Welkomsttekst
Voor altijd in ons hart .....







14 mei 2005 ~  29 mei 2018
 
Onze boevenbende...



Luca.  Britse Korthaar lilac

Dylan  Britse Korthaar Tabby silver shaded. 
Kilo tabel
22/10/2016            101,3  (y)
26/01/2017            106,7  (n)
23/03/2017            105,1 (y)
11/05/2017            105,1 (y)
08/06/2017            103,6 (y)
17/08/2017            103,8 (y)
12/10/2017            105,3 (n)
16/11/2017            101,6  (y)
21/12/2017            104,1  (n)
15/02/2018            103,8  (y)
12/04/2018            102,6  (y)
 07/06/2018           104,6  (n)
08/09/2018            108,1  (n)(n)            
 
Agenda
AGENDA

12 juli       
 Laatste repetitie

30 augustus   
Begin nieuw seizoen koor

14/15 september 
Havenfestival  optreden

22 september 
Korenfestival aan de Merwede

4 november 
Sing en Swing in Papendrecht

25 nov 
Passie voor Muziek

3 febr. 
 Passie voor Muziek
Inspriratie








Foto album
Nieuws van Marco
De zomervakantie is gestart en ik ga net als jullie hiervan genieten. Ik wens jullie een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Spaanse levensstijl


De hittegolf en de daarbij horende droogte houdt ons al weken in een ijzeren greep en gek genoeg begin ik langzaamaan te wennen eraan.

Ik heb mijn aktiviteiten er gewoon op aangepast en doe ´s morgens de meeste dingen en ´s middags is het tijd voor.................. SIESTA.

De Spanjaarden zijn wat dat betrefd zo gek niet en voor ons noordelijke europeanen is dat vaak een vreemde gewoonte maar ik ben wat dat betrefd helemaal om.

Wel realiseer ik me dat ik wat dat betrefd enorm bevoordeeld ben, want ik hoef niet meer te werken in de zinderende hitte zoals ik destijds deed voor Post.nl 
Straks weer even boodschappen doen.... snel door het huis en dan.... gaan we lekker pruttelen.....


                                         
Na ijver.
Ik had er nooit van gehoord...... Maar nu begrijp ik deze vorm  van jaloezie.
Sterker nog, heb het zelfs van nabij meegemaakt.
Kortweg..... Elkaar niks gunnen en proberen elkaar te overtroeven.
Twee volwassen kerels die elkaar proberen te overtroeven in materieel opzicht.
Als je dat vanaf de zijlijn ziet gebeuren dan denk je in eerste instantie dat je in een kleuterklas bent terechtgekomen.
De auto van Jan wekt afgunst bij buurman Piet en die schaft en nog grotere bak aan.
Als Piet een dure caravan heeft aangeschaft, dan overtroeft Jan hem met een super de luxe Camper formaat slagschip.
De koop van een videorecorder is aanleiding om in woede uit te barsten.
Uiteindelijk is de ene buurman verhuist en de ander heeft triest genoeg zijn pensioensgerechtigde leeftijd niet mogen halen.
Best wel triest eigenlijk..... Je leven, wat toch relatief kort is zo te laten verzuren door afgunst.

Ik heb eigenlijk daarom ook een hartgrondige hekel aan de Postcode loterij, die heel geniepig inspringt op de hebzucht en na ijver van mensen, want immers.... Het is toch heel  zuur dat de buurvrouw de jackpot heeft gewonnen en jij tandenknarsend moet toezien dat ze de buit binnenhaalt omdat jij geen lot hebt...

Ben er gewoon te nuchter voor en hecht meer waarde aan zaken als gezondheid en liefde voor elkaar.

Natuurlijk vertoon ik als Schorpioen ook jaloerse trekjes, maar dat wordt eigenlijk toch merendeels gecompenseerd met een gunfactor.....
En na ijver??????  Waarom zou ik jaloers zijn op iets wat ik niet heb?
Nacht uilen.
Het is soms best lastig om iemand naast je te hebben met een tegenovergesteld bioritme.
Zowel manlief als dochter zijn echte nachtbrakers, en gisteravond gingen ze samen de polder in om te kijken naar de maansverduistering, die helaas door de bewolking niet zichtbaar was. Op zich niet erg, maar daarna gingen ze nog even "borrelen" bij de buren die ook bekend staan als nachtbrakers.
Terwijl ik, al kapot van de gebroken nacht tevoor probeerde de slaap te vatten.
rond een uur of half 2 floepte het keukenlicht aan..... En ging dochterlief ging richting huis. Ik baalde als een stekker..... Want vond dat ze te weinig rekening hielden...... Net als de katten die hun gekke kwartier kregen en elkaar in het holst van de nacht achterna zaten. 
De nacht uilen kunnen nu lekker uitslapen..... Ik ben alweer op en heb alle ramen en deuren tegen elkaar opengezet.

Als een soort zoete wraak heb ik een wasje in de wasmachine gedaan....
en de centriguge klinkt aardig door. Niet dat hij er wakker van wordt, want je kunt een kanon naast het bed afschieten....

