, er hangt een sluier van geheimzinnigheid over die dag. Ik moet opeens kloppen als ik kamers binnen wil, ik mag niet zomaar de telefoon opnemen en gesprekken vallen stil als ik mijn gezinsleden tref. Ik weet dat Marco er niet bij zal zijn, hij heeft iets wat niet verzet kan worden (hierover later meer) en iets waarvan ik ook heel erg blij ben dat het op deze manier gebeurt (waardoor ik er meer dan vrede mee heb). Zaterdagavond na het partijtje van Luca, kwam Marco weer thuis vanuit Italië. (Vanmorgen zijn ze met het hele gezin weer vertrokken, hij reist wat af!) Hij liet wat foto's zien, filmpjes, vertelde verhalen. Ook liet hij foto's zien die hij van zijn kids had gemaakt met een bepaalde stand op de camera die ik inmiddels ook heb. Het programma iPhoto stond dus open en naast het venster vol foto's zag ik nog een klein strookje buroblad. Op dat buroblad stonden ongeveer vijf of zes foto's die ik ook in dat minimale formaat herkende. Foto's van mij en Marco na een fanclubdag, tijdens een etentje, op een feestje van zijn kids. "Wat is dat?" zei ik, wijzend naar de foto's. "Wat doen wij op je buroblad?" Marco keek naar de foto's, mompelde iets wat verdacht veel op SHIT leek, en sleepte het iPhoto venster er over heen, zodat ik ze niet meer zag. Heerlijk, zo'n verjaardag!



Eind februari ga ik zes dagen weg, voor werk. Ik weet nog niet of ik dat al mag vertellen dus ik kom er later op terug. Woensdag weg, maandag terug. Dat betekent dat ik een surrogaatmoeder of meerderen, moet regelen. Uit school, eten en naar bed, meestal lukt Arno dat wel. Maar 's morgens de kinderen doen, dat is lastig. En Asmara heeft een moeder nodig, die redt het niet alleen met Arno. Aron wel, zolang alles in de oplader heeft gezeten kan de wereld vergaan en hij vindt het best. Ik heb mijn vriendinnetjes al benaderd en ik heb er vertrouwen in dat het goed komt. Asmara heeft zo ook haar eigen ideetjes hierover en dat troost me wat. Maar ik heb duidelijk ernstig last van het werkende-moeder-syndroom. Vooral ook omdat na die zes dagen er twee weken later een tour in Antwerpen zal zijn. Ik moet nog maar eens kijken hoe Arno tegen die tijd gaat, hoe Asmara er onder is en wat ik het beste kan doen. Vooruitkijken heeft geen zin, Arno is minder voorspelbaar dan het weer.

Mijn weekend was een combinatie van hoogte- en dieptepunten.
Misschien dat ik me daarom een beetje wiebelig voel. Niet verdrietig, niet unhappy.
Gewoon een beetje moewahhhh. Kennen jullie dat?


xx N.
De H is van...
Het leven gaat met ups en downs, met hoogte- en dieptepunten. En dat is mooi, want zonder de downs zou je de ups niet ervaren als ups. Maar de dieptepunten kunnen behoorlijk diep zijn, de moeilijke momenten heel, heel moeilijk zijn. Ik had eigenlijk een bepaalde H in mijn hoofd, maar deze week komt er een andere H regelmatig om een hoekje kijken. Dus daarom besloot ik:

De H is van... HUILEN!

Je bent nooit oud genoeg...
...om je ouders te verliezen. Het maakt niet uit hoe zelfstandig je bent, hoe volwassen of hoe groot je kinderen zijn. Het maakt niets uit hoe oud je ouders zijn, hoe mooi en zinvol hun leven was. Je bent nooit oud genoeg om je ouders te verliezen.

Alles schuift een beetje op. Opeens ben jij de man van de familie, het hoofd, de oudste.
Opeens is er geen vader meer om op terug te vallen, ongeacht of je dat zou willen of doen. Opeens hebben je kinderen geen opa meer. Opeens valt er een gat op de plek waar tot voor kort gewoon je vader was. Hij was daar, altijd. En nu is hij er niet meer.

En het verdriet is groot, altijd. Om de vader die je nu moet missen, om de vader die je nooit hebt gehad, om de vader die hij misschien had kunnen en willen zijn. Om de opa die je voor je kinderen wenste, om de opa die hij voor zijn kinderen wilde zijn. 

Er zijn dingen te regelen, afspraken te maken, je hebt geen tijd om verdrietig te zijn. Maar je voelt het wel, je weet dat het er is. En dat het straks bij je binnenkomt. Want je bent je vader kwijt. Je bent je vader kwijt. Je had maar één vader en nu ben je hem kwijt.



