Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Geëtiketteerd!
Geëtiketteerd! Dat ben ik. Twee keer al. Ik had geen flauw idee waar Annechien het over had toen ze in mijn log over Asmara haar verjaardag me vertelde dat ze me getagged had. Haar weblog bleek niet bereikbaar en dus zou ik er nooit achterkomen, dacht ik.
Kwartet!Nu had Marlies, die naar punt is verhuisd zonder me daar fatsoenlijk van op de hoogte te stellen terwijl ik toch echt dacht dat we het etiket 'vriendinnen' wel verdienden, me ook getagged. Het deed niet echt zeer, wel dat ze naar punt was verhuisd zonder het te zeggen natuurlijk, maar nieuwsgierig was ik wel.
Mijn grootste vraag is eigenlijk: wat is het verschil met die stokjes die iedereen een jaar geleden naar elkaar smeet? Niets waarschijnlijk. Je geeft het een nieuwe naam en het wordt weer een rage. En welja, ik doe mee. Hoppa, mee in de meute, achteraan sluiten en feesten maar. Als dit een stokje zou zijn, zou het een Kwartet-Stokje heten denk ik.
Vier baantjes die je in je leven hebt gehad?

Ik heb gewerkt in Lunchroom Dominicus te Alkmaar, waar ik in een blauw/wit gestreept pakje de mensen bediende op donderdagmiddag/avond en zaterdag. Vier hele guldens per uur verdiende ik. Ik heb daar een half jaar gewerkt met Astrid en de baas John, maar had veel problemen met Astrid die vond dat ze meer waard was. Het is niet dat ik er onzeker van werd, maar mijn humeur werd er niet gezelliger op.
Op een gegeven moment is dat niet meer leuk en ben ik weg gegaan. Paar maanden later belde John me op, hij zat erg omhoog, of ik in kon vallen. Tuurlijk wilde ik hem helpen en dat ging zo goed en gezellig dat hij me vroeg of ik niet weer wilde komen werken. Astrid was inmiddels weg en toen heb ik er nog twee jaar met veel plezier gewerkt.

Aan de lopende band voor Gillette. Doosjes met wegwerpscheermesjes met secondenlijm aan elkaar plakken en een sticker erop met 'nu per twee voordeliger!'. Het scheelde ongeveer 5 cent, dus echt zinvol werk. Verdiende zo wel in enkele weken een drieweeksereis naar Griekenland bij elkaar.
Arbeidstherapie en Creatieve therapie geven aan Borderliners en Korsakov patienten in het Psychiatrisch Centrum in Nijmegen. Was tijdelijk werk, heb het ongeveer een half jaar daar gedaan nadat ik ook in Santpoort Zuid Bezigheidstherapie had gegeven op een opname afdeling. Boeiend, interessant maar wel zwaar werk.
Als leidster in het Kinderdagverblijf. Heb alle groepen wel gehad, maar vond de verticale (0-4 jaar gemengd) en dreumesgroepen (1-2,5 jaar) wel het leukst. Heel erg leuk werk, hoewel ik het erg inspannend vond. De eerste maanden was ik echt kapót als ik van mijn werk kwam, lag voor 21.00 in bed.
Vier films die je niet vaak genoeg gezien hebt?

Pay it forward, Legends of the fall, Sybil, The Green Mile...

Mariken van Nimwegen!Vier plaatsen waar je gewoond hebt?

Geboren in Schoorl, gewoond in Alkmaar, Nijmegen, Beuningen, Heerhugowaard en nu Almere. Oke, dat zijn er zes...
Seven of Nine, Star Trek Voyager!Vier televisieprogramma's waar je graag naar kijkt?
Ik kijk sporadisch televisie. Ik kan maanden zonder. Ik vind Friends wel heel erg leuk (heb de dvd-serie gelukkig), maar dat is inmiddels afgelopen.
Ik kijk graag Star Trek (ik heb de dvd-series gelukkig), Desperate Housewifes kijk ik graag, en ik vind CSI erg leuk.

Turgutreis in Turkije

Vier plaatsen waar je op vakantie ging?
Spanje (mijn hele jeugd elke zomer zes weken naar mijn familie), Griekenland (inmiddels zo'n 9x geweest denk ik...) Turkije (twee keer geweest en er nu wel klaar mee) en Curaçao (drie keer met Marco mee geweest).
Vier websites die je dagelijks bezoekt?
www.borsato.nl
www.nu.nl
www.rabobank.nl
www.google.nl
Vier dingen die je graag eet?

- Pizza vind ik lekker.
- Een tosti kaas-salami met een laagje ketchup.
- Een broodje uit de oven met pesto, carpaccio, dressing en geroosterde pijnboompitten.
- Toastjes met franse kaas, zoals Port Salut, Boursain, Rambol en Brie. 
Love is in the air!Vier plaatsen waar je liever bent dan nu? 

