Welkomsttekst
Voor altijd in ons hart .....




Onze boevenbende...

Masai, De naamgever van mijn logje...... broer van Nyah

Luca.  Britse Korthaar lilac

Dylan  Britse Korthaar Tabby silver shaded. 
Foto album
Nieuws van Marco
We zijn begonnen met de voorjaars Clubtour 'Thuis'! Ga ik jou ook zien tijdens de tour? Groetjes, Marco
Indrukwekkend en aangrijpend
Als voormalig oorlogsslachtoffer heeft Kim Phuc bewezen over een enorme veerkracht te beschikken, en heeft een diepe indruk achter gelaten bij ons.
Hieronder een fotoimpressie van die avond en mijn ontmoeting met haar.







Ze zal voor mij altijd een groot voorbeeld en inspiratie zijn hoe tegenslag te overwinnen.......
Wat ik heb staat eigenlijk niet in verhouding met wat zij heeft doorgemaakt, maar mijn bewondering voor haar is oprecht...

Thank you, Kim..
I'm honored to meet you and listen to your story....
It was a very inspiring evening....
Kim Phuc
De naam zal de meesten niks zeggen, maar als je onderstaande foto ziet dan is dat eigenlijk een schreinend beeld van de Vietnam oorlog.
Kim Phuc is het meisje wat met vele anderen voor het leven is getekend door napalm.



Kim is de belichaming van menselijke veerkracht...
Ze is nu 55 jaar en woonachtig in Canada, en moeder. a.s. vrijdag is ze bij ons in Alblasserdam in het cultureel centrum om haar boek te introduceren.



Ik ben er ook om naar haar verhaal te luisteren.....
Het zal ongetwijfeld een indrukwekkend relaas zijn.....





 
Verhuizing.
Zo'n verhuizing..... is best wel een dingetje...
Zeker als je op vergevorderde leeftijd bent.


Allereerst zijn er de voorbereidingen.... Dat betekend oa. heel veel dingen verzamelen, beoordelen wat kan blijven en wat weg kan. En dan sta je versteld hoeveel spullen een mens in de afgelopen jaren kan verzamelen.
Het ging niet zonder slag of stoot. Want zeker als er botsende karakters in het spel zijn kan het er soms heftig aan toe gaan.
Heftige woordenwisselingen, discussies....... over hoe of wat.
Verwijten over en weer.
Het oude zeer kwam ook bovendrijven en ik had als schoondochter het gevoel ertussenin te staan.
Werd er soms echt niet goed van al dat gestress.
John ging op het laatst regelmatig door zijn rug van het gebuk en gesjouw. Ik heb hem ook zo goed mogelijk ondersteund in zijn werkzaamheden.
En juist hij kreeg op het laatst de volle laag van zijn vader toen hij iets deed wat hem niet zinde en wat eigenlijk een vorm van  miscommunicatie was met zijn zus.
Dat gebeurde gisteren en ik was dankbaar dat dochterlief me uit het spanningsveld haalde en me voorstelde naar het nieuwe huis te gaan om nog wat verwarmingsbuizen te schilderen. Maar het had niet veel gescheeld of ik was ter plekke ontploft.
Tuurlijk is het best zwaar, een huis vol herrinneringen achter te moeten laten maar waarom krijgen degenen die het meeste doen dan ook de meeste klappen.
Op een of andere manier kan ik daar heel slecht tegen en ik heb dan ook afgelopen nacht mega slecht geslapen.
Vandaag is voor mij een gewone maandag waarin ik de gebruikelijke huishoudelijke klusjes doe en daarin vind ik langzaamaan weer een beetje zielerust.
Vandaag wordt officieel alles overgebracht naar de nieuwe flat en daar kan en wil ik niet bij zijn.
Heb er bewust even afstand van genomen...... Kies hierin bewust voor mezelf.
Laat het allemaal aan de rest over.  
Het gaat allemaal goed komen, straks is de druk van de ketel.... en komt er weer rust en regelmaat....

Het is ongewis voor hoelang, want we zijn ons allemaal sterk bewust dat  het misschien voor een half jaartje.... hooguit een jaar kan zijn.
op 93 jarige leeftijd leef je als het ware bij de dag..... maar laat die tijd dan ook zo prettig en verzorgd mogelijk verlopen.....
Meer kunnen we niet doen.
Zo heel anders dan van  mijn vader, die op 63 jarige leeftijd uit het leven werd gerukt......en die nooit de kans heeft gekregen  om van zijn oude dag te genieten. 
Misschien is het daarom dat ik ook extreem gevoelig reageer op conflicten.
Mensen zouden gewoon dankbaarder moeten zijn en zich niet druk maken over elk wissewasje............. en het leven nemen zoals het komt
Voorrang
Het krijgen van voorrang op kruispunten is niet zo vanzelfstprekend.
Een aantal jaren geleden ben ik zelfs aangereden en heb flink moeten herstellen ervan.

