Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Vlieland heeft het!
Eerder heb ik al over Vlieland gelogd en terwijl ik dit schrijf weet ik heel zeker, dit is mijn laatste logje over dit onderwerp beslist niet! Maanden geleden prikten we dit weekend om er weer een paardrijdweekendje van te maken. Ik benaderde dezelfde meiden als vorige keer en drie van de vijf meiden besloten mee te gaan. Ine, Kelly, Daniëlle en ik zouden er een geweldig weekend van maken! Er werd een huisje geboekt, fietsen gereserveerd, boottickets vastgelegd, linnen gehuurd en afstreepkalenders gemaakt, maar toen was het eindelijk bijna zover!Ine bleef donderdag al gezellig slapen, want we moesten toch al middenin de nacht opstaan (kwart voor zes) en als ze vanuit Oss zou moeten reizen was dat nog veel vroeger. Kelly was diep beledigd dat ik haar bed zomaar aan Ine afstond maar besefte toen weer opeens dat ze nog een eigen thuis had en sliep bij haar ouders.


Mijn papa en Marlies waren er ook want het was natuurlijk spelletjesavond. Ine schoof gezellig aan om zich helemaal van het bord te laten spelen. We lokten haar met makkelijke vragen (Wat zit er op een moorkop? Chocola!) en Ine waande zich al met een medaille. Arno wist niet zeker of hij wel mee kon spelen want hij voelde zich helemaal niet lekker, maar zijn humeur verbeterde met ieder gewonnen triviantje en toen hij uiteindelijk geschiedenis schreef en de overwinning binnen sleepte was het eigenlijk toch wel gewoon een hele goede avond. Voor hem dan, want ik kan nu eenmaal niet tegen mijn verlies. Ik denk ook eigenlijk dat Arno vals gespeeld heeft. Moet haast wel.
De volgende ochtend ging mijn wekker om half zes, ik drukte één keer op 'snooze' en 9 minuten over half zes dook ik uitgeslapen en helder, eh, dook ik de badkamer in. In enkele minuten had ik de zombie die me in de spiegel keek gemetamorfoosd naar een geweldig lekker ding en maakte ik Ine zingend met bijbehorende danspasjes wakker. Jammer dat ze haar bril niet op had, want nu zag ze het niet. Maar het was echt heel leuk en duidelijk zo'n once in a lifetime moment. Uniek en ongeëvenaard en eigenlijk zelfs een twitterberichtje van Marco waard over talent en een ster in wording enzo. Maar goed, gemiste kans. 





Beneden kwam Kelly al de tuin in lopen en begon ik razendsnel aan het ontbijt. Niet veel later schoof ook Daantje aan en aten een lekker broodje uit de oven met brie, spek, knoflook en pesto. We aten op ons gemakje, lachten en genoten al volop, begonnen heerlijk relaxed aan het weekend tot we zagen hoe laat het was en we in een razend tempo de koffers in de auto moesten werpen. Kelly werkt op Schiphol en dat merk je want met wat gepuzzel en gemeet zat opeens alle bagage keurig in de achterbak gestapeld. Een blik op die berg bagage en je dacht dat een heel voetbalteam drie weken naar de Zuidpool zou gaan, maar het was toch echt van vier meiden voor drie dagen!


We reden soepel en fluks (dat woord bestaan echt) naar Harlingen, parkeerden de auto op het parkeerterrein, namen de bus naar de haven en mochten meteen doorlopen naar de boot. Alles op ons gemakje en zonder enige stress, ik raakte er helemaal van in de war. We hadden een mooi plaatsje op de boot, aten een muffin en dronken wat. Hoewel het eigenlijk de langzame vaart was zaten we in no time op Vlieland en kon het grote genieten beginnen! Yeah!