- In de armen van mijn schatje op de bank, kijkend naar een romantische komedie en allebei huilend omdat het allemaal goed komt...

- In bed met een nieuw Harry Potter boek.

- Op de massagetafel in de beautyfarm, wetende dat de gezichtsbehandeling, de pedicure, de sauna, de luxe lunch, de zonneweide, de manicure, de lavendelpakking en het bubbelbad nog komen...

- Op dat stretchertje aan het hemelsblauwe water op dat ene tropische eilandje met een boekje terwijl Arno naast me muziek luistert en de kinderen in de waterlijn gierend van de lach aan het spelen zijn samen.
Tag!Vier bloggers die je gaat taggen?

Dit soort dingen gaan mij altijd te snel. Iedereen die nog niet getagged is en dit leuk vindt om te doen mag dit als een uitnodiging beschouwen! Laat even weten dat je de uitnodiging aan neemt, dan kom ik bij je gluren ;-)


 

Oscar!
Ze waren in oktober al begonnen met oefenen, klas 4c van Letterland. De rollen waren verdeeld en er werd gerepeteerd wanneer maar mogelijk was. Voorstelling 'De Droomboom' moest een geweldig succes worden!
Aron kwam op 9 januari voor het eerst in de klas, hij zit er nog geen drie weken dus, maar hij wilde wel graag meedoen. Hij mocht één van de gladiatoren zijn. Een stoere rol, al mocht hij in het gevecht niet winnen. In een eerdere log vertelde ik al hoe ik met gevaar voor eigen leven op onze, door de troep in beslag genomen zolder, een zwaard en een schild te pakken had gekregen.
Vandaag was de voorstelling, we hadden vorige week allemaal een briefje meegekregen dat we mochten komen kijken. Ik had er zin in!
 
Meest linker schaduw is mijn held!Gisteren zei Aron echter doodleuk dat we dan niet moesten vergeten morgen zijn ridderpak mee te nemen, want dat had hij natuurlijk dan wel nodig!
Ridderpak? Het zweet brak me uit. Hij kon als kikker, als duivel, als Mickey Mouse. Hij kon als piraat, cowboy of indiaan. Hij kan als die griezel uit Scream, als soldaat en als voetballer van Oranje. We hebben een verkleedkist vól kleren. Maar een ridderpak, dat had ik niet.
 
En dan ga je piekeren. Als je kind net drie weken op school zit, wil je natuurlijk niet dat hij de enige is met 'stomme' kleren tijdens het toneelstuk waar alle opa's en oma's en papa's en mama's komen kijken.
 
Ik kan niet naaien. Ik had ook geen stof trouwens. Ik was daarbij ook nog ziek, want ik overwoog bijna om Danielle te vragen waar de dichtsbijzijnde speelgoedwinkel zat. (Zonder Tom Tom en zonder Daantje kom ik nergens...)
 
Dan maar creatief. Ik pakte een vuilniszak, deed hem binnenstebuiten, knipte een gat bovenin, twee gaten links en rechts, een stuk van de onderkant en pakte een brede zwarte riem. Ik trok hem de vuilniszak aan, en het stuk wat ik van de onderkant had geknipt sloeg ik één keer dubbel en deed dat om zijn hals als een soort brede kraag. De brede riem om en voila, een ridder. Tenminste, dat vond ík. Vind je het als achtjarige ook goed dat je een vuilniszak om krijgt als je in de volste overtuiging bent dat je een echt ridderpak hebt?
Maar Aron keek in de spiegel en zei: "Wauw Mam! Dat is mooi. Dat heb je góed gedaan!"
 
Daar ligt hij -snik- morsdood. Knap hè?En vandaag was het zover. Bij de school aangekomen bleken die twintig kinderen die de klas rijk is, erg veel vaders, moeders, broertjes, zusjes, opa's en oma's te bezitten, want er waren alleen nog staanplaatsen helemaal achteraan. Toen kwamen de acteurs op, netjes in een rij. Het eerste applaus was al verdiend.
 
Ik heb het verhaal voor geen meter gevolgd. Ik heb alleen maar naar Aron gekeken. Waar het stuk over ging kan ik je dan ook niet vertellen. Wel dat Aron zong 'Papa doe niet zo idioot, je zet ons allebei voor paal'. En tevens: 'Mijn moeder is een stresskip, oh yeah...' waarbij hij, om misverstanden te voorkomen, me duidelijk zichtbaar aanwees.
 
Maar zijn rol was mooi. Hij moest met nog enkele gladiatoren het podium op, en boog sierlijk voor de mooie prinses. Of keizerin, koningin, geen idee. Een mooi verkleed meisje.
Toen liep hij terug naar het midden van het podium, en groetten hij een ander jongetje elkaar beleefd alvorens ze met hun zwaarden naar elkaar begonnen te zwaaien. En klap en smak en klets en pets... een echt gevecht ontstond waarbij Aron aan de winnende hand leek totdat... hij getroffen werd door het zwaard van zijn tegenstander.
 