Het is moeilijk erin te berusten, zeker als er zo weinig rekening wordt gehouden.... En dan komt dat kleine duiveltje in me naar boven. 

😈
Wonderen bestaan....
Ik heb enorm meegeleefd met de voetballertjes uit Thailand die met hun trainer opgesloten zaten in een grot.
Nu weet ik dat er wonderen bestaan want ze zijn allemaal gered....


Bron: AD

 
Bedankt....
Ik wil even speciaal diegenen bedanken die hier zoveel medeleven hebben getoond op mijn logjes over Masai.
Ben me goed bewust dat mijn serieuze logjes wat uit de toon vallen tussen de vrolijke over Marco's Thuis tour, waar ik helaas niet bij aanwezig kan zijn vanwege mijn gesteldheid.... Maar op een bepaald ogenblik worden je prioriteiten toch wel danig beinvloed en gezien mijn leeftijd is het ook eigenlijk een bewuste keuze geweest een stapje terug te doen. 
Mijn contact met de sportschool is inmiddels ook verbroken, want er zijn zaken naar boven gekomen waar ik eigenljk uit principe niets meer mee te maken wilde hebben. 
Een goede vriendin is daar een tijdje werkzaam geweest en dusdanig geschoffeerd dat ik achteraf blij was dat ik er geen directe getuige van was geweest. Omdat ik dan moeite zou hebben gehad mezelf te beheersen en die arrogante boel daar flink op hebben geschud, simpel omdat we daar niet direct bij betrokken zijn geweest en vanaf de zijlijn toe moesten kijken. Ze is inmiddels voor zichzelf begonnen en wij steunen haar daarbij.... 
Mensen die zo met anderen omgaan uit puur winstbejag zullen uiteindelijk toch aan het kortste eind gaan trekken........ Want uiteindelijk graven ze een kuil waar ze volgens het bekende spreekwoord uiteindelijk zelf in vallen. 
Sons leer je de ware aard van mensen kennen en dan, zelf met de nodige levenservaring volkomen flabbergasted zijn en denken. Hoe is het in vredesnaam mogelijk.
Dikwijls missen ze het vermogen om zelfreflexie toe te passen en kunnen geen kritiek velen. 
Wat mij betrefd gaan ze daar hun goddelijke gang maar, want Karma is a bitch....
What goes around comes always back around.

 
Indrukwekkend en aangrijpend
Als voormalig oorlogsslachtoffer heeft Kim Phuc bewezen over een enorme veerkracht te beschikken, en heeft een diepe indruk achter gelaten bij ons.
Hieronder een fotoimpressie van die avond en mijn ontmoeting met haar.







Ze zal voor mij altijd een groot voorbeeld en inspiratie zijn hoe tegenslag te overwinnen.......
Wat ik heb staat eigenlijk niet in verhouding met wat zij heeft doorgemaakt, maar mijn bewondering voor haar is oprecht...

Thank you, Kim..
I'm honored to meet you and listen to your story....
It was a very inspiring evening....
Kim Phuc
De naam zal de meesten niks zeggen, maar als je onderstaande foto ziet dan is dat eigenlijk een schreinend beeld van de Vietnam oorlog.
Kim Phuc is het meisje wat met vele anderen voor het leven is getekend door napalm.



Kim is de belichaming van menselijke veerkracht...
Ze is nu 55 jaar en woonachtig in Canada, en moeder. a.s. vrijdag is ze bij ons in Alblasserdam in het cultureel centrum om haar boek te introduceren.



Ik ben er ook om naar haar verhaal te luisteren.....
Het zal ongetwijfeld een indrukwekkend relaas zijn.....





 
Verhuizing.
Zo'n verhuizing..... is best wel een dingetje...
Zeker als je op vergevorderde leeftijd bent.


Allereerst zijn er de voorbereidingen.... Dat betekend oa. heel veel dingen verzamelen, beoordelen wat kan blijven en wat weg kan. En dan sta je versteld hoeveel spullen een mens in de afgelopen jaren kan verzamelen.
Het ging niet zonder slag of stoot. Want zeker als er botsende karakters in het spel zijn kan het er soms heftig aan toe gaan.
Heftige woordenwisselingen, discussies....... over hoe of wat.
Verwijten over en weer.
Het oude zeer kwam ook bovendrijven en ik had als schoondochter het gevoel ertussenin te staan.
Werd er soms echt niet goed van al dat gestress.
John ging op het laatst regelmatig door zijn rug van het gebuk en gesjouw. Ik heb hem ook zo goed mogelijk ondersteund in zijn werkzaamheden.
En juist hij kreeg op het laatst de volle laag van zijn vader toen hij iets deed wat hem niet zinde en wat eigenlijk een vorm van  miscommunicatie was met zijn zus.
Dat gebeurde gisteren en ik was dankbaar dat dochterlief me uit het spanningsveld haalde en me voorstelde naar het nieuwe huis te gaan om nog wat verwarmingsbuizen te schilderen. Maar het had niet veel gescheeld of ik was ter plekke ontploft.
Tuurlijk is het best zwaar, een huis vol herrinneringen achter te moeten laten maar waarom krijgen degenen die het meeste doen dan ook de meeste klappen.
Op een of andere manier kan ik daar heel slecht tegen en ik heb dan ook afgelopen nacht mega slecht geslapen.
Vandaag is voor mij een gewone maandag waarin ik de gebruikelijke huishoudelijke klusjes doe en daarin vind ik langzaamaan weer een beetje zielerust.
Vandaag wordt officieel alles overgebracht naar de nieuwe flat en daar kan en wil ik niet bij zijn.
Heb er bewust even afstand van genomen...... Kies hierin bewust voor mezelf.
Laat het allemaal aan de rest over.  
Het gaat allemaal goed komen, straks is de druk van de ketel.... en komt er weer rust en regelmaat....