De bagage gaven we af, die zou over anderhalf uur bezorgd worden in ons huisje. We huurden fietsen en deden boodschapjes. De kar vol boodschappen lieten we achter bij de Spar en ook zij zouden dat straks brengen, ideaal! De kassiere zei dat ons huisje vlakbij haar huis was en dat het nog geen vijf minuten fietsen was. Vervolgens kregen we een routebeschrijving die heel ver klonk (helemaal doorrijden, dan links, dan vijfde afslag links, dan aan het eind weer links...) maar die inclusief verkeerd fietsen (vrouwen!) inderdaad slechts vijf minuutjes was. Maar dat komt mede omdat wij echt heel sportief zijn en we fietsen alsof we allemaal zware concurrenten van Leontien van Moorsel waren. 

Het huisje was niet groot. Er zullen misschien mensen zijn die het klein zouden noemen. Waarschijnlijk om de eenvoudige reden dat het nogal klein was. In beide slaapkamers stonden twee éénpersoonsbedden en een linnenkast en dan had je ongeveer 19 centimeter over om te lopen. Maar al snel waren we zeer geoefend in het van de deur in het bed springen. (Zie ook de anekdote hierboven maar vervang Leontien van Moorsel door een beroemde turnster, alleen ik weet er zo gauw geen...).






Een ander probleem was dat het toilet zo'n beetje in de woonkamer stond. Net als de douche en de keuken. Ik ben een zeer bescheiden toiletgebruiker buitenshuis. Ik zit vol goede wil, dat is het niet. Maar ik durf, kan, ga gewoon niet goed in een ander huis en zeker niet als er drie mensen aan de andere kant van de deur zitten en ik zeker weet dat ik herrie ga maken. Iets waar ik dan wel weer heel goed in ben. Gelukkig vonden de meiden dat echt héél gewoon en héél normaal waardoor de TV iedere keer op het maximale volume ging als ik richting badkamer liep. 

Nadat we de koffers gekregen hadden en het linnen bezorgd was, ging mijn telefoon. In mijn venster stond 'papa' dus ik wist dat dat slecht nieuws betekende. En inderdaad, mijn Oma was overleden die ochtend. Nu was dat precies wat ik haar toewenste, geen lang slepend proces in een verpleeghuis maar gewoon niet meer wakker worden. Ze was bijna 97, een fantastische leeftijd. En het was goed zo. Maar dat is allemaal maar tekst. Het zijn maar woorden. Als je je vader, waar je zoveel van houdt, met schorre stem hoort zeggen dat zijn moeder is overleden, dan denk je hele andere dingen. Dan vind je het veel te vroeg en heel oneerlijk en vooral ook heel verdrietig. Ik moest huilen. Ik wilde naar huis. Ik wilde op Vlieland blijven. Ik wilde naar mijn vader. Ik wilde in mijn bed kruipen en mijn hoofd onder mijn dekbed steken. Ik wilde alles en helemaal niets. Mijn vader wilde er niet eens over nadenken, ik zou gewoon op Vlieland blijven, of ik helemaal gek geworden was. Oke, dus ik ga niet terug. Ik blijf op Vlieland. Waar de zon schijnt, de wind waait, waar je hart zich openstelt voor alles wat de natuur te bieden heeft. Mijn vriendinnetjes wilden me troosten, maar daar houd ik niet van. Als ik verdrietig ben mag je niet aan me zitten. Geen arm om me heen slaan, geen troostende woorden zeggen. Ik vind het zelf ook een stomme eigenschap. Is de erfenis van een niet zo liefhebbende moeder, denk ik. Hoe dan ook, ik huilde even, snoot mijn neus en dat was dat. We gaan door. 