Rechts, naast de nogal grote prinses, staat de uit de dood herrezen Aron!Met een kreun, een zucht en een steun, viel Aron dramatisch ter aarde. Dood.
Dat vervelende andere jongetje stond te juichen en mocht er met de opeens toch niet meer zo heel erg mooie prinses vandoor. Aron bewoog niet. Hij leek heel erg dood.
Wat deed hij dat goed en wat was hij knap! Geen enkele van de gladiatoren had een echt ridderpak aan en Aron was in zijn vuilniszak de meest knappe dode gladiator die ik ooit heb gezien. Wat een talent! Wat een finesse! Wat een souplesse! Wat een overtuigingskracht!
 
Ohoh, daar had je het al.
Tranen.
Stond ik daar weer tussen al die opa's en oma's te snikken.
'Gaat het?' vroeg Wendelien, de moeder van vriendje Nicholas die met zijn Harry Potter hoed nu het podium op mocht. En ik zag haar lachen. Volkomen terecht. Ik realiseerde me hoe stom het was dat ik hier zat te snotteren, maar ik kon niet stoppen, had geen zakdoek mee en moest dus wel elke paar seconden luidruchtig en met geweld mijn neus ophalen wilde ik niet dat het snot over mijn kin zou lopen.
'Hij zit nog maar drie weken op school!' snikte ik, in een poging mijn tranen te verklaren.
 
Ik moet hier dus duidelijk nog aan werken, want ik wil niet tijdens de uitreiking van de Oscar voor Beste Mannelijke Hoofdrol 2026 ook zo staan waterlanderen...
 
 
 
 
Zwak, ziek en misselijk....
Op de verjaardag van Asmara zat mijn schatje bijna de hele dag tussen de visite. Natuurlijk is het superdruk op zo'n dag, enorm veel prikkels, maar door alle afleiding hield hij het prima vol. Heel gezellig! Ik weet heus wel dat na zo'n dag er dan een klap komt, en daar was ik ook op voorbereid. Maar toen ik hem vervolgens bijna 5 dagen niet zag, en ik hem alleen tevoorschijn hoorde komen om over te geven, zakte de moed me in de schoenen. Het kan toch niet zo zijn dat één zo'n feestje meteen zoveel impact heeft terwijl hij al een half jaar thuis zit? Elke dag is hij misselijk, elke dag duizelig, en nog altijd geeft hij bijna elke dag over.
Moedeloos werd ik ervan en ik maakte vrijdag meteen een afspraak bij de huisarts. Helaas ligt ons dossier nog in Heerhugowaard, maar zodra onze nieuwe dokter dat heeft, zal hij een soort van stappenplan opzetten. Gelukkig maar, want hij krijgt zo goed als geen begeleiding.
In het weekend trok hij weer een beetje bij en hij ging zelfs voor het eerst in tijden weer naar AZ. Zondag was het weer wat minder, maar maandag was gewoon een redelijke dag. Er zat weer progressie in!
 
Voor Aron helaas niet. Die werd van de week middenin de nacht gillend wakker, rende naar zijn deur, kreeg die niet meteen open en spuugde tegen zijn wereldbol heel Afrika onder. (Ik zal maar geen grapjes maken over die arme hongerige kindjes hè, dat is wellicht wat ongepast.) We hadden tagliatelle gegeten en het kwam er volledig in tact weer uit. Aron hoefde dus niet naar school en hoewel hij nog wel witjes was, kon hij een paar dagen later gelukkig op tijd weer naar school voor de voorstelling, hierover later meer.
 
Maar toen was ik aan de beurt. Woensdag kwam mijn maaginhoud eruit. Rode kool. Eet ik een keertje groente, houd ik het niet binnen! Ik voelde me beroerd! Ik was duizelig, hoofdpijn, misselijk. Niet weten of je nu honger hebt of moet spugen, maar wel weten dat je buik niet okay is. Klein beetje koorts, zo rond de 38.1 º C. Niks schokkends.
Maar terwijl ik me zat te generen dat ik me zo rot voelde terwijl Arno zich zo al een half jaar voelt, viel er bij hem opeens een kwartje. Hij had vorige week gewoon óók deze vervelende buikgriep gehad! Maar omdat de syptomen zo op een burnout lijken, hadden we het allebei niet herkend, en het als een logisch gevolg gezien van de verjaardag van ons meisje.
Er viel best een last van me af! Er was geen grote terugval dus, we zaten nog gewoon op schema!
 
Hellllupppp!Ik ben nog niet de oude, voel me nog een beetje wiebelig, maar een moeder heeft geen tijd om ziek te zijn. En dus ben ik vandaag maar weer 'rustig' aan aan de slag gegaan. Een rustig weekend zit er ook niet in, maar wel een gezellige met twee jarige nichtjes.
Van de week mocht Asmara een vriendinnetje meenemen. Ik was dan wel ziek maar die meiden spelen zo lief samen dat je daar helemaal geen last van hebt. Ik hoorde Asmara zeggen dat haar moeder een griepje had. En toen vroeg Babette wat haar vader ook alweer voor ziekte had, want die was toch ook ziek?
Asmara: "Ja, die is ook ziek. Ik weet alleen de naam niet meer, maar het was iets met auto's..."
 