Het is ongewis voor hoelang, want we zijn ons allemaal sterk bewust dat  het misschien voor een half jaartje.... hooguit een jaar kan zijn.
op 93 jarige leeftijd leef je als het ware bij de dag..... maar laat die tijd dan ook zo prettig en verzorgd mogelijk verlopen.....
Meer kunnen we niet doen.
Zo heel anders dan van  mijn vader, die op 63 jarige leeftijd uit het leven werd gerukt......en die nooit de kans heeft gekregen  om van zijn oude dag te genieten. 
Misschien is het daarom dat ik ook extreem gevoelig reageer op conflicten.
Mensen zouden gewoon dankbaarder moeten zijn en zich niet druk maken over elk wissewasje............. en het leven nemen zoals het komt
Voorrang
Het krijgen van voorrang op kruispunten is niet zo vanzelfstprekend.
Een aantal jaren geleden ben ik zelfs aangereden en heb flink moeten herstellen ervan.

Toch reageren mensen soms heel ongeduldig als je naar hun smaak te lang aarzeld en de verkeerssituatie eerst goed wil inschatten.

Gisteren was er een vrouw die het nodig vond me te berispen.
Haar raampje stond open en ze keek heel hautien naar me....
Dan had ze toch wel even de verkeerde voor.......

Ik stopte naast haar en begon een gesprekje met haar.

"Alleereerst wil ik U even wat zeggen. Waarschijnlijk heeft U haast maar dat boeit me niet.
Het krijgen van voorrang op een kruising is zo vanzelfsprekend niet.
Ik vraag me af of u ooit op de motorkap van een auto terecht ben gekomen die geen voorrang aan mij had verleend, en 6 weken lang moest herstellen van gekneusde ribben.
Waarschijnlijk niet. U hoeft me niet de les te lezen maar het zou U sieren wat minder snel te oordelen over een ander zonder de achtergrond te kennen.Overigens gebeuren de meeste ongelukken door haastig weggedrag.  Bedankt voor Uw medeleven en nog een prettige dag."
Ik ben toen doorgefietst haar verbluft achterlatend.

Het weggedrag is ronduit asociaal de laatste jaren en eigenlijk is een dashcam gewoon onmisbaar. Als fietser ben je extra kwetsbaar en moet je gewoon op je tellen passen. Alhoewel sommige fietsers zich ook behoorlijk aso kunnen gedragen.....

 
Nadenken over de toekomst.
In een bepaalde levensfase ga je steeds meer nadenken over de toekomst.
Mijn schoonvader heeft de gezegende leeftijd van 93 jaar bereikt, en woont nog steeds zelfstandig, maar je merkt dat hij lichamelijk steeds meer moet inleveren en dat gaat met de nodige strubbelingen.
Daarbij is hij ook behoorlijk eigenzinnig.
Ik heb daar persoonlijk niet zoveel moeite mee omdat ik dat ook wel in mezelf herken en best een goede band heb met hem.
Afgelopen woensdag is hij bij ons blijven eten en heb ik hem verwend met een lekker sudderlapje, piepers en groenten. Gewoon lekker hollands.
Mijn eigen vader moet ik sinds 1988 missen en soms is dat nog best wel moeilijk, maar de wetenschap dat hij niet als een kasplantje verder hoefde te leven na die hartstilstand en het feit dat hij is herenigd met mijn moeder schenkt toch wel een beetje troost.
We weten niet hoe het verder zal gaan maar verhuizen zit er voor schoonpapa niet meer in omdat volgens een bekend gezegde een oude boom niet verplant moet worden en hij kan rekenen op steun van ons.  En dat de sfeer in de flat ook weer schijnt te verbeteren.
In elk geval heeft het mij wel doen realiseren dat je best heel kwetsbaar bent op vergevorderde leeftijd en dat ik mocht ik ook voor de keuze zou staan toch voor een beschermde woongroep zou kiezen. In elk geval een aanleunwoning waar je verzekerd ben van hulp mocht het nodig zijn.
Mijn dochter hoeft zich in elk geval niet op te offeren. Ze heeft haar eigen leven.



 
"De tijd heeft spijt
Dat hij zich heeft vergist"