We gingen lunchen met de zojuist bezorgde boodschappen en daarna lekker de bossen en duinen in. Los van de prachtige foto's die we daar gemaakt hebben, heb ik heerlijk kunnen lachen. De zelfontspanner met statief maakte de mooiste plaatjes van ons vieren, Ine maakte met haar spiegelreflex de mooiste portretjes en ondertussen hadden we erg veel lol om de jurk die Ine en ik hadden en die Kelly en Daan voor het gemak ook even aandeden. Toen we verder liepen lag er een man op zijn buik in het gras. Ine vond het een beetje eng. Daan liep al de andere kant op en ook Kelly vertrouwde het niet. Ik was waarschijnlijk de enige die zo naïef was om niet aan een valstrik te denken, ik dacht nog wel dat wij in ieder geval met zijn vieren zijn en hij alleen, maar ik maakte me vooral zorgen. Hij kon wel een hartaanval hebben gehad, neergeslagen zijn, flauwgevallen zijn. Ik liep dus naar hem toe, kuchte even opvallend en jawel, hij werd wakker. Vloekend van schrik, dat wel. Maar er was niets aan de hand. Ik vroeg of alles in orde was en of het goed ging en hij bedankte me al klonk het niet erg gemeend. Een tikkeltje teleurgesteld liep ik weer weg. Het was zo leuk geweest als ik in dit logje nog een spannend avontuur had kunnen meenemen. Maar helaas, hij was geen moordenaar die onschuldige vrouwen lokt met een nepslaapje ofzo. Hij was gewoon een vader die in slaap gevallen was terwijl zijn kinderen in een duinpan vadertje en moedertje speelden. Jammer hoor.

We maakten nog een paar foto's. En nog een paar. En nog een paar. En toen was het tijd om naar het huisje te gaan. Daar maakte Ine een heerlijke maaltijd voor ons waar we uitgebreid van smulden. Na de afwas en het uitbuiken was het tijd voor X-Factor. Dat kwam erg goed uit. De emoties zaten me de hele dag al hoog en tijdens X-Factor kon ik overal om huilen. Ik vond alles zo schattig en zo lief en zo leuk en zo mooi. Ik wilde eerst Dony eruit en dan Kelvin maar ik vond Kelvin ook zo'n schatje en ik vond Angela ook zo'n superwijf en nou ja, er waren veel zakdoekjes nodig. Ik kreeg nog een sms van Marco. Hij schreef -heel lief- dat hij mijn oma dankbaar was omdat zonder haar ik er nooit geweest was en ik zijn leven zoveel mooier maakte. Ik had ook via Twitter laten weten dat ze er niet meer was en ik kreeg veel lieve smsjes. Ik heb op bijna niemand gereageerd, maar was wel heel blij met de lieve woorden!



De volgende ochtend aten we een heerlijk ontbijtje en reden op onze stalen rossen richting de rossen van vlees en bloed. Er moesten nog een aantal mensen van de boot komen, maar we mochten alvast borstelen. Marleen zou ons begeleiden en reed op Lara, een nieuw paardje met een prachtige bonte vacht en een heldere blik. Erg jong nog en ook wat onzeker, maar wat een schatje! Nee, ik hoefde niet te huilen maar het scheelde niet veel.

Nadat we de paarden geborsteld en gezadeld hadden, waren de andere ruiters ook gearriveerd en werden de paarden verdeeld. Van te voren had ik besloten om nu eens een ander paardje te kiezen, maar toen ik Dagfari zag staan, hem even kroelde en hij meteen genietend zijn ogen sloot wist ik wel beter. Niks ander paardje, ik ga toch zeker niet vreemd! Niet veel later reden we het vertrouwde ruiterpad de duinen in. Ik reed helemaal achteraan en dat deed ik bewust. Ik vind het heerlijk om in mijn eigen tempo te rijden, het tölten af en toe af te wisselen met draf en wanneer we een beetje achter liggen met een klein galopje weer aansluiten. Het zand was echter heel erg mul waardoor er grote stofwolken omhoog wapperden en ik als laatste ruiter het meeste stof over me heen kreeg. Mijn ogen prikten, mijn gezicht werd zwart en er zat een halve zandbak in mijn linkeroor. Maar wat het super leuk!! We reden allemaal alsof we Anky zelf waren. De geur van zee en paarden, van bos en zout, het is allemaal zo vertrouwd en tegelijkertijd weer zo nieuw. Vlieland is heerlijk, Vlieland vanaf de rug van een paard, herstel, een IJslander is echt volmaakt! Ja, ik moest bijna huilen.