Wat blijkt? Aron heeft een racespelletje voor zijn PlayStation: Burnout 3!
Geweldig, die kinderlogica!
 
Asmara is 7 jaar!
Vandaag is mijn meisje jarig! Zeven jaar geleden kwam ze ter wereld als een klein verkreukeld maar oh zo schattig en tevreden knuffeltje, en vandaag is ze niet meer klein en verkreukeld maar een nog net zo schattig en tevreden knuffeltje! En ze is niet een klein beetje jarig, ze is echt énorm jarig! Nieuwe kleren aan, haren mooi, haar nieuwe rolschaatsen van opa mee naar school, en natuurlijk de mand met de traktaties! Helaas is het op de nieuwe school niet gebruikelijk dat de mamas bij het trakteren aanwezig zijn of fotos maken, en zelfs de camera achterlaten mocht niet. Jammer! Maar Asmara maakte er geen probleem van, en dus maak ik me er ook niet druk om. Straks uit school mag ze een paar vriendinnetjes mee en komt ook Oma Elly met Oom Rick, en natuurlijk Mirjam nog op bezoek. Maar het echte feest, dat was gisteren al! En wat was het leuk!
 




  Om kwart over negen maakte ze me wakker, ik mocht gewoon nog een beetje uitslapen ook! Ze kroop voorzichtig tussen ons in, knuffelde en kuste ons en liet ons toen weten dat er geen tijd was om te luieren maar dat we moesten feesten! Dat lieten we ons geen twee keer zeggen! Kadootjes werden uitgepakt, slingers bewonderd, en toen kroop ze met haar nieuwe kleren aan in bed om een dvdtje te kijken terwijl ik als een gek dat gigantische huis nog een beetje op moest ruimen. Ik had zaterdag het meeste al gedaan, maar had toen ook al een verjaardag dus niet zoveel tijd. En omdat we vandaag ook een soort van open huis hadden, moest alles toppie zijn! Dingen die wel ergens horen, zoals flesje shampoo naast het bad, moesten opeens in mandjes onder kastjes verdwijnen, zodat het er allemaal nog mooier uitzag. De schone was die nog niet opgevouwen was, moest naar zolder. Kleren die gedragen waren maar nog niet in de was hoefden, werden schijnheilig in nog lege laatjes gepropt. Alles moest mooi zijn! En naar mijn bescheiden mening: dat wás het ook!

Aron kust zijn zusje!
Een broodtrommel van Winx!
Een mooi poppenbedje voor Annabel!
De taart met gewone kaarsjes :-)
Blaaaasssss... ik wens dat papa beter wordt...
Luuk lust wel twee stukken taart!


Precies om 13.00 ging de bel en vanaf dat moment begon ik aan mijn rondleidingen. Is het heel onbescheiden als je daar erg van geniet? Ik voel me ontzettend thuis en ben supertrots op mijn mooie stulpje en genoot ontzettend van het alles laten zien. Iedereen is ook aardig, niemand zal zeggen: Ooh goh valt tegen

Asmara werd ontzettend verwend en was met alles gigantisch blij. Mama, mag deze open? Ik keek naar het zojuist van Luuk en Lotte ontvangen makeup koffertje en wist hoe het grut er over tien minuten dan uit zou zien. Ze keek me zo smekend aan dat ik zonder aarzelen Tuurlijk schat! zei. Dat dat nogal verrassend was bleek wel toen ze me doordringend aankeek en me waarschuwde: Ik vroeg dus of hij ópen mag hè? Maar dat had ik dus al begrepen en blij begon ze zichzelf en Lotte nog mooier te maken dan ze al zijn. Ook kreeg ze een groot Winxkussen (waar ze vannacht op geslapen heeft, hij moest en zou in haar bed) en een Assepoester met koets. Ze sprong letterlijk een gat, of eigenlijk een heleboel kleine gaatjes in de lucht van blijdschap. Vanmorgen wist ze zelfs alle namen nog: Oh, ja, die kreeg ik van Tessa, Kelly, Nienke, Inge en Marijke die niet van Lotte is! Best knap! Maar ze kreeg nog veel meer moois! Veel roze, veel glitter, veel kantjes en strikjes. En Asmara vond alles leuk!

 

Lekkere taart!
Heerlijk zacht kussen! En ook zo roze!
Winx! Pak elkaar maar bij de hand...
Nog meer kadooooootjes!
Luuk en Aron
Kanjer Manon!