Iedereen die een ouder moet missen, weet wat een gat er geslagen wordt wanneer je je vader of moeder moet missen. Ik ben mijn moeder nu bijna zeven jaar geleden verloren en hoewel ik vrede met de situatie heb, het verdriet dragelijk vind, mis ik haar nog altijd. Ze was mijn moeder. Ze was mijn familie, mijn wortels, ik heb haar genen en ze schonk mij het leven.

Je bent nooit oud genoeg om je ouders te verliezen...

Lieve Marco, gecondoleerd met het verlies van je papa!
En dat geldt uiteraard ook voor Leontine en de kinderen en de rest van je familie.

Ik leef me je mee!

xx N.


Smullen...
Asmara: "Mama?"
Ik: "Ja, schat?"
Asmara: "Ik heb straks een verrassing voor je, maar je mag niet weten wat het is!"
Ik: "Oh?"
Asmara: "Ja, je mag dus niet komen kijken, je moet heel erg verrast worden!"
Ik: "Leuk, ik ben benieuwd!"
Asmara: "Ik heb alleen één vraagje!"
Ik: "Vertel?"
Asmara: "Wat is kamertemperatuur?"



Ik was uiteraard heel erg verrast en het was de lekkerste
cake die ik ooit geproefd heb!

Het principe van snoozen...
Snoozen betekent dat wanneer je wekker gaat, je deze niet afzet, maar op de snooze-knop drukt waarna je 9 hele minuten kunt wennen aan het idee dat je bijna op moet staan. Je hangt dan in die heerlijke fase tussen slaap en waak in, droomt nog wat na en staat dan fris en fruitig op. Zo zou het moeten werken.

Ik snooze al jaren. Ik kan me niet herinneren ooit een periode te hebben gehad waarin ik direct naast mijn bed stond. Wel incidenteel, op een fanclubdag bijvoorbeeld ben ik van schrik klaarwakker als ik me realiseer welke dag het is, en tijdens de clipopnamen van het album ZIEN moest ik me vaak om half zes bij Marco melden en dus om half vijf thuis wegrijden en dus om kwart voor vier opstaan en dus... oh God, ik word alweer moe als ik er aan denk. Snoozen deed ik toen dus niet, als je 's nachts op moet staan moet je gewoon een bikkel zijn.

Mijn kinderen moeten om kwart over acht de deur uit. Ze hoeven niet meer gebracht te worden dus ik zwaai ze in nachtjapon aangevuld met joggingspak (heel charmant) vol liefde 's morgens uit. Maar als mijn wekker gaat (7.25) dan snooze ik graag nog even. Een keer of drie dus. Dat wil zeggen, mijn wekker gaat nog twee keer daarna voor ik opsta, maar van snoozen is geen sprake. Die heerlijke toestand tussen slaap en waak die ik hierboven omschrijf, die toestand is mij vreemd. Wat een toestand.

Wanneer ik, zoals vanmorgen, bruut uit mijn slaap wordt gehaald door Celine Dion die me verteld dat haar heart will go on, dan weet ik niet hoe snel ik een tik op mijn wekker moet geven. Enkele seconden later lig ik weer diep in slaap, rotsvast, en droom ik verder waar ik gebleven ben. Voor negen zalige minuten lang is er geen begin van de dag, is er geen moeten en haasten, is het heerlijk dromen en luieren en slapen. En dan hoor ik opnieuw iemand me bruut wakker zingen. Meteen verlaat mijn arm het warme dekbed om de wekkerradio te slaan, en vlakvoor ik weer in slaap val besef ik heel even dat ik zojuist Marco heb weggedrukt. Ik herinner me de stem nog, niet het liedje en val dan weer in een heerlijke diepe slaap. Wanneer ik vervolgens wakker word omdat een DJ zijn eigen grap echt heel erg leuk vindt, realiseer ik me dat ik nu echt op moet staan. Het is nu 7.43 en we hebben nog een half uurtje voor wassen, aankleden, ontbijten, gymspullen pakken, tienuurtje klaarzetten, schoenen en jas aan. 

Mopperend, grommend en kreunend sta ik op. Ik hou niet van opstaan. Niet om 7.25, niet om 9.45 en niet om 11.15. Ik hou heel erg van mijn bed. Ik slaap graag in mijn bed. Ik eet, lees, vrij, kijk TV en telefoneer graag in mijn bed. Ik heb echt een heel erg lekker bed.
En eruit gaan is gewoon niet leuk. NIET LEUK!

Ik maak mezelf graag dingen wijs. Zoals dat wanneer ik nu alvast bedenkt welke kleding de kinderen aan moeten, ik straks niet hoef te zoeken, daar win ik tijd mee en dan kan ik langer blijven liggen. Of: we hebben krentenbollen in huis, die eten de kids zonder beleg, alleen met boter, het scheelt weer een handeling, dat spaart tijd. Hoe lui kan een mens zijn?