Na een stop bij het Posthuys waar we een heerlijke lunch gebruikten reden we verder over het strand. Het eerste gedeelte van het strand ligt vol met strekdammen waardoor we geen snelheid konden maken. Dat betekende ook dat we veel foto's van en met elkaar konden maken, helemaal leuk! Af en toe reed ik langs een van mijn vriendinnen, dan weer naast een onbekende waarmee we meteen paardenervaringen deelden. Het was ontspannen en relaxed en vooral enorm genieten. Tegen het eind van de rit voelde ik goed dat ik niet meer elke week rijd en begon ik overal last te krijgen van kwaaltjes. Beetje mijn knie, beetje mijn schouder, beetje dit en beetje dat. Toen ik voorzichtig om me heen informeerde bleken Ine en Kelly dat ook te hebben waarna Danielle glashard loog dat ze ook spierpijn had. Daar geloofde ik niks van, Daantje rijd twee soms drie keer per week, haar lijf is helemaal naar paarden gevormd, hihi. Bij Stal Edda aangekomen  zadelden we onze vrienden af, gaven ze te eten en namen afscheid.









Bij thuiskomst besloot ik heel dominant dat ik als eerste mocht douchen omdat ik daarna zou koken. Ik pakte mijn iPhone en werd keihard uitgelachen omdat men even in de veronderstelling was dat ik onder de douche nog zou twitteren/bellen/smsen/whatsappen. Dat was ik natuurlijk helemaal niet van plan, ik wilde via de iPod op mijn telefoon lekker meezingen. Vanuit de woonkamer klonk gejuich en applaus, ik denk dat lk echt heel goed aan het douchen was. Daarna kookte ik een lekkere maar veel te uitgebreide maaltijd, dronken we een lekker kopje thee en maakten we ons klaar voor de finale der finales, die van X-Factor. Er vielen nog wel wat tranen bij me, er werd nog een beetje om me gegrinnikt. De meiden wisten inmiddels wat de gevoelige momenten waren want aan alle kanten werden er zakdoekjes aangereikt als er weer iets echt heel erg moois gebeurde. Het was gelukkig al minder dan vrijdag, dat scheelde. Eigenlijk was ik gewoon weer mezelf, ik waterlander nogal snel bij dit soort dingen. Tijdens de TV-kantine deden we een spel waarbij er geen winnaars en verliezers zijn maar je elkaar erg goed leert kennen. Het was erg grappig, leuk om te doen en we bleken elkaar eigenlijk al heel goed te kennen.

Er was een hotline met Marco, die in Istanbul zat maar wel alles wilde weten en op het meest spannende moment van de finale belde hij weer op waardoor ik even heel streng  zei dat hij niks mocht zeggen, bang als ik was hét moment te missen. De ontknoping was geweldig, we riepen en juichten en gilden en Marco aan de andere kant van de lijn ook. 

Daarna waren we echt kapot allemaal. Ine ging als eerste naar bed, wij keken nog een halve CSI, maar gingen toen ook richting slaapkamer. Daan sliep bij Ine, Kelly sliep bij mij. Maar slapen, ho maar. Niet alleen omdat Ine hele bossen omzaagt 's nachts en we dat door de muren heen hoorden, maar ook omdat we vreselijk de slappe lach kregen. Ik had eerder op de avond wat verkeerde woorden gebruikt. Zo stond ons huisje in een dooflopende weg, kreeg ik mijn laatste prik in mijn walvis en ook had ik last van die vervelende traangapen. Ook was ik opeens mijn been kwijt omdat die tussen de beiden bedden in weggleed. Ik weet het, het stelt niks voor en is eigenlijk niet eens echt grappig. Maar tot na vieren hebben we liggen gieren van het lachen en was er het niets leukerders dan dat.