Het was ontzettend druk! Vriendinnetjes uit Heerhugowaard met kroost en aanhang, familie met en zonder kroost en aanhang, Borsato Babes met en zonder kroost en zonder aanhang en wat was het gezellig! Een paar jaar terug was een verjaardag voor mij één grote bron van stress. Zoveel lekkers en maar twee handen om alles klaar te maken, uit te delen, op tafel te plaatsen, liedjes te zingen, taart te snijden, fotos te maken. Allemaal mensen met dorst en trek, mensen die een praatje willen maken en nooit had ik ergens tijd voor. Maar nu, dat delegeren is een tweede natuur geworden. Inge zette koffie, Kelly dronk m op, Marijke was de frituurvrouw, Tessa ging met de hapjes rond, Céline maakte de zalmrolletjes, en Marlies, onvoorstelbaar, die deed de rest. Kijk die ene foto met de afwas nou toch! Tip van de dag: Altijd Marlies op je feestje uitnodigen!! Dan had je nog Dymphna die in stilte zat voor de verkeerde muur hopende de grote hoeveelheid kinderen te ontlopen, Marijke en Inge maakten dubieuze rolletjes, en ik wil niet weten wat er op die ene foto staat

Af en toe deed ik net alsof ik ook iets deed. Zo stond ik in de koelkast iets te zoeken wat er écht niet lag, maar Marijke79 wist alles te vinden en achter de sla en naast de kaas vond ze wat ik zocht. Voor de foto roerde ik ook even in de aardappeltjes die niet op de foto staan en voor jullie denken dat ik het decolleté van Marlies aan het inspecteren ben, ik bewonderde haar hamburgers en knakworsten. Niets onfatsoenlijks aan.

   

Nienke wil er ook op, Marijke schiet stiekem zelf ook, Dymphna hoort niets en ziet niets... ahum...
En dan doe ik nu hier de filter in...
Tessa gaat rond, en ik eet het op!
Marlies is van alle markten thuis!
Kelly doet zoals altijd, lachen dus, en Dymphna haar ogen lekken...
Net echt!

Asmara was erg blij met de haar nieuwe rolschaatsen en lokte af en toe iemand mee naar buiten om haar te ondersteunen. Eén keer viel ze echt hard en huilde ze tranen met tuiten. Maar ik troostte niet zoals ze hoopte, want als je in de badkamer gaat rolschaatsen op het randje naast het bad sorry hoor, dat is niet alleen stout maar ook dom. Aron zag ook zijn vriendjes uit Heerhugowaard weer en aangezien de PlayStation niet aan mocht werd de badkuip een racebaan voor de autos, ware het niet dat de dinosaurussen net een trek over die gletsjer moesten maken met alle gevolgen van dien.

Zo doet ze anders nóóit hoor...
Wil ik weten wat dit is?
'Oh Marijke, wat zijn ze heeeeet!'
Hier pak ik buiten een fles frisdrank (c) Tessa Spijkerman :-)
Mijn schatje was ook de hele dag beneden!
Dat ziet er goed uit!
Gezelllllig!
Knip!
Ze moet wel heel veel van me houden...
Mijn lieve nichtje Manon, zus Karen en mijn papa bleven als laatste. Arno en de kids lagen al in bed toen ik nog met hen aan tafel zat te gieren. Uiteindelijk zat ik in een leeg huis, en op wat zand hier en daar na, was het net zo netjes als voordat de visitestroom op gang kwam. Mijn aanrecht weer volledige leeg, al het servies weer in de kasten. Restjes eten in de koelkast, taarten in de schuur.  Wat een dag! Asmara werd vanmorgen blij wakker. En ik ook!
Ik ben zelf over 2 weken jarig. Zal ik wel of zal ik niet?

Tom Tom aan voor de koelkast...
Dat gaat er in als een broodje hamburger!
Knuffelen met zusjelief!

 
 