Toch reageren mensen soms heel ongeduldig als je naar hun smaak te lang aarzeld en de verkeerssituatie eerst goed wil inschatten.

Gisteren was er een vrouw die het nodig vond me te berispen.
Haar raampje stond open en ze keek heel hautien naar me....
Dan had ze toch wel even de verkeerde voor.......

Ik stopte naast haar en begon een gesprekje met haar.

"Alleereerst wil ik U even wat zeggen. Waarschijnlijk heeft U haast maar dat boeit me niet.
Het krijgen van voorrang op een kruising is zo vanzelfsprekend niet.
Ik vraag me af of u ooit op de motorkap van een auto terecht ben gekomen die geen voorrang aan mij had verleend, en 6 weken lang moest herstellen van gekneusde ribben.
Waarschijnlijk niet. U hoeft me niet de les te lezen maar het zou U sieren wat minder snel te oordelen over een ander zonder de achtergrond te kennen.Overigens gebeuren de meeste ongelukken door haastig weggedrag.  Bedankt voor Uw medeleven en nog een prettige dag."
Ik ben toen doorgefietst haar verbluft achterlatend.

Het weggedrag is ronduit asociaal de laatste jaren en eigenlijk is een dashcam gewoon onmisbaar. Als fietser ben je extra kwetsbaar en moet je gewoon op je tellen passen. Alhoewel sommige fietsers zich ook behoorlijk aso kunnen gedragen.....

 
Nadenken over de toekomst.
In een bepaalde levensfase ga je steeds meer nadenken over de toekomst.
Mijn schoonvader heeft de gezegende leeftijd van 93 jaar bereikt, en woont nog steeds zelfstandig, maar je merkt dat hij lichamelijk steeds meer moet inleveren en dat gaat met de nodige strubbelingen.
Daarbij is hij ook behoorlijk eigenzinnig.
Ik heb daar persoonlijk niet zoveel moeite mee omdat ik dat ook wel in mezelf herken en best een goede band heb met hem.
Afgelopen woensdag is hij bij ons blijven eten en heb ik hem verwend met een lekker sudderlapje, piepers en groenten. Gewoon lekker hollands.
Mijn eigen vader moet ik sinds 1988 missen en soms is dat nog best wel moeilijk, maar de wetenschap dat hij niet als een kasplantje verder hoefde te leven na die hartstilstand en het feit dat hij is herenigd met mijn moeder schenkt toch wel een beetje troost.
We weten niet hoe het verder zal gaan maar verhuizen zit er voor schoonpapa niet meer in omdat volgens een bekend gezegde een oude boom niet verplant moet worden en hij kan rekenen op steun van ons.  En dat de sfeer in de flat ook weer schijnt te verbeteren.
In elk geval heeft het mij wel doen realiseren dat je best heel kwetsbaar bent op vergevorderde leeftijd en dat ik mocht ik ook voor de keuze zou staan toch voor een beschermde woongroep zou kiezen. In elk geval een aanleunwoning waar je verzekerd ben van hulp mocht het nodig zijn.
Mijn dochter hoeft zich in elk geval niet op te offeren. Ze heeft haar eigen leven.



 
Ochtendwandeling.
Elke ochtend maak ik een korte ochtenwandeling door de buurt. Zeker met de lente in aantocht begint het te kriebelen.
Woon ook wat dat betrefd in een fijne buurt. 
Wandelen, en zeker beweging is op advies van de fysio waar ik sinds vorig jaar weer kind aan huis ben heel belangrijk. Wel binnen mijn grenzen.
Intensief sporten is er niet meer bij en heb dan ook onlangs mijn abonnement op de sportschool opgezegd.
Heb beloofd goed voor mezelf te zorgen en nu ik de 60 ben gepasseerd toch een aktief leven te leiden. 

Er is genoeg ellende in mijn directe omgeving waar ik geconfronteerd ben geweest en heb geleerd daar meer afstand van te nemen. Ook van de sociale media omdat dat momenteel beheerst wordt door een stroom negativiteit waarin je dan dreigt mee te worden gezogen en dat wilde ik pertinent niet.

Mijn logjes zullen voornamelijk beheerst worden door dingen waar ik happy van wordt.
Zoals van mijn gezin en mijn huisdieren.
En van mijn hobbies en muziek.


 
"Iedereen loopt met een boog om me heen
Bang om zijn ziel te bezeren"