   


De volgende ochtend sliepen we heerlijk uit terwijl Ine en Daantje al aan hun eerste kopje thee zaten. Toen ik de indruk kreeg dat het ontbijt wel zo'n beetje klaar was stond ik op. Kelly die als de dood was dat ik alles in mijn eentje op zou vreten, haastte zich ook meteen uit bed. Na een heerlijk ontbijt met een liefdevol door Ine gebakken eitje, deden we nog een spelletje. Ik won alles. Een heerlijk weekend zei ik al. We pakten de koffers in, ruimden op, maakten schoon en wilden eigenlijk nog wat fietsen toen Ine een slappe band bleek te hebben. Aangezien wij al de slappe lach hadden gehad, was een slappe band weer eens wat anders. We leverden de fietsen dus in en bleven wat rondhangen in het haventje. Toen al onze schoenen volledig bemodderd waren liepen we de boot op. We zochten een plekje uit en deden nog een spelletje waarbij ik (met Kelly als partner maar dat was meer voor de vorm, ze herhaalde gewoon alle briljante uitspraken die ik deed) uiteraard zonder moeite glansrijk won. Heerlijk heerlijk heerlijk.

Daarna reden we naar huis, muziek lekker hard aan en alles meezingen, en dan een Marco die nog even belde en dankzij mijn fijne carkit ook meteen glashelder door de auto klonk. De meiden waren opeens dood- en doodstil. Hoewel ik meteen aangaf dat hij op speaker stond, voor hij besloot dat dit een mooi moment was om al zijn geheimen te delen, was dat bijna moeilijk te geloven, de meiden ademden nauwelijks. Maar toen hij zei dat ik ze de groetjes moest doen en ik zei dat dat bij deze geregeld was omdat ze hem immers hoorden, klonk er toch nog een bescheiden en bijna verlegen gegrinnik vanaf de achterbank. Nadat we Marco hadden opgehangen, heel voorzichtig, zongen we weer keihard met hem mee.







En toen was het weekend opeens echt over. Voorbij. Zo jammer! Wat was ik graag nog één nachtje gebleven. Een lullig nachtje nog. Maar goed, het was wel geweldig geweest! Meer dan geweldig!

Morgen, woensdag dus, is de crematie van Oma uit 't Bos zoals we haar noemen. Rond drie uur moeten we in de kerk zijn in Schoorl voor de dienst, en om 17.00 in het crematorium in Schagen. De laatste keer dat ik naar een afscheid ging was vorig jaar. Arno besloot toen op het laatste moment niet mee te gaan waardoor ik in mijn eentje ging. Dat was eigenlijk niet zo'n goed idee want ik moest erg huilen en terug rijden was niet zo verstandig. Ook toen was Marco weer een rots in de branding, de hele terugreis bleef hij aan de telefoon tot ik veilig thuis was. Als ik naar het afscheid ga van iemand die ik niet of nauwelijks gekend heb, huil ik altijd al, en mijn omaatje was echt een lieffie. Dus dit gaat niet grappig worden. Arno is al twee dagen niet aanspreekbaar, ik hoop dat hij morgen in staat is mee te gaan en geen zware stempel op de dag te drukken. Ik wil niet stil hoeven zijn in de auto omdat hij zich rot voelt. En ik wil ook niet alleen met de kinderen moeten gaan omdat hij zich rot voelt. Eigenlijk wil ik alleen maar bezig zijn met hoe rot ik me zelf voel. Maar goed, niet op de zaken vooruit lopen, misschien is er morgen een sprankje energie beschikbaar en kan hij de sterke man zijn die hij eerst altijd was, al is het maar voor een paar uurtjes. Ik weet hoe moeilijk hij dit ook vindt, want natuurlijk wil hij niets liever dan er voor me zijn, maar ja, soms lukken dingen nu eenmaal niet. 
Ik zal in ieder geval blij zijn als het donderdag is. 

Een wat triest eind van een verder zo blij logje, maar maak je geen zorgen, ik ben echt heel blij met hoe alles is gegaan. Zowel het weekend als het overlijden van mijn oma. 
Het is goed zo. En er komen weer drukke weken aan. De tour van Guus waar Marco bij is, veel studio dagen en besprekingen, TMF Awards, Tifosi, voorbereidingen FCD en meer leuke dingen.