  
Intuïtie

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ik heb een sterk ontwikkeld empatisch vermogen, wat maakt ik weinig moeite hoef te doen om te beseffen wat er in de ander omgaat. Ik pik gevoelens en stemmingen van anderen makkelijk op en beschik over een grote portie mensenkennis. Hoewel ik vaak dan nog niet weet waarom, waarschuwt mijn intuïtie me vaak wanneer ik mensen tegen kom die niet te vertrouwen zijn. Ik herinner me mijn chef nog, van een aantal jaar geleden. Een vriendelijke man die een jaar of twintig ouder was dan ik. Maar toen ik me aan heb voorstelde gingen alle alarmbellen af. Ik wist: hij is niet okay. Maar ik had geen idee waarom. In de loop van de tijd merkte ik dat wel, hij was sluw en zijn bedoelingen waren altijd dubbel. Na een meningsverschil over iets, waar uiteindelijk de directrice een besluit over had genomen, verkoos hij ervoor me te negeren. Hij zei iedereen gedag, maar zei de hele dag niets tegen mij, ook niet als ik hem iets vroeg. Een belachelijke situatie natuurlijk voor een werknemer en chef en ook onhoudbaar. Later kwam naar voren hoe hij een collega van mij had gevraagd een weekendje te blijven slapen (want zijn vrouw was toch weg, en dat terwijl zijn vrouw ook in het bedrijf werkte!), een andere hele jonge collega steeds op schoot getrokken had, en nog meer van die vervelende voorvallen. Niet iets om iemand zomaar voor te ontslaan na 25 jaar arbeid, maar alles bij elkaar bleek toch wel dat het een eng ventje was. Uiteindelijk werd hem toch verzocht, met ee rechtzaak en alles, te vertrekken. Ik had vanaf het begin af aan al afstand gehouden, dus mij raakte het minder, maar veel mensen waren toch wel van streek toen alles naar buiten kwam. Ik was blij met mijn instinct! Maar vooral blij dat ik naar mijn instinct had geluisterd. Ik heb dit heel vaak gehad, en ook de andere kant op. Mensen die niet goed in de groep lagen, gewantrouwd werden, konden door mijn instinct als 'ok' worden bestempeld en bleken later ook echt leuke mensen te zijn. Ik kan wel zeggen dat ik wat dat aangaat veel vertrouwen in mijn gevoel heb!
 
Een aantal jaar geleden verhuisde Marco van Stompetoren naar Blaricum. Toen hij me uitlegde hoe ik moest rijden, vertelde hij dat ik NIET de afslag Blaricum moest nemen.
Maar toen ik in de auto zat, met naast me het witte vel papier met daarop in grote zwarte letters hoe ik moest rijden, brak het zweet me uit.
Afslag Blaricum.
'Niet nemen! Niet nemen!' riep mijn verstand, want tja, Marco had duidelijke instructies gegeven. 'Ga eraf! Er staat Blaricum op dat bord! Je moet naar Blaricum!' riep dat andere stemmetje met eenzelfde vastberaden geluid. Daar zat ik. Mijn ogen zagen het bord met de afslag. De letters begonnen op te lichten, alles erom heen werd plotseling donkerder, alsof alleen de afslag nog gezien mocht worden. Mijn hele hebben en houden reageerde, ik moest eráf! Het stemmetje wat Marco's woorden herhaalde vervaagde en was nauwelijks nog te verstaan.
'Bla-ri-cum! Bla-ri-cum!' Duizenden trommels dreunden in hetzelfde ritmerijke cadans de lettergrepen van het mooie Gooise dorp. En toen zat ik op de afslag. En toen reed ik Blaricum in. Opluchting was mijn deel, ik had Blaricum bereikt! Het was me gelukt!
Maar na een blik op de mooie routebeschrijving versomberde mijn stemming al.
Ik had niks aan dat vodje papier. Ik reed dwars door het pittoreske Blaricum. Smalle straatjes, grote bomen, kolossale auto's, opstoppingen en chaos. En nergens de straat die ik moest hebben. Daar ging mijn telefoon. 'Waar ben je?' Beteuterd en beschaamd gaf ik toe dat ik in het centrum van Blaricum rondjes aan het rijden was. 'Maar ik had toch verteld hoe je moest rijden?' Ik knikte onhoorbaar. 'En je had het toch opgeschreven?' Ik kreunde wat. Met veel omwegen en keren op de weg, éénrichtingswegen in en vragen aan voorbijgangers kwam ik op de plaats van bestemming. Daar werd ik hoofdschuddend ontvangen. 'Vróuwen!' zei zijn blik.
Hoe kon ik uitleggen dat ik er niks aan kon doen? Dat het de trommels waren?
Bijna een jaar lang ben ik fout gereden. En nu krijg ik het nog steeds benauwd als het bord in mijn vizier komt, maar kan ik me beheersen. Ik ga er niet af. Ik laat de afslag liggen. Precies zoals me opgedragen is.
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Alleen... Ik ben verhuisd. Ik woon in het fijne Almere nu. En heerlijk dicht aan de snelweg, ik zit in een kwartiertje in Blaricum. Punt is alleen, dat als je vanaf Amsterdam komt, je de eerste afslag moet hebben, Almere Stad-West. Geen enkel probleem. Dat red ik gewoon. Ik rij zó, zonder problemen als een postduif naar mijn huis. Zonder Tom-Tom. Zonder Shellstratenboek. Zonder voorbijgangers. Ik kán het.
Maar nu ging ik laatst de stad in. Redde ik ook. Bordje Centrum volgen. Makkie. Parkeren. Shoppen. Tassen sjouwen. Auto terugvinden. En dan naar huis.
Kwam ik nou van links of van rechts? Ik zie de PABO, rood gebouw, daar kwam ik vandaan! Ohnee, nu weet ik het weer, daar ging ik keren omdat ik verkeerd zat. Weer keren dan maar. Het wordt een steeds soepeler U-bochtje. Dan rijd ik naar de grote weg en kan ik kiezen tussen Almere-Aanhangsel (Buiten, Haven, U noemt het maar) of Amsterdam.
 