Vanmorgen stond ik dus om 7.43 naast mijn bed, liep via de badkamer naar de kamer van de kinderen en maakte ze zachtjes wakker. Asmara stond als eerste naast haar bed, zoals altijd, Aron staat alleen op voor een apparaat met een stekker er aan en andere dingen zijn de moeite van het opstaan niet waard. School al helemaal niet. Asmara liep de badkamer met dichtgeknepen ogen in, even wennen aan het licht, en keek toen voorzichtig tussen haar wimpers door naar mij.

"Jij bent echt nog moe! Als ik jou was zou ik terug naar bed gaan als we weg zijn!" 


Ik keek in de spiegel en moest toegeven dat ik er wel eens beter uitgezien had. Maar was dat vermoeidheid of ouderdom? Ik wilde het niet eens weten. "Doe ik!"  zei ik. En de belofte aan mijn warme bed, deed me meteen opknappen. Ik heb een winter- en zomerdekbed in mijn hoes zitten, en had het dekbed van Arno ook nog ingepikt. Heerlijk warm dus. Denkend aan dat bed pakte ik kleren, maakte het ontbijt, zocht gymspullen en maakte het tienuurtje klaar. Zwaaiend deed ik de deur achter ze dicht. 

Heel even mijn mail checken, je weet maar nooit. Hee Bennie is online, hoi Bennie! Esther heeft haar eerste fanclublogje gemaakt, even lezen. Oh, de telefoon gaat.

En opeens is mijn dag begonnen en ben ik aan het werk. 
Ik ben te lui om op te staan.
Ik ben een te grote worcaholic om terug naar bed te gaan.
Ik ben een raar mens.


(Maar niet de enige: er is zelfs een Hyvespagina: http://uit-bed-eerst-snoozen.hyves.nl)


Wat een feest!
Okay, ik was niet de jarige, maar wat een heerlijk feestelijk weekend heb ik achter de rug! Ik heb het hele weekend een lach op mijn gezicht gehad en nu nog zit ik hier breedgrijnzend achter de computer! Laat ik bij zaterdagochtend beginnen! Ik hoop dat je koffie en broodjes bij je hebt, want het gaat geen kort logje worden...

De G is van...
Voor mij is dit weekend verschrikkelijk vol met drie dagen feest voor Asmara, maar ik kan het natuurlijk niet maken de letter G een paar dagen uit te stellen, haha! Alle schema's in de soep!

Ik heb lang gedacht over de letter G. Ik wil iets waardoor ik jullie beter leer kennen, waar jullie van houden, waar jullie mee bezig zijn, wat belangrijk voor je is en waar je van droomt. De G van Gordijnen zegt dan toch minder en lang niet iedereen bezit de G van Garage.

Misschien denk je zo ook over het Aanrechtkastje, maar ik denk daar toch een stukje persoonlijkheid uit te kunnen halen. De mijne zegt iets over mijn geheugen (altijd voor de zekerheid een nieuwe fles kopen), over hoe belangrijk hygiëne voor me is (als ik wil schoonmaken dan kan het ook) en over hoe opgeruimd ik ben (met proppen kom je een heel eind).

Het heeft dus even wat hoofdbrekens gekost, maar net in de auto wist ik het!

De G is van.... GELD!

Ze is tien!
Onvoorstelbaar, niet te geloven en nauwelijks te bevatten. Straks, om 18.34 precies, is het exact tien jaar geleden dat ik Asmara op de wereld zette! Na een redelijk normale zwangerschap met een gemiddeld aantal kwaaltjes, maar een allesoverheersend gevoel van geluk, kwam Asmara een weekje later dan verwacht in ons eigen huis ter wereld. De bevalling was verwarrend, de opluchting dat Asmara er was en kerngezond was, heel groot.
Hoeveel geluk kan een mens verdragen?

Een paar uur na de bevalling zat ik in ons bed, Aron sliep in zijn bedje, Asmara in mijn armen, Arno zat naast me. Ik weet nog hoe wel elkaar aankeken en woorden te kort schoten. En misschien ook wel niet, want we hadden geen voltallige zinnen nodig om elkaar te begrijpen.

"Mooi hè?" glunderde ik. En ik bedoelde: Ongelofelijk kijk ons hier nou eens zitten! We houden van elkaar, we hebben een lieve zoon, een prachtige dochter, een heerlijk huis en vooral hebben we elkaar! Kijk ons hier nou eens volkomen gelukkig zitten! Ik heb niets te wensen, ik voel me compleet, helemaal compleet! 
"Dat mooie rood was ooit voor mij
Een kleur van passie en van wijn"