Genoeg om naar uit te kijken!


xx N.




1. Door: Rebecca op 02-06-2010 01:47:56
Lieve Nathalie, wat een dubbel logje is dit. een heerlijk weekend gehad met de meiden, maar heel triest nieuws over je oma.

Heel veel sterkte morgen!
van mij
2. Door: FlupenFloor op 02-06-2010 07:44:44
Een super lang logje over een super leuk weekend.
De foto's zijn prachtig. Ik ben nog nooit op Vlieland geweest. ZO te zien, moet ik toch echt ook eens naar jullie mooie Vlieland gaan.
Heel veel sterkte vandaag.
Liefs Petra
3. Door: Marjan(pukjem) op 02-06-2010 08:01:57
Fijn dat je ondanks het slechte nieuws hier toch zo van hebt kunnen genieten.
Heerlijke foto's om te zien.

Sterkte de komende dagen.
Liefs Marjan
4. Door: Monique op 02-06-2010 08:15:47
Ik heb je log nog net kunnen lezen voor ik naar mijn werk ga!
Jullie hebben een heerlijk weekend gehad maar het nieuws van oma is toch schrikken!
Wens je vandaag heel veel sterkte toe en hoop dat het met Arno ook goed gaat
XX Monique
5. Door: Lucie Rosema op 02-06-2010 08:36:08
Lieve Nathalie wat heerlijk om met een groep leuke meiden te genieten op op zo'n eiland, prahtige foto's hebben jullie gemaakt.

Ik wens je voor vandaag heel veel sterkte toe!!
Liefs Lucie
6. Door: suzanne op 02-06-2010 09:01:31
wat een leuk logje is het geworden over vlieland
hoop er ook een keer te verblijven
ik hoop voor je dat Arno er voor je kan zijn vandaag
je krijgt in ieder geval een dikke
Suzanne
7. Door: Ingrid op 02-06-2010 09:06:38
wat een prachig logje weer, de vrolijkheid spreekt uit je woorden en spat van de foto's. Jullie zijn gewoon enn heerlijk stel meiden met z'n viertjes.
En natuurlij heb je terecht al de spelletjes gewonnen ( behalve dan toen arno vals speelde!)
Heel veel sterkte vandaag, iemand moeten missen van wie je houd komt altijd veel te vroeg en is altijd oneerlijk.
8. Door: thealuna op 02-06-2010 09:08:15
he nathalie

zo te zien hebben jullie het weer heerlijk gehad op vlieland, ondanks het telefoontje van je vader sterkte vandaag zal aan je denken.

liefs thea
9. Door: Fan/Saskia op 02-06-2010 09:09:04
Wat een heerlijk weg te lezen logje. Vol van liefde, verdriet, lol, genieten en van het leven....

Dikke kus voor jou
Sas
10. Door: Mirjam op 02-06-2010 09:09:10
Allereerst gecondoleerd met het verlies van je oma!!!

Maar wat super dat jullie op Vlieland zo´n top weekend hebben gehad, super mooie foto´s.
Wat kun je daar dan toch heerlijk van genieten, en dat heb je zo af en toe zoooooo nodig.
Succes met de komende drukke maar ook leuke periode,

liefs Mirjam
11. Door: renate1977 op 02-06-2010 09:35:07
heel veel sterkte vandaag

denk terug aan een mooi weekend met fantastische meiden
12. Door: Priscilla Braun - de Leeuw op 02-06-2010 09:36:32
Ik wil je eerst even condoleren met het overlijden van je oma.
En veel sterkte toewensen.

Ondanks het slechte nieuws heb je toch een geweldig mooi en fijn weekend gehad.
Ontzettende mooie foto's, en erg mooie omgeving.
Heerlijk dat jullie zo genoten hebben ervan.