Ach en wee. Dan moet ik dus Amsterdam nemen, want dan kom ik voor ik Almere volledig verlaten heb, altijd weer de afslag Almere Stad-West tegen. Maar dat lukt me dus niet. Ik kan niet, als ik Almere op de bordjes zie, Amsterdam aanhouden. Ik woon niet in Amsterdam. Dat is Marlies! Ik woon in Almere, ik zit in Almere, ik moet hier echt ergens zijn. Waar is mijn huis?
 
Een ezel stoot zich, bla die bla die bla... dit gebeurt me dus gewoon élke keer. Vier keer al. Vandaag reed ik langs een schrijver. Ik woon in de literatuurwijk, aan de rand. Als ik slim ben pak ik een andere ingang, ben ik vlakbij mijn huis. Maar neeeee... ik zie een schrijver op de bordjes staan en raak volledig in paniek. Multatuli! Hij schreef boeken! Hier woon ik ergens! En hoppa, de wijk in. En dan ontdek je hoe groot de literatuurwijk is. Hoeveel drempels er gebouwd zijn. Hoeveel schrijvers er zijn. Hoe weinig boeken ik er ook bij kan verzinnen.
 
En dan weet ik weer dat dat instinct van mij volkomen onbetrouwbaar is als het op geografische zaken aankomt.
Mensen, die weet ik. Daar heb ik verstand van.
Maar vraag me niet waar het Noorden is, want ik heb geen flauw idee.
 
Ik rij vanaf mijn huis in 15 minuten bij Marco de oprit op. Maar vanaf de binnenstad naar mijn huis is gewoon drie kwartier. Misschien moet ik mijn principes overboord kieperen en toch maar de Tom Tom aanzetten vanaf de stad naar huis. En niet te vertrouwen op mijn ingebouwde Stom Stom...
 

 
 
 
 
 
Nieuwe school!
Na de kerstvakantie zijn Aron en Asmara op hun nieuwe school begonnen. Twee weken hebben we vrij gehad, lekker in het nieuwe huis kunnen rommelen, kunnen wennen aan de nieuwe kamers enzo, de omgeving een beetje verkend. We hebben chocoladelolly's gemaakt, gipsen broches geknutseld, veel lego in elkaar gezet, en ja, de Playstation stond ook veelvuldig aan. Aron had al snel een vriendje gevonden. Jeremy heet hij, hij woont in dezelfde straat en is ook 8 jaar. Qua looks zou het zijn broer kunnen zijn, al is hij een kop groter. Donker ogen, donker haar, en ook nog eens lang haar met een elastieken haarband, net als Aron. Ik dacht eerst dat hij ouder was, vergat even dat mijn kids van die ukkies zijn! Maar Jeremy is net zo oud en vindt de Playstation ook heel erg leuk dus die twee jochies vermaakten zich uitstekend. Jeremy zit helaas in een andere wijk op school, maar het veldje voor onze deur is een uitstekende meetingpoint!
 
En maandag was het zover. De eerste schooldag! Asmara zei dat ze een beetje zenuwachtig was, en dat verklaarde de enorme knoop in mijn buik. Aan de ene kant maakte ik me geen zorgen, ze zijn beiden niet verlegen, zagen er niet tegen op, en de school is leuk. Maar aan de andere kant... wat nou als het niet klikte met de juf? Wat nou als ze gepest zouden worden? Geen vriendjes zouden krijgen? Stel je voor dat ik gebeld zou worden dat ik ze maar moest komen halen omdat ze ontroostbaar waren? Spoken, zo noemen we dergelijke denkbeelden. Gauw van me afzetten dus!
 

Eerst reed ik een beetje verkeerd. Ik dacht dat ik wist waar de school lag, maar opeens hield de wijk op. Oeps. Gelukkig zag ik een bekende straat en reed ik er toen alsnog naar toe. Samen liepen we eerst naar Aron's klas. Het werkt goed voor Asmara als ze weet waar haar broer zit. Aron had een mooi plekje helemaal vooraan gekregen (heel verstandig! Aron ziet alle vogels vliegen!) en schoof zo aan. Ik slikte. Maar Aron zwaaide en zei: "Nou, dag mama!"
 
Was dat het? Geen verlegen blikken, geen onzeker gevoel? Gewoon gaan zitten en meedoen alsof je al jaren op Letterland zit? Ik gaf hem een kus (dat mag nog steeds gelukkig) en liet hem achter. Hij keek me al niet meer aan, was druk in gesprek met zijn buurjongetje.
 
Op naar Asmara haar klas. Daar bleek een jarige te zijn dus Asmara was al meteen blij. Ze kreeg een plekje aan een groepje van vijf tafeltjes.
 
