Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Koekjes!
Vandaag gingen we koekjes bakken. Eerst op de fiets naar de winkel, daar alle spulletjes gekocht, en toen thuis het deeg kneden. Opstijven in de koelkast en in twee eerlijke helften verdeeld. En daar zaten ze. Tong uit de mond van de inspanning, maakten ze met behulp van de vormpjes de prachtigste koekjes. Een engeltje voor Aron, en een kerstboom. Asmara nam de maan en de bloem, en ook het kerstklokje. Toen ruilen, want ze wilden natuurlijk allebei alle vormpjes proberen. Vervolgens werden ze versierd met hageltjes, bloempjes, balletjes en zelfs een paddestoel. Práchtig zagen ze eruit!
Op de bovenste helft van de bakplaat legden we de koekjes van Aron, op de onderste helft die van Asmara, want ze mochten natuurlijk niet door elkaar komen.
Bijna anderhalf uur hebben we gezwoegd in de keuken op de eetbare kunstwerkjes, en toen mochten ze de oven in. Om te voorkomen dat ze meteen zouden smelten nog even af laten koelen buiten, maar toen was het echt zover.
Trots stonden ze met zijn tweetjes voor de oven. Wat zag het er allemaal geweldig uit! Ze konden niet wachten tot de 20 minuutjes voorbij zouden zijn. Letterlijk, want na een minuutje kijken waren ze allebei al weer afgeleid en aan het spelen.
 
Na 20 minuten keek ik door het raampje van de oven en schoot een beetje in de lach.
"Ze zijn toch niet verbránd hè!" sprak Asmara me streng toe. "Want laatst op school had een moeder de koekjes laten verbranden en toen moesten we allemaal delen..."
 
Ik schudde mijn hoofd. "Het goede nieuws is dat ze prachtig van kleur zijn en vast heel erg lekker zullen smaken!" antwoordde ik.
 
Maar ze keken me wantrouwens aan. "Wil ik wel weten wat het slechte nieuws is?" vroeg Aron somber. Maar Asmara had het ondertussen al gezien.
"Oh néé!" gilde ze. "Er is een ongeluk gebeurd!"
 
Inderdaad, alle koekjes waren in deze tijd van Kerst en Goede Voornemens, tolerantie en saamhorigheid, gezellig tegen elkaar aangekropen en samen één grote koek geworden. Hand in hand, samen staan we sterk. En ja, ik kon er wel om lachen.
 
Maar Aron en Asmara waren diep beledigd. Al dat werk...
"Weet je wat? Dan eet ik ze wel op, dan hoeven jullie daar niet mee te helpen..." stelde ik voor.
En zodoende zitten ze nu gepikeerd met hun onherkenbare engeltjes en versmolten kerstklokjes op de bank. Te smullen natuurlijk, want ze smaken heerlijk.
 
En ik sta grijnzend in de keuken en neem er ook eentje.
Vrede op aarde.
 
 
1. Door: leuk op 13-01-2008 01:57:20
leuk zeg
2. Door: Miriam op 13-01-2008 10:05:09
Erg oud logje naar boven gehaald en heeft toen nooit iemand op gereageerd!

maar lekker zeg koekjes bakken...
3. Door: masai op 13-01-2008 10:13:08
Vrede op aarde in de mensen een welbehagen, zelf op een bakblik, hahahahaha.
Reactie toevoegen
Naam:
E-mail:
URL:
Ik ben geen 'spambot':

Of login

Reactie op:
Houd mij op de hoogte:
Reactie:
Problemen? Zet de javascripts uit
"Vandaag is rood
wat rood hoort te zijn "