Succes met alles wat je moet doen zo te lezen heb je het erg druk de komende tijd,met heel veel leuke dingen ook weer.

liefs,
Priscilla
13. Door: Regine op 02-06-2010 10:24:39
Sterkte vandaag! Jouw oma laat mooie herinneringen in jullie harten achter, koester ze.
Ontbijten met brie, knoflook en pesto...?? hmmm....
Natuurlijk is dit niet jouw laatste logje over Vlieland, dat zou zonde zijn.!!
xx
14. Door: Martine op 02-06-2010 10:24:43
Ik zie een uitdaging in die spelletjes.. er moet toch íemand zijn die jou kan verslaan? Zonder valsspelen, of doe je dat zelf misschien? Is dat jouw geheim?

Dat van die man die daar in de duinen lag.. hihi heb ik ook een keer gehad. Lag bij de seniorenwoningen op de parkeerplaats een man onder een auto, stil.. ik had al allerlei scenario's in mijn hoofd gehaald natuurlijk maar hij keek me nog al raar aan met een schroevendraaier in zijn hand toen ik daar heel aarzelend 'eh.. meneer??' zei.. Bij jullie dus ook loos alarm, al had jij hem nog bijna wél een hartaanval bezorgd door hem zo te laten schrikken.

Verder een heerlijk verslag van een heerlijk weekend. Top dat jullie zo genoten hebben.

Heel veel sterkte vandaag met het afscheid van je oma. Ik hoop dat Arno met je mee kan gaan deze moeilijke dag

Verder heb je een heerlijk vooruitzicht met allerlei leuke dingen, en een iPhone

X Martine
15. Door: Rianne Beck op 02-06-2010 10:52:59
heelo veekl sterkte ermee
16. Door: sabie op 02-06-2010 11:09:24
Ten eerste gecondoleerd met het verlies van oma, hoe oud iemand ook is en hoeveel vrede je er ook mee hebt op deze leeftijd, het blijft moeilijk.
Sterkte vandaag, ik hoop dat je man er voor je kan zijn op dit moment.

Verder een heerlijk logje over een lekker weekend, lekker van nagenieten met de mooie foto's en zo te lezen weer drukke dagen voor de boeg.

Groetjes sabine
17. Door: Jolien Ditvoorst op 02-06-2010 11:41:47
Allereesrt gecondoleerd met je oma! En heel veel sterkte vandaag.
Gelukkig is op de foto`s te zien dat je met een stel lieve vriendinnen toch een leuk weekend gehad hebt!

Liefs Jolien
18. Door: Nathalie1992 op 02-06-2010 11:44:29
Fijn dat je ondanks het slechte nieuws toch zo hebt genoten van Vlieland, de paarden en je lieve vriendinnen!

Heel veel sterkte en succes met deze moeilijke dag!

X Nathalie
19. Door: Bea van Rumpt op 02-06-2010 11:58:22
Heb niet echt de tijd om alles te lezen maar kom ik zeker nog doen.

Maar 1 ding valt me op. Hele mooie foto's van jullie allemaal, en als ik een idee mag doorgeven. Neem Marco mee als fotograaf. Jullie zijn topmodellen zeg!! EN jullie verdienen allemaal stuk voor stuk een shoot.

Kom snel om alles nog even te lezen. En sterkte met het verlies van je oma.

-xxx-
20. Door: Jet67 op 02-06-2010 12:10:21
Het plezier spat van de foto's af......jullie hebben heerlijk genoten.
Heel veel sterkte vandaag, maar ook de komende tijd, .....ik hoop dat Arno zich goed voelt en met je mee kan gaan.
Jet xx
21. Door: Danielle Dubel op 02-06-2010 12:43:36
Lieverd wat omschrijf jij het weer mooi.Het weekend was genieten. =Heb zo genoten met en van jullie.
Heerlijk dat dit een jaarlijks uitje is.Want dit doet en voelt goed.
Mop sterkte vandaag.Hoop dat Arno er voor jou kan zijn.Denk aan je. xxxxxxx
22. Door: Patricia op 02-06-2010 12:53:38
Wat een heerlijke log. En wat een mooie foto's zijn er gemaakt!
Gecondoleerd met het verlies van je oma.
Ik wens je heel veel sterkte vandaag en hoop voor je dat Arno een goede dag heeft.
23. Door: Juul op 02-06-2010 13:29:28
Vlieland is heerlijk, Vlieland is mooi, het is gewoon super om daar te zijn en zoals ik lees ben je gewoon ook besmet met het Vlierus (Vlieland virus).