Ze ontdekte al snel dat dat léuke meisje met die moeilijke naam (ze blijkt Babette te heten, ik dacht meteen iets echt moeilijks hahah) vlakbij haar zat. Ze sloeg haar armen over elkaar heen en daar zat ze. Klaar om alles te leren wat er nog te leren viel. Ook zij gaf een kus en ze zwaaide me vrolijk uit. Geen tranen, geen angsten. Ik heb die kids veel te goed opgevoed!
 
En daar liep ik dus in mijn eentje over het schoolplein. Geen moeders om mee na te kletsen en te vertellen dat ik geen tijd heb voor thee. Ik voelde me wél een beetje eenzaam, wél een beetje verloren. Ik gluurde door het raam bij Asmara die op de benedenverdieping zit. Ik zag haar lachen en kletsen en een jongetje vertellen wat allemaal anders moest. Tuttertdetut. Dat ging meer dan goed.
 
(c) Letterland

(c) Letterland

(c) Letterland
   
 
 
 
 
 
 
 
Nou ja, dan maar naar huis? Werken ofzo?
De eerste telefoontjes kwamen alweer, dus dat was inderdaad een goeie optie.
Stipt om twaalf uur stonden Arno en ik samen op het schoolplein. Daar kwamen ze het pleintje op. Asmara bleef in de deuropening plakken, ze was nog druk in gesprek met de juf. Aron werd door de juf naar buiten gebracht, hij bleek te zijn verdwaald. Twee dikke knuffels kreeg ik en de verhalen over hoe leuk het was. Ze hadden nog geen Engels gehad, en daar hadden ze zich nou juist zo op verheugd. Asmara bleek zelfs twee jarigen te hebben gehad en morgen weer eentje! En dat meisje dat jarig is heeft dezelfde jas! Hoera!
 

Asmara aan haar tafeltje!Zo schattig, nog een kus voor zijn zusje...(c) Letterland
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Aron had een nieuw liedje geleerd, wat we de hele dag hebben mogen aanhoren. En een jongetje hield een spreekbeurt en dat was wel cool en dat wilde Aron ook wel. En hij had een rol in het stúk gekregen. "Oh wat leuk!" zei ik, "Gaan jullie een toneelstuk doen?"
Maar hij schudde zijn hoofd. "Geen toneelstuk, een stúk. En ik ben de gladiatoren! Dus ik moet een zwaard mee naar school. En mijn schild."
 
En dus kroop ik vanmorgen op handen en knieën over onze zolder, op zoek tussen alle troep naar de stapel verkleedkleren waar een zwaard en een schild bij moest liggen. Tevens smeerde ik als vanouds boterhammen, want dinsdag en vrijdag blijven ze altijd over. Van mij had dat allemaal niet persé meteen gemoeten, maar toen bleek dat ze het als vanzelfsprekend aannamen, heb ik maar niet geprotesteerd. Dit keer brachten we eerst Asmara weg, daarna liep ik met Aron mee. Geen centje pijn. Broodtrommels in de daarvoor bestemde bakken, alsof we nooit anders hebben gedaan.
 
Mooi plekkie hoor!Een eigen naamkaartje! Handig als je zo vergeetachtig bent als Aron!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
En hier zit ik nu. Aan mijn pc. Overal loert werk naar me, ik hoef me niet te vervelen.
En dus speel ik nog een spelletje patience. En nog een. En nog een. En zet nog een kopje thee.
Hoe laat is het eigenlijk? Mag ik ze al halen?
 
Wensen...
"De beste wensen!"
"Gelukkig nieuwjaar!"
 
Het spijt me voor al die mensen die de moeite hebben genomen me te mailen, sms-en of een kaartje te sturen, maar dergelijke standaard kreten doen me niet zo heel veel...
Ik weet dat de bedoelingen goed zijn, maar zeker als zo'n sms naar een heel adresboek wordt verzonden, en dus niet speciaal voor mij zijn, hebben ze voor mij weinig waarde.
 
Het is voor mij hetzelfde als "Hallo, hoe gaat het ermee?" of "Hoe is het?"
Het lijken vragen, maar men wacht niet op een antwoord, het is gewoon een manier van groeten. Bij 'de beste wensen' horen echter ook vaak nog zoenen, soms van mensen die je niet tot nauwelijks kent en tja, daar doe je me ook al geen plezier mee. Ik ben dan ook altijd blij als de eerste paar dagen van januari voorbij zijn en we al die opperbeste wensen weer kunnen laten schieten. Ik kan nog veel van haar leren.
 
Toch kreeg ik ook een aantal persoonlijke en lieve smsjes. Met kreten erin waarvan je weet dat ze speciaal voor jou zijn (LJ2!) of waar mijn naam in wordt genoemd (of heb je die naar meerdere Naat's gestuurd?). Maar eentje vond ik bijzonder lief.
 
Ik dank 2005 voor jou... en hoop dat ik 2006 weer met je mag delen!
 
Liefs en een knuffel!
 
 
"Zie niet mijn masker
Maar kijk alsjeblieft door me heen"