Jullie hebben een heerlijk weekendje gehad met een wel een verdrietig randje, ik wens je heel veel sterkte vandaag en de komende tijd.
24. Door: Bianca n.i. op 02-06-2010 13:56:23
Wat kreeg je toch een triest nieuws op een moment waar je zo ontzettend naar had uitgekeken. Maar gelukkig was je omringt met lieve mensen om je heen, en hebben jullie onwijs genoten van het weekend.

Voor vandaag heel veel sterkte, het afscheid van Oma.

XX
25. Door: Jolien Meijwaard op 02-06-2010 16:13:34
wat hebben jullie genoten het weekend!! dat sprankelt van het hele logje af!!

maar inderdaad het eind, zoals je zelf al zegt, het is goed zo!! maar op het moment dat het einde er echt is, voel je je rot heel erg verdrietig en wil je niks behalve verdrietig zijn!!!

heel erg veel sterkte vandaag!!!!!

liefs jolien
26. Door: Sjoukje op 02-06-2010 16:29:11
Wat fijn dat je nog lekker kon genieten op Vlieland.
Jullie hebben je goed vermaakt.
Ik wens je heel veel sterkte voor vandaag.
Dikke knuffel Sjoukje
27. Door: Marja op 02-06-2010 19:40:30
Wat hebben jullie het geweldig gehad op Vlieland. Super foto's! Moest je weer zo hard rennen iedere keer hihi
En wat dat van de wc beteft, zéér herkenbaar hihi........gewoon tv harder, zit toch wat meer relaxed.

En wat je oma betreft; ik hoop dat het vandaag goed is gegaan en dat je oma een mooi afscheid heeft gekregen. Een mooie leeftijd, maar het is altijd te jong als je van iemand houdt
Sterkte lieve Nathalie! En succes met alles!

Liefs,
Marja xxx
28. Door: Franca op 02-06-2010 20:06:10
Na een geweldig weekend (dat spreekt duidelijk uit je logje) afscheid moeten nemen van een voor jou geweldig omaatje.
Dat zijn dingen die je natuurlijk liever niet wil doen, hoop voor je dat het een heel mooi afscheid is geworden waar jemet een goed gevoel op terug kan kijken.
groetjes
29. Door: Sinds1971 op 02-06-2010 20:54:16
Zo meid dat is weer een heel verhaal.
Gecondoleerd met het verlies van je oma en dat niet getroost willen worden, heel herkenbaar.
Wel heel moeilijk en dubbel dat je niet bij je vader was om hem te kunnen steunen ook al gaf hij zelf duidelijk aan dat je blijven moest.

Maar wat een fantastische foto's zeg, misschien moet je ook maar eens een fotoshoot door jou verloten hahaha...fantastisch!!!
Fijn dat je ondanks het slechte nieuws toch heerlijk met de meiden van je weekend hebt kunnen genieten.

Ik heb weer heerlijk zitten lezen bij je, liefs Kyra
30. Door: Bastiaans belevenissen op 02-06-2010 20:55:22
Jullie hebben een geweldig weekend gehad, en wat geeft het dan dat het huisje zo klein is joh... op zon prachtplek wil je toch buiten zijn, en dan helemaal met zulk lekker weer.

En wat het laatste stuk van je log betreft:
Gecondoleerd, Nathalie, veel sterkte komende tijd!
Reactie toevoegen
Naam:
E-mail:
URL:
Ik ben geen 'spambot':

Of login

Reactie op:
Houd mij op de hoogte:
Reactie:
Problemen? Zet de javascripts uit
"Een gewone verschijning die kwetsbaar is
Wordt niet langer als koning herkend"